Boyhood (2014)

Daarmee wil ik zeggen dat de gebeurtenissen en de karakters (en hun ontwikkeling) geen moment onrealistisch waren in mijn ogen. Ik denk dat het gros van de speelfilms daar zelden in slaagt.

Ik zie veel parallellen met bijvoorbeeld de docuserie 7 up, waarin een aantal mensen elke 7 jaar weer even gevolgd worden.

Welk liedje zingt Ethan Hawke (ongeveer) halverwege de film, over het (moeizame) contact van een afgezonderde vader met zijn zoon?

Een uniek project waar ik toch wel erg naar uit keek en wat op voorhand helemaal in mijn straatje leek te liggen. En die gedachte is uitgekomen kan ik wel zeggen. Erg mooi om te zien hoe een 'simpele' film met nauwelijks een plot, echte diepgang en exceptionele gebeurtenissen toch zo boeiend kan zijn. Het was voor mij heel even inkomen bij de jongere Mason, maar zeker naarmate zijn leeftijd vordert werd ik er helemaal ingezogen. Ondanks dat de Amerikaanse subcultuur dan ver van mij af staat kon ik me toch wel goed identificeren met Mason en ook zeker wel met z'n vader. Inderdaad dwaalden mijn gedachten wel eens terug naar mijn eigen situatie. En ook na de film bleef ik nog wel even in gedachten verzonken, op een breder vlak.

Dat de productietijd van de film daadwerkelijk 12 jaar was, lijkt op voorhand toch wel het grootste paradepaardje van Boyhood en ik was een beetje huiverig dat alleen daardoor de 5*-reviews je om de oren vliegen in de media. Wat opzich niet eens gek is, maar ik wil als kijker ook dat dit unieke project mij wat extra's oplevert. En dat doet het! Het komt allemaal zo ontzettend natuurlijk over. Mason die (waarschijnlijk) zo'n beetje zichzelf speelt en ook de ouders doen het meer dan uitstekend. Het is dus niet alleen een gimmick, maar je krijgt daadwerkelijk het idee naar iets unieks te kijken.

Waren er ook mindere aspecten? Niet echt. Hooguit de wat gemakkelijke muzikale ondersteuning en de wijze waarop deze niet echt goed samensmelt met het beeld. Niet verrassend om in dit project weer Arcade Fire voorbij te horen komen, een band die toch wel erg goed past bij een dergelijke melancholische film. Zeker ook als je hun songteksten en intenties goed kent. Ik als fan van het eerste uur kan daar over meepraten.

Al met al geef ik de film 5*. Filmisch mag het dan niet baanbrekend zijn allemaal, maar ik ga hier toch even voor de magistrale ervaring, het unieke uitgangspunt en het gevoel dat de film bij mij wist te creëren.

Alleen al vanwege het gegeven zelf gewoon een hele leuke en interessante film om te zien. Toch een beetje gimmicky dan misschien, maar goed.

Wat mij gezien de speelduur en de ongetwijfeld enorme hoeveelheid geschoten materiaal wel opviel, is dat er nogal wat nietszeggende korte scènes in de film zijn opgenomen. Is dat dan wat mensen naturalistisch noemen?

Overigens leek mij dat dochter Linklater een interessantere hoofdpersoon zou kunnen zijn dan Mason, misschien een ironische consequentie van het project. Hawke en Arquette gaan nog beter acteren naarmate de jaren vorderen, dat dan weer wel.

Ik had een beetje gerekend op een elitaire neuzelfilm, zo een die je verplicht mooi moet vinden. Ik kwam bedrogen uit: prachtige film. Doordat de personages verspreid over 12 jaar gefilmd zijn zie je ze veel natuurlijker opgroeien dan in andere films en heb je echt het gevoel dat je ze door en door kent. Hier en daar een tikkeltje zoet en cliché, maar dat staat de film verder niet in de weg.

Deze zou nog wel eens kunnen uitgroeien naar 5*.

Unieke film! Het is een film van bijna 3 uur, maar ik heb me geen seconde verveeld. Het gegeven dat de film over 12 jaar is opgenomen met dezelfde acteurs maakte de film levensecht. Het vormt een mooi portret van hoe een leven kan lopen, in zowel positieve als negatieve zin.

De film doet je ook automatisch kijken naar je eigen leven. Sowieso wat er de afgelopen 12 jaar allemaal heeft plaatsgevonden, maar ook hoe je eigen jeugdjaren zijn verlopen en met welke gebeurtenissen en omstandigheden jij te maken hebt gehad. In mijn ogen een belangrijke kracht van deze film.

En Hawke was weer uitstekend, geweldige acteur!

Kortom genoten van dit pareltje, absoluut een aanrader!

Dit. Mason groeit inderdaad op tot een irritant ventje en voor de rest vond ik de film veel te oppervlakkig.

Wat maakt 'm dan zo irritant? Heeft volgens mij vooral te maken met een laag toleratie niveau. Heb nou niet echt gedragingen gezien die dergelijke gevoelens rechtvaardigen.

Tja ik denk dat ik wel kan begrijpen wat mensen irritant aan het type 'Mason' vinden (los van zijn manier van articuleren). In Nederland wordt zo iemand vaak 'zuur' genoemd, omdat hij net wat verder nadenkt over bepaalde onderwerpen en daardoor ook bij veel dagelijkse zaken uit het leven zijn vraagtekens zet.

Ik had er zelf geen last van. Sterker nog, kon me goed met Mason identificeren.

Zijn kijk op de wereld is toch volledig plausibel op basis van zijn jeugd ook? En niets mis met een kritisch wereldbeeld lijkt mij. Als dat al irritant is.

Boyhood in een notendop. Je heb er echt geen drie uur voor nodig: klik

Zijn maniertjes vooral.

De film is uniek in zijn opzet, maar verder vond ik het een gezapige boel. Ik mis bezieling in zowel het script als de visuele uitvoering. Er zaten zo'n vijf mooie fragmenten in, maar dat mag ook wel in een film van 3 uur waar 12 jaar over gedaan is.

Een lange zit.

Film is wel erg gehyped maar desondanks erg leuk om te zien hoe de personages in 12 jaar tijd ouder worden en alledaagse dingen meemaken.

De uiteindelijke boodschap van de film is wat heeft het allemaal voor zin, ouder worden we toch, we zoeken allemaal naar de nut van het leven en intussen moeten we er maar wat van maken en proberen te genieten!

Nee, ik kon deze film dus niet afkijken. En dat ligt niet aan de film. Warning: dit is een vreemde reactie maar ik moet hem toch van mijzelf schrijven.

Niet dat het wat toevoegt voor de mede gebruikers hier maar ik sla films als deze liever over omdat ze iets hebben met jongens van een jaar of twaalf... Klinkt wat vreemd misschien maar dat heeft alles te maken met mijn eigen jeugd. Daar kan namelijk ook prima een film van gemaakt worden. Ik werd 1 maand na mijn dertiende verjaardag van de één op de andere dag zonder afscheid te kunnen nemen van mijn spulletjes, slaapkamertje, van de vriendjes die ik had, mijn verzorgers .. met geweld in een auto gesmeten en weggereden , de buurt, de stad, de school.. alle mensen die ik kende: In één klap was het allemaal weg. Zo snel kan je leven veranderen: in 1 minuut alles weg. Kan dat in Nederland? Ja, jazeker! Zo geweldig is die jeugdhulpverlening in Nederland niet. Goed, dat is een andere discussie maar het gebeurd nog steeds. Als ik dan zo´n film als deze zie word ik jaloers op die jongen en wil ik terug in de tijd om 'af te maken' wat van me afgenomen is: de laatste 5 jaar van mijn jeugd.

De boodschap lijkt me denk ik wel duidelijk: Je wordt toch echt voor het grootste deel gevormd in je jeugd. Daarom heet het ook 'opvoeden' wat jouw omgeving doet. Dus de gebeurtenissen in je leven, en vooral in je jeugd hebben zeer grote invloed op hoe jij naar de wereld gaat kijken. Hoe je gedrag is. Je zelfvertrouwen e.t.c.

Deze film was voor mij een tegenvaller. Het is een erg lange zit en uiteindelijk vond ik de film 'wel aardig'. Het plot was er niet echt en dat maakte de film een beetje langdradig. Het leukste van deze film is nog het feit dat ze de zelfde acteurs over zo'n lange periode hebben gebruikt.

Boyhood is helaas niet de coming-of-age klassieker waar ik op voorhand op had geloofd.

Maakt dit van Boyhood een slechte film? Nee, zeker niet. Boyhood is een ambitieus project gebleken en dat maakt de film zeer herkenbaar. Veel situaties hebben we allemaal wel een keer meegemaakt en om dan elk personage letterlijk op te zien groeien in een film is iets dat nog niet veel vaker is vertoond. Het heeft wat dat betreft wel een behoorlijk melancholisch toontje wanneer je eerst iemand van een jaar of zes ziet, om hem vervolgens gedurende de film steeds ouder worden.

Waar de film wat mij betreft lichtjes de mist in gaat is het feit dat ik deze film vooral als een fysieke reis naar volwassenheid heb ervaren. Vooral de eerste twee uur lijkt alles heel droog geregistreerd te worden, zonder dat je emotioneel meegesleurd wordt in de film. Het is een komen en gaan van personages en net op de momenten dat je denkt dat de film wat meer emotionelere diepgang in de vorm van bijvoorbeeld de eerste prille liefde (b.v. het glimlachen van het meisje naar Mason in zijn nieuwe klas) krijgen we gelijk weer een overgang naar een jaar later te zien. Zo gaat het eigenlijk keer op keer in de film en heb ik het idee dat Linklater elk jaar na de shoot niet echt een idee had hoe hij elke periode verhaaltechnisch goed kon afsluiten.

Zo kreeg ik gedurende het kijken nooit die echte diepgaande emotionele verbintenis met de personages, die ik wel zou verwachten wanneer je 12 jaar lang over de schouders meekijkt met de acteurs.

Ik moet wel zeggen dat Linklater dit richting het einde enigszins weet te herstellen, maar dat zal ongetwijfeld ook deels te maken hebben met de leeftijd van de acteurs en dat hij het daardoor beter kan uitdiepen. Wat wel belangrijk aan het einde is dat je hierdoor uiteindelijk wel erg tevreden de bioscoopzaal uitloopt.

4,0*

12jaar geschiedenis tegenover 163minuten film?

Ja, die verwachting wordt inderdaad geschept in hoe de film gepresenteerd is.

Maar er werd geen 12 jaar lang over de schouders meegekeken. Elk jaar werd er enkele weken gefilmd. Dat schept dus geen diepere band dan met mensen die je elk jaar twee weken op de camping ziet. Begin van de vakantie: "Oh, wat is die jongen gegroeid zeg!" Eind van de vakantie: "Tot volgend jaar!".

En dat volgende jaar heeft hij zijn haar laten groeien en wat baardstoppels. Als je hem iets vraagt mompelt hij alleen nog maar wat. Je lijkt hem te kennen, maar eigenlijk toch vooral niet.

De film is een soort van lange saaie ervaring, vergelijkbaar met wanneer je bent uitgenodigd om een grote reeks foto's of filmpjes te bekijken van een gezin waar je niet echt een band mee hebt. Binnen het kwartier zit je te geeuwen en krijg je het nare gevoel dat er geen einde aan komt.

Neem aan dat de kracht van deze film in de laatste 5 kwartier zit? Die ga ik vanavond zien. Tot op heden.... Moewahh

Kronos heb je de film niet te hoog gewaardeerd? Je kritiek en beoordeling stroken niet echt.

Ik kon Kronos ook volgen tot de laatste alinea

Mee eens, maar daarom geef ik de film een onvoldoende. Die 3,5* van jou klopt niet helemaal.

Ik neem aan dat voor Kronos een cinematische ervaring als deze minder saai is dan een grote reeks foto's of filmpjes. Die 3,5* zullen er niet voor niets staan.

Het zijn zijn woorden, niet de mijne...

Uh nee, het is jullie interpretatie van zijn vergelijking waardoor jullie twijfelen aan zijn cijfer. Kronos trekt zijn eigen cijfer toch niet in twijfel? Vreemd om dan te zeggen dat een cijfer van iemand niet (helemaal) klopt. Maar Kronos zal het zelf nog wel verduidelijken.

De film is een soort van lange saaie ervaring, vergelijkbaar met wanneer je bent uitgenodigd om een grote reeks foto's of filmpjes te bekijken van een gezin waar je niet echt een band mee hebt.

Ja vind je dat vreemd?

een soort van lange saaie ervaring, vergelijkbaar met etc. Dat wil nog niet zeggen dat hij zich dood heeft verveeld, of dat de film geen andere kwaliteiten bezit die een hoger cijfer rechtvaardigen. Buiten dat heeft Kronos ook een hoger stemgemiddelde, wat kan betekenen dat de waarde die jullie aan de cijfers toekennen dichter bij elkaar ligt dan de platte cijfers doen vermoeden.

Wel een lange zit, maar wat een film zeg! Gewoon perfect. Helemaal nadat ik dit artikel had gelezen.

*3.75+

P.s. wat is en blijft Hawke toch een heerlijke acteur.

Bij deze dan. Al heb jij het meeste al verduidelijkt.

'Soort van lange saaie ervaring' en 'vergelijkbaar met', wil niet zeggen dat het even erg is. De vergelijking gaat over het principe dat foto's of filmpjes van gewone levens van mensen vooral leuk zijn voor henzelf maar voor een ander op zich niet boeiend zijn. Het eerste uur zat ik dan ook vrij ongeïnteresseerd te kijken.

Ik vond het eerder saai maar niet op een vervelende manier. Een echte emotionele band met de personages kwam er niet maar een beetje verhaal kwam er op den duur wel in. Patricia Arquette en Ethan Hawke zien acteren verschafte me ook plezier. Dat maakte de film boeiend genoeg om te blijven kijken. Op het einde viel er qua fotografie zelfs nog wat te genieten. Ik wilde het goeie in de film zien. Dat hielp ook. Mijn vorige bericht is meer een achteraf-analyse.

Mijn relatief hoge stem gezien mijn kritiek: Voor mij is 3,5* best een lage stem. Het betekent voor mij slechts een gemiddelde film (en van Boyhood had ik veel meer verwacht). 3* is al slecht, 4* is gemiddeld goed. Stemmen lager dan 3* is voor ergerlijk slechte films. Het spectrum van 0,5* tot en met 2,5* laat dus toe de gradatie aan ergernis kenbaar te maken.

Dus Naomi Watts, nee ik heb de film niet te hoog gewaardeerd. Als ik een film maar 3,5* geef betekent dit voor mij dat er veel kritiek op te geven valt.

Je bedoelt in zijn huiskamer, met die muziekvriend erbij? Ik had het idee dat dat een eigen nummer was van het personage.