Meningen

Noord- en zuid-koreaanse spionnen die tegen elkaar vechten in Berlijn! Het moet niet gekker worden. Verrassend genoeg pakt dit enerverend en behoorlijk spannend uit, mede dankzij het strakke tempo en een aantal virtuoos in beeld gebrachte aktiescenes. De plot is behoorlijk complex en dreigt de kijker herhaaldelijk boven het hoofd te groeien, maar gelukkig komt er dan steevast wel weer een flinke vechtpartij langs zodat je even bij kunt komen van alle intriges. De climax (voorzien van een paar erg lelijke cgi-shots) stelt teleur, maar tot die tijd is dit vermakelijk genoeg.

Subtiel opgebouwd, langzaam escalerend drama dat uiteindelijk resulteert in een beklemmende thriller. Het geloofwaardige akteerwerk van de twee hoofdrolspelers en de sobere visuele aanpak zorgen grotendeels voor een overtuigend geheel, al duurt de film wel iets te lang en laat regisseuse Cate Shortland naar het einde toe wel wat steekjes vallen. Niettemin een intense kijkervaring.

Prima miniserie met een glansrol van Daan Schuurmans. Zijn accent wisselt hier en daar, maar zijn energieke, vaak hilarische vertolking raakt precies de juiste snaar. De rest van de cast is ook uitstekend. Qua belichting en production design soms iets te overdreven, maar overwegend zijn de verschillende tijdlijnen bijzonder fraai in beeld gebracht. Het leukst blijft natuurlijk het ingenieus bedachte plot, dat verbanden tussen gebeurtenissen legt die niet eens zo onwaarschijnlijk zijn. Een frisse, zeer onderhoudende mengeling van soap, drama en komedie.

Onderhoudend filmpje, dat helaas iets te weinig om het lijf heeft om echt memorabel te zijn. Voornaamste troef is de uitstekende rol van Jack Black als het verwijfde titelpersonage, een goedbedoelende alleskunner die emotioneel betrokken raakt bij weduwe Shirley MacLaine, met desastreuze gevolgen. Het waargebeurde verhaal is haast 'stranger than fiction', maar de uitwerking van het materiaal is aan de karige kant. De interviewfragmenten met allerlei dorpsgenoten zijn evenwel grappig, net als de foute bril en het maffe kapsel van Matthew McConaughey.

Grappige en sporadisch ontroerende tragikomedie, vooral de moeite waard door de uitstekende britse cast en de tot de verbeelding sprekende lokaties in India. Het script is energiek en onderhoudend genoeg, maar bepaalde ontwikkelingen (vooral tegen het einde) zijn nogal ongeloofwaardig en gewoonweg te oubollig. Dan kunnen zelfs de topakteurs de boel niet meer redden. Maar goed, tot die tijd is de film erg leuk.

Fijne tranentrekker naar een boek van, hoe kan het ook anders, Nicholas Sparks. Die man begint een genre op zich te worden. De twee door elkaar gemonteerde verhaallijnen werken naar behoren, net als de hoofdrolspelers, in zowel de jongere als de oudere uitvoeringen. De film kabbelt prettig voort, met op cruciale momenten net dat beetje extra drama om één en ander kracht bij te zetten. En houdt je zakdoek alvast maar gereed voor het hartverscheurende einde.

Fascinerende, zeer grappige documentaire die het cultfenomeen Troll 2 op intelligente en zeer onderhoudende wijze onder de loep neemt. De documentaire gaat pijnlijke en soms zelfs treurige momenten niet uit de weg, wanneer ex-castleden aan het woord komen die duidelijk het spoor bijster zijn. Om nog maar te zwijgen over de regisseur, die nog steeds denkt een filosofisch meesterwerk gemaakt te hebben. Inmiddels heb ik ook wel zin gekregen in een avondje Troll 2. Bring it on!

Somber, langzaam escalerend drama met thriller-elementen over een frans echtpaar dat een biologische boerderij runt in de noordwestelijke regio van Spanje. Ondanks hun pogingen te integreren blijft de plaatselijke bevolking hen zien als indringers. Prachtig sober in beeld gebracht en mooi gespeeld door de hele cast, met een ogenschijnlijk voorspelbaar maar uiteindelijk toch best verrassend uitgewerkt script. Het lage tempo en de forse speelduur doen afbreuk aan de stootkracht, maar uiteindelijk is dit toch wel een indringende en bijzonder sfeervolle film.

Vaag, pretentieus romantisch rommeltje dat zich afspeelt in meerdere tijdlagen. Na een dodelijk saai eerste uur wordt het zowaar een beetje spannend en best onderhoudend, maar het einde is dan helaas weer bijzonder slap. Léa Seydoux is altijd wel leuk om naar te kijken, maar ook zij kan deze veel te lange headscratcher uiteindelijk niet redden. Hier en daar een beetje David Lynch-achtig, maar dan geef ik regisseur Bertrand Bonello eigenlijk teveel eer.

Vlot gefilmde en gemonteerde misdaadkomedie, met helaas teveel de nadruk op allerlei flauwe toestanden. Plot en personages zijn evenwel best interessant en het akteerwerk kan er zeker mee door. Hier en daar ook wel wat aardige aktiescenes. Uiteindelijk te gewoontjes om op te vallen binnen de enorme Zuid-Koreaanse output van de laatste jaren, maar niet slecht.

Virtuoos geregisseerde, visueel overweldigende (soort van) biopic over leven en carrière van zanger Robbie Williams. Het is even wennen, maar de gimmick Williams te laten vertolken door een digitale aap pakt verrassend goed uit. Zelfs de musical-achtige intermezzo's vallen als puzzelstukjes op hun plaats. De schaduwkanten van het succes worden zeker niet geschuwd en Williams wordt flink door de mangel gehaald. De finale mag dan wellicht iets te sentimenteel zijn ten opzichte van de wrange en rauwe voorgaande gebeurtenissen, maar tegen die tijd kun je als kijker wel een lichtpuntje gebruiken. De muziek van de beste man is verder subliem in de film verwerkt, in veelal bewerkte en/of nieuwe versies.

Het begin is een beetje rommelig en onsamenhangend, maar gelukkig weten script en personages gaandeweg te boeien, waarna de film bijzonder aangenaam is. De plot is een beetje maf (te vondeling gelegde baby’s worden uit dropboxen gehaald en ter adoptie aangeboden) en niet alle aspecten van de film werken even goed, maar regisseur Hirokazu Koreeda (die hier zijn koreaanse debuut maakt) en de altijd betrouwbare hoofdrolspeler Song-Kang Ho weten er gaandeweg toch wel iets moois van te maken.

Aangename verrassing, 40 jaar na het origineel, zeker na het erg slappe derde deel. De film opent wat moeizaam en flauw, maar op gegeven moment komen personages en plot tot leven en valt er veel te genieten. Hier en daar moest ik ook wel flink lachen om bepaalde dialogen en grappen. De toevoeging van Kevin Bacon en vooral Joseph Gordon-Levitt aan de cast pakt verrassend goed uit. Verder natuurlijk veel nostalgie (leuk ook hoe het bekende muzikale thema langzaam wordt geïntegreerd in de film) en een feest der herkenning bij het zien van al die oude bekenden.

Belabberd vervolg op het reeds niet al te beste origineel. De special effects kunnen er overwegend mee door, maar plot en personages zijn werkelijk om te janken zo slecht. De rol van Iko Uwais, hoofdrolspeler van The Raid, slaat ook helemaal nergens op. Kortom, vermijden die hap.

Saaie verfilming van Nooit Meer Slapen van W.F. Hermans, een boek dat ik als scholier eveneens saai vond. In dat opzicht is dit dus wel een goede verfilming. Reinout Scholten van Aschat is uitstekend in de hoofdrol en sporadisch valt er te genieten van mooie opnamen van het noorse landschap, maar het lage tempo en de alom aanwezige pretentieuze symboliek resulteren in een taaie zit.

Matig thriller-werkje, waarin Michael Douglas als verveelde miljonair noodgedwongen de strijd aangaat met een lokale gids in de amerikaanse woestenij. Prachtig qua locaties en mooi in beeld gebracht, maar de plot is erg dun, net als de personages. Douglas heeft er evenwel zin in en zorgt ervoor dat dit nog net het aankijken waard is. Tot het vreselijk slappe en misplaatste einde dan, want daar lusten de honden geen brood van.

Steven Spielberg leek geknipt te zijn voor de verfilming van Roald Dahl's gelijknamige boek, maar ja, dat dachten we ook van Hook. Het resultaat is een mooi gemaakt maar nogal leeg en vreemd afstandelijk sprookje, dat vooral aan de saaie kant is. En sporadisch best flauw ook. Eersteklas special effects en visueel dik in orde, maar al met al toch één van de minste films van Spielberg. Samen met Hook.

Ik was niet echt fan van de debuutfilm van dit israëlische regisseursduo, het erg wisselvallige Rabies uit 2010, maar deze tweede poging bevalt een stuk beter. Qua toon zwalkt het geheel nog steeds tussen spanning, drama en humor, maar het script zit uiteindelijk goed in elkaar en de makers hebben een aantal (nare) verrassingen voor de kijker in petto. De laatste tijd hebben we meer films gezien over dit onderwerp (pedofielen worden verdacht van allerlei misdaden; boze vaders gaan hen met alle beschikbare middelen te lijf), maar gelukkig voelt deze variant (on)fris en redelijk origineel aan. Camerawerk, vormgeving en muziek zijn eersteklas, vooral in de eerste helft van de film. Tegen het einde ontspoort de boel en wordt alles een beetje flauw en vergezocht.

Vlak en kleurloos; dat zijn geen termen die je normaalgesproken associëert met regisseur Tim Burton. Helaas zijn ze wel van toepassing op deze flinterdunne film, gebaseerd op het waargebeurde verhaal van schilderes Margaret Keane. Het verhaal biedt te weinig drama om te kunnen boeien en visueel valt er niet veel te beleven. Amy Adams is onopvallend in de hoofdrol. Christoph Waltz, als haar man Walter Keane, valt daarentegen des te meer op, maar hoofdzakelijk in negatieve zin. Met zijn geschmier en veel te dik aangezette spel keldert hij de hele film vroegtijdig. Al had een andere, meer subtiele akteur het fletse script ook niet kunnen redden, vrees ik.

Rommelige, langdradige en erg flauwe aktiekomedie uit Inonesië. Het botte geweld in de openingsscene zet je aanvankelijk even op het verkeerde been, dan lijkt het namelijk nog wel wat te worden met de film, maar de dik twee uur die dan volgt is een behoorlijke beproeving. Sporadisch zijn de extreem bloederige toestanden nog wel vermakelijk, maar de grotendeels onbegrijpelijke humor en voortdurende onderbroekenlol doen de film al snel kelderen naar een bedenkelijk niveau.

Flinke tegenvaller van de regisseur van de prettig gestoorde finse kerstfilm Rare Exports. Ditmaal is originaliteit ver te zoeken helaas; het script is vlak en voorspelbaar en wordt bevolkt door weinig memorabele personages. Het is leuk om Onni Tommila, de hoofdrolspeler uit Rare Exports, hier terug te zien, maar hij kan de film niet dragen. Een paar leuke aktiescenes en de special effects zien er goed uit, maar dit is pure middelmaat.

Leuke animatiefilm, vlot en enthousiast in elkaar gezet. Uitvoerend producent is John Lasseter van Pixar, die erop toeziet dat de kwaliteit de volle lengte gehandhaafd blijft, al haalt het net niet het niveau van een gemiddelde Pixar-film. Daar is het script net iets te voorspelbaar voor, met name in het laatste half uur, waar de boel helaas wel wat inzakt. Tot die tijd is de film echter prima te genieten, met sympathieke personages (die robot Baymax is geweldig!) en veel vaart. Visueel ook dik in orde, maar dat spreekt voor zich.

Hilarische nonsens dit, uitgevoerd door een geweldige cast. Niet alle scenes werken even goed; hier en daar is de boel wat aan de te flauwe kant, maar overwegend is de film erg grappig. Visueel ook nog eens erg inventief. Het zal niet de boeken ingaan als de beste Coen-film ooit, maar wellicht wel de meest komische. De rol van Bridges is en blijft geniaal.

Zoetsappig waargebeurd verhaal, bevolkt door de gebruikelijke bordkartonnen personages. Het tijdsbeeld (1988) is leuk getroffen en her en der zijn er best een paar leuke momenten, maar het geheel is gewoonweg veel te oppervlakkig en voorspelbaar. Daarnaast is de rol van Drew Barrymore op het irritante af. De special effects hadden ook wel wat beter gekund.

Meeslepende (anti-)oorlogsfilm, in de reconstruction-versie nog veel meer de moeite waard dan voorheen. Gemaakt met een laag budget, maar dat valt amper op. Heel veel locaties, heel veel aktiescenes. Prima cast, al leren we de personages amper kennen, met uitzondering van Lee Marvin, die hier geweldig is als de gekwelde maar bikkelharde sergeant die als een vaderfiguur waakt over 'zijn' jongens. Door de jaren heen is er nog weinig aan de kracht van de film verloren gegaan. Op de dubbel-dvd staat ook een fraaie documentaire die met de cast terugblikt, met veel aandacht voor de zeer interessante reconstructie van de film.

Geweldige satire over enkele mensen uit de financiële wereld die de meest recente crisis aan zien komen en daar flink in gaan investeren. Niet zo cynisch en zwartgallig als het klinkt; de film is voornamelijk subtiel grappig en eindeloos fascinerend. En wat een cast. Christian Bale, hier voorzien van glazen oog, heeft wat mij betreft het beste personage te pakken, maar ook de rest van de cast is uitstekend. De wirwar van financiële termen en bankconstructies zorgt er af en toe voor dat je het spoor bijster bent, maar feitelijk maakt dit niet uit. De personages snappen er namelijk zelf vaak ook niets meer van. De opzettelijk achteloze visuele aanpak, met los-uit-de-pols camerawerk en hak-op-de-tak montage, past perfect bij de materie. Vereist wel enkele kijkbeurten om alles goed te begrijpen, denk ik zo.

Leuke romantische komedie, met meer emotionele diepgang dan de meeste genregenoten. Opmerkelijk is de hoofdrol van de in Pakistan geboren komiek Kumail Nanjiani, op wiens ervaringen de film is gebaseerd. Zijn rake en erg grappige observaties betreffende pakistaanse tradities en gebruiken vormen een groot deel van de aantrekkingskracht van de film, al moet gezegd worden dat Holly Hunter en Ray Romano, als de amerikaanse 'schoonouders', hier beiden erg mooie rollen neerzetten. Te lang, dat wel, maar zeker de moeite waard.

Vermakelijke film noir, met een geweldige onderkoelde hoofdrol voor Humphrey Bogart. De warrige plot, waar vaak geen touw aan vast te knopen is, drukt de pret een beetje, net als de iets te lange speelduur, maar de levendige personages en de vaak erg grappige dialogen maken gelukkig veel goed.

Zware tegenvaller van regisseur Jean-Pierre Jeunet en met afstand zijn minste film tot nu toe. Leuk qua vormgeving, maar plot, personages en dialogen zijn allemaal ver beneden peil. Het duurt allemaal ook onnodig lang, terwijl het concept feitelijk binnen een kwartier reeds is uitgeput.

Broeïerige, onbestendige film bevolkt door onsympathieke personages. Veel naakt, wat overigens niet echt een pluspunt is. Ik kan me niet voorstellen dat iemand zit te wachten op full frontal Tilda Swinton. Sfeer en couleur locale genoeg, wat in het eerste uur zorgt voor aangenaam vertier, maar gaandeweg wordt alles steeds grimmiger en pretentieuzer. Daarna komt het niet meer goed.