Boyhood (2014)

Opvallend dat dit nooit eerder is gedaan (naar mijn weten), want als een rol door verschillende acteurs gespeeld wordt is leidt dat altijd af; nu is juist de ontwikkeling van de acteurs een interessant gegeven op zich. Grappig ook dat Coltrane als jongetje erg naturel en overtuigend speelt, maar dat hij later een stuk minder overtuigend overkomt.

De rest van de cast blijft sterk, al wordt de rol van Samantha steeds kleiner, wat eigenlijk wel jammer is want zij heeft enkele prachtige scenes, met name de 'seksuele voorlichting scene' met de vader. Sowieso zijn de scenes met Hawke sterk; Arquette heeft en wat oppervlakkigere rol, maar zet ook een mooie rol neer.

Het eerste (ruime) anderhalf uur zijn duidelijk het sterkst. Coltrane speelt sterk; de scenes volgen mekaar snel op (goede montage) en zijn vertederend, grappig en bijzonder goed getroffen. Het komt allemaal zo 'echt' over, je vraagt je bijna af of het wel een film is..

Dan het laatste uur. Coltrane overtuigt niet echt meer, de scenes zijn (of lijken) langer, de dialogen boeien nauwelijks en de film kabbelt een beetje voort. Jammer dat de film dan zo eindigt, maar bovenal is de film wel degelijk bijzonder.

Het risico van zo'n project is dat je niet weet of een jochie van 5 jaar een overtuigende acteur wordt.

Tja, de kans dat je toevallig een Robert DeNiro of een Al Pacino te pakken hebt is klein.

Absoluut, die meid vind ik een betere actrice uiteindelijk. Neemt niet weg dat het zo is en dat het jammer voor de film is.

Reden te meer om het niet op die manier te doen...

veel over gehoord.later niet meer aan gedacht.

maar ik zag hem in de jaar top 10.dus dan is het voor mij wel verplichte kost.

erg mooi.fantastisch gegeven.vooral uniek.

maar ik kon het niet helpen dat ik de speelduur te lang vond voor een film waarin er net iets te weinig gebeurt.en dus moeite me te foccussen.aan de andere kant doe je de film geweld aan om zo'n enorm project in anderhalf uur te proppen.

maar zeker een dikke 3 sterren vanwege de authenticiteit.heel knap bedacht en uitgewerkt.

Toffe film over het leven van Mason en zijn familie. Natuurlijk is het concept erg origineel dat dit over flink wat jaren is opgenomen met dezelfde acteurs. Erg leuk om de acteurs te zien opgroeien zo.

Alleen de korte stukjes per leeftijdsperiode zorgt er wel voor dat er nooit echt heel veel verdieping te vinden is in de periode dat het afspeelt. Zo laten ze maar kort zien dat hij een keer gepest wordt of dat er een meisje in zijn klas een oogje op hem heeft, maar dan is de volgende scène weer een jaar later en gebeurd er weer iets anders. Ik snap wel dat dit bij het concept hoort van opgroeien, maar toch is het jammer.

De acteurs vond ik wel tof om te bekijken en dat zusje van hem is nog best aardig opgedroogd ook nog. Die Mason vond ik eigenlijk de hele film maar een sufkut en had ik niet zoveel mee, acteerde niet zo best in mijn ogen. Masons pa vond ik wel een tof personage met ook nog een paar goede teksten en maakt wel een goede ontwikkeling door.

Voor de rest keek het wel lekker weg maar ik betrapte mezelf er wel op dat ik na een tijdje op de klok begon te kijken, duurde iets te lang voor een film waar vrij weinig spanning in zit. Maar toch 3,5* ster voor het originele concept en omdat het bij vlagen best mooi gemaakt is.

Na alle positieve recensies vond ik Boyhood geen meevaller. Op zich is het project een gewaagde exercitie maar zelf miste ik een verhaallijn waardoor de film meer het karakter van een documentaire krijgt. Een vrij trage documentaire. Daarnaast, wellicht wat flauw, kon ik me niet onttrekken aan de vergelijking met tv-serie SpangaS.

Leuk om het tijdsbeeld van een Amerikaanse setting voorbij te zien komen en de karakters ouder te zien worden, dat deel is goed geslaagd. Patricia Arquette speelt de moederrol overtuigend. Maar naar mijn idee is dit niet voldoende voor een pakkende film.

Leuke film dat het jarenlange verhaal volgt van de ups en downs van een familie. In tegenstelling tot andere films waarin ze steeds andere acteurs gebruiken gebruikt deze film dezelfde acteurs. Zo zie je dus het kleine jongetje Mason opgroeien naar een puber in niet zo ideale omstandigheden gespeeld door dezelfde acteur. (en je ziet Patricia Arquette met het jaar dikker worden en korter haar krijgen .

Het kon ons in ieder geval de gehele film blijven boeien. Het einde was wat abrupt maargoed dat gaf verder niet.

Helaas, maar best wel een tegenvaller. Het hoge cijfer en alle superlatieven over de film, zorgen ook voor torenhoge (en bijna niet in te lossen) verwachtingen. Maar een lange zit verder, moet ik constateren dat ik totaal niet hebt meegeleefd met de (hoofd)personage(s). Nergens werd ik meegezogen in de film, in momenten of gebeurtenissen.

Uiteraard blijft het een speciaal en moedig project, maar ik betwijfel of het voor mij als kijker echt iets toevoegt. Het zit Linklane misschien ook niet mee, dat de hoofdpersonage een nogal oppervlakkige en saaie puber is/wordt. Aan de andere kant, had hij daar ook iets aan/mee kunnen doen.

Ik moest toch een beetje denken aan een berichtje van De Speld laatst, over een nieuw KRO programma met jongeren zonder problemen: KRO komt met programma over jongeren zonder problemen | De Speld

Voor mij een mislukt project, waar veel meer uit te halen viel. Voor anderen de film van 2014, mooi toch al die verschillende meningen!

Van dit soort films moet je houden denk ik. Ik hou hier niet van. Langdradig en oersaai. Ik wil graag op 1 of andere manier geprikkeld worden door een grappig, droevig, schokkend, origineel of interessant verhaal maar dit heeft eigenlijk niet veel bij me losgemaakt. Het kabbelt maar voort in slakkentempo zonder echte hoogte of dieptepunten. Gaaaaaaaap

Halverwege de film maar uitgezet. Ik bleef het volhouden vanwege de hoge recenties.. Maar ja, er gebeurde gewoon helemaal niets. Sorry hoor maar heb dan wel wat beters te doen.

Volstrekt onterecht winnaar van drie Golden Globes.

Hoewel ik bijzonder veel respect en bewondering heb voor de wijze waarop de film is gemaakt, komt hij op inhoudelijk niveau niet eens in de buurt van prijzen-materiaal.

Inderdaad. Best terecht dat Linklater won hoor, heeft toch 12 jaar werk erin zitten, maar de film zelf... Laten we hopen dat hij niet tig onterechte Oscars binnen gaat slepen, al vrees ik een beetje.

Ik vind het dan weer de meest terechte winnaar in zeker 20 jaar. Misschien nog wel langer.

Dat vind ik bijlange niet. Al zat er 100 jaar werk in. Het blijft een middelmatig filmpje.

Eens !

Net deze (ietwat te lange) film gekeken. Vond hem prachtig, maar ik heb zekere betere films gezien. Drie Golden Globes gekregen en daar sta ik niet van te kijken, want dit representeert Amerika all over. Het geweldige aan deze film is dat de acteurs meegroeien met de film, dat is naar mijn mening nog nooit gedaan. Dat zal wel een werk zijn geweest. Maar inderdaad ben ik het eens met sommige meningen hierboven mij; naarmate de hoofdrolspeler ouder wordt, wordt hij ook saaier om naar te kijken qua acteren. Het constante hoog niveau van het eerste anderhalf uur, waar ik aan de buis gekluisterd zat, zwakt af naarmate de film vordert. Ook ik had graag gezien dat de zus wat meer uitgelicht werd, want zij was erg leuk. Ik heb me rot gelachen om haar Britney Spears-imitatie. Eind conclusie: wel een hele mooie film, maar had gerust een half uurtje korter gekund. 4 *

Als het gaat om beste regie dan is dan van Jackson voor zijn trilogie ook absoluut verdiend geweest.

Bij deze Boyhood vraag ik het me af. Eerder de productie hierachter is knap, om 12 jaar lang iedereen er weer bij te krijgen, maar in de film is verder weinig te zien van een goede regie, laat staan een film. En de laatste jaren waren de beeldjes voor Cuarón, Hazanavicius en Boyle ook meer terecht dan een eventueel beeldje voor Linklater. De beste film is al jaren niet de beste film, maar vooruit.

Oprecht vraag ik me af, als de film nu eens gewoon met verschillende acteurs was geschoten in twee maand tijd en er wat met schmink was gewerkt voor de oudere acteurs, of iedereen dan ook zo lyrisch was geweest die het nu ook is. Is het antwoord nee (wat ik verwacht), dan is een prijs niet terecht.

Het lijkt inderdaad meer een prijs voor de gimmick en de volharding dan voor het eindproduct. Vrijwel iedereen is het er over eens dat het laatste (half) uur verre van boeiend is en de hoofdpersoon een nogal zwakke preseance is. Dan kan je daar toch eigenlijk ook geen prijzen aan toekennen?

Maar ach, de Oscars worden door 70-plussers toegekend. Het verbaast me vooral dat er nog zo veel waarde aan gehecht wordt.

Zijn die Golden Globe stemmers eigenlijk veel jonger, of is dat ook een oude garde? (Wanneer je naar hun keuzes kijkt, lijkt mij dat laatste.)

Nee, zeker niet, maar dat maakt het wat mij betreft niet onterecht. Omdat het voor mij veel en veel meer is dan een gimmick. Het is feitelijk een vormexperiment, al associëren mensen dat meteen met heel experimentele films. Maar het is ook een vorm waarin de film voor mij oneindig veel meer impact had. Om verschillende redenen, niet altijd even makkelijk uit te leggen. Maar om een paar voorbeelden te geven: Deze film gaat door hoe hij gefilmd is heel anders met het verstrijken van tijd om. Omdat deze film gaat over de impact van gebeurtenissen de herinneringen op je leven en doordat die herinneringen en gebeurtenissen zo te zien zijn geweest komt het bij mij veel meer aan. Daardoor voelt het ook heel anders dan bij andere films als ik 'm voor de tweede keer opzet. Het is een confrontatie met mijn eigen geheugen en mijn eigen jeugd. Die bestaat alleen nog maar in mijn herinnering en op wat foto's, maar in Boyhood zie ik een jeugd vertaald naar film, zoals ik letterlijk nooit eerder zag.

Boyhood heeft nog veel meet thema's. Opgroeien, gezinsleven, vader- en moederschap.

Qua regie is de film niet direct vernieuwend, maar vind ik 'm wel degelijk zeer sterk. Met name de montage waardoor de film doorstroomt zonder heel geforceerd van het ene jaar naar het andere te hobbelen en de acteursregie die twaalf jaar heel consequent blijft. Al vind ik vooral de Globe voor beste film-drama zeer terecht.

Foutloos vind ik de film niet. Ik begrijp de keuze voor de moeder die de klusjesman aanzet om wat met zijn leven te doen, maar vind het in deze vaak terloopse film te geconstrueerd aanvoelen. Verder stapt de film ook tijdens het weglopen bij de stiefvader een beetje uit zijn zeer consequente patroon door die gebeurtenis in al zijn heftigheid te benadrukken. Maar ik vind dat details in het geheel. Ze houden me hooguit van de volle vijf sterren af.

Ik vind het eigenlijk ook een onnozele vraag. Was Lord of the Rings (overigens qua regie een stuk minder dan dit vind ik) ook zo enthousiast ontvangen zonder CGI? Natuurlijk niet, maar het is een onlosmakelijk deel van de film. Vorm is onderdeel van de inhoud, helemaal bij Boyhood.

Spreek voor jezelf. Ik ben het beide zeer oneens en ook daar zijn er velen van.

Oscars worden uitgereikt door leden van de Academy. En dat zijn mensen die hun sporen hebben verdient in de Amerikaanse filmwereld van verschillende leeftijden. Voornamelijk ouder, maar eerder vooral vijftigers dan 70-plussers. Maar er zitten ook genoeg dertigers tussen. Je blijft je hele leven lid en wordt het op uitnodiging. Dus daardoor is het een wat oude groep. En meer dan een grappig circus dat bijna altijd de verkeerde film kiest is het niet (niet zelden waren het ook echt enorme miskleunen als Braveheart of Million Dollar Baby). Daarom zou ik het erg leuk vinden als ze dit jaar voor het eerst sinds ik wat serieuzer film kijk mijn favoriete film van het jaar überhaupt nomineren.

De Golden Globes worden uitgereikt door niet Amerikaanse critici die in de VS werken. En ik vermoed dat die club gemiddeld iets jonger zal zijn, niet veel. Het is een veel kleinere groep dan bij de Oscars.

Dank voor de toelichting. Ik meen vorig jaar een artikel te hebben gelezen dat 75% van de oscar stemmers boven de 70 is (en blank).

Ik snap dat jij graag je favoriete film ziet winnen, maar ik lees toch bij heet veel meningen (ook van zij die de film hoog waarderen) de kritiekpunten die ik aanhaalde. Maar het interesseert mij verder niet zoveel. Er is altijd wel wat aan te merken op de Oscar winnaars (en daarbij heeft Boyhood nog niet gewonnen....) De campgne moet nog losbarsten.

Basto Blank is zelfs 94% 62 is de mediaanleeftijd. Dus 50% is ouder dan 62, 50% jonger. En de nominaties zijn al bijna bekend. Dus het belangrijkste deel van de campagne is al geweest.

Nu ja, mijn jeugd zag ik er niet echt in, al is het maar dat ik een jaar of acht ouder was. Nu ken ik de Gameboy wel of de hype rond Harry Potter, maar er wordt daar zo vaak expliciet op ingezoomd dat mijn hele gevoel verdween. Linklater lijkt echt steeds te roepen 'Herken je dit nog?'



Absoluut is vorm een onderdeel, en als jij zegt dat je betrokkenheid is vergroot door twaalf jaar lang dezelfde acteurs te gebruiken ga ik dat niet ontkennen. En dat zou dan ook echt het enige punt zijn, want verder is deze film niets anders dan andere films die gewoon in twee maand worden geschoten. Zelfde thema's, zelfde problemen, zelfde geluk. Daarom zei ik ook de meerderheid. En wat voor review je ook leest, het moet steeds gezegd worden dat dit zo een uniek project is. Dat geeft je wel te denken of er niet veel zijn die de film hoger waarderen omdat dit zo uniek is.



Mwoh, die montage ging wel inderdaad aan één stuk door, maar de tijdsprongen (en verschillen tussen kapsels van Mason) waren dermate groot dat het toch altijd wel opviel dat je een jaar verder was.



Ik ben het dan wel weer Basto eens in dezen. Die Mason is echt een sul waar alles van afglijdt, zo ook mijn emotionele band met hem en eigenlijk wordt hij steeds slechter. Dat laatste halfuur is ook zo boeiend niet meer, lijkt al veel meer op normale film dan dat hele deel er voor en eindigt in een braakopwekkende scène met een ondergaande zon. Echt, sterker was het geweest als hij met die drie roomies naar een kroegje was gegaan, biertje erbij en dan genieten van het moment.

Je neemt me hier veel te letterlijk. Ik ben nog veel ouder, zo'n 20 jaar zelfs, het gaat me dan ook helemaal niet om details als een gameboy ofzo (wat ik overigens al helemaal niet zo ervaren heb als iets waar erg op werd ingezoomd, meer dan terloops was het niet) en zelfs niet op de gebeurtenissen in het leven van Mason zelf. Maar veel meer hoe herinneringen zich vormen in je jeugd.



Vind daar eigenlijk nauwelijks verschil tussen zitten. De ene zit liever stoned in de natuur, de andere met een drankje in een kroeg. Vond het een erg mooie scene zonder geforceerde conclusies, maar met een beetje reflectie op de drie uur daarvoor.

Ook dat heb ik niet zo meegemaakt. Van mijn jongste jaren weet ik weinig meer, daarna hield de passieve Mason me tegen hier iets mee te kunnen. Herkenning, in alles, had ik nauwelijks. Dan deed Before Sunrise me veel meer op dat vlak.

En juist die laatste scène was van belang. Is dit iemands jeugd waarin je je als kijker herkent of een Hollywood-einde? Linklater kiest duidelijk voor dat tweede met die ondergaande zon

Vond dit wel sterk geschreven. Na de teleurstelling van Boyhood afgelopen jaar Dazed and Confused nog een keer opgezet. Meesterwerkje. Denk niet dat we die kant van Linklater nog een keer gaan zien. Helaas ...

Ben het ook daar zeer mee oneens, maar dan ook wel heel erg. Voor mij zit die mini-review er ècht in bijna elke zin naast. Hoe leuk Dazed ook is, het is een samengebalde idealisering van jong zijn. Een nostalgische terugblik van iemand die niet meer jong is. Een film die adolescentie samenvat als (inderdaad) een maalstroom van hormonen en plannen, terwijl dat een ongelofelijke versimpeling is. En voor veel adolescenten het zelfs verre van zoiets is. Een heimwee-film. Heb er veel lol aan beleefd en vond het goed, maar maakte voor mij de status niet echt waar.

Bovendien zit Boyhood vòl met momenten van geluk. Je moet ze alleen wel willen zien.

Heb je dan geen enkel filmpje van je jeugd? Ocharme. Ik eigenlijk ook niet, nu je het zegt. Maar het zou me wel meer waard zijn dan die film van Linklater. Erg, hé? Voor de film van Linklater, bedoel ik...