Boyhood (2014)

Dus iedereen die deze film goed vindt is een kuddeschaap? Njah, als je er maar beter van slaapt ...

Flauwekul, nee vind ik niet. Ik vind het de samenvatting van de film... 'Sieze the moment' is vanuit jezelf, actief. The moment siezes you is passief, het overkomt je of pakt je. Precies zoals deze film. Het overkomt je, je was erbij, passief...

En ja, zeker mooie herinneringen aan dit soort 'diepzinnige artistieke' gesprekken (tenminste dat dachten we), mede daarom een 4*

Ik vind eigenlijk ook niet dat Linklater het in die quote goed verwoord. De kleine dingen zijn niet per se de essentie van het leven, en voor velen waarschijnlijk ook niet datgene wat je herinnert. Je herinnert nou eenmaal eerder grote en belangrijke gebeurtenissen. Wat ik bedoel, en wat ik uit de film haal, is meer dat je ook uit kleine en normale, alledaagse dingen verwondering en levensvreugde kan halen. Vooral het einde brengt dit mooi in beeld vind ik. Dit klinkt al erg buddha-zen, en als je daar niks mee hebt kan ik me voorstellen dat je de film ook niks vind.

Het is ook niet zo zwart-wit natuurlijk, het blijft een film en fictie, en als Linklater simpelweg een camera had genomen en een persoon 12 jaar gevolgd had was het een totaal andere film (of beter: documentaire) geworden.

Het gevoel en boodschap dat hij wil overbrengen heeft te maken met de optelsom van kleine dingen in het leven en de „ebb and flow of life”, wat dat betreft is hij dus in mijn ogen geslaagd.

[quote]Onderhond schreef:

Dus iedereen die deze film goed vindt is een kuddeschaap? Njah, als je er maar beter van slaapt ...

Nu ja, kleine nuance is op z'n plaats; je kan ook gewoon van Amerikaanse troep houden natuurlijk.

Laat ik het zo stellen; ik ben benieuwd hoe de reviews van de potentiële 4/5 sterren schapen alhier waren geweest als deze film alom in de media was afgekraakt.

Interessant gedachte experiment. Al is het wat mij betreft een retorische vraagstelling.

Ik heb overigens niet zo best geslapen vannacht

Allicht voor een aantal mensen anders, voor de overgrote meerderheid gewoon hetzelfde. Daarom is het nooit slim om er individuen uit te filteren als je zulke uitspraken doet.

Precies andersom dus: voor de overgrote meerderheid anders, voor een aantal mensen hetzelfde.

Je begrijpt evident duidelijk weinig van de menselijke geest. De mens is een kuddedier. Zeker in de waardering van "kunst/kunstuitingen" komt dat het beste tot uiting (en dan weer vooral in extreem mediahype gevoelige populaire vormen als muziek, film, etc.)

Het pleit voor je dat je deze film lager dan 3 sterren hebt beoordeeld, maar verder zijn ook jouw uitspraken niet al te slim.

Niet dat dat verder ertoe doet overigens. Ik verwacht immers weinig verheffends op deze site. Ik ga er ook maar weer een poosje tussenuit.

Ethan Hawke's Heartwarming Tribute To A "Boyhood" With Music - buzzfeed.com

Overigens was dit dus het meest interessante deel van de hele film. En eigenlijk zou je dat als platenmaatschappij moeten gaan uitbrengen.

Ik kan best wat met buddha-zen, hou ook van bepaalde vormen van minimalisme. Punt blijft dat de karakters, de hoofdpersoon in het bijzonder, niet interessant zijn. Hun levens niet opwindend. Dan werkt ook het inzoomen op het schijnbaar alledaagse niet, voor mij. Had nergens een gevoel van verwondering.

Het idee ansich was misschien best aardig, maar in de uitvoering scoort het bij mij gewoon een onvoldoende.

Wat is dat nu weer, 'buddha-zen'? Bedoel je zenboeddhisme? Of is het een hippe westerse vorm ervan?

Verwondering en levensvreugde halen uit alledaagse dingen, daarvoor hoef je niet iets met 'buddha-zen' te hebben hoor.

Je hebt het ongetwijfeld over jezelf. En je behoort tot een kudde die zichzelf wat beter voelt door anderen neer te halen.

De mens is geen kuddedier maar een groepsdier. We leven in groep, we zijn van mekaar afhankelijk, we beïnvloeden elkaar. Maar we kunnen ook een eigen mening vormen en smaken verschillen.

Natuurlijk zijn er kuddedieren die deze film met 5,0* waarderen omdat dit zo hoort in hun kudde, net zoals jouw 0,5* en geblaat zo hoort jouw kudde.

Inderdaad een van de zeer bijzonder dialogen waar ik in mijn stukje aan refereer. Sterk gevonden, licht filosofische woordkeuze, die je even moet laten bezinken.

Zelfs ALS je al gelijk zou hebben, verandert het niks aan de kern van mijn bericht. Je hebt geen flauw idee tot welke groep BlueJudaskiss behoort, dus is het belachelijk over hem te oordelen.

Verder heeft MM weinig aan kneuterige mensen die menen dat er iets als objectieve smaak bestaat, dus verdwijn maar weer in de anonimiteit, niet bepaald een gemis voor deze site.

Ik bedoel het Boeddhisme en Zen/mindfulness. Leven in het nu, dus niet met bezig zijn met het verleden of zorgen uit de toekomst en je aandacht volledig richten op het heden, is kenmerkend boeddhistisch.

Geldt voor elke film lijkt me dat als je niks met de personages/hun belevenissen hebt dat je de film niks vind. Niks mis mee, lijkt me alleen nogal persoonlijk.

Ik zie het verband wel dat je legt maar dan gaat het eigenlijk over mystiek en hoewel sterk aanwezig in het boeddhisme is dat iets universeel menselijks. (En mindfulness is overigens slechts één aspect van het achtvoudige boeddhistische pad. Maar dit geheel terzijde.)

Het einde van de film heb ik zeker als enigszins mystiek bedoeld ervaren. In plaats van iets uit het moment te willen halen je er aan over geven. Best een mooi slot. Al had ik er een dubbel gevoel bij, omdat Linklater het er zo dik bovenop legt. Als de boodschap is dat je van de kleine alledaagse dingen moet genieten, waarom heeft hij dan uiteindelijk toch een zonsondergang, een weids berglandschap, een nogal geforceerd naïef gebrachte wijsheid, een knappe griet, een vonk die overspringt en wat weed nodig om dat over te brengen?

Nee, ik vond het allemaal nogal jeugdfilm-achtig. Als dit allemaal nieuw voor je is, als je niet in de gaten hebt hoe de filmmaker je schijnbaar terloops vanalles door de strot zit te duwen, dan kan het wel een prachtige trip zijn, zelfs een kleine openbaring misschien.

wat duwt hij je door de strot dan?

Dat het om de kleine dingen gaat. Maar nogmaals, als het om die kleine dingen gaat, waarom wordt het dan uiteindelijk toch met de grote middelen overgebracht? Op zich vind ik dat nog geen probleem, maar Linklater forceert zich enorm om het allemaal ongeforceerd te laten overkomen.

Als ik dat dan eens vergelijk met de scène uit American Beauty, waarin de dochter van Lester samen met de buurjongen naar diens video van een opwaaiende plastic zak zit te kijken, daar krijg ik na vijf keer kijken nog altijd kippenvel en tranen van in mijn ogen. Dát is voor mij grote cinema over kleine dingen.

Dat vind ik dan weer meer geforceerd door de strot duwen. Mooie scene daar niet van, maar Boyhood was voor mij meer naturel.

Het is meer in het nu leven dan letterlijk "kleine dingen". Overigens snap ik niet wat een zonsondergang en een knappe griet hier mee te maken heeft. Het is meer het "passieve" tegenover het "alles uit een situatie willen halen", zij twee observerend de situatie bekijkend en het andere stel probeert er alles uit te halen.

Geforceerd naturel in mijn ogen. American Beauty is gewoon rechtuit cinema en niet van 'kijk toch eens hoe onmiddellijk en echt uit het leven gegrepen' zoals Boyhood, terwijl daarin niet minder in de trukendoos van de cinema gegraaid wordt. Dat komt op mij niet zuiver over.

In het nu leven en de kleine dingen waarderen hangt nauw samen natuurlijk. En wat die zonsondergang en knappe griet ermee te maken hebben is dat ze net als die Mexicaan als bijna achteloos en toevallig gepresenteerd worden maar het er zo ontzettend dik bovenop ligt wat Linklater ons op de mouw wil spelden. Als je wil preken moet je niet doen alsof je geen preker bent.

Mooie film, geschoten over een periode van twaalf jaar, waarbij we de akteurs dus echt ouder zien worden. Niet alleen is het op deze manier fascinerend om de hoofdpersoon (gespeeld door Ellar Coltrane) te zien opgroeien van 6 tot 18 jaar, maar ook om akteurs als Ethan Hawke en Patricia Arquette, als zijn ouders, gedurende de film ouder te zien worden. Beiden zijn hier overigens voortreffelijk. De film is aan de lange kant en begint naar het einde toe te slepen, maar afgezien daarvan is Boyhood indrukwekkend en behoorlijk uniek, op een uiteindelijk eigenlijk nogal alledaagse manier.

Met alle respect en waardering voor de wijze waarop de film tot stand is gekomen, maar not 'my cup of tea'. Duurt veel te lang, niet echt boeiende hoofdpersoon, ik kon er mijn aandacht nauwelijks bij houden.

Aardig en voldoende, maar ook niet zo geweldig dat het de beste film van 2014 is. 3.0

Voor mij een film die matig begon; en steeds beter werd. Met de acteerprestaties ging het evenzo. Enkel de hoofdpersoon was mij sympatiek maar was tevens mij misschien een beetje vlak.

Herkenbaar, geloofwaardig en indrukwekkend. De superlatieven die over Boyhood zijn uitgestrooid ,zijn mijns inziens volledig terecht. Eerst zien, dan geloven, maar ik kan niet anders constateren dan dat ik de film tevens erg goed vond. Het verhaal interesseerde mij al, maar het feit dat het gros van de acteurs door de jaren heen meeverandert geeft de film nog een extra dimensie. Het had ook wel met verschillende acteurs gekunt (ik betwijfel of het de film minder geloofwaardig had gemaakt), maar het is mooi om Coltrane écht te zien opgroeien, zonder dat er een vervanger aan te pas komt.
Over Samantha valt hetzelfde te zeggen. Zeker in het eerste uur zijn de acteerprestaties van Linklater en Coltrane uitstekend. Later komt er wel meer klad in; de scenes met de oudere Mason zijn naar mijn mening minder interessant. De situaties in de eerste, pakweg, anderhalf uur zijn vooral erg herkenbaar en ontwapenend. Later wordt de film filosofischer van aard, wat vooral komt omdat Mason uitgesprokener wordt. De jeugd van Mason is geen blauwdruk voor de algemene gang van zaken in het leven van een opgroeiende jongen, maar toont wel de meeste ups en downs. Ik herkende veel uit mn eigen jeugd. Het woord cliche komt hier wellicht om de hoek kijken, maar ik heb me hier nergens aan gestoord. Bijna alle scenes waren namelijk raak; de dialogen klopten, het acteerwerk was uitstekend, en e.e.a. wordt ondersteund door mooie natuurbeelden, leuke culturele referenties en een fijne soundtrack. Pas aan het einde van de film schoot het acteerwerk van Coltrane mijns inziens iets te kort. De ''seize the moment'-scene aan het einde maakt veel goed, al vond ik het vreemd dat de film hier stopte. Natuurlijk was de film al meer dan 2,5 uur bezig, maar een echt einde is dit niet. Het voelt nu alsof Coltrane na deze scene zei: jongens, ik vind het mooi geweest. We stoppen hier. Op zich is dit natuurlijk wel het moment dat Mason de volwassenheid heeft bereikt, en is een verder plot niet meer nodig, maar toch werkte dit einde enigszins onbevredigend.
Over het algemeen genomen liggen de minpunten van deze film 'em in de details, en heb ik vooral ontzettend genoten. Misschien niet de beste film van 2014, maar wel een van de betere.
4,5*

Mooi dat er een verwijzing naar Harry Potter inzit. Ook daar worden dezelfde acteurs ouder naarmate een nieuwe film volgt. Alleen zit hier alles in één geheel.

Straf spul!

Ik denk dat er geen mens wakker van zal liggen...

Met je 12 reacties, 3 stemmen en je "ik voel mijzelf verheven boven de rest" houding ben je toch geen toegevoegde waarde voor deze site.

Over 12 jaar zijn acteerprestaties niet hetzelfde.

Verder kijken we naar een periode uit het leven van...

SBS6 staat hier vol mee, ik snap de toegevoegde waarde niet boven Andy & Melissa of Frans Bauer of Jan Smit of....

Mag toch hopen van wel, want 2* voor Smit of Bauer is niet best.