• 143.096 films
  • 7.036 series
  • 21.335 seizoenen
  • 480.411 acteurs
  • 286.332 gebruikers
  • 8.223.915 stemmen
Avatar
 
banner banner

Beoning (2018)

Drama / Mystery | 148 minuten
3,65 385 stemmen

Genre: Drama / Mystery

Speelduur: 148 minuten

Alternatieve titels: Burning / 버닝

Oorsprong: Zuid-Korea

Geregisseerd door: Chang-dong Lee

Met onder meer: Steven Yeun

IMDb beoordeling: 7,5 (56.354)

Oorspronkelijke taal: Koreaans

Releasedatum: 11 oktober 2018

Over Beoning

"The truth is all in your head."

Jong-Su ontmoet tijdens zijn werk Hae-Mi. Zij vraagt hem op haar kat te passen wanneer zij een tijdje in Afrika verblijft. Bij haar terugkomst introduceert ze Jong-Su aan ene Ben, een mysterieuze man die ze tijdens haar reis leerde kennen. Op een dag komen de twee de geheime hobby van Ben te weten.

imageimageimageimageimageimageimageimage

Externe links

Social Media

Video's en trailers

Reviews & comments


Gast

  • berichten
  • stemmen

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.
zoeken in:
avatar van MosquitoSmasher

MosquitoSmasher

  • 208 berichten
  • 3 stemmen

arno74 schreef:

Interessante maar spoilergevoelige film, wel een echte slow-burner. Cinematografie, opbouw en sfeer weten je aandacht vast te houden, maar na een ruime 3 kwartier pakte ik toch even de plotomschrijving erbij om te kunnen gissen wat verder de film zo waardevol zou maken, mijn oog viel toen op "de geheime hobby van Ben". Het duurt dus bijna een uur voor daar wat mee wordt gedaan. Ik had niet gelijk door dat zijn hobby als metafoor bedoeld was, dus was het verbranden van tuinkassen na een uur wel een behoorlijke dooddoener. Maar gelukkig moest je dat niet letterlijk opvatten.

De film volgt in feite een schrijver (Jong-Soo) zonder verhaal, en een man (Ben) die zijn verhaal op zijn manier kwijt wil, om eeuwig herinnerd te worden vermoed ik. Gezien het einde lukt dat ook, daar de film sluit met een Jong-Soo die achter de PC flink aan het typen is. Hae-Mi vormt de verbindende factor tussen die twee.

Zowel voor als na de openbaring van het geheim blijft de film boeien, en achter die metafoor kun je heel veel zoeken. Dat van tuinkassen verbranden staat voor de meisjes, maar lijkt ook wel symbool te staan voor hoe de regisseur naar het heden kijkt, de oude landbouwgebieden (en tradities?) liggen er verloren bij, de nieuwe generatie gaat door met het verbranden ervan (Jong-Soo verkoopt de koe) en houdt zich bezig met korte baantjes en uiterlijkheden (Hae-Mi), (leed)vermaak (Ben) of werkt (niet) als schrijver (Jong-Soo), een materialistische maatschappij (moeder heeft alleen oog voor haar smartphone en zoekt alleen 'contact' (=geld) met zoonlief wanneer vader aan de zijlijn (achter de tralies) is verdwenen), etc..

Ondanks de metaforen is de film bepaald niet subtiel: Ben die gaapt wanneer zijn nieuw trofee (Hae-Mi, en daarna die andere meid) voor zijn vrienden pronkt, Ben die Jong-Soo letterlijk vertelt dat wat hij verbrandt héél dicht bij Jong-Soo stond, dat hij dat elke twee maanden doet, e.d.. Ook de hints zijn weinig subtiel, zoals Hae-Mi's kat die opeens in Ben's huis rondloopt en alleen een bekende (Jong-Soo) vertrouwt, het horloge die in Ben's trofeeënlade zit tussen kitsch van zijn andere slachtoffers (alle meisjes die hij benadert zijn arm).

Toch is niet alles even duidelijk. Die herhaaldelijke, haast obsessieve, tocht van Jong-Soo langs de tuinkassen is niet echt logisch, ook filmisch was het beter geweest om daar niet zoveel tijd aan te besteden en de film korter te houden. En Ben's rijke vrienden moeten uiteraard weten wat hij doet, om de twee maanden een nieuwe vriendin en dezelfde presentatie ervan. Ook die lijken daar te zijn voor hun (leed)vermaak en moeten weten hoe dat gaat aflopen. Hoe Ben precies aan zijn geld komt is niet pluis, maar wordt niet 100% helder. Je zou denken dat hij een soort van lover-boy is (Hae-Mi is de ideale slachtoffer, geen vrienden, heeft schulden, gaat makkelijk uit de kleren..).

En wat bedoelt Ben met "ik giet benzine over ze" zodat ze sneller branden? De regisseur neemt de moeite om ons te tonen dat echte tuinkassen heel snel branden, zonder benzine, daar moet dus wat achter zitten. Is het dat hij de meisjes mooier maakt, met make-up, of ook met chirurgie, waardoor Hae-Mi in de schulden kwam? In dat geval kende ze Ben al langer en niet van het vliegveld, bovendien werd er ook gezegd dat Hae-Mi geen geld had om te reizen.

Maar als Hae-Mi nog zou leven dan zou Jong-Soo niet op die manier met Ben eindigen, dan verlies je immers elke kans om Hae-Mi nog terug te vinden. Bovendien kreeg hij nog een verontrustende telefoontje van Hae-Mi voor ze verdween. Naar de politie gaat hij niet, want die geven niets om 'tuinkassen', logisch in de film maar in het echte leven is dat een stuk minder logisch. Ook de geheimzinnige beller wordt niet duidelijk, al doet die beller er eigenlijk niet eens toe, maar was dat Ben, of was dat Jong-Soo's moeder?

Een interessante film die het verstand uitdaagt, al vraag ik me af of het echt rond is. 3,5*

Na dit gelezen te hebben is het mij 100% duidelijk.

Het feit dat Jong-Soo geen enkele afgebrande kas tegenkomt zegt al genoeg. Toen ik de film keek drong het niet genoeg tot me door. Maar eigenlijk valt alles op zijn plaats. De kat die duidelijk naar zijn naam luistert, horloge, het feit dat dus de kas heel snel begint te brand en benzine niet nodig is terwijl Ben juist zegt van wel etc. Op het eerste gezicht komt Ben over als een chille dude en wil je niet geloven dat hij de psycho is, maar het is duidelijk.

Op de vorige pagina had iemand het over de echte intenties van Ben....

Ik kan mij niet voorstellen dat hij de meisjes een beter leven bezorgde. Zoiets zou ik dan niet kassen verbranden noemen. Aan de andere kant......het verbranden van hun huidige manier van leven, echt gelukkig was Haimi niet. Het kan....maar ik denk toch dat hij een psycho was.

Verder vond ik de film nice. Wel echt een hele zware slow burner en het duurde mij echt te lang voordat er echt iets gebeurde zeg maar. Ik begon me na een tijdje toch echt af te vragen wanneer die andere wending zou komen.

Ik zie erg veel lof hier, maar persoonlijk zou ik andere Koreaanse films erboven plaatsen.


avatar van 0nno

0nno

  • 58 berichten
  • 401 stemmen

Zitten wel wat aardige beelden in, al moet dat ook niet overdreven worden, maar verder heeft de film weinig te bieden. Van spanning is geen enkele sprake en ik vraag me af wat de toegevoegde waarde is van de scenes met de ouders van het hoofdpersonage.

Het verhaal is simpel: Ben is een seriemoordernaar óf hij is het niet. Maar omdat hij niet weet te intrigeren als mysterieus figuur boeit me dit vrij weinig. Qua acteerwerk erg vlak allemaal.

Met 148 minuten een hele lange zit.


avatar van Serpicos

Serpicos

  • 974 berichten
  • 2772 stemmen

Prachtige slowburner over een jonge schrijver die een boek in elkaar flanst door ambigue gebeurtenissen uit z'n eigen leven te interpreteren tot een romantisch verhaal? Hierbij is het voor de kijker niet duidelijk wat nu precies werkelijk is gebeurd en wat geromantiseerd (een invulling hiervan is dan weer afhankelijk van hoe romantisch de kijker zelf is). Spannend en boeiend is het sowieso, of het nu echt of bedacht is.

Hoogtepunt: dat streepje zon tijdens de seksscène


avatar van Film Pegasus

Film Pegasus (moderator films)

  • 28047 berichten
  • 4653 stemmen

Een mooie trage film vol symboliek. Ik wil dus niet te veel vertellen over de inhoud, niet alleen om spoilers te vermijden maar ik denk dat iedereen er wat anders uit kan halen. Vooral de aanloop is traag, maar voor je het weet ben je verwonderd over wat er gebeurt. De regisseur zorgt dat er hier en daar vraagtekens opduiken zonder dat je het meteen beseft.

Mijn eigen visie: Jong-Su is een jonge man uit het platteland. Weinig perspectief op een job, een vader met een rechtszaak vanwege fraude, zijn moeder die hem niet meer ziet behalve als ze geld nodig heeft, een huis met oude auto en nog 1 kalf in de schuur. Daar tegenover staat Ben die het leven als een spel ziet, rond rijdt met een porche, woont in een uur appartement en geld als een evidentie ziet. Daartussen zit Hae-Mi als missing link tussen die twee werelden. Eerst trekt ze op met Jong-Su, maar die vond haar vroeger lelijke en hij herinnert haar zelfs amper. Denkelijk zal zij ook vooral naar hem gegaan zijn omdat ze gewoon niemand anders kent. Nu ze Ben leert kennen is dat anders en gaat ze daar mee om.

Hae-Mi ziet Jong-Su en Ben eigenlijk als hetzelfde, mensen die ze toevallig tegenkwam en waar ze een mooie tijd mee beleefde. Afgestoten door Jong-Su die haar afrekende op haar uiterlijk en amper herkent van vroeger, afgestoten door Ben die niets meer te bieden heeft en het leven als een spel ziet. Ben ziet er geen problemen in en hopt rustig naar de volgende vriendin. Voor Jong-Su is het verdwijnen van Hae-Mi een zoveelste tegenslag, veroorzaakt door materialisme. Het zorgde ervoor dat zijn vader weg is, zijn moeder weg is, dat hij zijn kalf moest verkopen, niet aan een job geraakt, ... en nu ook zijn vriendin wegneemt. In zijn ogen is Ben daarvan de verpersoonlijking en moet die het dan ook ontgelden. Of die nu rechtstreeks verantwoordelijk is of niet.

De film is zeer intrigerend met heerlijke shots en muziek. Met als hoogtepunt Hae-Mi die danst op Miles Davis in het avondlicht. Prachtige scène. Een film die in het begin niet veel lijkt voor te stellen, maar waar je zo in opgaat eens die bezig is.


avatar van tbouwh

tbouwh

  • 5157 berichten
  • 3738 stemmen

Zag je dit meesterwerk nog niet en heb je wel (Vitamine) Cineville-toegang, grijp dan nu je kans.


avatar van deridder

deridder

  • 193 berichten
  • 1307 stemmen

Normaal interpreteer je een film door te verwijzen naar de ethiek van de film. Zo is bijvoorbeeld the transformer een slechte film omdat het oppervlakkig is; en zo is the tree of life een goede film omdat het diepe vragen stelt over de menselijke conditie en de aard van ons lijden. Beoning is echter een van die zeldzame films waarin het interpreteren zelf een ethische aangelegenheid wordt. Hoe je de film interpreteert zegt iets over wie jij bent, niet zozeer hoe de film is. Is hij goed of is hij kwaad? Deed hij juist of deed hij onjuist? Onze antwoorden op deze vragen zeggen niet zozeer iets over de film maar over ons.

De film roept veel vragen open, en de film geeft ons de antwoorden niet simpel op ons bordje. We moeten werk verrichten: er wordt een appel gedaan op ons, de kijker. Hoe interpreteren wij de daden van onze naasten? Wie kunnen we vertrouwen? Is is iemand slecht omdat hij rijk is? Wie is het meisje nu eenmaal? Is ze authentiek of goedkoop? Heeft ze bindingsangst of is ze werkelijk eenzaam? De antwoorden op deze vragen zeggen ons wie wij zijn, en hoe we zelf in het leven staan.

De meest kenmerkende scene is de scene van de mandarijn. Het meisje doet net alsof ze een mandarijn eet, terwijl ze eigenlijk lucht eet. Ze zegt vervolgens: "Je moet niet doen alsof de mandarijn er is; je moet vergeten dat de mandarijn er niet is". Het is duidelijk dat deze scene essentieel is voor de film, dat dit iets wezenlijks uitdrukt voor de thema van de film. Maar wat? Ik ben er nog niet helemaal over uit.

Het meest belangrijke van de film - de vermissing van het meisje - komt niet voor in de film: i.e. het wordt niet in beeld gebracht. De film draait rondom een gebeurtenis dat niet gezien wordt. Net als in de film blow up (waar ik tijdens beoning welk vaker over moest nadenken): Het trauma blijft uit zicht.

Een film doet ons altijd denken dat we de meesters van de wereld zijn: het geeft ons zekerheid. De camera kan alles laten zien wat het maar wilt laten zien. Het geeft ons de veiligheid van een gedetermineerd wereldbeeld, een systeem waarin niets tevergeefs gebeurt. Maar in de werkelijkheid handelen we altijd op basis van onzekerheid, op twijfel. Vanuit ons perspectief is de wereld doordrenkt met contingentie. We hebben niet een God's eye of een Camera's eye point of view.

Het ontbreekt ons aan zekerheid: het belangrijkste blijft buiten ons zicht. En toch moeten we levensbelangrijke beslissingen nemen. Hoe moeten we handelen? Wel, niet op basis van de kennis die ons ontbreekt. We moeten ons aan een doel toevertrouwen zonder te weten of het goed of fout is. En dat is de tragiek van ethiek: we weten niet wat we moeten doen maar toch moeten we wat doen.

We weten ook niet hoe we de film moeten lezen, en toch zijn we gedwongen een lezing te geven. Had die rijkelui jongen haar vermoord? Ik denk van wel. Was zij authentiek en in de waterput gevallen? Ik denk van ook. Was het goed dat de rijkelui jongen vermoord werd? Ik weet het niet, maar ik geloof van wel. Waren Jong-Su en Haei-Mi verliefd en hadden ze samen gelukkig kunnen worden? Zeker weten!