Boyhood (2014)

Bijzondere productie, daar hoef ik eigenlijk niks meer over te zeggen. Linklater heeft een risico genomen wat grotendeels goed is uitgepakt. Al vind ik uiteindelijk dat de keuze voor Coltrane achteraf niet perfect is gebleken. Juist vanaf dat hij ongeveer 15 werd, vond ik hem steeds minder acteren. Terwijl het daar juist het meest interessant werd. Stoorde me ook wel aan zijn Justin Bieber achtige look, wat in mijn ogen beetje haaks staat op zijn karakter.

Maar voor de rest vind ik de karakters een mooie ontwikkeling maken en ook al is het niet echt één lang verhaal, de film blijft boeien. De film kent niet de magie van de Before trilogie, maar net als in die films vond ik de dialogen en lange shots erg prettig om te zien. Het is uiteindelijk ook gewoon hele mooie film geworden, maar niet de meesterwerk waar ik op hoopte. Maar dat is ook niet echt een eerlijke verwachting weet ik.

Met name de slotscene bij het hiken, kreeg ik een Before gevoel. Had daar graag meer van gezien. De vibe tussen Mason en dat meisje voelde erg als die van Hawke en Delpy.

4*

Niet echt mijn kopje thee. Had nog een mooie twist verwacht of oid. Het gaat allemaal redelijk gezapig door. Het monotone gepraat en suffe gedrag van de 2 kinderen begon ik me aan te ergeren op den duur. Hawke en Arquette doen het overigens prima.

Wat anders:

Nicole die hem het briefje geeft in de klas, is dat de Nicole aan het einde van de film? Zij is dan de enige die wel goed opdroogt haha.

“I just thought there would be more”, verzucht Mason’s moeder wanhopig wanneer hij op het punt staat om te vertrekken naar de universiteit. Ja, het leven glipt je als los zand door de vingers. Best fascinerend om een deel van dat proces in tweeënhalf uur versneld te zien voltrekken.

De film is niet altijd even hoogstaand, maar wel bijzonder. Net als het echte leven, dat voor de meeste mensen vrij clichématig verloopt en slechts zo nu en dan opgeschrikt wordt door memorabele gebeurtenissen, kent ook de film enkel af en toe een paar hoogtepunten. Dat vind ik juist het sterke aan dit relaas van Linklater, die —hoewel hij lang niet het niveau haalt van zijn “Before …”-reeks— je in deze film confronteert met het alledaagse leven, dat veel minder romantisch en dramatisch is dan menigeen zou willen (geloven).

Onwillekeurig moest ik een enkele keer terugdenken aan de Antoine Doinel-cyclus, maar daar had François Truffaut destijds vijf films voor nodig om een periode van twintig jaar te bestrijken. Linklater doet iets meer dan een decennium in ruim 2½ uur.

Ik vind het vooral een interessante film, die echter niet helemaal brengt wat ik er vooraf van verwachtte gezien de lovende kritieken. Ik heb inmiddels gelezen dat de meeste beroepscritici en ook sites als Rotten Tomatoes en Metacritic nog steeds laaiend enthousiast zijn. Het zal mij dus niets verbazen als deze film straks bij de toekenning van Oscars vooraan staat. Ik kan daar best vrede mee hebben.

ik ga me aansluiten bij de toch redelijk grote groep mensen hier die dit niets echt een bijzondere ervaring vind. Ik had stiekem toch op meer gehoopt, eigenlijk.

De eerste helft van de film vond ik goed te doen; we gaan in tamelijk rap tempo door iemands jeugd heen, maar de gekozen scenes en de neergezette sfeer zijn erg raak. Ook is het mooi om te zien hoe mensen door te tijd veranderen (met name Ethan Hawke ) of juist helemaal niet (Patricia Arquette), en ik vind er ook nog wel wat voor te zeggen dat veel zaken een beetje in het midden worden gelaten en dat niet altijd de meest voor de hand liggende scenes getoond worden.

Maar daar ligt ook wel een beetje probleem, want het is allemaal wel een beetje erg fragmentarisch op deze manier. Echt een overkoepelende lijn of een meeslepend verhaal zitten er in ieder geval niet in, en met name in de tweede helft (waarin opeens wel de voorspelbare scenes en cliches opduiken, inclusief die flauwekul met die Mexicaanse arbeider) slaat de verveling toe.

Dus: origineel concept, op een aantal punten geslaagd, maar dat an sich is m.i. niet genoeg om er echt een interessante film van te maken.

Best een flinke tegenvaller dit gezien de score. Een hele saaie film die ik met moeite uit heb gezeten. Er gebeurd werkelijkwaar niets interessants of boeiends.

Geen aanrader wat mij betreft.

Er wordt in de broodrecensies steeds op gehamerd dat het zo bijzonder is dat de regisseur 12 jaar heeft gedaan om deze film te maken, zodat we de personages binnen het verhaal ook echt 12 jaar ouder zien worden.

WTF? Wat is er zo bijzonder om in een periode van 12 jaar een clichéfilm te maken over clichépersonages in een voortkabbelend burgerlullig clichéverhaal? Als de regisseur deze film in een paar maanden had gemaakt met verschillende acteurs die hetzelfde personage speelden had geen haan ernaar gekraaid (althans, dat mag ik hopen). Maar omdat de acteurs 12 jaar lang hetzelfde personage spelen is het dus meteen een meesterwerk?

Bagger met een surplus aan braakopwekkende Amerikaanse cultuur, waar ik me nul komma niks mee kan -en wil identificeren. Dat is mijn genuanceerde oordeel.

"I just thought there would be more."

Over dit project is al het nodige gezegd, toch blijft het bijzonder. Helaas levert het geen interessante film op.

'Boyhood' is gewoonweg erg clichématig van opzet; een gezin dat te kampen heeft met de welbekende problemen. Terwijl je juist zou denken dat dergelijke zaken vermeden zouden worden. Richard Linklater probeert dat nog wel enigszins te omzeilen door sprongen in de tijd te maken of slechts een fractie van het moment te laten zien.

Wat dat betreft zijn de tijdsprongen hit-and-miss, waardoor het geheel te fragmentarisch overkomt om je als kijker geboeid te houden. Hierdoor kreeg ik nauwelijks binding met Mason, ondanks dat je 12 jaar van zijn leven meemaakt. Aan de ene kant heeft het te maken met Ellar Coltrane die de protagonist niet echt denderend neerzet, maar aan de andere kant is er ook sprake van geen tot weinig karakterontwikkeling.

De vele culturele referenties zijn op zich wel leuk, maar voelen op een bepaalde manier te geforceerd aan. Daarvoor worden objecten zo opzichtig in beeld gebracht dat het gaat irriteren. Overigens is de soundtrack wel aardig, maar ietwat - sentimenteel - gekunsteld.

Al met al een vrij gezapige bedoening die hier en daar lichtpuntjes kent, maar niet genoeg om te kunnen intrigeren. Best zonde, want dit is zonder meer een ambitieus project.

2,5 Sterren.

Het bewijs dat je de filmpers niet serieus moet nemen. Als zo'n matige film zo ontzettend hoog wordt beoordeeld in alle kranten weet je dat de filmpers niet uit kritische kijkers bestaat, maar uit papegaaien.

Over de film zelf wil ik niets kwijt. Zonde van de moeite.

De film heeft wel degelijk verdiensten en nee, ik vind hem net niet clichématig: ondanks het soms dreigende onheil van drinkende schoonvaders (die trouwens beiden mooi net iets anders neergezet worden) ontaardt het niet naar het voorspelbare grote drama.

Nee, de film kabbelt voort met zijn ups en downs. Een (weliswaar enorm grote) tranche de vie die net geloofwaardig is omdat de soms wat slome puber niet altijd even interessant is en zelfs best wel irritant. Maar dat zijn dan momentopnames. Heel herkenbaar allemaal en mooi om te zien. Zoals ik eerder al schreef: de magie van een eerste, echt grote liefde en het vol zelfmedelijden gekwetst zijn wanneer het uit is. Toch wel geloofwaardig en ontroerend neergezet.

@Rayveen: alsof de 'filmpers' één homogeen gezelschap samenzweerders is. Ik heb geen moeite met mensen die dit maar niks vinden, want tja, het leven is in de meeste gevallen heel doorsnee met hier en daar een diamantje op je weg. Dat zit wel in deze film. Ik geef een 0,5 aan film als ik mij beledigd voel door de makers. Daar heb ik dan meestal ook wel een mening over. Die had ik dan ook graag van je gehoord.

"You know how everyone's always saying, ‘Seize the moment'? I'm kinda thinkin' it's the other way around. You know, like, the moment seizes us."

Het gebruiken van een persoon gedurende een film van 12 voegde niet veel toe, het had voor mij net zo goed meerdere acteurs kunnen zijn. Wat dat betreft heeft Linklater het zichzelf nogal moeilijk gemaakt. Buiten dat kan ik me niet herinneren of ik ooit zo'n pure en realistische film heb gezien. Het is ook bijna meer een documentaire, maar toch ook weer niet. Is ook niet zo gek als je bedenkt dat Sam de dochter van de regisseur is en acteur Ellar Coltrane ook echt fotograaf wil worden.

De soundtrack bestaat uit goede en vaak toepasselijke nummers met hier en daar wel een misser, vond Phoenix - 1901 (heel vaag op de achtergrond) bijv. nogal misplaatst. Wilco - Hate it Here en Pink Floyd was dan weer wel heerlijk. Echt hoogtepunten heeft de film ook niet, het kabbelt voort net als het echte leven, en een plot, daar is Linklater niet zo van.

"So what's the point?"

"Of what?"

"I don't know, any of this. Everything. "

"Everything? What's the point? I mean, I sure as shit don't know. Neither does anybody else, okay? We're all just winging it, you know? The good news is you're feeling stuff. And you've got to hold on to that. "

Wat de film dan goed maakt is moeilijk de vinger op te leggen. Het is vooral de herkenbaarheid van veel dingen, Harry Potter, Obama, de iPhone, en momenten. Vooral de momenten waarop Mason op vrij eigenzinnige wijze gaat filosoferen zijn interessant, het is jammer dat dit niet meer terugkomt. Maar ook het moment in het doka bijvoorbeeld, de film zit vol levenslessen, soms subtiel soms wat minder in het geval van de arbeider die later in het cafe terugkomt. Toch past het in de film, een klein gebaar van de moeder van Mason is voor iemand anders een life-changer.

"I just wanna be able to do anything I want, because it makes me feel alive. As opposed to giving me the appearance of normality."

De grootste levensles in de film is mooi in beeld gebracht op het einde. En denk waar de film om draait, niet het moment grijpen, maar toestaan om je te laten grijpen door het moment. Niet per se meer willen of alles eruit halen (Sheena), maar het waarderen van het nu, het kloppen van je hart, het geluid van de wind, een glimlach, een blik..

Kan me hier heel goed in vinden.

Zonder clichés? Die opmerking verbaast mij nogal. De film loopt er juist van over in mijn beleving.

Bekende pophitjes en product iconen om het tijdsbeeld te duiden. Doet niet vrijwel elke film het op die manier? De stoere vader met een Mustang vs de hardwerkende verantwoordelijke moeder. Het eerste (hele knappe) vriendinnetje, het verlaten van het huis en de moeder die het er zwaar mee heeft, de broer-zus kiftjes, de wijze levenslessen van de docent. Allemaal momenten die in vrijwel elke 'coming of age' film de revu passeren. Weinig spannend ook. De hoofdpersoon zelf vond ik ook nog eens behoorlijk saai, heeft geen enkeke foute of extreme karaktertrek. Een model zoon, die enkel in zijn pubertijd wat zoekende is en natuurlijk artistiek is.

Film deed me op veel van die vlakken denken aan Almost Famous, maar die jongen maakt wel wat boeiends mee. Dat zie ik toch veel liever.

En is het gegeven dat veel mensen de situaties als 'erg herkenbaar' omschrijven niet juist het bewijs dat het hier Juist om clichés draait? En is juist dat niet de reden waarom de film veel mensen aanspreekt?

Je moet het maar durven, een film over hele gewone dingen te maken...

Ik denk dat 'm daar net het wel of niet aanvoelen van de film zit. Je hebt helemaal gelijk, maar dat er geen toegevingen gedaan worden om er toch mar een plot in te fietsen, vind ik net 'niet cliché', gewrijf jij het met even veel beargumenteerd recht het saai vindt.

Voor mij zaten er hier en daar wel kleine sprankeltjes in. En voor velen dan weer helemaal niet.

En een film met "hier en daar kleine sprankeltjes" krijgt van jou 4 sterren, stefan dias?

Ik zie er toch weldegelijk plot in. Een coming of age film waarbij we de hoofdpersoon ouder zien worden en enkele levenslesssen mee krijgt op weg naar volwassenheid.

Grootste probleem dat ik er mee heb is dat het een nogal saaie jongen met dito familie is. Enkel zijn zus en 2e vader zorgden voor een sprankeling in het bestaan... Was nog de 3e vader vergeten, de hardwerkende selfmade man. Hebben we keurig alle drie de archetypes weer gehad: the good, the bad en the ugly.

Linklater:

"I've never really been that plot-y. Plots are artificial. Does your life have a plot? It has characters. There is a narrative. There's a lot of story, a lot of character. But plot? Eh, no."

Zo je wilt, het plot "Mason groeit op en verlaat het huis" is inderdaad vrij mager. Maar is dat een pré?

Dan nog is mijn probleem dat het verhaal en de karakters weinig om het lijf hebben en de film daardoor nog steeds clichématig en leeg aanvoelt , voor mij.

De film probeert het echte leven van iemand in beeld te brengen, de opvoeding van een kind door zijn vader en moeder, maar ook de strugless die bij het ouderschap komen kijken. Bijna op een documentaire achtige manier. Is dat niet logisch dat je met cliches te maken krijgt? Eerste vriendinnetje, kamperen in het bos met je vader, sexuele voorlichting etc etc. Cliches zijn ook niet per definitie slecht denk ik, het gaat er om hoe je er mee om gaat en hoe je het in beeld brengt.

BlueJudaskiss verwoorde dit goed hierboven: "Ik vond het juist een verademing om een keer een film te zien zonder de nadrukkelijk gezochte conflictsituaties, zonder de spanningsbogen. Gewoon observeren en kijken wat er gebeurt met wat lijkt op een minimum aan script. Zelden een film gezien die zo het echte leven benadert als deze."

Juist dat dit zo puur op mij overkwam, vond ik het mooie aan deze film. Enkele voorbeelden: de kinderen die hun vader niks over zichzelf vertellen en tegen hun vader zeggen dat het wat natuurlijker moet gaan, de dochter die walgt van het woord condooms (is dat een cliche? misschien, maar ik vond het leuk in beeld gebracht), de scene in de doka of het moment dat de moeder tegen haar zoon zegt dat haar leven over is. Dit laatste is denk ik ook weer een cliche, de overbezorgde moeder, echter dat hij dan gewoon antwoord dat ze nog 40 jaar te gaan heeft vond ik dan weer wel verfrissend. Of het gesprek met zijn vader op het einde:

"The good news is you’re feeling stuff, you know? And you’ve got to hold on to that. You get older, and you don’t feel as much, your skin gets tough.”

Ik heb verder nog nooit zo'n soort film gezien, maar ik kijk normaal ook geen 'coming of age' films. En daarnaast heb ik me geen moment verveeld met de film.

Om nog een quote van Linklater uit een interview erbij te halen:

"But when you think back, the essence of your life is the little stuff, the little things you remember. I'm really counting on the cumulative effect of all this adding up to something, a feeling, an experience, for it to really mirror the ebb and flow of life."

Ja hoor, want ik bedoel eigenlijk: het leven is geen doorlopend feest, maar af en toe beleef je toch zo'n magisch moment. In 'Dazed & confuser' weet Linklater zo één langgerekt moment in een volledige film te vangen (die krijgt van mij 5 dikke sterren). Hier gaat het om een dikke 12 volledige jeugdjaren. Tussen alle shit door zitten daar best wel enkele magische momentjes tussen. Zo schaars verspreid weet ik dat net te waarderen.

Maar nogmaals, ik heb geen probleem met iemand die dit (met argumenten) maar mat vindt.

Doorgaans veel voorkomende eigenschappen van "slice of life" cinema (noem het een subgenre van drama). Zó speciaal is dat allemaal ook weer niet.

Daar ben ik het totaal niet mee eens. Als ik terugkijk op mijn leven tot nog toe, dan zijn het de grote en belangrijke momenten waar ik aan terugdenk. De events die mij als mens hebben gevormd of juist grote indruk hebben gemaakt.

Mijn leven kent in ieder geval veel grotere hoogte en dieptepunten. Boyhood toont de eb en vloed van een vrijwel stilstaand meer in mijn beleving. Maar ik vind al het werk van Linklater bijzonder saai. Een man die mij niks boeiends te zeggen heeft. Ieder zijn ding, al vind ik het best lastig te vatten waar mensen zo enthousiast over zijn...

Daarnaast zijn er zoals user Onderhond aangeeft veel meer films die een slice of life tonen.

Deze redenering lijkt me niet overtuigend; als dat zo is, dan kan je beter niet zo'n film maken. Mijns inziens moet film ook niet proberen het echte leven in beeld te brengen (kunst is eerder een herschepping van de werkelijkheid dan een nabootsing ervan).

Voor het eerst in lange tijd weer eens echt een mooie, aangrijpende film gezien. De lengte viel niet eens op. Herkenbaar verhaal, erg mooi in beeld gebracht en erg knap gespeeld. Plotloos vind ik onzin, de plot naar mijn idee is het opgroeien en alles dat daarbij komt kijken bij alle gezinsleden. Ik vond het een heerlijke, boeiende film, heb me geen moment verveeld. Af en toe werd er wel wat onverwacht naar de volgende levensfase geschakeld, maar dit vond ik niet hinderlijk. Topfilm.

Wat me opvalt, is dat de kwaliteit van een film door velen blijkbaar zonder meer gemeten wordt aan zijn gelijkenis met "het leven". stefan dias bijvoorbeeld schrijft hierboven:

Het leven is geen doorlopend feest, maar af en toe beleef je toch zo'n magisch moment... Tussen alle shit door zitten daar best wel enkele magische momentjes tussen. Zo schaars verspreid weet ik dat net te waarderen.

Zelfs Linklater himself (geciteerd door Zhero):

"I've never really been that plot-y. Plots are artificial. Does your life have a plot? It has characters. There is a narrative. There's a lot of story, a lot of character. But plot? Eh, no."

Is dat niet vreemd? We evalueren een schilderij van Picasso bijvoorbeeld toch ook niet door het te vergelijken met een live-camerabeeld?

Ik volg dan ook volledig wat eRCee terzake opmerkt:

Kunst is eerder een herschepping van de werkelijkheid dan een nabootsing ervan.

Het zijn geen samenzweerders, dat zeg ik ook nergens: het zijn papegaaien. Die kritiekloos de mening van de vakjury's en het filmestablishment volgen. Net als jij, die als een mak schaap achter de zoveelste hype aanloopt. En neen, ik ga mijn energie niet verspillen aan het beargumenteren waarom ik deze film zwaar k** vind, net zo min ik dat zal doen met een plaat van Nick en Simon.

Bij beiden haal ik het einde ook niet eens.

Die halve ster is trouwens nog te hoog. Het liefst had ik 0 sterren gegeven, maar dat kan helaas niet. Deze film en die hele hype eromheen staat voor alles waarvan ik walg qua film.

Ik heb gemengde gevoelens over deze film. Helaas had ik meer verwacht dan deze kleine 3 uur aan voortkabbelende gebeurtenissen uit het leven van een opgroeiende jongen. Het blijft enigszins gezapig en wordt nergens opmerkelijk.

Maar wellicht is dit nu juist de bedoeling geweest van de makers. Want laten we eerlijk zijn; ditgene wat we zien heeft veel meer realiteit in zich dan een doorsnee film over opgroeiende kinderen.

Sterke factor in de film zijn de dialogen die mij de hele film lang hebben kunnen boeien. Het karakter van de zus op jonge leeftijd was erg sterk, grappig en geloofwaardig.

Al met al toch een kleine tegenvaller, vandaar mij iets boven gemiddelde waardering. 3.5*

Rayveen Ik ben geen mak schaap dat achter de zoveelste hype aanloopt, bedankt. Godfather heb ik nooit leuk gevonden, LOTR saai en Into the Wild zwaar overgewaardeerd. Prima dat je 0,5* uitdeelt, maar ga geen onjuiste aannames doen over mensen die de film wél goed vinden.

Mooi dat je je aangesproken voelt. Met je 4,5 ster voor deze alom gehypte niksfilm ben je nog een groter kuddeschaap dan Steven Dias. Wat een mooie kerstgedachte.

Amen Rayveen en je hebt gelijk.

Blij mee?

Heerlijk dat zo'n normaal ogende film, zoveel gevoel meegeeft en dat bijna 3 uur lang. Het kijkt als een serie, maar met veel meer gevoel, diepgang en respect. De film voelt als vrienden die je een paar keer per jaar ziet op een verjaardag, interessant genoeg om telkens weer goed bij te kletsen. Diep respect voor de spelers en regisseur.

Heerlijke unieke film...

"You know how everyone's always saying, ‘Seize the moment'? I'm kinda thinkin' it's the other way around. You know, like, the moment seizes us."

Flauwekulzin natuurlijk, maar wel zo heerlijk tekenend voor dit soort gesprekken die ik zelf ook heb gehad. Mooie herinneringen.