Meningen

Leuke, sympathieke documentaire over twee dromers die vanuit Los Angeles naar het platteland trekken om een boerderij te bouwen in volledige co-existentie met de natuur. Uiteraard gaat dit gepaard met veel vallen en opstaan. Veel grappige momenten, maar ook veel treurige, waardoor de documentaire mooi in balans blijft. Hoofdrolspeler en professioneel natuurfotograaf John Chester regisseert de boel zelf, en doet dat helemaal niet onverdienstelijk. Het ziet er allemaal prachtig uit en de dieren zijn onweerstaanbaar.

Prima documentaire over opkomst en ondergang van The Notorious B.I.G., oftewel Christopher Wallace. De gebruikelijke pratende hoofden, maar ook veel interessant en onthullend achter-de-schermen materiaal, geschoten door één van zijn naaste vrienden. Ik vond de documentaire in ieder geval onderhoudend en boeiend, wellicht mede omdat ik bij aanvang niet zoveel wist van de beste man. Als rapper is hij ook een stuk interessanter dan ik dacht; vooral zijn rauwe en directe teksten spreken me wel aan. Ik ga me maar eens wagen aan zijn albums.

Sfeervol in beeld gebracht en voorzien van een prima cast, maar inhoudelijk biedt deze film over de in de jaren '60 opgerichte motorclub The Vandals weinig verrassingen. Austin Butler en Tom Hardy zijn charismatisch genoeg om de film moeiteloos te kunnen dragen, maar de rol van Jodie Comer zit tegen het irritante aan, vooral door dat overdreven stemmetje.

Onderhoudende maar erg eenzijdige en rechtlijnige documentaire over de ooit zeer populaire maar inmiddels verguisde yoga-guru Bikram Choudhury. Onthullend is de docu zeer zeker, maar omdat Choudhury niet zelf aan het woord komt, behalve in archiefbeelden, is de opzet en uitwerking beperkt. Dat deze man fout is weten we eigenlijk direct al, daar voegt de bijna anderhalf uur die daarna nog komt weinig aan toe.

Zeker niet excellent, eerder bogus, dit overbodige en vooral erg slappe derde deel. Aanvankelijk valt er nog wel wat te lachen, maar al snel blijkt dat de koek reeds lang geleden op was, de goede bedoelingen ten spijt. Winter kan er nog mee door, maar Reeves is echt heel slecht. Het script stelt daarnaast bar weinig voor en de grapdichtheid is alarmerend laag. En naar het einde toe wordt het wel heel erg geforceerd gezellig, om te eindigen als een op veilig spelende zouteloze familiefilm. Gemiste kans.

Sympathieke, soms iets te zoetsappige documentaire over de depressieve schot Billy die op de afgelegen Shetland-eilanden een bijzondere vriendschap ontwikkelt met een wilde otter. De goedbedoelde levenslessen die in de voice-overs langskomen zijn soms wat aan de belerende kant, maar de spectaculaire omgeving en het werkelijk schitterende camerawerk maken veel goed. En die otter is echt vertederend.

Lange halftime walk, dat zeker. Lange titel ook. Tevens een langdradige film. Tegenvaller van de doorgaans betrouwbare regisseur Ang Lee. Grootste boosdoener is het script, dat teveel tijd spendeert aan de saaie nasleep van de gebeurtenissen in Irak. De oorlogsscenes zijn overigens ook niet bepaald memorabel, met Vin Diesel op de automatische diesel en weinig indrukwekkende vormgeving en cameravoering. Voornaamste pluspunt is de hier debuterende Joe Alwyn, die met zijn subtiele spel de film het aankijken nog net waard maakt. Jammer dat de toch degelijke cast om hem heen belachelijke en vaak veel te pretentieuze monologen krijgt toebedeeld, waardoor de film herhaaldelijk krakend tot stilstand komt.

Originele, fascinerende fabel, afwisselend mysterieus en magisch realistisch. Knap hoe de twee hoofdrolspelers boeiende personages weten neer te zetten zonder een woord te zeggen. De film wordt prachtig opgebouwd en regisseur Kim Ki-Duk weet met weinig middelen veel indruk te maken. Erg knap gedaan.

Onderhoudend maar soms wat gekunsteld magisch-realistisch drama over de vriendschap tussen een meisje (Nykiya Adams) en een mysterieuze jongeman (Franz Rogowski), tegen de achtergrond van een verloederde volksbuurt. De levendige, rauwe sfeer is knap getroffen door regisseuse Andrea Arnold en het akteerwerk is uitstekend (met vooral een leuke bijrol van Barry Keoghan als de maffe vader), maar inhoudelijk laat de film wel wat steken vallen. Het script is soms ook aan de manipulatieve kant, met een iets te weinig organisch verhaalverloop.

Intense post-apocalyptische thriller, erg goed geregisseerd door Susanne Bier en met een uitstekende hoofdrol voor Sandra Bullock. Het uitgangspunt is inmiddels niet zo origineel meer, maar de film weet de meeste valkuilen van het genre slim te ontwijken. De beangstigende, haast verstikkende claustrofobische sfeer is knap getroffen en de hele cast levert sterk spel. Zelfs John Malkovich is voor de verandering eens de moeite waard (alsmede hier op zijn meest grumpy). Zo op de valreep nog één van de betere films van het afgelopen jaar.

De verrassing is er wel een beetje af in dit vervolg, maar visueel ziet de film er netjes verzorgd uit en hier en daar is de boel best spannend. De voornaamste verrassing betreft hoofdrolspeler Sebastian (Mario Casas), die feitelijk een slechterik is maar min of meer toch op de sympathie van de kijker kan rekenen. Knap gedaan. Tegen het einde is de rek er wel een beetje uit, maar tot die tijd is dit best een oké tweede deel.

Origineel, visueel verbluffend uitgevoerd komisch drama, met een voortreffelijke rol van Michael Keaton, die de laatste twintig jaar grotendeels letterlijk en figuurlijk uit beeld is verdwenen. De film zal niet iedereen kunnen bekoren; de setting van het theater, de constante veranderingen van toon en de maffe personages zorgen voor flink wat vervreemding, maar niemand zal het pure vakmanschap waarmee de film is gemaakt kunnen ontkennen. Birdman is via een reeks haast onzichtbare cuts gemonteerd als één lang shot, waarbij het tijdverloop vreemd genoeg meerdere dagen en zelfs weken bestrijkt. Het geweldige camerawerk is van de hand van Emmanuel Lubezki, eeder verantwoordelijk voor het al even indrukwekkende camerawerk in Gravity. Wellicht meer te genieten als visuele krachtpatserij dan als meeslepend drama, maar dit is toch wel weer een hele bijzondere film van de altijd interessante Alejandro Gonzalez Inarritu.

En weer zo'n mutserige film met een hoofdzakelijk vrouwelijke cast. Het personage Harley Quinn was al onuitstaanbaar in Suicide Squad en is hier, in haar eigen film, zo mogelijk nog vervelender. Daar kan Margot Robbie, die duidelijk haar best doet, helaas niets aan veranderen. De personages om haar heen zijn ook niet te harden, uitgezonderd Ewan McGregor, hier verspild in een slecht geschreven en te kleine rol. Visueel stelt de film tevens teleur, ondanks de redelijk goed in beeld gebrachte aktiescenes. Het is al met al een rommeltje, vlees noch vis. Uiteraard hebben de stoere meiden het tegen het einde van de film erg gezellig samen. Het doorgaans verplichte dansje ontbreekt gelukkig, maar daar is alles mee gezegd.

Schrijnende, boeiende film over de wegkwijnende Fazendero-stam in Brazilië. Na het besluit het reservaat te verlaten komt men al snel in conflict met de moderne wereld, met alle dramatische gevolgen vandien. De leden van de stam worden gespeeld door authentieke indianen, wat de geloofwaardigheid ten goede komt, al wordt er door hen niet erg sterk spel geleverd. Toch is de film fascinerend, met name door de sterke regie en het simpele maar doeltreffende script.

De gebruikelijke koreaanse mix van sentiment en spektakel in deze goedgemaakte thriller over een terroristische aanslag aan boord van een vliegtuig op weg naar Hawaii. Het eerste uur is beklemmend en spannend; daarna verzandt de film langzaam maar zeker in moralistische dramatische toestanden, al wordt het gelukkig nergens echt tenenkrommend. Te lang en uiteindelijk iets te onevenwichtig, maar ik heb me er toch wel prima mee vermaakt.

Bespottelijke film, volledig over de top en veel te dik aangezet, maar eigenlijk best vermakelijk en onderhoudend. De overdaad aan close-ups van strakke latex jurkjes, uitpuilende borsten en strakke dameskonten kan hierbij natuurlijk geen kwaad. Het plot is nog niet eens zo slecht, al is het een bij elkaar geraapt zootje, ontleend aan betere films als The Usual Suspects. Qua stijl doet één en ander denken aan Sin City, met zijn volledig computergegenereerde achtergronden. Die zijn hier overigens wel een pak slechter gedaan, maar door de overdreven stilering krijgt de film wel een lekker maffe stripboek-achtige sfeer mee. Door de energieke, aanstekelijk bizarre aanpak verdient de film net een krappe voldoende.

Taaie karakterstudie, de moeite waard door de indrukwekkende rol van Bardem, maar de film is veel te lang en een aantal onderontwikkelde subplots doen het geheel geen goed. De rauwe visuele aanpak van regisseur Inarritu is gelukkig ook hier weer fascinerend en het script heeft voldoende kwaliteit om de volle lengte te blijven boeien. Ik moet wel zeggen dat ik volgende keer liever Inarritu's mozaïekstructuur weer zou willen terugzien. Misschien moet hij het weer eens goedmaken met schrijver Guillermo Arriaga.

Leuke documentaire over drie noorse broers die afreizen naar het barre, bij de poolcirkel gelegen Bear Island, waar ze enkele maanden willen verblijven om te gaan surfen. Eén van de broers, Inge Wegge, kennen we nog van de korte documentaire Nordfor Sola uit 2012, die een soortgelijke insteek had. De sympathieke broers, het fraaie landschap en de vele ontberingen op het eiland zorgen ook ditmaal voor een onderhoudende kijkervaring.

Beetje inwisselbaar en aan de anonieme kant, met een overdaad aan special effects, maar al met al toch best vermakelijk. Zoals zo vaak het geval is met dergelijke films is de opbouw leuk en verzandt de boel in de finale in een digitaal rommeltje. Dwayne Johnson is in ieder geval prima in de hoofdrol en dankzij de droge humor (waar ook Pierce Brosnan deels voor verantwoordelijk is) valt er hier en daar ook wel wat te lachen.

Spannende politiethriller, goed gemaakt en gespeeld en met een lekker dreigend sfeertje. Eén en ander zeurt iets te lang door en in de finale komt men op de proppen met de onvermijdelijke boodschap, maar tot die tijd is de film prima te genieten.

Intrigerende, sporadisch spannende spionagefilm over paranoia binnen een groep inlichtingenofficiers. Het script van David Koepp steekt niet wereldschokkend vernuftig in elkaar, maar de sterke dialogen en de degelijk uitgewerkte personages zorgen in ieder geval wel voor een onderhoudende anderhalf uur. En de cast is uitstekend.

Subtiel, mooi gespeeld drama dat hoofdzakelijk draait om de relatie tussen twee broers, waarvan de oudste verstandelijk gehandicapt is. De film is mooi uitgewerkt, met fraai camerawerk en sympathieke personages, maar het verhaal is aan de karige kant. Nergens sentimenteel of manipulerend, maar helaas ook niet erg meeslepend.

Iets te zelfbewuste film over een driehoeksverhouding, bestaande uit twee delen, waarvan het eerste duidelijk het beste is. De thematiek komt daarin goed uit de verf en er valt te genieten van sterk spel en mooie dialogen. Wanneer het script in het tweede deel behoorlijk meta wordt gaat het geheel helaas nogal de mist in. De toestanden rond het maken van een film zijn flauw en erg langdradig en ruim voor het einde was ik er met mijn gedachten al niet meer bij.

Intrigerend mysterieus drama met thriller- en horrorelementen. Goed gespeeld door een mij grotendeels onbekende cast en vlot in beeld gebracht. Hier en daar ook een aantal behoorlijk creepy momenten. Op gegeven moment begrijp je hoe de vork in de steel zit en is het deels gedaan met de spanning, maar ook daarna blijft de film toch wel boeien. Het beetje flauwe open einde had van mij niet gehoeven, maar al met al een prima filmpje.

Toepasselijk grimmig en naargeestig, maar gelukkig ook best spannend. Goed gemaakt en degelijk gepeeld, met een vrij grote rol voor Carice van Houten. Geen bijster goede rol helaas, en ook haar wisselvallige uitspraak speelt haar weer eens parten. Gelukkig is Sean Bean (qua uiterlijk zo weggelopen uit The Lord Of The Rings) aanwezig om te laten zien hoe het wel moet. De handheld aanpak van het camerawerk is niet altijd even doeltreffend, maar visueel overtuigt de film wel. Flink wat gruwelijke en bloederige toestanden- wat verwacht je ook anders van een film met een dergelijke vrolijke titel.

Deze haaienfilm, met overduidelijke ecologische thematiek, over de mythische megalodon die bij de kust van Mexico ontwaakt door olieboringen, is helemaal zo slecht nog niet. De opbouw duurt te lang, er wordt veel te veel oeverloos geluld en de personages zijn niet bepaald boeiend, maar toch heeft de film zo zijn momenten. De special effects kunnen er mee door, de cast is redelijk en er zijn hier en daar originele visuele vondsten in de film verwerkt. Wel jammer dat de titelfiguur niet wat prominenter in beeld is gebracht.

Nogal een miskleun, deze komisch bedoelde horrorfilm waarbij verdacht weinig te lachen valt. Het idee is best grappig en met Bruce Campbell in de cast had het nog wel iets kunnen worden, ware het niet dat het script werkelijk belabberd is en de regisseur niet beschikt over enig noemenswaardig talent en/of gevoel voor timing. Van enig budget lijkt ook geen sprake te zijn, getuige de bijzonder slechte special effects. De vervelende personages maken het geheel in stijl af.

Een behoorlijke miskleun van regisseur Jean-Jacques Annaud, die toch niet onbekend is met dit soort episch opgezet spektakel. Tahar Rahim, zo goed en overtuigend in Un Prophete, heeft duidelijk moeite om zijn personages geloofwaardig over te laten komen. Antonio Banderas verkeert daarnaast in de veronderstelling zich in een komedie te bevinden. Mark Strong, als de vader van Rahim, komt er nog het beste vanaf met een mooie, ingetogen rol. De plot is best interessant, maar de uitwerking ervan is bijzonder houterig en ongeïnspireerd. Het geheel wil ook maar niet meeslepend en spannend worden. Er is te weinig spektakel, iets dat gecompenseerd schijnt te moeten worden door een dreinende score van James Horner, die iedere nuance platwalst. Het camerawerk is sporadisch best fraai, maar door de ongelukkige montage wil het visueel ook niet echt lukken met de film. Het script is geschreven door de nederlander Menno Meyjes, die duidelijk betere tijden gekend heeft.

Lichte tegenvaller, zeker gezien de uitstekende staat van dienst van regisseur Scott Cooper tot nu toe. Hij heeft hier een indrukwekkende cast verzameld, maar zowel qua personages als plot is Black Mass niet bepaald geweldig. Het verhaal ontwikkelt zich op nogal voorspelbare wijze en de karakters zijn erg standaard uitgewerkt. Grootste misser is het bizarre uiterlijk van Johnny Depp, die thuis lijkt te horen in een andere film. Hij speelt niet slecht, maar de bizarre rotkop die hem hier is aangemeten leidt continu de aandacht van zijn spel af. Uiteindelijk is Black Mass een onderhoudend maar doorsnee gangsterwerkje geworden, enigszins opgepimpt door de goede cast en de eersteklas score van Junkie XL.

Beetje gemengde gevoelens over deze interactieve Black Mirror-film. Ik denk dat ik toch liever had gekeken zonder allerlei keuzes te hoeven maken. Het resultaat voelt nu wat onbevredigend, alsof ik van alles heb gemist. Wat natuurlijk ook zo is, want er is veel meer content dan je in één keer kunt bekijken. Maar ja, om nog een keer te gaan kijken en andere keuzes te maken... nee, daar is de plot net niet boeiend genoeg voor.