Boyhood (2014)

Ik ben het volledig eens met wat eRCee hierboven schrijft.

Enige criterium voor een (fictie-)film lijkt mij in dezen trouwens: wat is de meerwaarde? Wat wordt er uitgedrukt dat anders niet (of minder) zou kunnen worden uitgedrukt? Bitter weinig, volgens mij...

Maar dat geldt zeker niet minder als je over meerdere jaren met dezelfde acteurs werkt. En echt geweldig vond ik hoofdrolspeler Ellar Coltrane niet.

Intussen al weer heel wat jaren geleden, volgens mij rond de tijd dat ik voor het eerst Before Sunrise en Before Sunset zag, hoorde ik voor het eerst van dit project en sindsdien ben ik er door geïntrigeerd. Het is natuurlijk een originele aanpak voor een coming-of-age film om het gewoon te filmen terwijl de jongen opgroeit. Het doet wat denken aan de Up-documentaires (die ik overigens nog niet zag), maar dan in fictievorm.

Het eindresultaat mag er zijn. Boyhood steunt vooral op Linklaters gebruikelijke, sterke punten. Dat wil zeggen goed acteerwerk (iedereen hier noemt Hawke, ik noem Arquette) en dialogen die ondanks dat ze vaak eigenlijk aardig semi-filosofisch zijn erg natuurlijk klinken. Linklater heeft een oog voor het alledaagse en het kleine en dat vergroot de kracht van Boyhood. Het is niet zozeer dat mijn eigen jeugd zoveel leek op die van Mason; dat valt wel mee. Het is meer alsof ik het gevoel heb dat ik hem al lang kende, of types als hem en dat de mensen in deze film me ergens doen denken aan mensen die ik ken. Zo'n soort herkenbaarheid is niet gemakkelijk te verkrijgen, maar essentieel voor een project als dit. De momenten die ik wel persoonlijk herkende, zoals het geplaag van broer en zus op heel jonge leeftijd in de auto, zijn wel extra fijn. Knap ook dat de hele speelduur gewoon boeiend blijft. Het wordt nooit saai of eentonig.

Het is echter wel gevaarlijk om af en toe met wat meer 'grote' elementen te gaan strooien bij een film die juist steunt op een soort herkenbaarheid, een vertrouwdheid. Linklater en co zetten niet veel misstappen, maar twee sprongen er voor mij uit en goongumpa haalde ze al aan. Ten eerste die Mexicaanse arbeider die succesvol wordt en de moeder bedankt. Erg sentimenteel. Ten tweede het wel erg idyllische einde op de universiteit. Meteen dus die perfecte vrienden, nieuwe perfecte love-interest, drugs en schitterende zonsondergang. Het is niet zozeer dat ik denk dat Linklater wil suggereren dat alles nu perfect zal zijn, maar het is wel een sfeer die enorm anders is dan aan wat er vooraf ging. Net als de Before-films ligt zware onzekerheid en vooral teleurstelling ten grondslag aan alles wat er gebeurt. Er zitten geen illusies in rond het volwassen worden als iets magisch. Daarom had ik liever het einde gehad waarin Mason in zijn auto op weg was naar zijn nieuwe leven. Niet origineel per se, maar wel een afsluiter die juist aanvoelt. Een glimps in de nieuwe fase van zijn bestaan lijkt me overbodig. Ik kreeg het gevoel dat het slot hardnekkig probeerde nog wat betekenis te geven aan dit alles, maar van mij hoefde dat niet zo voor een film die vooral over het 'nu' van situaties gaat en over de veranderlijkheid daarvan.

Dat zijn echter kleine puntjes. Dat ik met een kleine vier blijf zitten (niet bepaald slecht, maar ik verwachtte hoger) heeft ook wat te maken met het gebrek aan echte impact op mij. Het komt misschien omdat dit buiten de productiemethode om eigenlijk een typisch coming-of-age-verhaal is. Het is verdomt goed gemaakt en misschien is het een wat flauwe kritiek op een naturalistische film als deze, maar ik vond het gewoon te weinig verrassing bieden voor een echt meesterwerk. De Before-films steunen op een soortgelijke natuurlijkheid, maar hadden een grotere impact. Misschien komt dat toch omdat die individueel een goede focus hebben, terwijl het hier meer van moment naar moment gaat.

Het was in ieder geval erg goed, meer dan fijn om eens gezien te hebben, maar niet de overweldigende film van het jaar waar ik stiekem op hoopte na al die tijd wachten.
4*

Het verhaal erachter is al mooi, maar kan niet anders zeggen dat de film heel veel indruk maakte. Vooral door de herkenbaarheid van situaties en het feit dat dingen gebeurden zoals ze gebeurden. Ik vond vooral de rol van Arquette heel goed gedaan. In tegenstelling tot een aantal prikkers vond ik de ontmoeting in het restaurant heel sterk, omdat ze duidelijk niet in staat is om echt van het moment te genieten.

Geen spektakel, geen soap, geen cliffhangers, maar het beeld van het leven is wel heel sterk neergezet.

Ik heb deze film in de bioscoop gezien dus met pauze.

Voor de pauze leek de focus meer op de familie gelegd te zijn wat toch wel het sterkste punt was.

Na de pauze werd de focus gelegd op mason zelf wat ik persoonlijk een minder punt vond.

De film vond ik vooralsnog redelijk maar zo'n meesterstuk of zo speciaal ze in de media zeggen vind ik overgewaardeerd.

Mijn verwachten waren laag, maar het viel me nog mee.

Boyhood is gelukkig geen soap geworden, maar het is wel een perfectionering van hetzelfde principe waardoor de soapserie zo winstgevend is geworden. Het principe van de soapserie is dat je een lange tijd met de personages doorbrengt en daardoor een sterke band met ze krijgt. Voor een rasechte soapserie geldt dat wat de personages allemaal doen of meemaken en de kwalitatieve kenmerken van de wijze waarop dat allemaal wordt overgebracht er in het geheel niet toe doen: alleen de kwantiteit van de tijdsduur die je ‘samen’ met ze doorbrengt doet er toe. In Boyhood breng je (weliswaar virtueel) zelfs een hele levensduur door ‘samen’ met de personages! Aangezien Boyhood met deze strategie in de markt werd gezet waren mijn verwachtigen laag: ik hield er serieus rekening mee dat het wel eens een veredeld RTL 4 familiedrama zou kunnen worden.

De gelijkenis met de soapserie is op meerdere fronten door te trekken. Net als bij een soapserie doet het er in Boyhood niet echt toe wat de personages allemaal meemaken. We zien veel mondaine gebeurtenissen uit het alledaagse leven. Vooral in het begin wanneer de kinderen nog klein zijn: het famaliegevoel weegt hier behoorlijk zwaar op de film en het duurt best lang voordat daar verandering in komt. Visueel is het middelmatig: slecht is het niet, maar het blijft vooral functioneel. De soundtrack is ook zeker niet slecht, maar het speelt wel erg sterk in op nostalgische gevoelens, wat bij mij nu niet bepaald een gevoelige snaar is.

Toch is Boyhood me goed meegevallen. Meer naar het einde toe, wanneer het familiegevoel grotendeels is verdwenen, weet Linklater toch wel een aangenaam sfeertje neer te zetten, een beetje gelaten en dromerig. De speelduur was ook niet echt een probleem: ondanks dat het mondaine gebeurtenissen zijn sleept de film nergens en blijft het toch wel boeien. Boyhood weet ondanks alle overeenkomsten het soapgevoel grotendeels te onstijgen. Linklater heeft genoeg kwaliteiten in huis om er voor te zorgen dat de film niet enkel om de kwantiteit van de speelduur draait.

Het acteerwerk is overigens wel erg wisselvallig. Eigenlijk was alleen Patricia Arquette constant goed, al komt ze nergens in de buurt bij haar performance in Lost Highway. Ellar Coltrane is als jochie niet echt storend: dat is vaak al heel wat voor kindacteurs. Als tiener doet hij het helaas een stuk minder. Dat is vooral jammer omdat hij de mooie sfeer meer naar het einde toe weer deels verknoeid, vooral ook omdat de film op het laatst steeds meer om hem begint te draaien. Ellar is geen Hayden Christensen maar hoe ouder hij werd des te meer hij me aan hem deed denken. Ethan Hawke moest duidelijk even inkomen: in het begin was zijn performance nauwelijks te pruimen, verderop in de film deed hij het steeds beter. De performance van Lorelei Linklater was vanaf het begin tot het eind een totale ramp: het begon al met de irritante manier waarop ze dat Britney nummertje zong. Aan het einde van de film hebben ze haar gelukkig steeds minder tekst gegeven: wijsheid komt met de jaren zullen we maar zeggen.

3*, voor het aardige sfeertje meer naar het einde toe.

Knap hoe men een film kan maken van 3 uur, zonder enige diepgang. En die Mason die vanaf zijn 12e jaar (dus de laatste 2 uur van de film ) met een vreselijke saaie monotone stem praat helpt ook al niet veel tegen de enoooorme speelduur van de film.

Ethan Hawke vond ik erg sterk in zijn rol. Leuk om idd te zien hoe de personages werkelijk ouder worden in de film. Buiten dit unieke gegeven, vond ik het een waardeloze film die mij leeg achter liet. 'Wat heb ik nu werkelijk zitten kijken? Welke impact laat deze film bij mij achter?' vroeg ik mij af. "Niets" was het antwoord. Irritante karakters( vooral Mason en zijn zus, aartslui tot het vervelende aan toe), leeg verhaal, lege impact op deze kijker. Jammer.

Ik kan mij erg goed vinden in deze (wat sterk uitgedrukte) negatieve aspecten van de film. Naar mijn mening laat dit wel de positieve aspecten geheel buiten beschouwing, die er toch ook zeker wel zijn.

Er zijn zeker positieve aspecten van deze film, de aftiteling bijvoorbeeld .

Nee even serieus.

Zoals ik al eerder schreef, Ethank Hawke zit lekker in zijn rol, die vooral naarmate de film vordert erg goed uit de verf komt. Ook zitten er mooie shots in de film. Het eerste deel van de film is ook nog wel ok, vooral waar de film zich nog voornamelijk focust op het gezin, vond ik nog wel vermakelijk en ok. Patricia Arquette vond ik ook nog wel redelijk, alleen vind ik het jammer dat alles zo werd afgevlakt. Ze is letterlijk een "moeder" , een karakter, die wat narigheid ondergaat. Geen enig persoonlijkheid word er in haar karakter gestopt. Dat vond ik jammer. Tuurlijk we zien een huilende Arquette op de vloer na te zijn mishandeld. Maar overal word door geen gesneld. Nergens word er ( naar mijn mening) gevoel ingebracht. Dat vond ik erg jammer . Zeker omdat daar in 3 uur speeltijd toch zeker wel tijd voor had geweest. Nu was het een soort recapture die je kreeg voorgeschoteld van de afgelopen 12 seizoenen van een soapserie. Allerlei gebeurtenissen, maar door de vlakheid deed dit weinig tot niets met me. Misschien had ik ook wel teveel verwacht door de enorme hype om deze film heen. Maar ondanks dat, vond ik de film (ondanks zijn positieve kwaliteiten) gewoon niet boeiend.

Wat vond jij dan een aantal positieve aspecten van deze film Richarddus?

Het stemgemiddelde is nu toch al onder de 4* gezakt.

De nuchterheid begint de hype stilaan in te halen.

Dit zal de film zijn geweest waar ik de zomer het meest naar heb uitgekeken. Enkel en alleen om de reden dat er twaalf jaren aan gewerkt is; veel meer wist ik er dan ook niet van af.

Ik krijg alleen langzaamaan het idee dat het deze achtergrondinformatie is die de meeste mensen ertoe beweegt de film met lovende kritieken te overladen, want hoe ambitieus het project ook geweest is, wat ik te zien kreeg was een vrij weinig verrassend en conventioneel coming-of-agedrama.

Linklaters keuze zich te richten op de wat meer alledaagse aspecten van het leven van een jongen in Texas is leuk, maar veel blijft wel op een érg laag pitje staan. Totdat er dan vervolgens grootse wendingen (veelal rondom Arquette's alcoholische echtgenoten) plaatsvinden en het geheel in melodrama dreigt te vervallen.

Ook is het grappig om af en toe dingen uit je jeugd terug te zien, die Linklater besloot te filmen op goed geluk, hopend dat het iconen zouden zijn uit die periode. Maar toch, na een tijdje beginnen die expliciete close-ups van Gameboys, de kleurige Apple-computers, DragonBall Z, de iPod en ga zo maar door wel erg te irriteren.

Wat me ook meteen tot het formalistische aspect van de film brengt: die was ronduit saai. De cameravoering was verre van bijzonder, op het basale af, en ook de montage en geluidsband kon nergens verrassen of intrigeren. Nu staat Linklater hierom bekend, maar goed… dan ga ik er maar vanuit dat ik geen fan van de man ben.

Toch zou de film, in al zijn ingetogenheid, hebben kunnen werken. Ik ben over het algemeen dol op films waarin 'niks' gebeurd, waarin we meanderende personages in de weinig dramatische momenten in hun leven meemaken (Jarmusch). Noodzaak is dan wel dat de personages interessant zijn. En nu is het allergrootste mankement aan Boyhood dat het hoofdpersonage Mason een saaie, irritante donder is waarbij het niet alleen lastig meeleven is, maar waarbij zich ook constant de vraag aandoet waarom we als kijker überhaupt de moeite zouden doen dat te proberen.

Daarmee is de tweede helft van de film ook meteen de minst interessante: Mason ontwikkeld zich in een arrogant, pretentieus rotjoch en Coltrane in een ronduit slecht acteur met een afschuwelijke dictie.

Nu is het acteerwerk sowieso ondermaats. Enkel Hawke is een feest om naar te kijken. Hoe stereotiep zijn rol als vader-die-maar-niet-op-wil-groeien ook is, de man heeft meer charisma in zijn snor zitten dan alle andere acteurs bij elkaar.

Het zijn dan ook zijn scènes (en in mindere mate de ambitie van Linklater) die de film het kijken waard maken.

Mooi verwoord NYSe, ben het vrijwel helemaal met je eens.

Ik niet

Bijna iedere jongen is op die leeftijd toch een arrogant, pretentieus rotjoch? Linklater kiest hier ook niet de gemakkelijkste weg, maar ik vind dat die weg mooi uitpakt. Een ieder heeft tenslotte minder mooie kanten.

Dat Mason totaal niet sympathiek overkomt is één ding: ook rondom klootzakken is het mogelijk schitterende films te maken. Het grootste euvel is dat het personage verre van boeiend is. We zien totaal geen ontwikkeling; nergens wordt duidelijk hoe Mason omgaat met dat wat er om hem heen gebeurt; hij rolt van de ene in de andere scène zonder dat de gebeurtenissen op wat voor manier dan ook enige indruk op hem lijken te hebben gemaakt. Dat dat filosofische gezever daar dan tegengewicht aan moet geven vind ik voornamelijk een zwaktebod van de film.

Op internet staat overal dat de producent, John Sloss uit New York, de mensen wat teruggeeft als ze Boyhood verspilde tijd vinden. Nou daar zijn mijn man en ik er dan twee van, want de film vinden wij niet al te best. Er zitten een aantal goede elementen in maar voor de rest vinden we het een opsomming van allerlei gebeurtenissen. Geen enkele diepgang. De hoofdpersoon, de jongen die opgroeit, heeft totaal geen uitstraling en is totaal oninteressant. Zijn zus is helemaal verkeerd gecast. Met een blonde moeder en blanke vader is het totaal ongeloofwaardig dat dit hun dochter is want bij de eerste oogopslag zag ik al dat ze beter in de Cosby show zou thuishoren dan in deze rol. Ze acteerde goed toen ze jong was maar werd steeds minder naarmate ze ouder werd. Bovendien moesten ze, vanwege haar sterke pigment, bij de laatste scenes zoveel witte creme op haar gezicht smeren, dat het gewoon niet geloofwaardig meer was. Waarschijnlijk hadden ze gedacht dat niemand het zou zien. Wij wel dus. Ook heb ik gezien dat er door de acteurs een aantal keren in de camera werd gekeken. Ik weet zeker dat dat niet de bedoeling was want het was verder niet relevant voor het verhaal. Kortom: Een zwaar over het paard getilde film die erg tegenvalt.

Dus het personage is te "gewoon" voor je? Dat vind ik net het sterke punt van de film. Mason die ideeën heeft en er niet naar handelt, niet echt rebelleert (buiten enkele kleine uiterlijke veranderingen), is erg typisch. Het niet echt grip krijgen op je tienerjaren en wat er rondom je gebeurt, en alles beleven "in derde persoon" was voor mij erg herkenbaar. De gebeurtenissen hebben natuurlijk wel indruk op hem gemaakt, op die leeftijd ben je gewoon niet helemaal in staat om ze te plaatsen waardoor passiviteit, eerder dan rebellie de aangenomen reactie wordt. Het "filosofische gezever" is dus ook helemaal niet bedoeld als tegengewicht.

Dat heb ik nergens gezegd: ik vind Mason gewoon niet interessant als personage. Maar wie weet, en is hij inderdaad wel te "gewoon", zoals niet iedereen in je omgeving geschikt is om er een film omheen te maken.

Welke ideeën? Dat hij zijn Facebook-account wil opheffen?

Dat is een aanname van Mason's persoon die nergens op te baseren valt. Mason doet niks, leert niks... niet direct een probleem, maar wel als je meer dan twee-en-een-half uur wilt vullen rondom een personage dat je de twaalf meest vormende jaren van zijn leven volgt.

Is het niet gewoon dat Mason een passieve lamzak eerste klas is? Precies zoals je verder in je post aangeeft. Dat hij gewoon is vind ik juist wel mooi, sterker, dat zouden regisseurs vaker moeten doen. Maar als elk stukje ontwikkeling ontbreekt, dan denk je dan een minuut of 180, waar heb ik naar gekeken?

Ben ik het helemaal mee eens, vooral omdat het gewoon gebeurtenissen opsomt, dat vind ik altijd heel saai in een film. Dat ze er 12 jaar overgedaan hebben is wel tof maar dat is meteen wat de film maakt, klinkt op papier veel boeiender dan de uitwerking. Qua diepgang vind ik het einde, nou ja, diepgang, 'leef in het moment of pak het moment,' wel mooi maar past helemaal niet wat de hele film uitstraalt. Dat is eigenlijk net zoveel diepgang als een nummer van Jan Smit. De film straalt eigenlijk uit, het leven is geen roze wolk en zie er ook wel generatieconflicten in tussen Mason en zijn stiefvader en die kerel uit het leger.

Die Mason is eigenlijk een soort wannebe-filosoof maar heeft helemaal geen interessante standpunten of gedachten, daarom is hij behoorlijk irritant. kan wel begrijpen dat iemand dat wel realistisch vindt.

Precies dat.

Oké, wij hebben duidelijk andere dingen meegemaakt in ons leven. Voor mij was het erg duidelijk en ik kan me erg goed in het personage van Mason, en zelfs de dingen die hij meemaakt, verplaatsen.

Mij heeft zijn personage niet geïrriteerd. Hij heeft inderdaad geen interessante standpunten maar daar gaat het ook niet over. Wel hoe jonge gasten in hun eigen gefilosofeer opgaan, denkend dat ze de eersten zijn met hun knappe analyse. Later ga je beseffen dat de meeste van je ideeën onzin zijn en dat zo'n beetje alles wat je bedenkt al eerder is gedacht.

Dat is mijn ervaring en dus voel ik wel wat herkenning bij Mason. Maar ik kan me voorstellen dat mensen die niet geneigd zijn tot freewheelend huis- tuin- keuken filosoferen zich eraan ergeren.

Het alledaagse en gewone van de gebeurtenissen stoorde mij ook niet. De minpunten voor mij waren dat het twaalf jaar filmen geen meerwaarde wist te bieden en dat juist door die lange periode van opnemen een goed doordachte visie leek te ontbreken. De film pretendeert niet veel meer te doen dan gebeurtenissen registreren, maar intussen wordt er toch een soort van halfbakken moraal afkomstig van Linklater in je maag gesplitst. Het te nadrukkelijk naturel willen zijn schiet zijn doel voorbij en vele scenes voelen daardoor juist erg geforceerd aan.

Als deze film het jongen-zijn verbeeldt, dan ben ik er in elk geval geen geweest...

Boyhood is als titel wel schattig gekozen. Laten we eens kijken of de ruim twee en een half uur durende film dat ook is.

Ten eerste kan ik je vertellen dat ik er een miniserie van heb gemaakt.

Eigenlijk ligt de film niet zwaar op de maag, en hij heeft ook wel een fijne flow. Het ene moment volgt het andere netjes op. Stroomt lekker door, ookal zit er even tussen de scenes in tijdspanne. Maar twee en een half uur is lang. En ik ben wel van het zeveren over lange lengtes. Zeker als het geen meerwaarde biedt.

Vroeger (ik weet niet of dat hier ook werd gedaan?) werd er nog weleens gesproken over het nietszeggende genre 'speelfilm'. Zo van: als het nergens in past, proppen we het maar in dat hok. Dat hok past ook wel bij deze film. Het is te goed om het soap te noemen. Het is te weinig drama om het drama te noemen. Rom zonder com past ook nog wel. Het heeft vanalles wat. En is licht verteerbaar. Mits je de lengte aankan, of er net als ik een miniserie van maakt. Ik denk dat deze film er wel in kan slagen om veel mensen gelukkig te maken. Het heeft dus ook de twee dingen waar men op dit moment naar zoekt in film: realisme en lichtverteerbaarheid. Want als het bijv. economisch slechter gaat willen we wat lichts, en vice versa.

Het idee om 12 jaar dezelfde acteurs in hun rol te volgen heeft wel wat. Het is in ieder geval stukken beter dan dat in soap x acteur 1 na 4 jaar wordt vervangen door acteur 2 (omdat Jan een ander baantje heeft gevonden ofzo) die of beter of slechter is dan acteur 1.

Je hoeft zo ook geen vreemde verouderingscapriolen uit te halen. Nog een voordeel. Scheelt ook weer in kosten voor de filmstudio. Hoewel er vast nog wel wat zijn die omkomen in het geld.

Hier zijn ook nog de momenten van gadgets en muziek genoemd als storend. Zo heb ik dat niet ervaren. Ik vond ze niet schreeuwerig in beeld. Geen schreeuwerige productplacement waarvoor je tegenwoordig aan het begin van GTST netjes een waarschuwing krijgt.

De kindacteurs zijn in het begin al leuk. Grappig om ze letterlijk te zien groeien in de film. Coltrane is al een tijd bezig maar heeft nog niet veel op zijn naam staan, zie ik. Zijn vorige films zeggen me ook niets. Nu heeft hij dan zijn eerste grote rol te pakken. Wellicht was het ook een gedoe om deze langlopende productie te doen rondom zijn andere films (en school?). Toch wel een bezig baasje dus. En het resultaat mag er ook wel zijn.

Arquette en Hawke doen het ook prima, maar ik kan geen scenes noemen waarvan ik vind dat ze eruit springen. Iets wat ik vaak nog heb voor de hogere scores.

Alle andere acteurs zijn prima gecast. Ze passen goed bij de familie of vriendenkringen. Ze doen het ook prima.

3*

Soms interessant en soms ook slaapverwekkend.. Ja weet het niet echt..

Toch weer het idee dat de nodige clichés erin zijn gegooid..

Juist tegen het einde mocht het van mij verder gaan.. (:

Op zich wel een leuk initiatief om inderdaad bij een acteur te blijven hangen en die gedurende zijn levensjaren te volgen.

Is het de bedoeling op deze site negatieve berichten over de films te geven ??

Positieve kritiek ??

Lees van te voren waar de film over gaat

Hoe lang die duurt

Laat je niet beïnvloeden over berichtgeving van de film voordat je er heen gaat

Ga de film bekijken

Verwacht een normale film over het leven

Geen specials effect / geen moorden / geen verborgen agenda's

Top film

Go with the flow

Ik vind het belangrijker dat de filmmáker van te voren weet waar de film over gaat...

Kijk, langzaam daalt het gemiddelde. Wat ik voorspeld had...

Zal uiteindelijk een 3.5je worden denk...

Touché.