Boyhood (2014)

Kan me vrij goed vinden in je reactie, VincentL, alleen lijkt er mij een tegenstelling tussen

"De diepgang die zijn persoonlijkheid met de jaren ontwikkeld heeft is aardig uitgewerkt" en

"Masons persoon is gewoon niet interessant uitgewerkt".

Kun je dat wat verduidelijken?

Ik snap je je verwarring. Het staat er ietwat vaag. Wat ik bedoel is dat ik vind dat Mason in zijn persoonlijkheid, zijn gedachtes en vragen aan de wereld, diepgang heeft. Dat zie je met name in de gesprekken tussen hem en Mindy (zijn vriendinnetje als ik het goed heb). Hieruit blijkt dat Mason een vrij excentrieke manier van denken heeft. In gesprek met zijn moeder komt het ook even naar voren als hij het kiessysteem voor kamergenoten van de universiteit bespreekt.

Deze potentiële interessante wending in zijn persoonlijkheid is echter belabberd uitgewerkt doordat dit slechts sporadische naar voren komt. Er wordt een veel interessanter personage gecreëerd op het moment dat je juist die excentrieke kant iets meer naar de voorgrond laat treden.

De zinnen "De diepgang die zijn persoonlijkheid met de jaren ontwikkeld heeft is aardig uitgewerkt" en "Masons persoon is gewoon niet interessant uitgewerkt" zijn dus een beetje ongelukkig. Beter zou zijn: "De potentie die zijn mentale persoonlijke ontwikkeling met zich meebrengt om een interessant verhaal neer te zetten is groot, maar met de persoon waarin die gegoten is, met al zijn sociale mankementen en isolationisme, komt die potentie niet tot uiting."

Ik hoop dat je hiermee begrijpt wat ik bedoel.

Ach, het is natuurlijk een wat vreemd clichémoment in de film, maar op zich is het toch best even grappig om hem terug te zien. Ik vind dat echt te verwaarlozen op een film van bijna drie uur (die belangrijkere minpunten heeft).

Wat mooi dat een film van een van mijn favoriete genres zo'n ambitieus en uniek project is. Coming of age is natuurlijk ook bij uitstek geschikt voor zo'n aanpak. Maar het is toch allemaal niet helemaal geworden wat ik er van hoopte. En ik denk dat dit eigenlijk komt doordat er teveel sprongen in de tijd worden gemaakt naar mijn smaak. Als je het binnen de beperkte tijd die je in een film hebt doet dan zul je regelmatig weer een tijdsprong moeten maken, en dat gaat toch een beetje ten koste van de focus en het ritme van een film.

Ik heb absoluut wel het gevoel dat we in deze film Mason en zijn zus, moeder en vader leren kennen (of beter gezegd misschien: dat ze als echte mensen voelen), maar dat heeft meer te maken met de lengte van de film dan met iets anders. Juist de periode die het meest de tijd krijgt is Masons puberteit, als hij zo introvert en passief is als jongens van die leeftijd vaak kunnen zijn. Dan had het me leuker geleken om naar een jongere Mason te kijken. En dan zijn Mason en de acteur die hem spelen al niet de grootste persoonlijkheden denk ik. Ik vond dochter Linklater eigenlijk een stuk leuker.

Vooral in het begin van de film heb ik overigens wel echt genoten. Zoals wel vaker bij Linklater is het allemaal zo prachtig uit het leven gegrepen en ernom herkenbaar. Tekenfilms kijken na school, de rivaliteit van broertjes en zusjes, angstig luisteren naar ruziënde ouders en de wens dat ze altijd bij elkaar blijven, het drama van verhuizingen, de chaos van een huishouden met veel kinderen, kinderen die als ze wat ouder worden moeilijker communiceren met hun ouders, eerste liefdes en briefjes doorgeven in de klas, het ontdekken van de onvolmaaktheden van je ouders, enzovoort.

Niet allemaal uit ervaring herkenbaar voor mij, maar zoveel ook wel. En het bewust in beeld brengen van en refereren aan typische dingen voor het tijdsbeeld zoals computers, spelletjes, Harry Potter vond ik eigenlijk heel natuurlijk en goed gedaan, op een enkele keer wat te nadrukkelijk inzoomen op een iPod na. Vooral voor de begin twintiger zal het allemaal een feest van herkenning zijn.

Het gebruik van muziek had wel wat beter gekund. Het voelt sowieso ook meer als een samenraapsel dan als een groot geheel. In visueel opzicht ben ik ook wel wat teleurgesteld. Die mooie poster schepte verwachtingen van mooie zonnige scènes en kleuren die helemaal de vrijheid van het opgroeien als kind uitstralen. Maar dat zonnige had ook maar deels gepast misschien, want Mason en zijn familie maken ook wel het nodige persoonlijke leed mee in al die jaren.

Dat wordt goed uitgebeeld door moeder Arquette, die erg sterk speelt en er al oud voor haar leeftijd uitziet aan het begin van de film, om van het einde nog maar te zwijgen. Ik las dat ze zelf nog jonger dan haar personage in deze film moeder is geworden. Dat zal het wel verklaren dan. Hoe dan ook, Arquette speelt echt sterk en is misschien wel het grootste pluspunt van de film. Al vind ik dan weer wel dat een man minder in haar leven best had gekund. Dat had het ritme van de film ook wel goedgedaan. Ik vond de eerste minuten van het film echt alleen maar genieten, en dat wordt een beetje onderbroken als de moeder al vrij snel een nieuwe man vindt.

Verder moet wel gezegd dat de film echt wat overgewaardeerd wordt puur omdat het zo'n uniek project is. En ik spreek hier als iemand die gek is van dit soort films en deze zo graag echt heel goed had willen vinden. Ik hoopte de duidelijk beste film van het jaar te zien, de La Vie d'Adèle van 2013. In plaats daarvan heb ik een film gezien die weliswaar in die flinke speelduur altijd leuk en interessant is om te volgen, maar toch een beetje een strakke hand mist.

Maar fijn is hij zeker. Alle scènes voelen altijd lekker klein en persoonlijk, en benaderen soms wel de kwaliteit van Before Sunrise. Daarmee is Boyhood een beetje als 's werelds meest ambitieuze en lange kleine film. Zeg maar een Tree of Life zonder de pretenties en zweverigheid. Een dikke 3.5*. En oh ja, had in godsnaam die totaal niet passende scène met Ernesto in het restaurant er uitgelaten.

Wat mij vooral opviel is dat de film, hoewel er weinig drastisch gebeurd, mij toch nog een tijdje bezig hield. Misschien door de vele herkenningen in de film tov mijn eigen leven.

Beetje een suf niemendalletje, ik zie hier weinig in.2,5*

Hawke vond ik ook wel goed. Maar later in de film wat beter dan in het begin eigenlijk. Daarin voelde hij soms een beetje teveel als een komische toevoeging zou ik bijna zeggen. Hij deed me zelfs wat denken aan Ben Stiller op een of andere manier.

Heh. The Beatles Black Album is wel geniaal. .

Bof.

Zal ik anders beginnen met dit project erg uniek en ambitieus te noemen. Ik wil de ban na 8 paginas aan reviews uiteraard niet breken. Maar ach, records zal Linklater waarschijnlijk niet breken (of toch niet lang in handen hebben), ondertussen staat er al ergens een film in de stijgers die 30 dagen zal duren en ondertussen een teaser heeft van 72 minuten. Dus wat is dan 3 uur aan materiaal gefilmd over 12 jaar, niet?

Toch werkt het wel. Het is leuk om acteurs mee te zien groeien met hun personages. Ook een stuk makkelijker voor de make-up crew en het geeft een film als deze dan wel iets natuurlijkers. Linklater kiest voor een kleine aanpak en ook dat valt wel te waarderen. Interessante tijdsprongetjes waar belangrijke momenten bewust overgeslagen worden of kleine scenes die niet meteen belangrijk ogen maar dat wel zijn. Hij laat zich inderdaad een keer of twee, drie vangen, maar ook dat kan eigenlijk moeilijk anders dan bewust geweest zijn. Zo kan je die scene met de Mexicaan niet echt over het hoofd zien, ook niet in een film die 3 uur duurt. Linklater zal zo wel z'n redenen gehad hebben (en soms gebeuren er ook gewoon gekke dingen).

Dat is in ieder geval allemaal het probleem niet, het probleem is een compleet gebrek aan binding met wat er getoond wordt. Sowieso hangt er al een beetje een arthouse-voor-huisvrouwen sfeertje over deze film. Het is allemaal zeer netjes, ongestileerd, brave scenes, niks wat teveel buiten de lijntjes kleurt ... je kan er met gerust hart de hele familie voorzetten, al is er wel een kans dat de helft in slaap valt.

Maar ik kan vooral niks met de setting en de personages. Een film als deze moet het ofwel van herkenbaarheid hebben, ofwel van situaties/personages buiten de leefwereld van de kijker die toch kunnen boeien. Ik ben niet iemand uit een gezin met gescheiden ouders, kamperen is mijn ding niet, doorsturen was nooit iets engs ... Mason (die uiteindelijk toch centraal staat) is een complete vreemde voor mij. Anderzijds is hij (en z'n gezin) ook niet interessant genoeg. Het is een soort van net-onder-middle-of-the-road. Toch net genoeg drama om een film vol te krijgen (met wat alcohol partners enzo), maar niet zo erg dat de film niet om alle drama heen kan en zich kan richten op de kleine momentjes. De hele setup, setting, personages ... ze zijn zo doorsnee en cliché dat het gewoon niet echt boeit.

De soundtrack is me niet eens opgevallen, maar je mag voor mij je hele film met Arcade Fire en andere opvallen, ik zal er toch niks van herkennen. Enkel Coldplay in the begin, dat was dan weer niet te harden. Visueel brengt Linklater ook niks, acteerwerk was naturel genoeg, vooral van de twee kinderen dan. Hawke heb ik al beter gezien en Arquette vond ik eerder vervelend, al kan dat ook wel gewoon haar personage geweest zijn.

Verwijzingen naar "vroeger" vond ik vaak iets te opvallend. Gameboy Advance, XBox, Wii. Harry Potter, Britney Spears ... enerzijds kan je zeggen dat het eerder toeval is wat die scenes zijn ondertussen al jaren oud uiteraard, anderzijds is het niet zo moeilijk om even rond te kijken en in te schatten wat er binnen 10 jaar nog zal blijven hangen zijn. Gooi Miley Cyrus met haar Wrecking Ball erin en je komt er wel denk ik.

Boyhood is vooral te saai qua onderwerp. De Before trilogie steunde nog op gevatte dialogen en goed gesabel tussen de twee hoofdrolspelers, Linklater houdt die hier op zak maar kan niet nalaten links en rechts wat maatschappelijke dingen aan te kaarten (de Facebook convo) waardoor dat dan weer wat geforceerd overkomt. Het is een film die met goede bedoelingen gemaakt is, maar slecht is ingevuld. Of je moet je natuurlijk verwant voelen met de personages, maar wat hier getoond wordt is mijn wereld absoluut niet.

2.0*

Goede film. Met een goed beeld over het leven van een puber (naar volwassenheid). Verder vond ik de cast best goed. Zeker de hoofdrolspeler. De film duurde erg lang maar verveelde eigenlijk geen moment.

Een beetje een tegenvaller. Het ambitieuze project slaat op een aantal punten wat mij betreft toch echt de plank mis. Het idee is geweldig, maar de uitvoering niet. Dit ligt voornamelijk aan het narratief. De gekozen momenten die we zien van Mason lijken bijna willekeurig gekozen, waardoor er weinig lijn en ontwikkeling in het verhaal zit, behalve dat we de acteurs ouder zien worden.

Het mooie wat deze film had kunnen laten zien, was de échte ontwikkeling van de jongen, aan de hand van belangrijke momenten in zijn leven, herkenbare momenten in de rite de passage naar volwassenheid. Bovendien hadden de meeste 'fragmenten' (want zo ervoer ik het) geen verband met elkaar, waardoor de ontwikkeling ook werd onderbroken. Hierdoor ontbrak de lijn in het verhaal. Het waren bovendien ook nog saaie, nietszeggende momenten in zijn leven, behalve zijn afstuderen, en mogelijk de verhuizingen. Ook vond ik dat de het verhaal niet genoeg gefocaliseerd werd vanuit de jongen. Het werd niet genoeg vanuit zijn perspectief getoond. Een groot deel draaide ook om het gezin als geheel. Ook het regiewerk was aan de saaie kant.

Kortom, het idee was geweldig, maar de uitvoering zwaar onder de maat. Het is helaas een langdradige film geworden die de jeugd van een jongen volgde door saaie, ogenschijnlijk willekeurige en onsamenhangende momenten uit zijn leven te tonen.

Het acteerwerk was wel van het gewenste niveau, vooral Ethan Hawke was degelijk. En natuurlijk was het grappig om de acteurs ouder te zien worden. Maar helaas bleef het hierbij, een leuke gimmick. We kregen wel de fysieke ontwikkeling te zien van de personages, maar de interne ontwikkeling bleef een ondergeschoven kindje.

Before Sunrise, Before Sunset en Before Midnight waren meer dan een succesvol experiment. Deze films zijn mijns inziens enkele van de meest romantische films, met de beste dialogen, het beste acteerwerk en zeker weten de beste chemie tussen hoofdrolspelers. Helaas was Boyhood een minder geslaagd experiment. Er had zoveel meer mee gedaan kunnen worden. Helaas... een gemiste kans.

Deze film gekeken omdat hij hoog gewaardeerd werd, de casting was goed, maar het verhaal saai. Meer een familiefilm die zwaar overrated is en blijkbaar door een bepaald type mensen bekeken wordt die hier helemaal fan van is. Daarom ook een 1,5 gegeven in plaats van een 2,0.

Eerste helft is zeer aardig maar de acteur doe Mason op latere leeftijd speelde was wel erg matig.. Irriteerde enigszins.

Ik kan de ambitie en originaliteit van de film wel waarderen, maar helaas weet het nooit echt dat transcendente van pak m beet een Terrence Malick te bereiken.

En die hem op jonge leeftijd speelde niet?

Neem aan dat kos het gewoon wat vreemd verwoordt, anders heeft hij toch iets essentieels gemist

Haha, sorry, ja, wat onhandig inderdaad.

Leek me ook, maar het kwam wel grappig over.

Ja en nee. Met een Japanse variant kan ik dat bijv. makkelijker, terwijl ik zelfs nog nooit in de buurt van Japan ben geweest. Het is maar wat je ligt natuurlijk

Punt is dat er zoveel Amerikaanse cultuur is (via muziek, games en film) dat het net wél vertrouwd genoeg aanvoelt om als cliché bestempeld te worden, daar heeft deze film wat mij betreft het meest mee te kampen. Het sluit niet aan bij mezelf, maar ik heb het wel al 100 keer ergens anders gezien.

Ja, doe jij eens even lekker anders.

Voor de rest eigenlijk helemaal eens met jouw review. Niet met het cijfer overigens. Dat je een film met een gerust hart voor de hele familie kan opzetten is mij namelijk ook wat waard. Zeker omdat de regisseur dit ook duidelijk voor ogen lijkt te staan.

Dit is een "dan ook maar" anders, geen "verschillend" anders Maar da's misschien iets Vlaams?

Goed gemaakt familiedrama. Ondanks de lengte geen film die me lang zal beklijven. Er zitten wel aardig wat Amerikaanse clichés in of zou dat echt Amerikaans zijn? Te arm om na een scheiding zelfstandig te wonen, maar wel een beest van een auto. Op je zestiende de auto van je vader erven, waar heb ik dat meer gezien? Kennen ze daar geen fietsen? Jawel, maar die krijgen geen aandacht. Soms had ik echt het gevoel dat ik nooit in Amerika zou willen wonen, het cliché dat Amerikanen dom zijn wordt in de film eerder bevestigd dan ontkracht. Het is allemaal zo uitgekauwd, zo weinig verrassend. Maar het is zeker niet allemaal kommer en kwel. Het spel is goed, Patricia Arquette is een spannende vrouw om te zien, de film vloog voorbij, ook een goed teken. De torenhoge waardering vind ik niet gerechtvaardigd, maar dat geldt voor meer films met torenhoge waarderingen.

Dit is in feite niet meer dan een soap die in filmvorm samengeperst is. Zou ook kunnen werken in tien seizoenen. Wel mooi gedaan van Linklater : het idee mag ambitieus blijven, de makers komen niet pretentieus over en het resultaat is een vrij bescheiden opeenvolging van herkenbare taferelen over opgroeien en volwassen worden. Ieder van ons zal wel iets herkennen uit zijn/haar eigen jeugd.

Arquette en Ethan Hawke horen tot mijn favoriete acteurs. Erg onderschatte fijne acteurs. De coole daddy die Hawke neerzet zou iedereen toch wel willen en met Arquette als moeder zou ik nooit het huis uit gegaan zijn. Ook de jonge acteurs vielen goed mee : ik vond het alleen jammer dat de zuster van Mason heel de film op een zijspoor blijft. Een parallel plot over Sam zou het voor mij nog wat meer afgemaakt hebben. Ik begrijp wel dat het dan misschien teveel "hooi op de vork" geweest zou zijn. Moeilijk.

De familiale biotoop vond ik goed gekozen : geen perfect gezin, met de moeder die de eindjes aan elkaar probeert te knopen en wiens relaties stukopen. Het is echter soms ook iets te opgepoetst allemaal : negatieve ervaringen en gevoelens worden zonder meer uit de weg gegaan en zelfs de breakup tussen Mason en Sheena was erg braaf . De feelgood wil te nadrukkelijk aanwezig zijn, maar het blijft een bijzondere film die je als een magneet aan het scherm kluistert. Het zou me zelfs niet tegenvallen moet er een Boyhood 2 komen over de volgende 20 jaar uit het leven met Mason.

Goed idee met een matige uitvoering.

Ik heb op geen enkel moment de binding gevoelt met het verhaal of personages.

Hierdoor werd de film op sommige momenten langdradig.

Ben het eens met alles wat Onderhond hierboven zegt.

Pareltje van een film, had van mij nog wel een paar uurtjes door mogen gaan.

Tijd vloog voorbij, veel herkenbaars gezien en geen sensatie verhaal maar gewoon het leven.

Zeker een aanrader maar kan me voorstellen dat het een film is die niet ieders zijn smaak is.

Mijn smaak zeker wel.

Mooi ,rustig doorkabbelend levensloop verhaal zonder veel emotionele uitspattingen.

Film is uitgesmeerd over zo;n jaar of 12.

Leuke hiervan is dat men alle acteurs die betrokken zijn in de film ook daadwerkelijk ouder ziet worden. Verder wordt er prima geacteerd in "Boyhood" waardoor de film gedurende bijna 3 uur

zeer realistisch overkomt. Toch kan men niet voorkomen dat na een dikke 2 uur een beetje de verveling gaat toeslaan. Hoe dan ook 3* voor het verhaal en nog een 0.5* erbij voor het idee achter de film.

3.5*

Ondanks dat je jezelf als kijker niet snel zal vervelen bij deze coming of age, had het qua speelduur toch zeker wel korter gemogen. Vooral naar het einde toe, wanneer Mason volwassen raakt is het tempo tergend traag en duidelijk minder sterk dan het eerste gedeelte van de film. Dat de film werd opgenomen met onderbrekingen over een periode van 12 jaar is voor het verhaal wel erg pakkend geweest. Basale levensstukken die kenmerkend zijn voor het opwassen, zijn sterk vormgegeven en dit komt ook mede dankzij sterke acteerprestaties goed uit de verf.

Het is eigenlijk gewoon een standaard verhaal, maar om de film zo lang te maken is op den duur toch wel wat te langdraderig, vooral het laatste gedeelte.

't Is Linklater weer gelukt een grote draak af te leveren. Alsof je verplicht een halve dag naar een jehovah's getuige staat te luisteren. Ik vind dit echt heel erg slecht en begrijp het enthousiasme hierover niet.