menu

Beoning (2018)

Alternatieve titels: Burning | 버닝

mijn stem
3,75 (154)
154 stemmen

Zuid-Korea
Drama / Mystery
148 minuten

geregisseerd door Chang-dong Lee
met Ah-in Yoo, Jong-seo Jeon en Steven Yeun

Jong-Soo ontmoet tijdens zijn werk Hae-Mi. Zij vraagt hem op haar kat te passen wanneer zij een tijdje in Afrika verblijft. Bij haar terugkomst introduceert ze Jong-Soo aan ene Ben, een mysterieuze man die ze tijdens haar reis leerde kennen. Op een dag komen de twee de geheime hobby van Ben te weten.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=w3YXYKDATdI

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van perlon
geplaatst:
Mysterieuze trailer en goede recensies in Cannes, deze mag van mij wel naar NL komen!

avatar van Bacon
2,5
geplaatst:
Heeft de Fipresci prijs gewonnen in Cannes, en doet het ook goed in Korea zelf. Binnenkort hopelijk eens kijken.

4,5
geplaatst:
Heel goede reacties vanuit Cannes op deze film, mijn interesse is zeker gewekt!

avatar van Cikx
4,5
geplaatst:
Ziet eruit als een pareltje. Nog een paar maandjes wachten.

avatar van mcdaktari
geplaatst:
Fijn, eindelijk weer een goeie zuid Koreaanse film, althans dat lijkt me als ik de score op IMDb zo zie. Ik ben wel een liefhebber van de Koreaanse films. Heb er inmiddels al veel gezien en de meeste waren vrij goed, dus laat maar komen deze.

avatar van TornadoEF5
Ziet er ook echt wel goed uit, maar die Koreanen kunnen films maken als geen ander!

avatar van Fisico
4,0
Vanaf morgen in de bioscoop, in België althans. Ben zeer benieuwd!

avatar van kappeuter
kappeuter (moderator)
Fisico schreef:
Vanaf morgen in de bioscoop, in België althans. Ben zeer benieuwd!

Ja bij jullie dus iets eerder. In Nederland vanaf 11 oktober in de bioscoop (Imagine)

avatar van Useless
4,5
De scène met de dansende Salomé bij zonsondergang en de manier waarop het in het hele verhaal kadert - de camerabewegingen, het geluid, alles ... pure beeldpoëzie, is een van de meest ontroerende dingen die ik al in een film heb gezien. Fenomenaal, maar dat kan je zeggen voor zo veel elementen van de film. Het deed me denken aan de opening van Post Tenebras Lux, die pakte me ook zo.

avatar van Cikx
4,5
Nog een dikke maand wachten dan maar. Ik zal dit topic proberen te vermijden in de tussentijd.

avatar van Sol1
Lee Chang-dong was al eerder door de Japanse omroeporganisatie NHK gevraagd een willekeurig verhaal van de Japanse schrijver Haruki Murakami te bewerken tot een film, maar had daar van afgezien. Dat project is verder niet van de grond gekomen.

Voor deze film werd hij er door zijn scenarist op gewezen dat het korte verhaal 'Barn Burning' van Murakami precies de elementen van woede en een gevoel van sociale onrechtvaardigheid bevatten, waarnaar Lee Chang-dong op zoek was.
De afstand tussen de Japanse en de Koreaanse cultuur was daarbij geen probleem.
De regisseur had er ook geen moeite mee een kort verhaal van circa dertig pagina's om te zetten in een film van tweeënhalf uur.

Het verhaal van Murakami komt uit diens bundel https://www.boekmeter.nl/book/8511/info/0#166459

avatar van Philippe01
Kortweg : een schitterende film vind ik (gisteren gezien, is sinds woensdag 29 augustus jl. uit in de Belgische bioscopen).

avatar van Fisico
4,0
Afgelopen donderdag 30/8 gezien en ik wou hem even laten bezinken vooraleer ik hier op MM een recensie neerpende. Burning, gebaseerd op een kortverhaal (Barn burning) van grootschrijver Haruki Morakami, zou naar verluidt het boek of het kortverhaal redelijk goed volgen met dat verschil dat het “branden” hier slaat op plantenserres en niet op schuren zoals de titel van het boek verklaart.

Burning is een twee en een half uur durende karakterstudie van de personages waarbij de kijker beetje bij beetje toegang krijgt op hun persoonlijkheid en op het einde toe beloond wordt met een heuse climax. Burning heeft een lange mysterieuze aanloop waarbij een aantal thema’s als jaloezie, eenzaamheid of klasseongelijkheid verweven zijn. De film kent ook een politiek kantje met als hoogtepunt de beste scène van de film waarbij de vrijgevochten ongeremde Haemi halfnaakt zwoel staat te dansen met de Noord-Koreaanse bergen op de achtergrond. Qua statement naar het communistische noorden kan dit tellen.

Burning is een pareltje voor wie er het geduld wil en kan voor opbrengen. Je krijgt iets moois in de plaats terug waardoor de film nog dagenlang nazindert. Burning zet me ertoe aan deze week naar de plaatselijke bib te hollen om Poetry en Secret sunshine mee te brengen.

4,5
Prachtige film en binnenkort ook op het filmfestival van Oostende te zien.

avatar van hvdriel
4,5
Een kort verhaal van de Japanse auteur Murakami en een lange verfilming ervan door de Zuid-Koreaanse regisseur Chang-dong Lee levert een schitterend mysterieus meesterwerk op dat volstrekt realistisch is.

Hoofdpersonage Jong-Soo is in alles de tegenpool van Ben. Hun gemeenschappelijke vriendin Hae-Mi brengt ze met elkaar in contact. Dan is de film al een poosje op weg en hebben we Jons-Soo leren kennen als een wat stille jongen van het platteland die schrijver wil worden, in een oude verroeste truck rijdt, in de bres springt voor zijn wat agressieve vader en eenzaam masturbeert op het flatje van Hae-Mi waar hij op haar poes past. Zijn trieste blik en dikke lippen zullen we niet snel vergeten.

Als in een Januskop staat Ben in alles tegenover hem. Ben rijdt in een Porsche, woont luxueus, heeft vele vrienden en een merkwaardig tijdverdrijf. Zijn wat ingetogen, arrogante glimlach is gebeiteld op zijn gezicht.

Zoals een Januskop twee gezichten laat zien van dezelfde persoon, zo hebben Ben en Jons-Soo ook overeenkomsten. Beiden roken, zeggen allerlei baantjes te hebben, hebben een geheime doos verborgen, zijn gefascineerd door elkaar en verliefd op dezelfde Hae-Mi.

Wat ik hierboven beschrijf, zijn uiterlijkheden die vrij snel duidelijk worden. Daar is het de film niet om te doen. Nee, het is veeleer de karakterstudie van de twee jongens die een filmische openbaring is. Langzaam maar niet zeker komen we meer te weten, beetje bij beetje maar niet volledig. Op de grens met Noord-Korea is de spanning te snijden tussen het oude, klassieke Zuid-Korea in de persoon van Jong-Soo die helt naar de nieuwe tijd en het nieuwe, kapitalistische Zuid-Korea, verbeeld in Ben.

Hier tussendoor fladdert Hae-Mi, een spring-in-het-veld met soms diepe gedachten die half naakt danst op de zwoele noten van Miles Davis - een scène die klassiekerspotentie heeft.

avatar van Alathir
3,0
Een degelijke film maar voor mij ook niet meer als dat. De cinematografie is erg mooi en de beelden zijn vaak het mooiste aan de film. Zeker de scène waarin Haemi halfnaakt begint te dansen. Eigenlijk is het jammer dat ze verdwijnt in het laatste uur, want ze was voor mij de bloem die de film kleurde.

Ik heb me anderzijds zeker niet verveeld maar het mysterieuze was me net iets te vaag op het einde. Wie zegt dat Ben iets met Haemi haar verdwijning te maken had? Puur intuïtie van Jongso en om daarom Ben te liquideren.

Ik vond het een beetje te makkelijk om het zo op te lossen maar natuurlijk zet de film je op deze manier aan het nadenken, wat ik dan wel weer kan appreciëren.

Ondanks hun verschillen zijn ze qua karakter inderdaad heel wat overeenkomsten maar kijken ze met een andere blik naar de wereld.

avatar van Mac Hammer Fan
3,0
Alathir schreef:


Ik heb me anderzijds zeker niet verveeld maar het mysterieuze was me net iets te vaag op het einde. Wie zegt dat Ben iets met Haemi haar verdwijning te maken had? Puur intuïtie van Jongso en om daarom Ben te liquideren.

Voor zover ik het begrepen heb vindt Jong-soo in een lade op Ben zijn appartement het uurwerk dat hij aan Hae-Mi gegeven heeft en is hij dus wel degelijk de moordenaar..
Een film die (voor mij te) traag voortkabbelt in het begin maar die toch blijft nazinderen. Wellicht moet ik mijn score verhogen.

avatar van Alathir
3,0
Mac Hammer Fan schreef:
Voor zover ik het begrepen heb vindt Jong-soo in een lade op Ben zijn appartement het uurwerk dat hij aan Hae-Mi gegeven heeft en is hij dus wel degelijk de moordenaar..
Een film die (voor mij te) traag voortkabbelt in het begin maar die toch blijft nazinderen. Wellicht moet ik mijn score verhogen.


Dat heeft ie inderdaad gevonden, was ik even vergeten. Ik heb erna nog twee films gezien. Al ziet het ernaar uit dat Ben het al vaker heeft gedaan en nu weer ging doen met die ene griet dat Jong-soo ook ging ontmoeten. Motief = voor de fun/kick, net zoals hij die plastic kassen in brand steekt?

avatar van BBarbie
3,0
Fijn mysterie dat m.i. een subtielere ontknoping verdient dan het plompverloren terugvinden van het opvallende horloge van Hae-mi. Je voelt al ruim van tevoren hoe de vork in de steel zit. De afrekening die daarna volgt voegt naar mijn smaak niets toe.
De fraaie cinematografie kan niet verhinderen dat de film als geheel tamelijk traag overkomt. De fatale dans van Hae-mi in de avondschemering springt eruit.

avatar van Verhoeven
4,5
Een labyrintische meesterwerk!


4,5
In de film zelf wordt al verwezen naar The Great Gatsby (door velen beschouwd als de beste roman van de 20ste eeuw) en de film c.q. het korte verhaal waarop de film is gebaseerd is inderdaad een soort The Great Gatsby maar dan gesitueerd in hedendaags Zuid-Korea in plaats van de VS ten tijde van de drooglegging (sowieso is deze mysteriefilm bepaald niet mysterieus over zijn bedoelingen; zelfs bij een metafoor wordt erbij gezegd dat het een metafoor is…). Net als bij die roman uit 1925 gaat het over een driehoeksverhouding en een contrast (en conflict) tussen eerlijke arbeid en decadente rijkdom (dat in de film ook de politieke lading krijgt van het hypersocialisme ven Noord-Korea vs. het hyperkapitalisme van Zuid-Korea). En net als bij die roman heb ik ook bij deze film een beetje gemengde gevoelens, al domineren de positieve gevoelens.

De film is zonder meer een kunstwerk. Elk beeld lijkt wel een schilderij en dan niet op een gekunstelde, goedkope manier met bv. kleurfilters maar op een natuurlijke, authentieke manier waarbij de grauwe werkelijkheid wordt verheven tot schoonheid. En het verhaal wordt op een intrigerende wijze verteld: elke scene is fascinerend, elke dialoog is intelligent en boeiend, het verhaal wordt ook door middel van interessante metaforen verteld, het mysterie is prikkelend, etc. In dit opzicht gaat de film richting de vijf sterren.

Toch liet de film me achter met een wat onbevredigend gevoel. De film kent eigenlijk dramatisch weinig ontwikkeling of plotwending: de hele film is in wezen de uitwerking van een heel simpel – letterlijk kort – verhaaltje van Murakami en dat is dan ook nog een verhaaltje waarin volgens de regisseur Lee zelf "niets gebeurt". Dat verhaaltje suggereert dat Ben een vrouwenhandelaar is en Haemi zijn zoveelste slachtoffer dat hij spoorloos laat verdwijnen (in de prostitutie) en waarbij Jongsu haar moet redden omdat alleen hij van haar houdt. Die suggestie wordt snel gegeven en eigenlijk gebeurt er verder niets: wat er aan de hand is – het mysterie waar Ben zijn geld mee verdient en wat hij met Haemi heeft gedaan – wordt niet expliciet gemaakt (de moderne wereld blijft voor Jongsu en daarmee voor ons een raadsel) maar er volgt ook geen interessante plotwending. Er lopen ook niet meerdere verhaallijnen door elkaar. Misschien moeten we ook wel af van de huidige tendens in films van duizend plotwendingen per minuut of hele ingewikkelde verhalen die wellicht alleen maar moeten verhullen dat men eigenlijk niets te vertellen heeft. Deze film heeft dan zoveel vertrouwen in het verhaaltje dat het zich daar helemaal op concentreert en geen plotwendingen of subplotten nodig heeft (de film heeft overigens een heel klein subplot in de vader van Jongsu die naar de gevangenis moet omdat hij een beambte heeft mishandeld en die contrasteert met Ben doordat de vader geheel eerlijk is over wat hij heeft gedaan terwijl Ben een en al leugen en bedrog is en niet naar de gevangenis gaat). In feite focust de film zich geheel op de driehoeksrelatie die voor Jongsu en via hem voor ons diep mysterieus is omdat hij niet kan achterhalen wat echt en wat niet echt is bij Haemi en Ben. Zoals al gezegd wordt het verhaal ook in schitterende beeldpoëzie maar ook literaire poëzie verteld waardoor de film toch erg rijk is (zowel Ben als Haemi praten bijna alleen maar in beeldtaal zoals dat Ben vertelt dat hij zijn eten klaarmaakt om het aan zichzelf te offeren en dat hij eens in de zoveel tijd een kas laat verdwijnen in een brand en dat Haemi vertelt dat ze als kind in een put is gevallen).

Kortom, door die beeldpoëzie en intrigerende metaforen en scenes verveelt de zeer lange film geen minuut maar het gebrek aan verrassingen in het plot liet de film me ook met een leeg gevoel achter waardoor Haemi’s metafoor van de kunst van pantomime – bewust? – ook lijkt te gelden voor de film in plottechnische zin: je moet niet proberen te denken dat er iets is maar je moet vergeten dat er niets is. Sowieso zou je kunnen zeggen dat de film over eenzaamheid gaat; een eenzaamheid en leegte in het bestaan die zo pijnlijk is dat - in de woorden van Haemi - je zou willen verdwijnen. En voor elkaar zijn we al verdwenen: we weten niet wie de ander is (zoals bij Ben) of waar de ander is (zoals bij Haemi). Ook het opvallende gebruik van de metaforen heeft hiermee te maken doordat de metaforen het echte leven lijken te vervangen waardoor ze Jongsu verwarren zoals hij ook niet kan achterhalen of er nu wel of niet een kat is in Haemi's woning: wat is beeld/schijn en wat is werkelijkheid? Een en ander maakt de film zo bijzonder en monumentaal dat het evengoed een van de beste van 2018 moet worden geacht te zijn.

avatar van Cikx
4,5
Poeh wat een potpourri aan thema's en metaforen zeg! Nog even laten bezinken.

4,5
Deze film heb ik gisteren gezien maar maalt nog steeds door mijn hoofd. Dat lijkt me een teken dat de film echt goed is. Nog even twee losse opmerkingen (omdat het kan):

Er wordt wel gezegd dat een filmmaker beter een kort verhaal kan uitdiepen tot een (lange) speelfilm dan een lang verhaal inkorten tot een film. Deze film bewijst dat maar eens (zoals bv. ook Blade Runner dat doet).

De laatste drie films die ik in de bioscoop heb gezien betroffen alle het mysterie van een verdwenen vrouw: A Simple Favor (2018) - MovieMeter.nl, Todos Lo Saben (2018) - MovieMeter.nl en deze film. Hopelijk zegt de populariteit van het onderwerp niets over de tijdgeest. De drie films zijn overigens alle drie goed, al is het op een heel verschillende manier: leuk, intens resp. intrigerend.

avatar van Cikx
4,5
Herkenbaar. Ik zit ook al de ganse dag met Schrödingers kat in mijn hoofd.

avatar van Cikx
4,5
Voor degene die nog een keertje wil genieten van die magnifieke dans scène:
Burning - Générique (by Miles Davis) on Vimeo

4,5
Eerlijk gezegd doet die dans me niet zo veel en vind ik het juist een van de mindere scenes in de film. Wel zet het feit dat ze gaandeweg - aangemoedigd door de cannabis - gaat huilen van verdriet je aan het denken zoals alles in de film je aan het denken zet: waarom gaat ze huilen? Waarom is ze diep van binnen zo intens verdrietig?

Het antwoord lijkt me dat ze zeer labiel is (hetgeen ook al eerder bleek): niet alleen zijn er hints dat ze een zware en traumatische jeugd heeft gehad, maar ze hangt ook verweesd tussen twee werelden. De ene is de kosmopolitische en kapitalistische wereld van Ben die in feite al geheel vervreemd is geraakt van zijn Koreaanse cultuur en tradities (hij eet Italiaanse pasta, hij is net als de Chinezen egoïstisch en hij wil de in onbruik geraakte kassen - symbool voor de tradities - in brand steken). De andere is de traditioneel Koreaanse wereld van Jongsu (die na de dansscene Haemi van zich vervreemdt door tegen haar te zeggen dat alleen hoeren zich naakt aan vreemde mannen tonen). Haemi zit er vrij letterlijk tussen in: ze heeft afscheid genomen van haar dorp en haar verleden maar zoekt nog naar haar plek in de moderne wereld. Waar Jongsu als het ware zelfs clueless is over het feit dat hij clueless en vervreemd is geraakt in de moderne wereld, beseft Haemi juist heel goed dat ze is ontworteld en in een niemandsland verkeert. Daarom zoekt ze nieuwe zingeving en reist ze zelfs naar Afrika om nieuwe zingeving te zoeken (hetgeen iets paradoxaals heeft: de wereld rondreizen op zoek naar een nieuwe worteling). En het zijn juist die kwetsbare vrouwen als Haemi die al het oude en vertrouwde hebben verloren en zoeken naar nieuwe vastigheid die de gewillige prooien zijn waarnaar Ben constant op zoek is.

PS. Bij zo'n film als deze is het ook de moeite waard om de vele recensies te lezen op metacritic.com omdat iedereen weer iets anders uit de film lijkt te halen. Niet dat ze elkaar of mijn visie tegenspreken maar ik zou er mijn recensie wel eindeloos mee kunnen aanvullen, hetgeen laat zien hoe rijk deze film is.

PS PS. Qua muziek was ik onder de indruk van de eveneens intrigerende filmmuziek van Mowg die de film ondersteunt.

avatar van Cikx
4,5
De filosoof schreef:
Eerlijk gezegd doet die dans me niet zo veel en vind ik het juist een van de mindere scenes in de film. Wel zet het feit dat ze gaandeweg - aangemoedigd door de cannabis - gaat huilen van verdriet je aan het denken zoals alles in de film je aan het denken zet: waarom gaat ze huilen? Waarom is ze diep van binnen zo intens verdrietig?

Het antwoord lijkt me dat ze zeer labiel is (hetgeen ook al eerder bleek): niet alleen zijn er hints dat ze een zware en traumatische jeugd heeft gehad, maar ze hangt ook verweesd tussen twee werelden. De ene is de kosmopolitische en kapitalistische wereld van Ben die in feite al geheel vervreemd is geraakt van zijn Koreaanse cultuur en tradities (hij eet Italiaanse pasta, hij is net als de Chinezen egoïstisch en hij wil de in onbruik geraakte kassen - symbool voor de tradities - in brand steken). De andere is de traditioneel Koreaanse wereld van Jongsu (die na de dansscene Haemi van zich vervreemdt door tegen haar te zeggen dat alleen hoeren zich naakt aan vreemde mannen tonen). Haemi zit er vrij letterlijk tussen in: ze heeft afscheid genomen van haar dorp en haar verleden maar zoekt nog naar haar plek in de moderne wereld. Waar Jongsu als het ware zelfs clueless is over het feit dat hij clueless en vervreemd is geraakt in de moderne wereld, beseft Haemi juist heel goed dat ze is ontworteld en in een niemandsland verkeert. Daarom zoekt ze nieuwe zingeving en reist ze zelfs naar Afrika om nieuwe zingeving te zoeken (hetgeen iets paradoxaals heeft: de wereld rondreizen op zoek naar een nieuwe worteling). En het zijn juist die kwetsbare vrouwen als Haemi die al het oude en vertrouwde hebben verloren en zoeken naar nieuwe vastigheid die de gewillige prooien zijn waarnaar Ben constant op zoek is.

PS. Bij zo'n film als deze is het ook de moeite waard om de vele recensies te lezen op metacritic.com omdat iedereen weer iets anders uit de film lijkt te halen. Niet dat ze elkaar of mijn visie tegenspreken maar ik zou er mijn recensie wel eindeloos mee kunnen aanvullen, hetgeen laat zien hoe rijk deze film is.

PS PS. Qua muziek was ik onder de indruk van de eveneens intrigerende filmmuziek van Mowg die de film ondersteunt.


Jammer dat je de scène minder vond. Voor mij was het een schot in de roos. Ik denk een van de mooiste scènes die ik in de cinema heb mogen aanschouwen. Waarom ze gaat huilen? Achteraf gezien lijkt het mij op de eerste plaats een soort van foreshadowing. Alsof ze in haar onderbewustzijn al aanvoelt wat er komen gaat. Daarnaast doet ze aan het eind ook haar handen in de lucht zoals ze eerder deed bij de Afrikaanse dans in het restaurant inderdaad op zoek naar zingeving om de "grote honger" te stillen. Misschien was ze verdrietig nog steeds geen zingeving gevonden te hebben, zelfs niet zo dicht tegen het einde van haar leven.

Ik ben trouwens helemaal met je eens dat een van de hoofdthema's de clash tussen de rijke Koreanen uit de stad en de laagopgeleide Koreanen van het platteland is. Niet voor niets dat Lee die nieuwsfragmenten van Trump en de jeugdwerkloosheid in Korea in de film heeft gestopt.
Daarnaast denk ik dat een van de thema's erfelijkheid is. De woedeaanvallen van Jong-Soo's vader verklaren zijn actie aan het einde van de film. Net als de erfelijkheid van je herkomst. Als je eenmaal geboren bent op het platteland sta je al met 3-0 achter ten opzichte van de elite in de stad. Zie daar maar eens uit te komen. Misschien is dat ook iets waar Hae-Mi tegen aan liep.


De score was geweldig inderdaad. Dit stuk staat hier op repeat.
모그 (Mowg) - 버닝(Burning, Beoning (2018)) 엔딩 크레딧 OST - YouTube
Heb de soundtrack zelf helaas nog nergens kunnen vinden.

4,5
Helemaal eens met je analyse. En ja, Hae-Mi lijkt een voorgevoel te hebben. Haar verhaal dat ze als kind in de put viel en dat Jongsu haar zou hebben gered is een sterk voorbeeld daarvan: Jongsu neemt dat letterlijk maar ik denk dat ze aanvoelde dat ze nu in de put was gevallen en dat nu Jongsu haar zou kunnen redden. Veelzeggend ook dat in haar verhaal Jongsu haar simpelweg redde door haar te zien waardoor haar onzichtbaarheid c.q. isolement werd verbroken. Na haar reis naar Afrika brak ze ook en zegt ze dat ze wil verdwijnen. Dat sluit dan weer naadloos aan bij Ben' s verhaal waarom hij de kassen verbrandt: dat zou niet zijn oordeel zijn maar 'de moraal van de natuur' omdat die kassen nog slechts zouden wachten om spoorloos te worden vernietigd dus om te verdwijnen (dat eenzelfde omkering van actief-passief is als dat je niet moet proberen te denken dat iets er is maar dat je moet vergeten dat iets er niet is). Hae-Mi is dan zo'n kas die wachtte om zich door Ben te laten verdwijnen. Zowel Hae-Mi als Ben lijken de (tragische) situatie zo als onontkoombaar te zien.

avatar van geezoes
0,5
Oi oi oi! Wat een ellendig lange zit. Mensen om me heen vielen bij bosjes in slaap. Film wordt nergens leuk. Nergens spannend, nergens romantisch. Vooral het tweede deel van de film is het vechten tegen de slaap. Een ware worsteling. Het buurkoppeltje naast me vroeg zich ook af waar ze in hemelsnaam naar gekeken hadden. Zullen bepaalde mensen, die deze film een hoge rating geven, wel zeggen dat ik de film niet begrepen heb. Dat heb ik wel. Ik snapte de metaforen met bijvoorbeeld de kassen best, maar puntje bij paaltje wil ik gewoon geraakt worden door een film. Geraakt of vermaakt en dat was beide hier duidelijk niet het geval. Ik had net zo goed 2 uur kunnen kijken naar iemand die een broodje pindakaas zit weg te knabbelen.

Gast
geplaatst: vandaag om 16:46 uur

geplaatst: vandaag om 16:46 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.