Boyhood (2014)

Proficiat dat je dit ervoor over hebt in zo'n lekker weer. Ik ga het nog even uitstellen tot eind deze maand als ik het zo lang kan houden tenminste

Puur filmisch stelt het allemaal niet zo veel voor, maar dit is het soort film die langzaam maar zeker onder je vel kruipt. Treffend, herkenbaar, confronterend, hartverwarmend.....

Klein minpuntje is wel dat Linklater met de vele geweldige nummers (Coldplay, The Black Keys, Bob Dylan enz.) op de soundtrack niet echt veel doet. Ik heb altijd een zwak gehad voor de combinatie tussen een bepaalde scene en de juist gekozen song. Bij Boyhood blijf ik wat dat betreft een beetje op mijn honger zitten.

Sterk de indruk dat Linklater eerder een Beatles dan een Stones-fan is

Boyhood is uniek en één van de beste films van het jaar, laat dat duidelijk zijn. Maar Boyhood is het voor mij toch net niet geworden. Laat me even negatief doen om enkele details in de best gereviewde film van de voorbije jaren, want na 10 jaar geduldig wachten, en hopend op een meesterwerk, verdien ik dat wel.

Ik ben een enorme liefhebber van Linklater, uiteraard met name zijn fantastische Before trilogy. Maar hij zal nooit echt een grote favoriet van me kunnen zijn en dat heeft te maken met zijn visuele stijl en beeldtaal. Wat ik altijd jammer vind aan Linklater is dat hij enkel strikt wil registreren op de meest klassieke manier, wat resulteert in dat er nooit iets bijzonders met het beeld of camera gebeurd. Dat is uiteraard niet altijd nodig, maar voor mij is het een heel belangrijke factor in cinema. Om het even grof te zeggen, ik heb niet 1 mooi shot in deze film gezien. Alvast niet dat ik me kan herinneren. De film miste gewoon die sfeer, wat ik altijd wel zoek en wil, en wat voor mij soms een film volledig kan breken of maken.

Zoals hier boven al gezegd deed de soundtrack me ook weinig, terwijl ik sommige van mijn favoriete bands heb voorbij horen komen (Arcade Fire!). Het is het enige wat echt 'gimmicky' voor mij aanvoelde in deze film. Het leek vaak alsof dat de (bekende) nummers er slechts werden onder geplakt om een tijdsaanduiding te geven. Maar het had gemakkelijk eender welk nummer kunnen zijn omdat het weinig in functie met het beeld werd gebruikt. Soms is voor mij zelfs sfeer en gevoel veel belangrijker dan wat er verteld wordt.

Nu, dat zegt natuurlijk genoeg over deze bijna 3u durende prent, waar ik toch erg geboeid heb zitten kijken en me geen moment heb verveeld. Dat dus dankzij het scenario en het acteursspel. Natuurlijk ben ik daarvoor toch bij Linklater, want op dat vlak is hij gewoon één van de beste van vandaag.

En toch voelt het ook scenarieel als een gemiste kans voor mij. Er is van vooraf aan heel bewust gekozen om slechts de kleine, soms bijna nietszeggende momenten te tonen. Om clichés te vermijden blijkbaar. Hoewel ik er toch erg veel heb gezien, en veel ervan in andere films beter heb zien doen. En vreemd genoeg zelfs clichés heb gemist! Oh wat had ik graag de eerste kus gezien…

Maar waarom het voor mij niet de ultieme coming of age film is geworden, komt doordat er nooit echt een conflict is. Conflict dat nodig is om het karakter in te kleuren, en de betreffende een gevoel van evolutie te geven (wat hij schitterend toepast in de Before trilogy.) Nogmaals, een erg bewuste keuze hier van Linklater, die al het dramatische overslaat, maar toch heb ik het gemist. Mason is nooit echt gelukkig, maar ook nooit echt ongelukkig, en dat stoorde me ergens. Hij loopt er maar wat rond als tiener. Hij leidt, uiteraard onbewust (op de dronken stiefvader na), het meest simpele en beste leven dat je kan hebben. Opgroeien is toch zo moeilijk, en hij komt er verdomd gemakkelijk vanaf. Althans zo zien wij het. En jezelf vinden, wat zo kenmerkend is voor de tienerjaren (wat zelfs duidelijk wordt aangekaart) is amper, zelfs nooit echt verder geraakt geweest. Ik ben echt Mason geweest op zoveel manieren, daarom dat ik het heb gemist. Ik wou dat ik meer deel kon zijn van zijn 'emotionele reis'. Erg jammer want alle elementen daarvoor waren gewoon aanwezig.

Nu Boyhood doet zoveel ander goeds, maar er is een kleine frustratie in de zoektocht naar perfectie, omdat het voelt als een film dat gemakkelijk mijn top 10 kon betreden. Het is gewoon niet de film geworden die ik zocht en hoopte te vinden. Dus het ligt meer aan mij dan aan de film zelf. The Tree of Life blijft voor mij de ultieme film die opgroeien, jeugd en herinneringen zo persoonlijk en perfect weet te benaderen.

Gelukkig waren er wel veel raakvlaken met mijn eigen leven waardoor ik goed heb kunnen meeleven. Sommige stukken op het einde zijn ook erg treffend. 'I just thought there would be more…' Best een confronterende dialoog, waar je toch even bij stilstaat.


Boyhood is misschien niet het meesterwerk waar ik op had gehoopt maar wel een erg mooie film die je maar één keer in je leven gaat meemaken. En zelfs met zulke ongeziene ambitie, wordt de film nergens pretentieus. Ik heb zoveel respect voor Linklater, die dit over een periode van 12 jaar, zo geduldig, zo precies en zo consistent wist te filmen, zonder zijn passie of gevoel erin te verliezen. En iedereen die iets met filmmaken te maken heeft, weet wat voor een pracht prestatie dat is. Alleen al daarvoor verdient hij de Oscar voor Beste Regie.

Boyhood is een warme pure film met een kloppend hart en een prachtige cast. Hij is zo enorm episch zonder ook maar ergens episch te willen zijn, en nergens echt bijzonder maar als geheel dan weer net wel. Het raakt je ook pas echt met een volle mep op het einde van de film. Bij het uitlopen van de cinemazaal besef je pas wat een unieke en volmaakte film je hebt gezien. Ik ben ook als een blok gevallen voor dat laatste shot en zijn dialoog. En eindig met Arcade Fire op de aftiteling en je hebt een film om nooit meer te vergeten. Deze film is voor iedereen. Het enige wat je moet zijn geweest om hier voeling mee te kunnen hebben, is een kind die ook heeft moeten opgroeien.

Ik kan me hier en daar perfect vinden in je mooie recensie, synec. Maar ik kan het allemaal niet zo mooi verwoorden. Het gevoel van dit cliché lijkt hij heel bewust te willen overslaan terwijl je het andere ding zo zag aankomen (de bijbel en jachtgeweer grannies)

Ik denk dat het uiteindelijk ook niet helemaal de bedoeling was om het personage een moeilijke jeugd mee te geven, daar leek voor mij de nadruk inderdaad niet te liggen.

Maar wat ik vooral ervaren heb is dat het unieke aan de film (het filmen over een periode van 10 jaar en je ziet de acteurs echt ouder worden) eigenlijk heel weinig bijdroeg aan de kwaliteit van de film.

Het leek me gewoon een leuke kanttekening, meer niet.

Wat overblijft is een mooi coming of age verhaal maar niets echt memorabel, naar mijn mening.

Moet wel toegeven dat ik die bijbel en jachtgeweer best grappig vond

Maar verder bedoel ik met het 'conflict' ook niet per se dat Mason een moeilijke jeugd moest hebben met dramatische wendingen. Integendeel... Maar ik bedoel eerder een dramatische ontwikkeling in zijn personage. Eerder in conflict zijn met zichzelf, wat de film vaak insinueerde. Mentale obstakels in het narratief, tenminste met de dingen wat rond hem gebeurt. En dat hoeft absoluut niet per se met tranen. De Before trilogie is het perfecte voorbeeld van een film waar niets gebeurt en toch barst van de dramatiek binnenin de personages, door hun acties en reacties.

Probleem met Boyhood, maar dat is nu eenmaal de stijl van de film, is dat wij als kijker slechts een observerend publiek zijn op de achtergrond van zijn leven waardoor we vaak net te veel op afstand worden gehouden. Als familie dat slechts wordt uitgenodigd op zijn verjaardag of proclamatie maar weinig met Mason mogen praten. Op enkele passages na, komen we amper echt in de leefwereld van Mason terecht, om te ontdekken wat hij denkt en wat hij voelt... De momenten die dat dan wel doen waren dan ook de hoogtepunten in de film voor mij.

Denk wel dat deze stijl, de 'fly on the wall' documentatie, absoluut niet zo effectief had kunnen werken als we niet dezelfde acteurs hadden gezien. Ik voel dat het onbewust net erg veel aan de film bijdraagt.

Nu is al bekend dat Criterion uiteindelijk Boyhood gaat releasen op Blu Ray/DVD.

Samengevat: meesterwerk? Nee. Prachtige film? Zeker en vast. Unieke film? Absoluut.

Om een meesterwerk te zijn in de meer conventionele zin brengt de film vooral op audiovisueel gebied iets te weinig (hoewel zeker niet slecht), en is de film wat mij betreft ook inhoudelijk niet diepgravend genoeg of niet voldoende intellectueel prikkelend.
Maar het is wél absoluut een unieke film, ik zou durven zeggen de meest waarachtige, oprechte 'slice of life' die je ooit zult zien. Je merkt gewoon ook dat de acteurs zelf allemaal echt geloven in het project en heel veel van zichzelf geven. Er is ook duidelijk een hechte band tussen de acteurs, ten gevolge van de speciale manier van werken. Dit kan je niet simuleren met een opname van één jaar.
Hiet is hierboven al opgemerkt: Linklater houdt het bewust erg klein, er zijn heel weinig dramatische scenes. De emoties worden niet breed uitgesmeerd over het scherm of aangedikt via muziek. Op behoorlijk wat drama wordt enkel gealludeerd (bv. de bully's) en bepaalde gebeurtenissen en/of persoonlijke emotionele reacties worden vaak buiten beeld gehouden. Wat mij betreft was dit absoluut de juiste keuze. Ik zat echt niet te wachten op shots van Mason die met een gepijningde blik in de verte zat te staren om duidelijk te maken hoe emotioneel moeilijk hij het had. Dat soort fims zijn er al genoeg. Het leven is voor het gros van de mensen nu eenmaal onspectaculair, in tegenstelling tot wat cinema ons doorgaans wil doen geloven (maar ook in het ordinaire zit vaak schoonheid).
Het resultaat is dat je na afloop van de film amper kan vertellen wat er is gebeurd of over wat ie ging (buiten opgroeien dan), en toch is de 3u zo om. Op zich al knap. Vanzelfsprekend is niet alles even boeiend, maar steeds als ik het gevoel had dat de film een beetje inzakte kwam er meteen weer een erg sterke scene en was ik weer mee.

En het is cliché, maar je verlaat de zaal met een speciaal, erg warm gevoel en de film blijft nazinderen. Niet veel films zijn daartoe in staat.

de Oscar jury geeft blijkbaar een minuten lange staande ovatie na de gebruikelijke prive voorstelling.

Tjah. Wat zeg je dan? “Het zal wel weer aan mij liggen”? Ik weet in ieder geval niet waar het dozijn critici dat deze film in onze media loopt te verheerlijken, het over heeft. Want laten we een kat vooral een kat noemen: dit is een verijdelde soap. De plot is veel te contextgebonden Amerikaans. Voelen wij ons echt thuis in dit geharrewar over college en highschool en hockey-spelende binken? Zeg het gerust luidop: nee. Alle filosofie vond ik daarenboven voorgekauwd, gaande van de Irak-kritiek tot de Facebook-kritiek. Diepgang? Namaak.

Wat wel? Wel relatief vlot verteld: alleen in het laatste half uur overdreven en zelfs wansmakelijk sentimenteel en wat langdradig. Maar een meesterlijke film? Hmm. Daarvoor werd er wat te sloom geacteerd en werd er te weinig aandacht besteed aan de cinematografie. Zoals ik al zei: ik kijk geen soaps. En zelfs in de cinema werkt een soap niet. Zelfs als daar 12 jaar aan wordt gewerkt. Want laat ons eerlijk zijn: cinema is fictie waar je als toeschouwer vrijblijvend in meestapt. Dat het 12 jaar lang dezelfde acteurs zijn, doet er toch niet toe? Een ander gezicht, hetzelfde personage, als toeschouwer aanvaard je die premisse toch ook als een ander gezicht plots hetzelfde personage vertolkt? Ja toch? Ja, ik had liever betere acteurs gezien dan deze, zeker weten.

Ok, ik herpak me. Want nee hoor, slecht is ‘Boyhood’ ook niet. Linklater grabbelt in de ton met filmische clichés en evidenties en boetseert daar een portret mee dat er een is van heel gemiddelde levens. Levens vol tegenslag, pech, edoch, af en toe een sprankel geluk. Hoe banaal! En tegelijk: hoezeer weggelopen uit de filmische werkelijkheid zoals ons die al decennia wordt voorgespiegeld! Met andere woorden: als toeschouwer kan je dat allemaal wel met de glimlach bezien. Al moet ik herhalen: echt interessant wordt de film zelden of nooit.

Dus? Niet bijzonder. Niet onaangenaam. Een ok-film. En wat mij betreft kortom zwaar over het paard getild. Wie iets universeel over de jeugd wil zien, huur ‘The Tree of Life’. Of - voor wie liever met de voeten op de grond blijft - ‘The Perks of Being a Wallflower’. Grappig, dynamisch, meer herkenbaar en vooral aandoenlijk…het zijn kwaliteiten die ‘Boyhood’ volgens mij veel minder heeft.

3*

Nee zeg. Niet die pretentieuze brol. Dan is Boyhood nog 10 keer beter.

Maar verder kan ik me wel redelijk in je betoog vinden. Ik heb me niet verveeld tijdens de film maar erg geboeid was ik amper. Om een of andere reden werkt de aanpak niet echt.

Ook niet veel meer dan een soap is O Som ao Redor. Maar die film is cinematografisch gewoon interessanter en weet wel te beklijven.

Ik zeg luidop: ja.

De 'filosofie' op het einde dient m. i. helemaal niet om de film een of andere filosofische kwaliteit mee te geven. Nee, het zijn gewoon illustraties van die typische gedachtengangen die je als jongere op die leeftijd hebt... Op dat moment vind je het vreselijk slim van jezelf en denk je dat je de wereld doorziet, maar als je er later op terugkijkt blijken al je ideeën nog niet half zo origineel, uniek of clever te zijn als je dacht.

Dat de film je niets doet kan natuurlijk perfect, de vergelijking met een soap snap ik wel niet. Dit lijkt toch in niets op het overdreven dik aangezet drama van een Neighbours of een Bold and the Beautiful ofzo? De keuzes op gebied van scenario en cinematografie zijn zelfs haast tegenovergesteld dan die bij soaps, drama wordt hier doorgaans net geminimaliseerd ipv uitvergroot.

Ik verwees naar de soap omdat de problemen van de personages hier precies zo banaal zijn. Omdat het hele verhaal eigenlijk is opgebouwd rond een eenvoudig gezinsdrama. Omdat er voortdurend dialogen worden gefilmd: de beeldtaal zelf zegt bijna niets, alles wordt uitgeklaard in de gesprekken. Maar je hebt helemaal gelijk: de traditionele soap is veel melodramatischer dan 'Boyhood'. En gelukkig maar!

Aha nu snap ik wat je bedoelt

Het is inderdaad allemaal haast ontzettend banaal, daarin heb je helemaal gelijk. Veel banaler dan wat we doorgaans in de cinema te zien krijgen. Bijna even banaal als het leven zelf zou ik zeggen. Dit is een bewuste keuze van Linklater, in zijn eerdere werk deed hij dit ook al wel maar nooit zo radicaal. Ik vind dat wel leuk, dat overboord gooien van de scenario-cliché's die bij een coming of age prent horen, en gebeurtenissen minimaliseren ipv uitvergroten.

Maar de kritiek dat het toch wat meer mag zijn dan een aantal losse impressies van verschillende levensfases (zie ook de mooie recensie van synec) snap ik wel. Er gebeurt heel veel buiten beeld. Misschien is Linklater wel iets te radicaal geweest in zijn enkel suggereren van bepaalde (interne) conflicten of obstakels, en het overboord gooien van duidelijkere narratieve structuren. Zal wat afhangen van persoonlijke smaak en/of verwachtingen neem ik aan.

De trailer is vreselijk zoet en totaal oninteressant. Lijkt op een typische "rozekoek" Amerikaanse B-film die weleens op RTL-4 komt. Is de film totaal het tegenovergestelde van de trailer gezien het gemiddelde?

Boyhood stond al een paar maanden prominent op mijn to see lijstje. Vaak valt het dan tegen, Boyhood niet. De basis is zo ontzettend simpel. De zesjarige Mason in twaalf jaar volwassen zien worden, de uitvoering maakt echter het verschil. Belangrijkste daarbij is dat regisseur Linklater zich niet alleen op Mason richt. De manier waarop ouders zich ontwikkelen en zijn plagende zusje verandert in een bondgenoot, Linklater laat het met zoveel eenvoud zien.

Het knappe is bovendien dat al die alledaagse momenten uit het leven van Mason tezamen meer vormen. Dan wordt Boyhood ineens een portret van een opgroeiende tiener in deze tijd. Daar schiet de film af en toe wel in door. De soundtrack laat ons weten in welke periode we zitten en mochten we daar niet genoeg aan hebben dan is er Obama of de Irak-oorlog om ons nog eens te helpen. Overbodig en geforceerd, maar in die 166 minuten aan schoonheid, maar een heel klein smetje.

Voor een uitgebreide recensie zie: Filmmad.nl » Recensie: Boyhood (31 juli)

Iedereen heeft het altijd over het ongeziene van zo'n 12-jarige filmtijd omdat je de acteurs ziet ouder worden etc.. ik vond vooral dat de structuur er enorm onder leed. Linklater bekende dat hij Boyhood tijdens het filmen opgevat heeft als een aaneenschakeling van kortfilms en dat is echt aan het eindresultaat te merken. We krijgen een soort van losse vignettes te zien waar Linklater op exhaustieve wijze de perikelen van het opgroeien wil aankaarten in een checklist van alle obligate mijlpalen uit onze jeugd. Elke scène lijkt een soort statement te zijn. Hierdoor komt de film nooit tot leven en terwijl Boyhood juist voortdurend wordt geprezen om zijn ongedwongenheid, is de film dus eigenlijk bijzonder geforceerd (ik zal dan nog maar zwijgen over hoe Linklater je voortdurend in de ribben zit te porren met allerlei opzichtige nostalgische referenties: “hè hè kijk eens! een GAMEBOY! Herinneren jullie je dat nog? Dat was toch LEUK!”)

Er wordt dan wel eens gezegd dat Linklater zorgvuldig de aangezwollen Hollywood clichés vermijdt (al leek de scène met die ‘rags to riches’ loodgieter weggelopen uit één of andere über-sentimentele Amerikaanse talkshow), maar zijn werkwijze bestaat hier evenzeer uit gemakkelijke trucjes. Grote symbolen gebruikt hij misschien niet, maar de manier waarop elke scène zo kleinschalig en uneventful mogelijk wordt gehouden heeft evenzeer iets onnatuurlijk. Denk bijvoorbeeld maar aan het abrupte einde (gelijkaardig met dat van Before Sunset), echt zo een opzichtige stilistische keuze om cinema zo levensecht te laten overkomen. Maar aan mij gaat al die zogezegde subtiliteit voorbij. Ik doorzie het. Boyhood voelt allesbehalve als een verrukkelijke tranche de vie aan, maar alsof iemand 3 uur aan een stuk tegen je zit te schreeuwen “Je beseft het misschien niet! Maar het zijn deze kleine, maar O ZO BETEKENISVOLLE momenten die je voor altijd bij zullen blijven!!!" Niet eens zo een absurd gegeven, aangezien de wijze levenslessen van de film meestal toch expliciet door de personages geponeerd worden.

Tot overmaat van ramp mist Boyhood een eigen smoelwerk. De Texaanse couleur locale is uitgesproken en echt aangenaam zoals altijd bij Linklater (chapeau trouwens dat hij zijn schietgrage biblebelt grootouders ook een warm hart toedraagt), maar de fundamentele thema’s worden hier wel heel veilig behandeld. Alsof de film zo universeel en herkenbaar mogelijk wou zijn en vooral niemand van de doelgroep wou vervreemden. Het personage Mason alleen al is zo weinig markant en ik had alleszins totaal geen voeling met hem: een soort verstokte generation x’er met lang sluikhaar waaronder zo af en toe eens een gemompeld ‘whatever’ of ‘cool man’ vandaan komt. Want ja, die dekselse jongeren zijn toch onverschillig! Maar natuurlijk bloeien ze helemaal open wanneer ze de ‘awkward age’ passeren en op de universiteit hun gelijken ontmoeten. Gemakkelijke clichés of diepe inzichten? Zoek het zelf maar uit.

Dit is echt de ‘blockbuster’ van de coming of age film. Een thema dat ik normaal een warm hart toedraag. Ik denk nu even met smart terug aan het open einde van Les 400 Coups. Of wanneer het hoofdpersonage in The Tree of Life in een huis met een beha aan de haal gaat als teken van zijn seksuele ontwaken. Dat is nu eens een scène die de essentie van het jong zijn goed aantoont: stuurloos, ongrijpbaar en niet te categoriseren. Hoe wordt een gelijkaardig thema in Boyhood behandeld? Op een gegeven moment zit Mason met een vriendje te gniffelen bij een lingerieboekje, Herinner je je dat nog, je eerste PLAYBOY??? En daar is weer Linklater die je in de ribben port. Ik begin me stilaan oprecht af te vragen of de man zelf ooit jong is geweest.

Bedankt Yeyo voor je welkome tegendraadsheid.

Even kort: ik denk dat Linklater wel degelijk jong is geweest. Anders had hij ons nooit het zalige 'Dazed and Confused' gegeven. Verder vond ik die Game- en Playboy helemaal niet in mijn strot geduwd.

Linklater heeft gewoon een (voor mij) gezonde hang naar melancholie en schuwt de filmclichés waar er absoluut een dramatische ontwikkeling moet zijn. Het zal allemaal wel een heel klein beetje autobiografisch zijn met die belangstelling voor fotografie en zo, maar uiteindelijk is de jongen zelf bij momenten inderdaad wel saai en apathisch (geen wonder dat zijn eerste vriendinnetje hem gedumpt heeft). Ook de pa (Ethan hawke) vond ik net iets te perfect en leuk, maar ja, het moet toch ook een leuke film blijven, niet? De figuur van de moeder was in dat opzicht iets geloofwaardiger.

Persoonlijk vond ik de griezelige, religieuze, schietgrage grootouders ook wel goed neergezet. Per slot van rekening best aardige mensen die geen vlieg kwaad doen (tenzij je voor hun tweeloop gaat hangen). En dat schieten was toch ook wel een beetje leuk, eerlijk zijn…

Maar een echte high die je onder de huid kruipt zoals bij 'Dazed' is het niet geworden nee. Dat was dan ook één zalig moment… hier voelde ik de magie alleen bij zijn eerste echte liefje (wat een prachtig, stralend meisje zeg). En zeker bij de breuk achteraf: hoe zijn hart gebroken is en hij met heel zijn wezen nog naar haar verlangt, maar het toch niet kan laten om haar heel giftig te proberen kwetsen. Maar dat zal dan ook weer een beetje autobiografische interpretatie van mijn kant zijn…

Al bij al leuke film, toch? Het zusje was leuk (en vervelend!), twee verschillende dronkaards gezien…

Toch goed dat er een aantal meer kritische stemmen opgaan, vond het al vreemd hoe deze film zo unaniem de hemel werd ingeprezen. Ik denk overigens wel dat dit me zal kunnen bekoren, want ik hou wel van Linklater.

Ben ook een groot Linklater-fan, maar ben het hier toch wel voor een groot deel met yeyo eens. Het verloop van de film voelt inderdaad behoorlijk obligaat (checklist-achtig) aan (ik dacht tijdens het kijken soms: 'Sims: de film').
Er zijn (best veel) erg fijne stukken, zeker aan het begin, maar er zijn te veel missers, en steeds als ik 'in' de film raakte, werd ik er weer uitgehaald door bepaalde storende elementen.
Zo vond ik het 'losse eindjes'-idee niet zo sterk uitgewerkt. Sommige periodes worden bewust niet verteld, en dat kan best, maar waarom zit er dan wel weer zoiets als de payoff met die Mexicaanse gastarbeider in ("Thanks to you I went to college!")? Een zeer onwelkome geconstrueerde scene in een film die ongedwongen en natuurlijk tracht over te komen. En niet de enige.
Het einde ook - hij is één uurtje op college en heeft al coole, sociale vrienden gevonden die verbonden zijn met de natuur én hasj hebben, plus hij staat op punt een topmodelletje binnen te draaien. Dit alles in een postkaartlandschap. Welwel.
Waar ik dat soort nostalgische overdrijving in bijv. Dazed & Confused wel leuk vind, vond ik het in Boyhood absoluut niet passen.
Nog een groot obstakel is het spel van de Boy - dat wordt er doorheen de film echt niet beter op (al is de highschool-periode wel het ergst). Dat komt ook wel omdat hij vanaf dan in bijna elke scène zijn twijfels over het leven letterlijk moet uitspreken.
Dit alles draagt eraan bij dat de film piekt in het eerste halfuur/uur, en vanaf dan bijna voortdurend in kwaliteit daalt, met wel enkele opflakkeringen. Zo vond ik Ethan Hawke sterk acteren en de jongeren naar een hoger niveau tillen.
Dazed & Confused behandelt het opgroeien op een leukere manier, het 'casual' filosoferen is veel sterker in Slacker en Waking Life, de gespreken tussen geliefden beter in de Before-films... Dus voor mij een tegenvaller.

Prima film.

Gelukkig weinig over gelezen en gezien voor ik aan de film begon. Denk dat torenhoge verwachtingen wel eens averechts kunnen werken.

Toch kan ik me niet voorstellen dat de Linklater liefhebber teleurgesteld zal zijn. In alles toch een typische Linklater film. Past erg bij de Before films. Een menselijke film. In tegenstelling tot de eerste wat gematigdere berichten hier, had ik zelden een geforceerd gevoel bij de gebeurtenissen die we zagen. Het zijn ook zeker de highlights van een jongen zijn jeugd. De film begint niet voor niets op zijn 6de. Dat is toch een beetje de leeftijd waar je je nog een beetje iets van weet te herinneren. Dus als je dan in het kort zou terug denken aan je leven van 6 tot 18, zou je ongeveer deze gebeurtenissen als eerst terug halen. Had bij het zien van de Gameboy overigens totaal niet het idee dat hij een nostalgie refrence maakte. Er is sowieso nog van weinig nostalgie te spreken aangezien het de afgelopen 12 jaar betreft. Dat voelt voor mij als gister allemaal.

Linklater is ook helemaal at the top of his game met de vader zoon scenes. Hawke is geweldig. Het overgaan in de tijd werkte ook opvallend goed. Het echt ouder zien worden is nergens een gimmick en een oprechte toevoegen aan de film. Ik had eerst wel wat moeite met het feit dat wanneeer Mason die gaat puberen een beetje een zeikerige emo douche is geworden. Maar eigenlijk werkt het wel van Linklater, Ik was op die leeftijd geen emo maar in die fase van je leven kun je wel net iets te veel denken dat je het allemaal wel weet. Sterk ook dat zijn vriendin eigenlijk wel de tegengast geeft die je als kijker ook wel wil geven na ze slappe gelul.

Maar in dat opzicht kan het ook zelden goed doen met dit soort films. Is de dronken stiefvader niet cliché? of de moeder die alleen foute mannen lijkt te kiezen? Ik vond Linklater het oprecht brengen en in je leven zitten clichés. Maar dit leken niet aangedikte clichés. Dit leken oprechte.

Is er niks aan te merken op de film? Mja, de restaurant scene was inderdaad wat too much. Maar wel hele korte scene om echt heel erg te vinden. En ‘met gitaar liedjes zingen met ze alle’ scenes waren mij iets te gortig.

Overall een fijne, oprechte, lieve kleine film. Maar kijk uit voor de hypeverwachtingen.

4 sterren.

Het is vooral het project van twaalf jaren filmen dat mij aanspraak, maar ook de lovende reacties die langzaamaan binnendruppelden. De vraag die echter bleef hangen of dat net zo zou zijn mocht dit eenzelfde film zijn geweest met verschillende acteurs op de leeftijden. Ik waag het te betwijfelen.

Niettemin is het wel de sterkste kant van de film, dat je weet dat het dezelfde acteurs zijn en dat je dat ook ziet. Daardoor voelt dit echt als een opgroeifilm en is daardoor ook mogelijk over zulk een lange periode. De emotionele impact is zo van nature al veel groter. Dat neemt niet weg dat het niet per se een heel goede film is geworden en dat ligt aan een aantal zaken.

Ten eerste is er het script. Linklater verwerkt uiteraard zijn eigen jeugd erin en dat is zijn goed recht, maar ik krijg het idee dat hij ergens een gewoon middle class gezin wil tonen en dat toch niet gelukt. Nu zit je met gescheiden ouders, verkeerde stiefvaders, de papa die niet wil opgroeien et cetera. Uiteindelijk zit de film barstensvol filmische clichés terwijl Linklater opzichtig daar juist omheen probeert te filmen. Maar het ligt er allemaal net teveel op. Dan zie ik liever nog een veel banaler gezin, ook met hun sores, maar toch normaler dan wat Linklater toont. Zoiets als Voskuil deed met Bij Nader Inzien, en dat boeide ook 1200 pagina’s. Dat was pas echt lef geweest.

Het tweede punt is de film als tijdsdocument. Ook hier ligt het er te dik bovenop. Moeder die vele rekeningen bestudeert -dit beeld ken ik echt enkel uit de Donald Duck, met oom eend met een bril op- maar ook de focus (letterlijk) op achtereenvolgens de gameboy met klepje, de Xbox en de wii. En zo gaat dat de hele film door, zo bewust iets laten zien van die tijd dat het opvalt en irriteert en de film weer echt een film maakt (en je als kijker eruit haalt). Dan deed iemand als Fincher dat subtieler in Benjamin Button met de keukens en taxi’s door de tijd heen. Daarnaast is het personage een Amerikaan en tien jaar jonger dan ik, dus hoewel opgroeien iets universeels is met herkenpunten is dit voor mij niet altijd even herkenbaar. Maar dat is niet de schuld van Linklater maar gewoon inherent aan de film. Maar eerlijk is eerlijk, soms ook wel wordt een goed beeld gegeven. Denk aan de gekte van Harry Potter, maar in het geheel gebeurt dat te weinig.

Het zwaarste punt is echter de hoofdrolspeler, zowel acteur als personage. Want we volgen iemand twaalf jaar lang en dan mag je, als je een coming of age bent, wel iets van ontwikkeling geven aan je protagonist, maar Mason blijft een passieve lambal eersteklas. Het verbaast me niets dat het meisje hem dumpt, het verbaast me wel dat men überhaupt wat in hem ziet. Al is dat laatste weer uit het leven gegrepen want ik zie vaker gozers lopen met vriendinnen waarbij ik me oprecht afvraag…. Daarnaast vind ik Coltrane nu ook niet echt denderen, deels door de rol, maar ik vind hem ook gewoon maar een zak aardappelen. En dat versterkt elkaar dus ook. Heel spijtig. Dan deden de personen om hem heen het beter, ook dochter Linklater. Arquette verder als moeder is goed maar soms iets te gespeeld. Het is echter vooral Hawke die weliswaar niet de beste rol krijgt maar wel met een naturelle nonchalance zijn rol uitstekend en gevoelig invult – ik ben best fan van de man.

Bonne, dat is heel veel kritiek en dat is ook wel wat oneerlijk. Want het project en de bijbehorende lef vallen te prijzen. Daarnaast kijkt de film makkelijk weg en zitten er absoluut mooie momenten in en al met al heb ik me best vermaakt. Het is alleen dat in de drang een portret van een opgroeiende jongen te tonen dit gewoon een doodnormale film is geworden van een opgroeiende jongen met alle clichés van dien.

3,0* dus. Tegenvallend, maar allicht dat ik te hoge, of zelfs maar verkeerde verwachtingen van de film. Ooit maar eens terugzien en dan opnieuw beoordelen.

Na het missen en vergeten van alle voorpremières is het bijna zover. Hoop dat hij aan de verwachtingen tegemoet kan komen.

Speciale editie /Filmcast over Boyhood. 20 minuten spoilervrije bespreking, daarna duidelijk afgebakend spoilergedeelte.

ik vond hem heel goed. het gaat eigenlijk 3 uur nergens belangrijk over en dat is ook de boodschap van de film: het leven stelt weinig voor. Of zoals de moeder op een gegeven moment zegt: "I expected so much more of it". Of zoals het meisje op het einde. "Cease the day doesn't excist. The moment takes us. Or not." De 12 jaren filmtijd zijn niet alleen een gimmick, maar passen gewoon bij het hele plaatje. We worden geboren, hebben lief, krijgen kinderen, gaan uit elkaar, beginnen opnieuw en gaan dood. Meer is het niet. Het is knap dat je met alleen dit 3 uur lang een publiek weet te boeien. in de zaal waar ik zat was er een klein applausje achteraf. Beetje raar, maar verdiend

Zeker, als je het verspilt met kijken naar films die weinig voorstellen, zoals Boyhood.

Kronos schreef:

(quote)

Zeker, als je het verspilt met kijken naar films die weinig voorstellen, zoals Boyhood.

lol. Ik hoop het niet met je eens te zijn, maar het is wèl grappig.

Ieder jaar ongeveer een kwartier aan film maken en dit twaalf jaar lang doen, van het 6e tot 18e levensjaar van hetzelfde jongetje. Dit is Boyhood, een film die gewoon een film is met een script, acteurs en een regisseur, maar het leven zo waarheidsgetrouw weergeeft dat het écht lijkt alsof je naar het leven van anderen zit te kijken. Wanneer een film dit kan, heeft het heel wat bereikt. En Boyhood is daarnaast nog veel meer dan alleen een zeer realistische film, het is zelfs met afstand de beste film van 2014

‘Boyhood’ Review | Filmtakers

Aangrijpend, uniek en realistisch. Woorden die perfect passen met wat Linklater ons hier voorschoteld, het is van het begin tot een het einde een rollercoaster over het leven van Mason. Levens vragen en alle realiteit die je in een leven kan hebben word hier perfect gefilmd!

Erg benieuwd, staat op mijn to see list!