Boyhood (2014)

Is het de bedoeling op deze site negatieve berichten over de films te geven ??

Positieve kritiek ??

Lees van te voren waar de film over gaat

Hoe lang die duurt

Laat je niet beïnvloeden over berichtgeving van de film voordat je er heen gaat

Ga de film bekijken

Verwacht een normale film over het leven

Geen specials effect / geen moorden / geen verborgen agenda's

Top film

Go with the flow

Leuk gegeven om de personen allemaal echt ouder te zien worden. Ondanks de lange speelduur werden de nieuwe mannen van de moeder me wat te snel geïntroduceerd. De film had wat mij betreft 'childhood' kunnen heten want de dochter speelde ook een belangrijke rol. Verhaal kabbelde een beetje voort, net als het echte leven. Dat verhaal werd in het laatste uur een beetje beter.

Boyhood is toch wel vrij indrukwekkend te noemen, zeker ook door het idee dat dezelfde hoofdrolspelers gewoon 12 jaar zijn gevolgd. Het levert een indringend en mooi beeld op van een opgroeiende jongen, samen met zijn zus, moeder en andere verwanten. Zo'n omvangrijk project kom je niet vaak tegen en als ik dan ook nog eens zie dat het van Richard Linklater af is gekomen, de man achter de prachtige Before-trilogie, dan weet ik genoeg. Helemaal als de geweldige Before-acteur Ethan Hawke ook hier een hoofdrol vertolkt. Zou het een klassieker worden?

Helaas is Boyhood voor mij erg goed geworden, maar geen klassieker. Daarvoor heb ik me toch wel aan een paar zaken gestoord. Misschien is het project een tikje te ambitieus? Je krijgt een lange film van bijna 3 uur, maar nog voelt het soms gehaast aan in bepaalde levensfases omdat het fragmentarisch wordt getoond. Op zich niet gek, aangezien er 12 jaar materiaal in verwerkt moest worden, maar soms hadden zaken beter en dieper uitgewerkt mogen worden. Daarbij had ik ook moeite met het feit dat enkele (Amerikaanse) clichés er toch ingestopt zijn. We treffen 2 vervelende, alcoholistische stiefvaders (die eerste stiefvader zette overigens een hele sterke rol neer want als kijker kreeg ik echt een hekel aan die man), moeder heeft geldzorgen, vader is lange tijd iemand die de echte verantwoording niet neemt en de 2 kinderen groeien op tot 2 ietwat clichématige tieners, waar Facebook en emo-gedrag de boventoon voert. En natuurlijk komt het belangrijke Amerikaanse ''going to college'' verhaal er ook bij. In Amerika slaan ze in mijn ogen altijd wat door met dat, maar ok. Echt sympathiek werden Mason en zijn zus niet door de jaren heen. Ze zijn wat lui en niet altijd even sociaal, volgen hun eigen koers en een echte band bouwde ik niet helemaal met ze op. Ik vond beiden leuker in de fase toen ze nog kinderen waren. In die periode vond ik het acteerwerk ook wat echter overkomen. Mason was een lief, vrolijk kind en eindigt een beetje als een hipster.

Het neemt niet weg dat ik hun reis naar volwassenheid mooi vond om te volgen. Sowieso zie je iedereen veranderen. Hun moeder wordt ook langzaamaan burgerlijker, leert van fouten en merkt dat haar leven niet zo geweldig is. En Ethan Hawke zet als vader een dijk van een rol neer. Van een levensgenieter die niet graag verantwoordelijkheid neemt wordt hij ook een brave vader. Realistisch? Ongetwijfeld. Leuk? Mhow.

De stijl van Linklater zijn oudere films die je wel in Boyhood terug. Visueel is de film dik in orde en de soundtrack klinkt ook erg lekker. Het nummer Hero van Family of the year past er ook goed bij. De film is geen klassieker geworden, maar wel een sterke coming-of-age film, vooral ook dankzij het bijzondere feit dat we constant dezelfde acteurs hebben gezien. Als kijker groei je daardoor toch ook met deze mensen op, net als in de Before-trilogie, die ik nog wel een tikje beter vind.

4*

Vanmiddag eindelijk Boyhood gezien. Het is ook pas nu de film helemaal af is dat ik eigenlijk pas besef waar ik naar gekeken heb. Vanaf een kleine kleuter tot een volwassen student, alle fases tijdens het opgroeien komen voorbij. Het is echt heel bijzonder om te ervaren. De cast doet het allemaal prima, met Hawke als uitschieter in de rol als de vader. Ook mooi zijn de herkenbare momenten die Mason (en ook zijn zusje) meemaken.

Er waren wel wat kleine minpuntjes voor mij. Hoewel de lange speelduur voelde sommige dingen nog steeds een tikkeltje overhaast aan. Zo kwamen de relaties met de stiefvaders op mij wel wat out of the blue over. Ook mistte ik toch een echte band met Mason en Samantha. Ze deden hun eigen ding, zonder echt sociaal te zijn en hun best te doen. Dat werd naarmate de film vorderde alleen maar erger eigenlijk. Maar tegelijkertijd vond ik de fase waarin zij verkeerden wel weer erg interessant en het was leuk om te zien hoe ze daar op reageerde. Het zijn eigenlijk ook maar kleine minpuntjes, want echt storen deed het me niet en er was nou eenmaal simpelweg te veel om wel van te genieten. Visueel was het prachtig, de soundtrack was goed en bijpassend en het was gewoon erg fijn om het leven van Mason en de mensen om hem heen te volgen. Zeker een van de beste films van het jaar en eigenlijk voor iedereen wel een must-see. Een ruime 4*

Uniek project en dat het werkt is niks minder dan lovenswaardig.

Als geheel dan welteverstaan, want de individuele scenes en plotjes zijn zeker niet allemaal even sterk. Dat het doordrongen is van Amerikaanse sentimenten viel gezien de opzet haast niet te voorkomen, maar het clichématige stond ook mij soms wat tegen. Drinkende stiefvaders, de vrijbuitende biologische vader, de vriendin die vreemdgaat met een lacrosse speler. Tja, dat hebben we dus allemaal al vaker gezien.

Boyhood

Het verhaal achter de film is behoorlijk interessant. Een unieke prestatie kun je het haast noemen. Iemand zo lang volgen met een camera vergt ontzettend veel van iedereen. Of naast het verhaal achter de film het verhaal in de film ook interessant is is een tweede. Ik kan je nu al vast vertellen dat voor dit levensverhaal behoorlijk te veel tijd is uitgetrokken.

Mijn lage cijfer zal puur een persoonlijke kwestie zijn denk ik. Ik vond het leven van Mason gewoon totaal niet interessant. De kreet dat de film zijn kracht ontleent aan de herkenning van mensen is voor mij waardeloos. Op een enkel dingetje na herken ik mij er totaal niet in. Zijn jongste jaren zijn eigenlijk nog de beste. Het eerste uur is de film zeker vermakelijk. Als je echter de pubertijd bereikt gaat het bergafwaarts. De ontwikkelingen in Masons persoonlijkheid zijn tot ergerlijk aan toe. Ik ben blij dat ik op een andere manier gepuberd heb. Tegen het einde zit je er ook wel door. De diepgang die zijn persoonlijkheid met de jaren ontwikkeld heeft is aardig uitgewerkt. Het is alleen jammer dat het zich in een antisociaal persoon en een tergend saaie context heeft ontwikkeld.

Het acteren kan je hier natuurlijk op twee manieren beoordelen. De duur van de opnames laat een fantastische prestatie zien. Uniek uithoudingsvermogen. Toch refereert dat geheel naar het verhaal rondom de film. De acteurs in de doen het redelijk. Nogmaals vind ik Masons uitwerking niet heel goed. Zijn moeder presteert goed, al kakt zij in het einde wat in. Samantha is met vlagen niet uit te staan, dus als dat zo bedoeld is: chapeau.

De best presterende mensen zijn in mijn optiek de mensen om de drie familieleden heen. Masons vader doet het goed en ook Perella vond ik echt goed.

De typisch Amerikaanse setting is natuurlijk logisch. Dit draagt echter bij aan de overweldigende cliché-sfeer die gecreëerd is en gehandhaafd blijft. Nu vind ik dit begrijpelijk en was het niet echt een stoorfactor. Het algemene beeld van het Amerikaans leven wordt hier wel fiks aangedikt. Positief of negatief? Bepaal zelf maar.

Boyhood was voor mij een saaie teleurstelling. Masons persoon is gewoon niet interessant uitgewerkt. Qua innerlijke persoonlijkheid zit er diepgang in, maar de sociale beperkingen die hij in zijn leven met zich meedraagt breken hem op.

2.5*

Bof.

Zal ik anders beginnen met dit project erg uniek en ambitieus te noemen. Ik wil de ban na 8 paginas aan reviews uiteraard niet breken. Maar ach, records zal Linklater waarschijnlijk niet breken (of toch niet lang in handen hebben), ondertussen staat er al ergens een film in de stijgers die 30 dagen zal duren en ondertussen een teaser heeft van 72 minuten. Dus wat is dan 3 uur aan materiaal gefilmd over 12 jaar, niet?

Toch werkt het wel. Het is leuk om acteurs mee te zien groeien met hun personages. Ook een stuk makkelijker voor de make-up crew en het geeft een film als deze dan wel iets natuurlijkers. Linklater kiest voor een kleine aanpak en ook dat valt wel te waarderen. Interessante tijdsprongetjes waar belangrijke momenten bewust overgeslagen worden of kleine scenes die niet meteen belangrijk ogen maar dat wel zijn. Hij laat zich inderdaad een keer of twee, drie vangen, maar ook dat kan eigenlijk moeilijk anders dan bewust geweest zijn. Zo kan je die scene met de Mexicaan niet echt over het hoofd zien, ook niet in een film die 3 uur duurt. Linklater zal zo wel z'n redenen gehad hebben (en soms gebeuren er ook gewoon gekke dingen).

Dat is in ieder geval allemaal het probleem niet, het probleem is een compleet gebrek aan binding met wat er getoond wordt. Sowieso hangt er al een beetje een arthouse-voor-huisvrouwen sfeertje over deze film. Het is allemaal zeer netjes, ongestileerd, brave scenes, niks wat teveel buiten de lijntjes kleurt ... je kan er met gerust hart de hele familie voorzetten, al is er wel een kans dat de helft in slaap valt.

Maar ik kan vooral niks met de setting en de personages. Een film als deze moet het ofwel van herkenbaarheid hebben, ofwel van situaties/personages buiten de leefwereld van de kijker die toch kunnen boeien. Ik ben niet iemand uit een gezin met gescheiden ouders, kamperen is mijn ding niet, doorsturen was nooit iets engs ... Mason (die uiteindelijk toch centraal staat) is een complete vreemde voor mij. Anderzijds is hij (en z'n gezin) ook niet interessant genoeg. Het is een soort van net-onder-middle-of-the-road. Toch net genoeg drama om een film vol te krijgen (met wat alcohol partners enzo), maar niet zo erg dat de film niet om alle drama heen kan en zich kan richten op de kleine momentjes. De hele setup, setting, personages ... ze zijn zo doorsnee en cliché dat het gewoon niet echt boeit.

De soundtrack is me niet eens opgevallen, maar je mag voor mij je hele film met Arcade Fire en andere opvallen, ik zal er toch niks van herkennen. Enkel Coldplay in the begin, dat was dan weer niet te harden. Visueel brengt Linklater ook niks, acteerwerk was naturel genoeg, vooral van de twee kinderen dan. Hawke heb ik al beter gezien en Arquette vond ik eerder vervelend, al kan dat ook wel gewoon haar personage geweest zijn.

Verwijzingen naar "vroeger" vond ik vaak iets te opvallend. Gameboy Advance, XBox, Wii. Harry Potter, Britney Spears ... enerzijds kan je zeggen dat het eerder toeval is wat die scenes zijn ondertussen al jaren oud uiteraard, anderzijds is het niet zo moeilijk om even rond te kijken en in te schatten wat er binnen 10 jaar nog zal blijven hangen zijn. Gooi Miley Cyrus met haar Wrecking Ball erin en je komt er wel denk ik.

Boyhood is vooral te saai qua onderwerp. De Before trilogie steunde nog op gevatte dialogen en goed gesabel tussen de twee hoofdrolspelers, Linklater houdt die hier op zak maar kan niet nalaten links en rechts wat maatschappelijke dingen aan te kaarten (de Facebook convo) waardoor dat dan weer wat geforceerd overkomt. Het is een film die met goede bedoelingen gemaakt is, maar slecht is ingevuld. Of je moet je natuurlijk verwant voelen met de personages, maar wat hier getoond wordt is mijn wereld absoluut niet.

2.0*

Eerste helft is zeer aardig maar de acteur doe Mason op latere leeftijd speelde was wel erg matig.. Irriteerde enigszins.

Ik kan de ambitie en originaliteit van de film wel waarderen, maar helaas weet het nooit echt dat transcendente van pak m beet een Terrence Malick te bereiken.

Dit is in feite niet meer dan een soap die in filmvorm samengeperst is. Zou ook kunnen werken in tien seizoenen. Wel mooi gedaan van Linklater : het idee mag ambitieus blijven, de makers komen niet pretentieus over en het resultaat is een vrij bescheiden opeenvolging van herkenbare taferelen over opgroeien en volwassen worden. Ieder van ons zal wel iets herkennen uit zijn/haar eigen jeugd.

Arquette en Ethan Hawke horen tot mijn favoriete acteurs. Erg onderschatte fijne acteurs. De coole daddy die Hawke neerzet zou iedereen toch wel willen en met Arquette als moeder zou ik nooit het huis uit gegaan zijn. Ook de jonge acteurs vielen goed mee : ik vond het alleen jammer dat de zuster van Mason heel de film op een zijspoor blijft. Een parallel plot over Sam zou het voor mij nog wat meer afgemaakt hebben. Ik begrijp wel dat het dan misschien teveel "hooi op de vork" geweest zou zijn. Moeilijk.

De familiale biotoop vond ik goed gekozen : geen perfect gezin, met de moeder die de eindjes aan elkaar probeert te knopen en wiens relaties stukopen. Het is echter soms ook iets te opgepoetst allemaal : negatieve ervaringen en gevoelens worden zonder meer uit de weg gegaan en zelfs de breakup tussen Mason en Sheena was erg braaf . De feelgood wil te nadrukkelijk aanwezig zijn, maar het blijft een bijzondere film die je als een magneet aan het scherm kluistert. Het zou me zelfs niet tegenvallen moet er een Boyhood 2 komen over de volgende 20 jaar uit het leven met Mason.

Ondanks dat je jezelf als kijker niet snel zal vervelen bij deze coming of age, had het qua speelduur toch zeker wel korter gemogen. Vooral naar het einde toe, wanneer Mason volwassen raakt is het tempo tergend traag en duidelijk minder sterk dan het eerste gedeelte van de film. Dat de film werd opgenomen met onderbrekingen over een periode van 12 jaar is voor het verhaal wel erg pakkend geweest. Basale levensstukken die kenmerkend zijn voor het opwassen, zijn sterk vormgegeven en dit komt ook mede dankzij sterke acteerprestaties goed uit de verf.

” I just feel like there are so many things that I could be doing and probably want to be doing that I'm just not.”

Ik hoorde pas 3 jaar geleden over dit project, maar was er gelijk in geïnteresseerd. Linklater heb ik vooral dankzij de Before trilogie erg hoog zitten. Boyhood is natuurlijk erg ambitieus van aanpak en het feit dat je de acteurs ook echt ouder ziet worden in het tijdsbestek van 12 jaar waarin het verhaal zich afspeelt, is een fascinerend idee. Toch is zo’n geweldige opzet natuurlijk nog geen garantie voor succes. De uitwerking laat gelukkig echter zien, dat mijn vertrouwen in Linklater niet ongegrond was en levert een erg fijne, ruim tweeënhalf uur durende coming of age verhaal op.

Vooral de natuurlijke aanpak werkt hier erg goed. Het acteerwerk en de dialogen zijn goed geschreven en de gebeurtenissen die plaatsvinden en voorbijkomen, zijn heel alledaags en herkenbaar. Hawke is altijd op zijn best, als hij geregisseerd wordt door Linklater, maar Arquette is hier de uitblinkster. Geweldig spel van haar, dat moet gezegd worden. Ook het gezin zelf is interessant en realistisch. Het is allemaal verre van perfect, met gescheiden ouders en een leven dat lang niet altijd op rolletjes loopt. Het mooie is hier natuurlijk ook, dat je Mason echt letterlijk ziet veranderen van een 6 jarige naar een jongvolwassene.

Iedere keer als ik me afvroeg hoe ver men was in de leeftijdsontwikkeling, wordt er een hint gegeven d.m.v. muziek, de naam van een film of zelfs de presidentsverkiezingen. Dat vond ik persoonlijk wel fijn, omdat het de tijd waarin het plaatsvond nog net even wat meer benadrukte. Ook de muziek past er goed bij, met enkele mooie en zeer herkenbare nummers. Verder had ik zelf ook geen problemen met de tijdsduur. Het is op wat kleine momenten na, bijna continu boeiend. Het enige wat ik voor mezelf miste was een echte impact. Ik had stiekem gehoopt, dat dit Before Sunset zou gaan overtreffen, maar dat is Boyhood uiteindelijk niet gelukt.

Wel is het een zeer goede film van een uitstekende regisseur, die nooit bang is om weer eens met een originele invalshoek te komen. Het zou me trouwens niets verbazen, als het filmen “gewoon” ieder jaar doorgaat, waarna we over twaalf jaar een vervolg hierop krijgen. Grappig trouwens, hoe erg Mason op Ethan Hawke lijkt, als hij eenmaal volwassen is. Het zou zomaar echt vader en zoon kunnen zijn.

4,0*

Prachtige film! Had nog wel 3 uur lang door willen kijken.

Briljant idee van regisseur Linklater: maak je film gedurende 12 jaar zodat alle personages op natuurlijke wijze ouder worden, waarbij je fenomenaal ziet hoe het hoofdpersoontje in deze tijd opgroeit van 5-jarige naar 18-jarige.
Nu weten we van z'n vorige films dat Linklater niet van de spannende plots is dus in dramatisch opzicht zitten er niet zo heel veel plotontwikkelingen in, behalve die psycho-stiefvader dan.
Zitten zeker uitermate treffende scenes in, al had het van mij gerust ook een uurtje korter gemogen.

Leuk en interessant concept, maar een tegenvallende en nogal saaie uitwerking.

Veel komt erg geforceerd over (waaronder de verwijzingen, maar ook een paar dialogen dat ik niet verwachtte van Linklater). Daarbij vind ik dat de film niet genoeg een geheel vormt om een grote invloed, de invloed die je wel verwacht van een film met zulke lovende kritieken, op je te hebben. Ik had niet echt een band met het personage Mason, het voelde (vooral in het 2de deel) aan alsof je de écht belangrijke momenten in zijn leven niet meemaakte, maar alleen te zien kreeg hoe het er met hem na die sleutelmomenten aan toe ging.

Het acteerniveau van iedereen is niet mis, is zelfs uitstekend. Hawke speelt zeer naturel zoals altijd, heel belangrijk voor deze rol en dus top gecast. Arquette brengt genoeg en Ellar Coltrane kon ik buiten zijn soms vervelend lachje wel appreciëren. Ik vond het niet te lang duren, maar in de laatste minuten leek het een beetje of de interesse voor het project verdwenen was.

De muziek was wel fijn, zorgde voor een meerwaarde, maar mocht van mij meer aanwezig zijn. Ik klink misschien een beetje te negatief, wat ook te maken heeft met het feit dat ik hier teleurgesteld over ben omdat het nu niet zo speciaal was als ik dacht, maar de film heeft wél zijn gebreken.

Aardig goede film. Beetje saai hier en daar en te weinig sterke scènes. Het realisme in de dialogen is wel erg krachtig en de hele film komt behoorlijk geloofwaardig over met goed acteerspel. Verder niet heel veel aan vond ik zelf, ietwat te veel lof door de kranten.

Over het maken van Boyhood is al veel gezegd. Op zich origineel, maar of dat genoeg is voor een film is nog een andere vraag. De film kent op deze manier wel een mooie opbouw en je merkt wel dat de acteurs beter op elkaar zijn afgestemd eens ze langer met elkaar samenwerken. Toch drijft talent boven en de scènes met Ethan Hawke blijven er bovenuit springen. En ik hou wel van een trage aanpak die tijd neemt om sfeer te scheppen. Maar toch mist het de nodige peper. Echt veel meerwaarde geeft het jarenlange film niet aan deze film verder.

De film heeft z'n ups en downs en sommige fragmenten werken gelukkig wel. Denk aan de spanningen met de dronken stiefvader. Of de vader die met z'n kinderen over voorlichting praat. We krijgen een beeld te zien van een jongen die opgroeit en daarbij te kampen heeft met dingen waar wel meer tieners mee te kampen hebben: nieuwe school, scheiding van de ouders, stieffamilie, eerste vriendinnetje, studeren, vrienden, ...

De film verkoopt zichzelf vooral met het gegeven dat de film gemaakt is over verschillende jaren. Ok, dat is inderdaad wel een verdienste en vooral bij de latere scènes werkt die manier wel. En het is een grotere meerwaarde dan het overroepen 3D. Maar meer dan dat is het ook niet.Het eindresultaat is een semi-arthouse film die wat alternatief oogt, maar tegelijk zeer toegankelijk is en daardoor een groot publiek zal trekken. Het is geen slechte film, maar verre van de klassieker die er van wordt gemaakt. Gewoon knap gedaan, maar meer ook niet.

Bijzondere productie, daar hoef ik eigenlijk niks meer over te zeggen. Linklater heeft een risico genomen wat grotendeels goed is uitgepakt. Al vind ik uiteindelijk dat de keuze voor Coltrane achteraf niet perfect is gebleken. Juist vanaf dat hij ongeveer 15 werd, vond ik hem steeds minder acteren. Terwijl het daar juist het meest interessant werd. Stoorde me ook wel aan zijn Justin Bieber achtige look, wat in mijn ogen beetje haaks staat op zijn karakter.

Maar voor de rest vind ik de karakters een mooie ontwikkeling maken en ook al is het niet echt één lang verhaal, de film blijft boeien. De film kent niet de magie van de Before trilogie, maar net als in die films vond ik de dialogen en lange shots erg prettig om te zien. Het is uiteindelijk ook gewoon hele mooie film geworden, maar niet de meesterwerk waar ik op hoopte. Maar dat is ook niet echt een eerlijke verwachting weet ik.

Met name de slotscene bij het hiken, kreeg ik een Before gevoel. Had daar graag meer van gezien. De vibe tussen Mason en dat meisje voelde erg als die van Hawke en Delpy.

4*

“I just thought there would be more”, verzucht Mason’s moeder wanhopig wanneer hij op het punt staat om te vertrekken naar de universiteit. Ja, het leven glipt je als los zand door de vingers. Best fascinerend om een deel van dat proces in tweeënhalf uur versneld te zien voltrekken.

De film is niet altijd even hoogstaand, maar wel bijzonder. Net als het echte leven, dat voor de meeste mensen vrij clichématig verloopt en slechts zo nu en dan opgeschrikt wordt door memorabele gebeurtenissen, kent ook de film enkel af en toe een paar hoogtepunten. Dat vind ik juist het sterke aan dit relaas van Linklater, die —hoewel hij lang niet het niveau haalt van zijn “Before …”-reeks— je in deze film confronteert met het alledaagse leven, dat veel minder romantisch en dramatisch is dan menigeen zou willen (geloven).

Onwillekeurig moest ik een enkele keer terugdenken aan de Antoine Doinel-cyclus, maar daar had François Truffaut destijds vijf films voor nodig om een periode van twintig jaar te bestrijken. Linklater doet iets meer dan een decennium in ruim 2½ uur.

Ik vind het vooral een interessante film, die echter niet helemaal brengt wat ik er vooraf van verwachtte gezien de lovende kritieken. Ik heb inmiddels gelezen dat de meeste beroepscritici en ook sites als Rotten Tomatoes en Metacritic nog steeds laaiend enthousiast zijn. Het zal mij dus niets verbazen als deze film straks bij de toekenning van Oscars vooraan staat. Ik kan daar best vrede mee hebben.

Best een flinke tegenvaller dit gezien de score. Een hele saaie film die ik met moeite uit heb gezeten. Er gebeurd werkelijkwaar niets interessants of boeiends.

Geen aanrader wat mij betreft.

"I just thought there would be more."

Over dit project is al het nodige gezegd, toch blijft het bijzonder. Helaas levert het geen interessante film op.

'Boyhood' is gewoonweg erg clichématig van opzet; een gezin dat te kampen heeft met de welbekende problemen. Terwijl je juist zou denken dat dergelijke zaken vermeden zouden worden. Richard Linklater probeert dat nog wel enigszins te omzeilen door sprongen in de tijd te maken of slechts een fractie van het moment te laten zien.

Wat dat betreft zijn de tijdsprongen hit-and-miss, waardoor het geheel te fragmentarisch overkomt om je als kijker geboeid te houden. Hierdoor kreeg ik nauwelijks binding met Mason, ondanks dat je 12 jaar van zijn leven meemaakt. Aan de ene kant heeft het te maken met Ellar Coltrane die de protagonist niet echt denderend neerzet, maar aan de andere kant is er ook sprake van geen tot weinig karakterontwikkeling.

De vele culturele referenties zijn op zich wel leuk, maar voelen op een bepaalde manier te geforceerd aan. Daarvoor worden objecten zo opzichtig in beeld gebracht dat het gaat irriteren. Overigens is de soundtrack wel aardig, maar ietwat - sentimenteel - gekunsteld.

Al met al een vrij gezapige bedoening die hier en daar lichtpuntjes kent, maar niet genoeg om te kunnen intrigeren. Best zonde, want dit is zonder meer een ambitieus project.

2,5 Sterren.

"You know how everyone's always saying, ‘Seize the moment'? I'm kinda thinkin' it's the other way around. You know, like, the moment seizes us."

Het gebruiken van een persoon gedurende een film van 12 voegde niet veel toe, het had voor mij net zo goed meerdere acteurs kunnen zijn. Wat dat betreft heeft Linklater het zichzelf nogal moeilijk gemaakt. Buiten dat kan ik me niet herinneren of ik ooit zo'n pure en realistische film heb gezien. Het is ook bijna meer een documentaire, maar toch ook weer niet. Is ook niet zo gek als je bedenkt dat Sam de dochter van de regisseur is en acteur Ellar Coltrane ook echt fotograaf wil worden.

De soundtrack bestaat uit goede en vaak toepasselijke nummers met hier en daar wel een misser, vond Phoenix - 1901 (heel vaag op de achtergrond) bijv. nogal misplaatst. Wilco - Hate it Here en Pink Floyd was dan weer wel heerlijk. Echt hoogtepunten heeft de film ook niet, het kabbelt voort net als het echte leven, en een plot, daar is Linklater niet zo van.

"So what's the point?"

"Of what?"

"I don't know, any of this. Everything. "

"Everything? What's the point? I mean, I sure as shit don't know. Neither does anybody else, okay? We're all just winging it, you know? The good news is you're feeling stuff. And you've got to hold on to that. "

Wat de film dan goed maakt is moeilijk de vinger op te leggen. Het is vooral de herkenbaarheid van veel dingen, Harry Potter, Obama, de iPhone, en momenten. Vooral de momenten waarop Mason op vrij eigenzinnige wijze gaat filosoferen zijn interessant, het is jammer dat dit niet meer terugkomt. Maar ook het moment in het doka bijvoorbeeld, de film zit vol levenslessen, soms subtiel soms wat minder in het geval van de arbeider die later in het cafe terugkomt. Toch past het in de film, een klein gebaar van de moeder van Mason is voor iemand anders een life-changer.

"I just wanna be able to do anything I want, because it makes me feel alive. As opposed to giving me the appearance of normality."

De grootste levensles in de film is mooi in beeld gebracht op het einde. En denk waar de film om draait, niet het moment grijpen, maar toestaan om je te laten grijpen door het moment. Niet per se meer willen of alles eruit halen (Sheena), maar het waarderen van het nu, het kloppen van je hart, het geluid van de wind, een glimlach, een blik..

Kan me hier heel goed in vinden.

Mooie film, geschoten over een periode van twaalf jaar, waarbij we de akteurs dus echt ouder zien worden. Niet alleen is het op deze manier fascinerend om de hoofdpersoon (gespeeld door Ellar Coltrane) te zien opgroeien van 6 tot 18 jaar, maar ook om akteurs als Ethan Hawke en Patricia Arquette, als zijn ouders, gedurende de film ouder te zien worden. Beiden zijn hier overigens voortreffelijk. De film is aan de lange kant en begint naar het einde toe te slepen, maar afgezien daarvan is Boyhood indrukwekkend en behoorlijk uniek, op een uiteindelijk eigenlijk nogal alledaagse manier.

Voor mij een film die matig begon; en steeds beter werd. Met de acteerprestaties ging het evenzo. Enkel de hoofdpersoon was mij sympatiek maar was tevens mij misschien een beetje vlak.

Herkenbaar, geloofwaardig en indrukwekkend. De superlatieven die over Boyhood zijn uitgestrooid ,zijn mijns inziens volledig terecht. Eerst zien, dan geloven, maar ik kan niet anders constateren dan dat ik de film tevens erg goed vond. Het verhaal interesseerde mij al, maar het feit dat het gros van de acteurs door de jaren heen meeverandert geeft de film nog een extra dimensie. Het had ook wel met verschillende acteurs gekunt (ik betwijfel of het de film minder geloofwaardig had gemaakt), maar het is mooi om Coltrane écht te zien opgroeien, zonder dat er een vervanger aan te pas komt.
Over Samantha valt hetzelfde te zeggen. Zeker in het eerste uur zijn de acteerprestaties van Linklater en Coltrane uitstekend. Later komt er wel meer klad in; de scenes met de oudere Mason zijn naar mijn mening minder interessant. De situaties in de eerste, pakweg, anderhalf uur zijn vooral erg herkenbaar en ontwapenend. Later wordt de film filosofischer van aard, wat vooral komt omdat Mason uitgesprokener wordt. De jeugd van Mason is geen blauwdruk voor de algemene gang van zaken in het leven van een opgroeiende jongen, maar toont wel de meeste ups en downs. Ik herkende veel uit mn eigen jeugd. Het woord cliche komt hier wellicht om de hoek kijken, maar ik heb me hier nergens aan gestoord. Bijna alle scenes waren namelijk raak; de dialogen klopten, het acteerwerk was uitstekend, en e.e.a. wordt ondersteund door mooie natuurbeelden, leuke culturele referenties en een fijne soundtrack. Pas aan het einde van de film schoot het acteerwerk van Coltrane mijns inziens iets te kort. De ''seize the moment'-scene aan het einde maakt veel goed, al vond ik het vreemd dat de film hier stopte. Natuurlijk was de film al meer dan 2,5 uur bezig, maar een echt einde is dit niet. Het voelt nu alsof Coltrane na deze scene zei: jongens, ik vind het mooi geweest. We stoppen hier. Op zich is dit natuurlijk wel het moment dat Mason de volwassenheid heeft bereikt, en is een verder plot niet meer nodig, maar toch werkte dit einde enigszins onbevredigend.
Over het algemeen genomen liggen de minpunten van deze film 'em in de details, en heb ik vooral ontzettend genoten. Misschien niet de beste film van 2014, maar wel een van de betere.
4,5*

Absoluut, die meid vind ik een betere actrice uiteindelijk. Neemt niet weg dat het zo is en dat het jammer voor de film is.

veel over gehoord.later niet meer aan gedacht.

maar ik zag hem in de jaar top 10.dus dan is het voor mij wel verplichte kost.

erg mooi.fantastisch gegeven.vooral uniek.

maar ik kon het niet helpen dat ik de speelduur te lang vond voor een film waarin er net iets te weinig gebeurt.en dus moeite me te foccussen.aan de andere kant doe je de film geweld aan om zo'n enorm project in anderhalf uur te proppen.

maar zeker een dikke 3 sterren vanwege de authenticiteit.heel knap bedacht en uitgewerkt.

Toffe film over het leven van Mason en zijn familie. Natuurlijk is het concept erg origineel dat dit over flink wat jaren is opgenomen met dezelfde acteurs. Erg leuk om de acteurs te zien opgroeien zo.

Alleen de korte stukjes per leeftijdsperiode zorgt er wel voor dat er nooit echt heel veel verdieping te vinden is in de periode dat het afspeelt. Zo laten ze maar kort zien dat hij een keer gepest wordt of dat er een meisje in zijn klas een oogje op hem heeft, maar dan is de volgende scène weer een jaar later en gebeurd er weer iets anders. Ik snap wel dat dit bij het concept hoort van opgroeien, maar toch is het jammer.

De acteurs vond ik wel tof om te bekijken en dat zusje van hem is nog best aardig opgedroogd ook nog. Die Mason vond ik eigenlijk de hele film maar een sufkut en had ik niet zoveel mee, acteerde niet zo best in mijn ogen. Masons pa vond ik wel een tof personage met ook nog een paar goede teksten en maakt wel een goede ontwikkeling door.

Voor de rest keek het wel lekker weg maar ik betrapte mezelf er wel op dat ik na een tijdje op de klok begon te kijken, duurde iets te lang voor een film waar vrij weinig spanning in zit. Maar toch 3,5* ster voor het originele concept en omdat het bij vlagen best mooi gemaakt is.

Helaas, maar best wel een tegenvaller. Het hoge cijfer en alle superlatieven over de film, zorgen ook voor torenhoge (en bijna niet in te lossen) verwachtingen. Maar een lange zit verder, moet ik constateren dat ik totaal niet hebt meegeleefd met de (hoofd)personage(s). Nergens werd ik meegezogen in de film, in momenten of gebeurtenissen.

Uiteraard blijft het een speciaal en moedig project, maar ik betwijfel of het voor mij als kijker echt iets toevoegt. Het zit Linklane misschien ook niet mee, dat de hoofdpersonage een nogal oppervlakkige en saaie puber is/wordt. Aan de andere kant, had hij daar ook iets aan/mee kunnen doen.

Ik moest toch een beetje denken aan een berichtje van De Speld laatst, over een nieuw KRO programma met jongeren zonder problemen: KRO komt met programma over jongeren zonder problemen | De Speld

Voor mij een mislukt project, waar veel meer uit te halen viel. Voor anderen de film van 2014, mooi toch al die verschillende meningen!

Bijzonder project vooral. En een unieke filmervaring.

Ja hoeveel moet er gebeuren in een speelfilm, als het opgroeien zelf centraal staat? Gezien de toch wel ontwrichtende gezinssituatie(s) van de hoofdpersoon, zou je verwachten dat de protagonist daar wat meer mee te stellen zou hebben. Misschien moet dat nog komen in de volgende film,want waarom niet het project voortzetten....

Ik vond het iig jammer dat hij afgelopen was, het laatste deel vond ik juist wel goed, het scheelt misschien dat ik hem in 2 x gekeken heb.

Wat een enorm lastige film is dit om te beoordelen. Ik ging met een vooroordeel kijken naar deze film, immers in de media is deze film veelvuldig de hemel in geprezen. Kortom met toenhoge verwachtingen ging ik naar deze 2 1/2 uur durende film kijken. En toen ik de film gezien had overheerste bij mij het gevoel 'was dit alles?'. De film en dan vooral de opzet van de film, het jarenlang volgen van een jonge en daarbij alles wat om hem heen veranderd, is bijzonder en uniek. De acteerprestaties zijn, op enkele bijrollen na, ook erg goed te noemen. Wat maakt dan dat deze film toch maar 2,5 ster van mij krijgt? De film kabbelt 2 1/2 uur lang door en laat veel zaken uit het leven van de hoofdpersoon zien, maar stapt vaak ook veel te gemakkelijk over zaken heen. De hoofdpersoon veranderd enorm maar ik wil dan weten wat maakt dat hij veranderd. M.a.w. de film is en blijft in mijn ogen te oppervlakkig. Daarnaast is er 12 jaar voor deze film gefilmd, maar is goed te zien dat de kwaliteit van filmen niet constant is. Van strakke cameravoering wordt er ineens overgeschakeld naar rommelige chaotische cameravoering hetgeen de filmervaring er niet beter op maakt. Al met al is deze film vooral een uniek filmproject maar inhoudelijk gezien verre van overtuigend hetgeen jammer is voor zo'n groot project.