menu

Beoning (2018)

Alternatieve titels: Burning | 버닝

mijn stem
3,69 (302)
302 stemmen

Zuid-Korea
Drama / Mystery
148 minuten

geregisseerd door Chang-dong Lee
met Ah-in Yoo, Jong-seo Jeon en Steven Yeun

Jong-Soo ontmoet tijdens zijn werk Hae-Mi. Zij vraagt hem op haar kat te passen wanneer zij een tijdje in Afrika verblijft. Bij haar terugkomst introduceert ze Jong-Soo aan ene Ben, een mysterieuze man die ze tijdens haar reis leerde kennen. Op een dag komen de twee de geheime hobby van Ben te weten.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=w3YXYKDATdI

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
2,0
Precies deze reactie hier boven. Kan het niet beter verwoorden. Sommige mensen vinden 5 min naar de Mona Lisa kijken genoeg om de boodschap te krijgen. Daar hoor ik ook bij.

avatar van Basto
4,0
Mooi sluimerend drama waarbij het mysterie zich tussen de regels ontvouwd. Het is een lange en geduldige zit, maar wie meegaat in de zoektoch van de verliefde hoofdpersoon wordt beloond met een passend einde. Niet voor Marvelpubliek.

4*

avatar van tattoobob
Ik ben benieuwd.

2,0
Haha meteen het wegzetten als Marvel publiek. Ik kan meer genieten van de vlijmscherpe dialogen van Tarantino, of het rondzwevende plastic zakje in American Beauty, dan dit gewauwel. Film had sowieso een uur korter gekund. Veel te lange scènes om uiteindelijk iets duidelijk te maken

avatar van Cikx
4,5
Jo1990 schreef:
Haha meteen het wegzetten als Marvel publiek. Ik kan meer genieten van de vlijmscherpe dialogen van Tarantino, of het rondzwevende plastic zakje in American Beauty, dan dit gewauwel. Film had sowieso een uur korter gekund. Veel te lange scènes om uiteindelijk iets duidelijk te maken


Hij zet jullie toch niet neer als Marvelpubliek? Hij zegt gewoon dat geen film is voor Marvelpubliek en daar geef ik hem gelijk in. Ik had hem jou echter ook niet direct aangeraden als ik je stemhistorie zo bekijk. Het is absoluut geen film voor iedereen.

2,0
Cikx schreef:
(quote)


Hij zet jullie toch niet neer als Marvelpubliek? Hij zegt gewoon dat geen film is voor Marvelpubliek en daar geef ik hem gelijk in. Ik had hem jou echter ook niet direct aangeraden als ik je stemhistorie zo bekijk. Het is absoluut geen film voor iedereen.


Ik heb inmiddels wat meer films gezien. Mijn laatste beoordeling dateert uit 2015. Ben speciaal voor deze film weer eens ingelogd. Had hoge verwachtingen. Ik hou wel van films met een diepgaandere betekenis maar geef dan ondertussen op de weg daar naar toe wel wat weg aan de kijker. Sta open voor alle films, laten we zeggen dat dit een film voor 'geduldige' mensen is. Vandaar het grote verschil in de beoordelingen

4,5
Wat ik juist prettig vind aan deze film is dat hij niet heel geheimzinnig of moeilijk is. Ik hou helemaal niet van vage films waarvan je de betekenis moet raden of die als een soort Rorschach-test dienen waarbij je als kijker zelf maar je eigen betekenis erin moet projecteren (zoals ik bv. moeite heb om chocola te maken van bv. Under the Silver Lake (2018) - MovieMeter.nl). Als de mensen die 'm met slechts één ster waarderen zeggen dat ze 'm best begrepen dan geloof ik dat dan ook graag. Des te jammerder dan dat ze deze film niet mooi of interessant vinden. Ik zou bijna willen zeggen: wat is er niet mooi of interessant aan deze film? Maar goed, smaken verschillen, al valt het me wel op dat bv. alle recensenten van kranten de film zeer goed waarderen. Niet alleen in de politiek is er dus een kloof: ik heb vaak het idee dat de filmwereld van recensenten een heel andere is dan de filmwereld van het publiek. Mogelijk beoordelen de eersten films puur als kunst, dus als een soort spiegel van het echte leven of de echte wereld die de kijker wordt voorgehouden (en daarin slaagt deze film met vlag en wimpel), en de laatsten als escapisme waardoor films juist beter worden naarmate ze verder weg staan van het leven of de werkelijkheid...

4,0
Als Murakami liefhebber vind ik dit een heerlijke film. De typische combinatie van enerzijds een mysterieuze en bevreemde sfeer, en anderzijds het voortkabbelende leven van de hoofdpersoon, komt in deze film goed tot uitdrukking. Prima sfeerfilm, waarbij ik mij geen seconde heb verveeld!

avatar van John Milton
3,5
leuk om Steven Yeun in zo'n film te zien, na Mayhem (2017).

avatar van Diederik58
4,0
Een toch wel bijzondere film. In een traag tempo vallen uiteindelijk de puzzelstukjes in elkaar.
Hoewel het een lange zit was, kon de film mij blijven boeien.
Een prachtige inkijk op het grote stadleven van Seoul incl. jetset en het plattelandsleven.
Hele mooie opnamen van de hectische stad en het grensgebied met Noord Korea.
In het verhaal lopen nog wat meer lijntjes dan alleen de driehoeksrelatie. Het mysterie zit meer in het al dan niet kloppen van uitspraken van de hoofdpersonen. Het einde had ik niet verwacht.
Hoewel mijn Koreaans nul komma nul is, leek het acteren prima in orde.
Opmerkingen over publiek dat deze film niet kan waarderen (ook in het filmhuis liepen mensen weg) vind ik aanmatigend. Ieder z'n ding.

avatar van Cikx
4,5
Burning is een Koreaanse thriller die nu al enkele dagen bij mij nazindert. De film kent een lang uitgesponnen aanloop die enig geduld van de kijker vereist, maar je merkt al snel dat je bij Chang-dong Lee in capabele handen bent. Hij weet dondersgoed waar hij mee bezig is. Achter elk shot schuilt een idee en elke gebeurtenis, hoe nietszeggend die ook lijkt, heeft een achterliggende betekenis. Twee en een half uur lang wordt er op vakkundige wijze een onderhuidse spanning opgebouwd die ten alle tijden voelbaar is. Vanaf begin af aan besluipt je een gevoel dat er iets niet pluis is.

Het begint allemaal met de introverte plattelandsjongen Jong-Soo die tijdens het rondbrengen van pakketjes toevallig zijn oud buurmeisje Hae-Mi tegen het lijf loopt. Hij herkent haar in eerste instantie niet eens meer, maar besluit toch om met haar af te spreken. Voor Hae-Mi komt dit alles mooi uit, aangezien ze iemand nodig heeft om op haar kat te passen voor wanneer zij op reis gaat naar Afrika om op zoek te gaan naar de zin van het leven. Jong-Soo vindt dit geen probleem en reist vervolgens elke dag af naar haar petieterige appartementje midden in Seoul om haar kat, die zich overigens nooit laat zien, te eten te geven. Een vreemd gevoel nestelt zich echter langzaam in je onderbuik; waarom vraag je iemand die je in geen tijden hebt gezien om op je kat te passen? Waarom kan Jong-Soo de kat nooit vinden terwijl het appartement nog geen 5 vierkante meter beslaat? Vreemd... Maar het duurt niet lang of het wordt nog vreemder.

Wanneer Jong-Soo Hae-Mi komt ophalen van het vliegveld blijkt dat ze iemand heeft meegenomen. Een charmante rijkeluisjongen genaamd Ben die ze op reis heeft leren kennen. Ben en Jong-Soo zijn min of meer elkaars tegenpolen. Ben is sociaal, hoogopgeleid, rijdt een Porsche, heeft een prachtig appartement midden in Seoul en lijkt het helemaal gemaakt te hebben, terwijl Jong-Soo een stille, eenzame binnenvetter is die een moeilijke jeugd heeft gekend. De vrijgevochten Hae-Mi zweeft er een beetje tussenin. Ze heeft de conservatieve boerengemeenschap achter zich gelaten voor het bruisende stadsleven. De drie figuren zijn kenmerkend voor de clash tussen klassen die in Zuid-Korea heerst. De jeugdige onderklasse ziet dat hun positie in de maatschappij steeds hopelozer wordt ten opzichte van de bevoorrechte elite. Een aantal recente onderzoeken hebben zelfs aangetoond dat Koreaanse jongeren gemiddeld gezien tot de ongelukkigste jongeren op de wereld behoren vanwege de vernietigende sociale en economische ongelijkheid. Dit onderliggende thema wordt nooit expliciet benoemd, maar de contextuele clues en de onderlinge relaties spreken boekdelen.

Ze trekken een tijdje met zijn drieën op, waardoor er een nogal pijnlijke driehoeksverhouding ontstaat. Jong-Soo heeft moeite om voor zichzelf op te komen en Ben maakt daar gretig gebruik van. De onderhuidse spanning blijft gestaag door sudderen, maar wanneer Ben Jong-Soo op de hoogte stelt van zijn geheime hobby is het kookpunt bereikt.

Wat volgt is een puzzel van metaforen en thematiek die enkele kijkbeurten vereist om volledig te kunnen doorgronden. Het mooie eraan is dat iedereen zijn eigen oplossing zal uitdokteren. Het is typisch zo’n film die je na afloop met je vrienden gaat bespreken om vervolgens scène voor scène te ontleden. Ondanks het prikkelende mysterie is dit geen typische “mindfuck” vol plotwendingen en verrassingen. Sterker nog, het plot is opmerkelijk rechtlijnig. Misschien niet zo gek wetende dat de film gebaseerd is op een kortverhaal van Murakami waar je in nog geen half uurtje doorheen bent. Chang-dong Lee heeft er een groot gedeelte zelf bij verzonnen en zijn eigen thematiek erin verwerkt. In eerste instantie was ik teleurgesteld geen groots opgezette finale voorgeschoteld te krijgen waaruit zou blijken dat niets was zoals het leek. Voor mijn gevoel was Lee dat de kijker haast verschuldigd na zo lang de spanning te hebben opgebouwd. Na een paar dagen met de film gezeten te hebben ben ik echter steeds enthousiaster geworden over Lee’s keuze. We worden zo vaak doodgegooid met gekke plottwists of zinderende spektakelstukken dat de koelbloedige slotscène waar Lee voor kiest zonder meer verfrissend is en niettemin kenmerkend voor de virtuoze soberheid die Burning uitstraalt.

Zo ook in de fenomenale cinematografie die zonder enige opsmuk op pure en authentieke wijze de realiteit weergeeft. Zoals De filosoof al aangaf: geen filters, hyperediting of CGI, maar wel meeslepende long-takes en technische hoogstandjes die de natuur in al haar schone rauwheid tot leven brengen. De pracht van die akkers gehuld in nevel is met geen woorden te bevatten! De beelden gaan gepaard met de net zo indrukwekkende score van Mowg vol diepe, aardse klanken waarvan een haast primitief gevoel van dreiging uit gaat. Het hoogtepunt voor mij was de onweerstaanbare scène waarin Hae-Mi bij zonsondergang halfnaakt op de zwoele tonen van Miles Davis begint te dansen. Zelden heb ik beeld en geluid zo mooi samen zien smelten. Deze scène kan wat mij betreft zo de geschiedenisboeken in.

Naast een slow-burn thriller is Burning ook een intrigerende karakterstudie. De drie hoofdpersonages zijn stuk voor stuk boeiend. Ik heb altijd een zwak gehad voor introverte eigenheimers en Jong-Soo past perfect in dat straatje. Ah-in Yoo die in het echte leven een eloquente spreker is ondergaat een ware metamorfose en vertolkt de rol met verve. Zijn blik, zijn houding, zijn manier van spreken, alles klopt eraan. Ook beginnend actrice Jong-seo Jeon is overtuigend als de innemende Hae-Mi die op zoek is naar bezieling. Ik mag hopen dat dit voor haar een springplank is naar een succesvolle carrière als actrice. Steven Yeun had ik de dag van tevoren toevallig nog gezien in de Amerikaanse film Sorry to Bother You. Ik was even bang dat hij als Amerikaanse Koreaan uit de toon zou vallen, maar dat is totaal niet het geval. Integendeel, zijn achtergrond geeft Ben net die mysterieuze uitstraling die het personage toebehoort.

Zoals al eerder gezegd staat de film bol van de metaforen. Een van de interessantste vind ik die van de kat, Boiler. In het kortverhaal van Murakami komt geen kat te pas en het lijkt me niet voor de hand liggend dat regisseur Lee dit voor niks in de film heeft gestopt.

De kat, Boiler, zou mogelijk symbool kunnen staan voor Schrödingers kat. Een gedachte-experiment bedoeld om een voorstelling te kunnen maken van de merkwaardigheid van kwantummechanica. Kwantummechanica stelt dat een deeltje niet noodzakelijk bestaat totdat het geobserveerd wordt. In het experiment wordt een kat in een gesloten doos opgesloten met een radioactief deeltje waardoor er een 50% kans bestaat dat de kat na een uur sterft. Omdat de doos is afgesloten kun je niet zien of de kat na een uur nog leeft of niet. Kwantumtheorie zou stellen dat de kat op dat moment (in superpositie) zowel levend als dood is. Later in de film zegt ben expliciet dat hij op meerdere plaatsen tegelijk kan zijn ofwel in superpositie, waardoor het erg aannemelijk wordt dat Lee inderdaad naar Schrödingers kat verwijst. We krijgen Boiler nooit te zien in het appartement. Omdat we hem niet waarnemen verkeerd de kat zich in superpositie. Hij bestaat wel en hij bestaat niet tegelijkertijd. Later in de film heeft Ben een kat die reageert op de naam Boiler, maar nog steeds kan er geen uitsluitsel gegeven worden over het feit of Boiler echt bestaat. Het mooie is dat dit idee later in de film toegepast kan worden op Hae-Mi zelf. Is ze dood of is ze levend? We nemen haar niet meer waar dus volgens kwantumtheorie zou ze zowel levend als dood zijn.

Een levensfilosofie die is ontstaan uit de kwantummechanica, de veel-werelden-interpretatie, houdt in dat de wereld zich opsplitst telkens wanneer er uitsluitsel gegeven moet worden, omdat iemand iets waarneemt. Dit betekent in het geval van Burning dat wanneer iemand de kat Boiler waarneemt, het universum wordt opgesplitst in twee versies. Een universum waarin Boiler inderdaad bestaat en een universum waarin hij niet bestaat. Zo kan er net zo goed zowel een universum zijn waarin Hae-Mi vermoord is als een universum waarin ze nog leeft. De universa kunnen wat dat betreft gezien worden als alle verschillende interpretaties die kijkers van de film hebben. Oftewel, ze zijn allemaal plausibel en er bestaat geen universele waarheid.


Fuck it, ik verhoog mijn score naar 4.5*. Een film van grote klasse!

avatar van geezoes
0,5
Cikx schreef:
Burning is een Koreaanse thriller die nu al enkele dagen bij mij nazindert. De film kent een lang uitgesponnen aanloop die enig geduld van de kijker vereist, maar je .... blablabla.... bijna een complete roman aan tekst..... blabla.......

Sommige mensen nemen zichzelf net iets te serieus. Ik ben wel super blij dat je de film zo fantastisch vond

avatar van Cikx
4,5
geezoes schreef:
(quote)

Sommige mensen nemen zichzelf net iets te serieus. Ik ben wel super blij dat je de film zo fantastisch vond


We zitten hier toch op een film discussie site? Als de lengte van mijn recensie je niet bevalt kun je misschien beter naar Twitter verhuizen of je slaat hem gewoon over. Even goede vrienden.

2,0
Vind het wel mooi hoe je van een drol een gebakje kunt maken. Door je recensie snap ik dat je inderdaad op meerdere manieren naar de scènes kunt kijken. Ik blijf er echter bij dat films je voorstellingsvermogen te boven moet gaan in plaats dat je zelf in je hoofd er iets van moet maken. De kunst van het weglaten vind ik in deze film echt te veel. Nu vond ik alleen het karakter van Steven Yeun wel interessant, maar dat was dan ook het enige. De twee andere karakters boeiden mij totaal niet.

5,0
Een zeer bijzondere, mystieke film die je langzaam, heel langzaam, bij de lurven grijpt, om dan niet meer los te laten. Jong-su is een introverte boerenzoon met literaire ambities, die pendelt tussen platteland en stad en die in de stad Hae-mi, een meisje uit zijn jeugd, tegenkomt. Zij staat op het punt om naar Afrika te gaan (om haar 'grote honger' te stillen) en vraagt Jong-su om haar kat zolang te voeden. Als Hae-mi terugkomt uit Afrika, wordt zij vergezeld door Ben, een zelfvoldane en rijke yup met een gloednieuwe Porsche en een leuk optrekje in een dure wijk van Seoul. Ben is in vele opzichten de tegenpool van Jong-su. Het is vanaf dat moment dat de film echt tot leven komt, in de intrigerende driehoeksverhouding tussen Jong-su, Hae-mi en Ben.
Aanvankelijk was ik wat sceptisch na het zien van zoveel lyrische reacties in de filmpers, maar na het zien van Burning kan ik niet anders dan concluderen dat die terecht zijn. Burning is in veel opzichten meer dan geslaagd, met een prachtige cinematografie, een fraaie score (die niet alleen mooi is maar die ook het mysterieuze karakter van de film feilloos onderstreept) en een sinistere belichting. De film staat bol van de metaforen en filosofische bespiegelingen en moedigt de kijker uitdrukkelijk aan tot nadenken. Pasklare antwoorden biedt Chang-dong Lee niet: het is aan de kijker zelf wat hij maakt van de vele puzzelstukjes en hoe hij die interpreteert. Daarbij is de vraag steeds of dat wat je ziet werkelijkheid is. Eenzaamheid, verlangen, woede, verliefdheid, paranoia en obsessie: stuk voor stuk gevoelens die de revue passeren in Burning en die onderhuids branden en uiteindelijk culmineren in een brisante ontknoping. De filmtitel slaat even zo goed op de situatie tussen Noord en Zuid Korea, seksisme in de Koreaanse maatschappij en het grote contrast tussen arm en rijk, traditie en vernieuwing, thema's die ook allemaal een plaats krijgen in dit gelaagde meesterwerk.
Burning vraagt geduld en een open blik van de kijker, maar wie dat kan opbrengen wordt rijkelijk beloond, al begint na het zien van Burning de film gewoon weer opnieuw, in je hoofd, om daar vervolgens te blijven rondspoken. Bijzonder intrigerend en daarmee een film die vraagt om herziening. Gelukkig is dat in dit geval zeker geen straf.

avatar van geezoes
0,5
Cikx schreef:
(quote)


We zitten hier toch op een film discussie site? Als de lengte van mijn recensie je niet bevalt kun je misschien beter naar Twitter verhuizen of je slaat hem gewoon over. Even goede vrienden.

Tuurlijk tuurlijk, ik wil de sfeer ook niet verpesten, maar je zou misschien aan moeten kunnen voelen wanneer je een beetje doorslaat. Iets van 8 posts met in totaal 45.772 woorden over hoe geweldig je deze film toch vindt. Je mening is nu echt wel overgekomen hoor. Even een stapje terug doen nu. Het moet wel leuk blijven.

avatar van Basto
4,0
geezoes schreef:
(quote)

Tuurlijk tuurlijk, ik wil de sfeer ook niet verpesten, maar je zou misschien aan moeten kunnen voelen wanneer je een beetje doorslaat. Iets van 8 posts met in totaal 45.772 woorden over hoe geweldig je deze film toch vindt. Je mening is nu echt wel overgekomen hoor. Even een stapje terug doen nu. Het moet wel leuk blijven.


Ik heb dan toch echt liever dat jij een stapje terug doet. Dit soort uitgebreide verhandelingen zijn een verrijking voor de website. Ongelooflijk dat jij je daaraan stoort. Je zou er nog wat van kunnen opsteken...

avatar van pampelonne
Mooie mysterieuze film, misschien voor ons westerlingen een beetje traag.

avatar van NYSe
4,0
geezoes schreef:
(quote)

Tuurlijk tuurlijk, ik wil de sfeer ook niet verpesten, maar je zou misschien aan moeten kunnen voelen wanneer je een beetje doorslaat. Iets van 8 posts met in totaal 45.772 woorden over hoe geweldig je deze film toch vindt. Je mening is nu echt wel overgekomen hoor. Even een stapje terug doen nu. Het moet wel leuk blijven.


Wat een klinkklare onzin, dit. Dat jij de aandacht niet kan of wil opbrengen een enthousiaste recensie en analyse van een medefilmliefhebber door te lezen ligt toch echt aan jezelf.

avatar van Basto
4,0
Jo1990 schreef:
Precies deze reactie hier boven. Kan het niet beter verwoorden. Sommige mensen vinden 5 min naar de Mona Lisa kijken genoeg om de boodschap te krijgen. Daar hoor ik ook bij.


Goh, heeft de Mona Lisa een boodschap? Ik dacht dat de verwondering om haar blik de trekker was. Lijkt me dat je je daar nooit genoeg om kunt verwonderen. Neem aan dat bij jou thuis wel elke paar minuten iets anders aan de muur hangt?

avatar van Basto
4,0
geezoes schreef:
Oi oi oi! Wat een ellendig lange zit. Mensen om me heen vielen bij bosjes in slaap. Film wordt nergens leuk. Nergens spannend, nergens romantisch. Vooral het tweede deel van de film is het vechten tegen de slaap. Een ware worsteling. Het buurkoppeltje naast me vroeg zich ook af waar ze in hemelsnaam naar gekeken hadden. Zullen bepaalde mensen, die deze film een hoge rating geven, wel zeggen dat ik de film niet begrepen heb. Dat heb ik wel. Ik snapte de metaforen met bijvoorbeeld de kassen best, maar puntje bij paaltje wil ik gewoon geraakt worden door een film. Geraakt of vermaakt en dat was beide hier duidelijk niet het geval. Ik had net zo goed 2 uur kunnen kijken naar iemand die een broodje pindakaas zit weg te knabbelen.


Op heg moment dat je weet dat er een seriemoordenaar naast 'm zit, kan dat behoorlijk spannend zijn...

Blijf aub zo schrijven, vind het erg fijn dat iemand zo veel moeite doet om zijn mening te geven. Ik denk niet dat het te lang kan zijn. Een mening over hoe en hoeveel iemand schrijft vind ik niet nodig. Wil graag een mening over een film en niet over wat en hoeveel iemand schrijft. Dus iemand kwetsen vind ik echt niet nodig. Denk dat op internet al te veel gebeurd.

avatar van mrklm
0,5
Tijdens zijn bezorgronde komt Lee Yong-Su [Ah-In Yoo] Shin Hae-mi [Jong-Seo Jeon] tegen, een jonge vrouw die hij kent uit zijn geboorteplaats. Lee voelt zich aangetrokken tot haar en is dan ook bereid om op haar kat te passen wanneer ze naar Kenia afreist. Wanneer daar een bomaanslag plaatsvindt duurt het wat langer voordat ze terug keert. Ze blijkt in het gezelschap te zijn van Ben [Steven Yeun], een vriendelijke, ietwat zelfingenomen (en welgestelde) man die een ongebruikelijke hobby heeft. Tenminste, dat zégt hij. Wanneer Shin spoorloos verdwijnt, vermoedt Lee dat Ben meer weet.
140 minuten lang gebeurt er he-le-maal niks. Ik vermoed dat het de bedoeling is geweest om Ben neer te zetten als de slechterik, maar hij komt vooral over als een vriendelijke man met een flauw gevoel voor humor. Er gaat geen enkele dreiging van hem uit en het is dan ook een raadsel waarom Lee zich zo druk maakt. Er is geen spanning, geen verhaal, geen sfeer en totaal geen actie. Tenminste, niet in de eerste 140 (!) minuten. Dan is er opeens een melodramatisch einde waarbij je alleen maar de schouders kunt ophalen en je je afvraagt waarom dat niet 130 minuten eerder had kunnen gebeuren?! Het zoveelste bewijs dat het filmfestival van Cannes (waar de film twee keer in de prijzen viel) het spoor volledig bijster is.

2,0
Basto schreef:
(quote)


Goh, heeft de Mona Lisa een boodschap? Ik dacht dat de verwondering om haar blik de trekker was. Lijkt me dat je je daar nooit genoeg om kunt verwonderen. Neem aan dat bij jou thuis wel elke paar minuten iets anders aan de muur hangt?


De boodschap is dus dat de blik op meerdere manieren geïnterpreteerd kan worden... ik heb inderdaad af en toe wat anders hangen maar ga er zeker niet 2 uur naar kijken. Anders is de muur zo kaal

2,0
Basto schreef:
(quote)


Op heg moment dat je weet dat er een seriemoordenaar naast 'm zit, kan dat behoorlijk spannend zijn...


Wat mij betreft is de film precies op dat gebied tekort geschoten. Iets wat heel spannend zou moeten zijn, op een zodanige wijze brengen dat dit niet bij het hele publiek zo overkomt. Bij jou gelukkig wel.

4,5
Ik zie dat de meningen over deze film sterk verdeeld zijn. In zekere zin is dat overigens niet waar want eigenlijk is praktisch iedereen lovend over de film:
- de professionele critici zijn extreem positief over deze film waarbij niemand de film lager dan een 7 gaf: Critic Reviews for Burning - Metacritic. Ik geloof dat Cineville de film zelfs aanprijst als de film die de maximale scores haalt bij critici;
- de bezoekers van Cineville zijn ook zeer positief: gemiddeld een 3,62 na 191 stemmen hetgeen aardig overeenkomt met de 3,74 na 75 stemmen op deze site.
Dus slechts een enkeling vindt de film niks maar die vind het wel belangrijk om die negatieve stem te laten horen. Het intrigeert me waarom dat zo is. Als ik een film niks aan vond maar iedereen is laaiend enthousiast over de film dan ga ik aan mijzelf twijfelen en ga ik zoeken in de positieve recensies wat er dan zo goed aan de film is. Meestal overtuigen die recensies me ook wel dat ik de film niet goed heb gezien en dat de film beter is dan ik 'm waarnam omdat ik zaken niet goed heb gezien of geïnterpreteerd (bv. bij Under the Silver Lake (2018) - MovieMeter.nl was dat zo en begreep ik de film beter nadat ik een paar recensies had gelezen).

Maar veel mensen hebben meer zelfvertrouwen dan ik en achten hun extreem lage waardering even veel waard als die van anderen, ook als ze misschien zaken hebben gemist c.q. niet goed hebben geïnterpreteerd. Zo stelt bv. mrklm dat er 140 minuten "he-le-maal niks gebeurt". Dat is waar, sterker nog: ik geloof dat ook de regisseur het verhaal waarop de film is gebaseerd omschreef als een verhaal waarin helemaal niks gebeurt. Het beoogt dan ook geen film te zijn waarin dingen gebeuren. Het is geen actiefilm, zelfs geen drama: het is 'mystery' omdat het laat zien hoe de wereld voor een hedendaagse jongere een mysterie is. Het is ook niet de bedoeling dat Ben dreigend overkomt: het mysterie is juist dat Ben heel aardig is maar hoe komt hij dan aan zoveel geld en wat doet hij met al die meisjes die verdwijnen zodra ze in zijn invloedsfeer komen? Dat maakt Ben wel 'creepy' en verdacht en geeft het verhaal een onderhuidse spanning. Het is m.i. meer een poëtische film over vervreemding en leegte.

Ik denk dat je een film geen recht doet door een film af te zeiken, in wezen alleen maar omdat het niet het soort film is dat je verwachtte te gaan zien (hetgeen we ook de hele tijd zagen bij Hereditary (2018) - MovieMeter.nl). Kort door de bocht kan men stellen: in Pathé draaien films waarin dingen gebeuren en in Cineville draaien films die mooi zijn en/of die tot nadenken prikkelen. Het heeft geen zin om Pathé-films te bekritiseren omdat ze intellectueel weinig prikkelen of om Cineville-films te bekritiseren omdat er weinig in gebeurt.

2,0
Dat ben ik met je eens Filosoof. Al ga ik zowel naar de Cineville en de Pathé. Deze film zit in een volledig eigen genre die een bepaald publiek erg kan waarderen. Ik wist niet van mezelf dat ik daar niet bij hoorde. Want ik kan bijvoorbeeld Bin-Jip en andere werken van Ki-duk Kim erg waarderen. Dat zijn ook geen uitgesproken films, waarin veel Mysterie zit.

Vandaar dat ik hier ook uit verbazing ben gaan reageren en ik moet zeggen dat ik er wel wat wijzer uit ben geworden. Mijn score zal ik ook opwaarderen want 1.0 is overdreven laag. Je hebt me toch overtuigd meer in de film te zien, al zal ik van deze regisseur niet snel ander werk gaan bekijken.

De filosoof schreef:
gaat het over een driehoeksverhouding en een contrast (en conflict) tussen eerlijke arbeid en decadente rijkdom (dat in de film ook de politieke lading krijgt van het hypersocialisme ven Noord-Korea vs. het hyperkapitalisme van Zuid-Korea).

Sowieso zou je kunnen zeggen dat de film over eenzaamheid gaat; een eenzaamheid en leegte in het bestaan die zo pijnlijk is dat - in de woorden van Haemi - je zou willen verdwijnen. En voor elkaar zijn we al verdwenen: we weten niet wie de ander is (zoals bij Ben) of waar de ander is (zoals bij Haemi).
Hier noem je zowaar twee erg belangrijke zaken, me dunkt. Ik zou daarop willen aanvullen dat ze misschien verband met elkaar houden. En wel op volgende manier:

De culturele transitie van de oude, rurale maatschappij (het dorpje) naar de nieuwe, 'hyperkapitalistische' samenleving (de metropool) in Zuid-Korea zorgt voor het contrast tussen arm-rijk, hoog-laag opgeleid, traditioneel-progressief, etc. Dit is niet zozeer slechts een contrast (wat neutraal klinkt), maar een vorm van ongelijkheid. Deze ongelijkheid leidt tot de jaloezie en wrok van de verliezers - de eenzamen die liefst willen verdwijnen, de onderkant van de samenleving - die we tot gewelddadige en wraakzuchtige explosie zien komen in de persoon van Jong-soo die Ben vermoord.

Deze overgang van oud naar nieuw zorgt ook voor de verwarring en eenzaamheid die Hae-mi en Jong-soo kenmerken. Met de trek van het dorp naar de grote stad (zoals zovelen die maken), op zoek naar werk en geluk, komen eenzaamheid en vervreemding. Oude, traditionele familie- en/of geloofsbanden raken doorgesneden en ervoor in de plaats lijkt alleen maar het maakbare individu te komen. Het gebrek aan zingevende, hogere (transcendente) verbanden maakt dat we verdwijnen voor elkaar en achterblijven met een 'grote honger' naar betekenis. We weten in ons tijdperk van post-waarheid niet meer wat echt is, wat van waarde is.

Dit ongrijpbare, luchtige karakter van de eigentijdse beleving is denk ik gepersonifieerd in de figuur van Ben. Hij is welgesteld, vriendelijk, smaakvol, en (schijnbaar) gebalanceerd. Maar achter deze bewonderenswaardige façade gaat een abject gebrek aan waarde (of moraliteit) gaande. Als er, bij gebrek aan traditionele waarden, geen nieuwe morele waarden gevonden worden, dan is er geen onderscheid meer tussen goed en kwaad, dan rest ons alleen maar spel. Zonder moreel kader verworden we gemakkelijk tot de psychopaat Ben (is hij nou seriemoordenaar of mensenhandelaar, ik kom er niet uit met de informatie die de film zelf geeft).

5,0
Geweldig! Chang-Dong Lee heeft van een kort Murakami verhaal gewoonweg een volle roman in beeld gemaakt, helemaal in stijl van de schrijver! Hij moet en zal heel veel meer van hem gelezen hebben dan enkel dit verhaal, sterker; ik kan me bijna niet voorstellen dat/als Murakami er zelf niet aan meegewerkt heeft. Want niet alleen komen er letterlijke elementen uit zijn oeuvre in voor (put, Great Gatsby) in voor die niet in het verhaal zitten, bepaalde woorden zinnen ideëen beelden zijn volledig in lijn met de thema's en sfeer in Murakami's boeken. Zo geeft deze film precies hetzelfde gevoel als bij de boeken; dat er betekenissen, verbindingen als revelaties vlak onder de oppervlakte borrelen en je er nét wel, nét niet bij kunt. Het hóeft niet eens volledig open- of uitgelegd worden, het sluimerende mysterie is zalig genoeg van zich. Heel erg sterk gedaan, gewoonweg een toevoeging aan Murakami's schrijverswereld ipv enkel een verfilming.

avatar van Redlop
1,5
Oasis vond ik een prachtige film, maar met dit verhaaltje kan ik niks. Het duurt 2 uur en 15 minuten voordat er iets gebeurt waardoor je met veel fantasie het een thriller kan noemen. Niet romantisch, niet aangrijpend, niet spannend. Het kabbelt oeverloos door.
Een arme jongen die romanschrijver wilt worden, maar de minimale diepgang die daarbij komt kijken verdacht goed verborgen weet te houden. Een rijke jup die niets te vertellen heeft en een leuk meisje.
Af en toe wat mooie beelden, en o ja Jong-Soo is geïnteresseerd in William Faulkner maar ook daar wordt niets mee gedaan. Ik neem aan vijf sterren in de NRC.

1,5*

Gast
geplaatst: vandaag om 01:02 uur

geplaatst: vandaag om 01:02 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.