Boyhood (2014)

Kon er niet inkomen, na 2 uur uitgezet, Mason verandert in een niet zo'n prettige acteur.

” I just feel like there are so many things that I could be doing and probably want to be doing that I'm just not.”

Ik hoorde pas 3 jaar geleden over dit project, maar was er gelijk in geïnteresseerd. Linklater heb ik vooral dankzij de Before trilogie erg hoog zitten. Boyhood is natuurlijk erg ambitieus van aanpak en het feit dat je de acteurs ook echt ouder ziet worden in het tijdsbestek van 12 jaar waarin het verhaal zich afspeelt, is een fascinerend idee. Toch is zo’n geweldige opzet natuurlijk nog geen garantie voor succes. De uitwerking laat gelukkig echter zien, dat mijn vertrouwen in Linklater niet ongegrond was en levert een erg fijne, ruim tweeënhalf uur durende coming of age verhaal op.

Vooral de natuurlijke aanpak werkt hier erg goed. Het acteerwerk en de dialogen zijn goed geschreven en de gebeurtenissen die plaatsvinden en voorbijkomen, zijn heel alledaags en herkenbaar. Hawke is altijd op zijn best, als hij geregisseerd wordt door Linklater, maar Arquette is hier de uitblinkster. Geweldig spel van haar, dat moet gezegd worden. Ook het gezin zelf is interessant en realistisch. Het is allemaal verre van perfect, met gescheiden ouders en een leven dat lang niet altijd op rolletjes loopt. Het mooie is hier natuurlijk ook, dat je Mason echt letterlijk ziet veranderen van een 6 jarige naar een jongvolwassene.

Iedere keer als ik me afvroeg hoe ver men was in de leeftijdsontwikkeling, wordt er een hint gegeven d.m.v. muziek, de naam van een film of zelfs de presidentsverkiezingen. Dat vond ik persoonlijk wel fijn, omdat het de tijd waarin het plaatsvond nog net even wat meer benadrukte. Ook de muziek past er goed bij, met enkele mooie en zeer herkenbare nummers. Verder had ik zelf ook geen problemen met de tijdsduur. Het is op wat kleine momenten na, bijna continu boeiend. Het enige wat ik voor mezelf miste was een echte impact. Ik had stiekem gehoopt, dat dit Before Sunset zou gaan overtreffen, maar dat is Boyhood uiteindelijk niet gelukt.

Wel is het een zeer goede film van een uitstekende regisseur, die nooit bang is om weer eens met een originele invalshoek te komen. Het zou me trouwens niets verbazen, als het filmen “gewoon” ieder jaar doorgaat, waarna we over twaalf jaar een vervolg hierop krijgen. Grappig trouwens, hoe erg Mason op Ethan Hawke lijkt, als hij eenmaal volwassen is. Het zou zomaar echt vader en zoon kunnen zijn.

4,0*

Een originele "invalshoek", goed, maar doe er dan ook iets mee!

Zo dat was wel duidelijk ja! Was ook een zwaar minpunt uit de film. Je moet het maar treffen dat een jongetje na zoveel jaar ook een belovende acteur wordt. Hier was het duidelijk niet het geval, haha!!

Prachtige film! Had nog wel 3 uur lang door willen kijken.

Een kopje lauwe thee.

Grootste probleem dat ik met Boyhood heb, is dat de hoofdpersoon totaal oninteressant is en er in zijn leven weinig tot niks opmerkelijks gebeurt. Tel daar bij op een vreselijke Ethan Hawke als 'wannabe cool dad' en de kleine drie uur lijken een eeuwigheid te gaan duren.

Gelukkig is er nog wel een rebellerende zus en dronken stiefvader die voor enige rimpelingen in het saaie bestaan zorgen. Het laatste uur verzandt de film in oeverloos slap geouwehoer en wordt uitzitten een sleur.

Dat het allemaal over 12 jaar is uitgesmeerd zie ik er niet aan af. Het verouderen van de acteurs had ook prima met wat make up, diëten en juiste casting kunnen worden opgelost. Had je ook niet met zo'n onsympathieke gast gezeten op het eind.

Nee, snap de fuzz rondom deze film geheel niet of het moet zijn dat het leuk was om Patricia Arquette steeds dikker te zien worden...

Een vijfje.

Goed, maar niet zo super als ik had verwacht na het lezen van al die recensies en wat ik er over gehoord had.. Beetje overrated film vind ik.

Film is inderdaad knap gemaakt, maar toch miste het bij mij het echt ''meeslepende'' gevoel.. En had miss wat meer humor en inhoud ingemogen.

Houd niet weg, het is inderdaad een knappe en mooi gemaakte film.. Van een jonge die opgroeid en waarvan de ouders scheiden en van de dingen die in zn hoofd omgaan..

Acteerwerk was ook erg sterk, en zeker waard om te zien

maar niet de knaller die ik had verwacht, maar een iets betere dan gemiddelde film

3.5*

Briljant idee van regisseur Linklater: maak je film gedurende 12 jaar zodat alle personages op natuurlijke wijze ouder worden, waarbij je fenomenaal ziet hoe het hoofdpersoontje in deze tijd opgroeit van 5-jarige naar 18-jarige.
Nu weten we van z'n vorige films dat Linklater niet van de spannende plots is dus in dramatisch opzicht zitten er niet zo heel veel plotontwikkelingen in, behalve die psycho-stiefvader dan.
Zitten zeker uitermate treffende scenes in, al had het van mij gerust ook een uurtje korter gemogen.

Nagel op de kop!

Persoonlijk vind ik dat als je kijkt naar de originele manier waarop deze film in elkaar is gezet en nadenkt over de risico's die werden genomen bij de start van de opnames, hij sowieso minimaal een 2,0 verdient. Hoe groot is de kans dat in twaalf jaar tijd een acteur om de een of andere reden weg valt? Groot respect voor Linklater die dit risico toch maar heeft durven nemen.

Dan nu over de inhoud van de film.

De film werd toch echt gedragen door Ethan Hawke; wat een geweldig personage zet hij neer.

Het hoofdkarakter Mason vond ik bijzonder tegenvallen. Op de creativiteit na viel er nauwelijks tot geen persoonlijkheid bij hem waar te nemen. Hij maakte op mij een te grote "sta er bij en kijk er naar" indruk. Daar had echt veel, maar dan ook echt veel meer uitgehaald kunnen worden.

Samantha was dan weer wel een leuk personage met een goede persoonlijkheid en die je als kijker ook echt kon begrijpen.
De scene waarin ze zich schaamt voor haar vader vond ik een van de beste scenes uit de film.

Als ik naar de film als geheel kijk vind ik dat er echt een paar mega kansen zijn die de makers hebben laten liggen. Zo komen bijvoorbeeld bijna alleen maar de goede en gebruikelijke aspecten van opgroeien naar voren. Er wordt hier en daar wel wat gestruggled , maar afgezien van de alcoholische stiefvader komen de karakters nooit voor echt grote problemen te staan. Ja, Mason krijgt een vriendinnetje die hij later weer kwijt raakt Nou, daar was ik van onder de indruk zeg.

Het had echt een goede film kunnen worden als ze Mason wat meer persoonlijkheid hadden gegeven en de nadruk meer lag op de problemen die het ouder worden met zich meebrengt in plaats van de huisje boompje beestje aspecten.

Verder, nogmaals, groot respect voor de wijze waarop de film in elkaar is gezet. Mede hierdoor, Ethan Hawke en enkele andere leuke momenten is de 3,5 dik verdient.

Ik had toch moeite om de aandacht er bij te houden later in de film. Hij duurt simpelweg gewoon te lang. De gesprekken over hoe nutteloos alles wel niet is van mason zijn echt mega saai en pointless, de film verzandt hier in oeverloos gezanik. Ethan hawke acteert eigenlijk altijd goed, maar hier meer op de automatische piloot. Leuke gimmick met de hoofdpersonen verder, maar het voegt niet veel toe aan de sfeer van de film. Met een speelduur van anderhalf uur was het een aardige film geweest, niks bijzonders. Door de lengte echter word het erg saai. Jammer.

2,5*

Leuk en interessant concept, maar een tegenvallende en nogal saaie uitwerking.

Veel komt erg geforceerd over (waaronder de verwijzingen, maar ook een paar dialogen dat ik niet verwachtte van Linklater). Daarbij vind ik dat de film niet genoeg een geheel vormt om een grote invloed, de invloed die je wel verwacht van een film met zulke lovende kritieken, op je te hebben. Ik had niet echt een band met het personage Mason, het voelde (vooral in het 2de deel) aan alsof je de écht belangrijke momenten in zijn leven niet meemaakte, maar alleen te zien kreeg hoe het er met hem na die sleutelmomenten aan toe ging.

Het acteerniveau van iedereen is niet mis, is zelfs uitstekend. Hawke speelt zeer naturel zoals altijd, heel belangrijk voor deze rol en dus top gecast. Arquette brengt genoeg en Ellar Coltrane kon ik buiten zijn soms vervelend lachje wel appreciëren. Ik vond het niet te lang duren, maar in de laatste minuten leek het een beetje of de interesse voor het project verdwenen was.

De muziek was wel fijn, zorgde voor een meerwaarde, maar mocht van mij meer aanwezig zijn. Ik klink misschien een beetje te negatief, wat ook te maken heeft met het feit dat ik hier teleurgesteld over ben omdat het nu niet zo speciaal was als ik dacht, maar de film heeft wél zijn gebreken.

Aardig goede film. Beetje saai hier en daar en te weinig sterke scènes. Het realisme in de dialogen is wel erg krachtig en de hele film komt behoorlijk geloofwaardig over met goed acteerspel. Verder niet heel veel aan vond ik zelf, ietwat te veel lof door de kranten.

Echt ongelofelijk dat deze film zo goed ontvangen is. Als een regisseur 12 jaar aan een film werkt kan je toch wel verwachten dat er kwaliteit wordt afgeleverd, maar daarvan heb ik gedurende 163 minuten (wat een zit!) niets kunnen ontdekken. Ik had het idee naar een tweeëneenhalfuur durende aflevering van Goede Tijden, Slechte Tijden te kijken, zo clichématig zat het verhaal in elkaar. Bij geen enkel personage is ook maar enige karakterontwikkeling te bespeuren, wat me verbaasd omdat de film juist op dat punt de wind mee zou moeten hebben: Het Unique Selling Point van de film is immers dat je de personages écht ouder ziet worden.

Boyhood is een film die volledig om een gimmick draait, een gimmick die erg slim is gehyped. En bijna de hele wereldbevolking lijkt er met open ogen in te tuinen en waardeert deze oersaaie kitsch.

Wel duidelijk dat sinds de film op dvd te krijgen is het gemiddelde hier rap daalt. Vond het hoge gemiddelde van de eerste weken al zo frappant.

Boyhood - The Making of Boyhood I HD I IFC Films - YouTube

Op IMDB staat hij nog wel stevig in de top 100.

De daling hier is overigens ook goed te begrijpen. Het is een geweldige film voor echte liefhebbers; het grote publiek is hier veel te ongeduldig voor. Bovendien is het "risico" thuis veel groter dat je zo'n lange film om de haverklap pauzeert in tegenstelling tot de bios, waar je veel meer in het verhaal wordt gezogen.

Dat zou je niet zeggen als je de hoge score op IMDB en - laat ons wel wezen - ook hier bekijkt...

De hoogte van de cijfers wel (ook al vind ik de scores op MM altijd opvallend laag - een 7,6 is niet meer dan een ruime voldoende - en geeft de persoon die ik quote aan dat het cijfer daalt), maar er hebben wel relatief weinig mensen op gestemd. Ook op IMDB trekt Boyhood maar 10-20 procent van het aantal stemmen dat de gemiddelde blockbuster van nu trekt.

Een 7.6 met dit stemmenaantal zet je bijna in de top 200 beste films ooit op MM.

En het is verder maar hoe je "echte liefhebber" omschrijft. Voor de iets avontuurlijkere filmfan is toch redelijk braaf, waardoor het al erg dicht bij de persoon zelf moet aansluiten om nog tot een hoge score te komen.

Daarom stel ik ook dat ik de gemiddelden hier altijd - niet alleen voor deze film - overwegend laag vind. Bij een top 250 denk ik niet aan zeventjes, maar aan hoge achten en negens. Maar zie het vooral als een terloopse opmerking, het is niet mijn bedoeling om hier een discussie over te beginnen.

Wat ik met "echte liefhebber" bedoel: Boyhood heeft vooral in de filmhuizen gedraaid, waar - enigszins gechargeerd - vooral mensen komen die niet terugdeinzen van een trage film die bijna drie uur klokt; op die manier kun je hem wel "uitdagend" noemen. Belandt hij eenmaal bij de Media Markten van deze wereld en in het downloadcircuit, dan neemt de kans op "zapkijkers" die met 1'en stemmen flink toe. Vandaar dat ik dit als oorzaak aandraag van de opmerking van Ste*.

Is dat zo, van die filmhuizen? Ik heb 'm gewoon in een Pathé-bioscoop gezien. Daarnaast vind ik het ook eigenlijk geen typische filmhuisfilm, het plot is allemaal zeer braaf en mainstream. En de lengte vind ik ook niet bepaald uitdagend, er zijn zat mainstream blockbusters die ellenlang duren.

Maar goed, het dalende gemiddelde is verder makkelijk te verklaren, dat gebeurt bij elke film. Eerst komen de liefhebbers erop af die erg naar de film uitgekeken hebben, en daarna het wat meer neutrale publiek.

Maar vind het alsnog wel frappant hoor, dat in die eerste weken iedereen zo vol lof was. Bijna alsof ze niet teleurgesteld mochten zijn van zichzelf.

Ikzelf keek ook zeer naar de film uit, maar kon desondanks nog wel eerlijk naar de film kijken (waarmee ik niet wil zeggen dat iedereen die 'm hoog beoordeeld dat niet doet ).

Hij draaide in vrijwel alle filmhuizen, als ik het goed heb,

Ach ja, ieder zijn mening natuurlijk. Ik had het net andersom: ging er zeer kritisch in omdat het me een "snobfilm" leek die je inderdaad wel goed móét vinden, maar hij blies me redelijk omver. Zelden zo meegeleefd met personages vanwege die buitengewoon sterke karakterontwikkelingen.

Voor wat het waard is: Biosagenda.nl omschrijft hem als "drama, filmhuis".

Hm, als dit al filmhuis is dan vind ik de term wat aan inflatie onderhevig.

Populaire arthouse ... daar valt dit toch wel degelijk onder. Toch iets te lang/traag voor het gemiddelde bioscooppubliek. Sowieso is elk wat menselijker drama tegenwoordig gedoemd om als arthouse film gezien te worden. 't Is dat het nog een Amerikaanse films is, dat maakt het dan weer net iets toegankelijker (tov typische arthouse)

Hoewel er destijds naast me in de bioscoop twee mensen zaten die nogal verdwaald overkwamen. Dus in die zin kan het misschien wel kloppen dat deze film een meer arthouse-publiek trekt. (Ze waren wat ouder, en hadden een boterhamzakje met wat popcorn bij zich. Nog nooit zoiets meegemaakt).

Het is typisch zo'n film waar Pathé het "PAC"-etiket opplakt: geen duizend bommen en granaten, maar ook niet té moeilijk.

Over het maken van Boyhood is al veel gezegd. Op zich origineel, maar of dat genoeg is voor een film is nog een andere vraag. De film kent op deze manier wel een mooie opbouw en je merkt wel dat de acteurs beter op elkaar zijn afgestemd eens ze langer met elkaar samenwerken. Toch drijft talent boven en de scènes met Ethan Hawke blijven er bovenuit springen. En ik hou wel van een trage aanpak die tijd neemt om sfeer te scheppen. Maar toch mist het de nodige peper. Echt veel meerwaarde geeft het jarenlange film niet aan deze film verder.

De film heeft z'n ups en downs en sommige fragmenten werken gelukkig wel. Denk aan de spanningen met de dronken stiefvader. Of de vader die met z'n kinderen over voorlichting praat. We krijgen een beeld te zien van een jongen die opgroeit en daarbij te kampen heeft met dingen waar wel meer tieners mee te kampen hebben: nieuwe school, scheiding van de ouders, stieffamilie, eerste vriendinnetje, studeren, vrienden, ...

De film verkoopt zichzelf vooral met het gegeven dat de film gemaakt is over verschillende jaren. Ok, dat is inderdaad wel een verdienste en vooral bij de latere scènes werkt die manier wel. En het is een grotere meerwaarde dan het overroepen 3D. Maar meer dan dat is het ook niet.Het eindresultaat is een semi-arthouse film die wat alternatief oogt, maar tegelijk zeer toegankelijk is en daardoor een groot publiek zal trekken. Het is geen slechte film, maar verre van de klassieker die er van wordt gemaakt. Gewoon knap gedaan, maar meer ook niet.