Birdman or (The Unexpected Virtue of Ignorance) (2014)

(te) veel dialogen en tekst helaas.

Vond het wel fijn eerst te weten waar de film over ging ( een beetje voorgeschiedenis van wie die Riggan was) door dat hier te lezen want anders had ik denk ik echt helemaal het idee van " waar kijk ik naar / waar gaat het over !? "

Het komedie gedeelte was beetje moeilijk te vinden tussen de lappen tekst.

Er had helaas veel meer in gezeten, ik vind het wel iets weg hebben van "The Black Swan"

Cast doet het wel goed, kreeg het idee ook dat Keaton echt helemaal de regie ( ook over de film zelf) had ipv alleen het toneelstuk

Net herzien, blijft echt geniaal op alle niveaus. Een van de beste films van de afgelopen 10 jaar.

Mwah.

Een film met veel gezichten. Na een kwartiertje lukte het me wel er redelijk in te rollen, maar het laatste half uur heeft me toch niet kunnen bekoren. Birdman is druk, chaotisch en nerveus. Het gedrum op de achtergrond moet de film enige schwung en tempo geven, maar dat is wat mij betreft een slechte keuze geweest.

Visueel is de film zeker qua kleurengebruik aangenaam kijken. De volgende camera zit dicht op de huid van de hoofdpersonages, die meestal wel goed vertolkt worden. Michael Keaton steekt er bovenuit. Emma Stone is de enige die er weinig van bakt. De psychologische toestand van de personages zorgt voor een heleboel komische scènes.

Ook het satirische ondertoontje komt er redelijk goed uit, zeker ook omdat het zich niet beperkt tot één personage. Het zit overal wat doorheen de film. Maar toch blijft Birdman voornamelijk een verzameling scènes, de ene al wat beter dan de andere. Een coherent en vlot kijkend geheel heeft Alejandro Iñarittu er m.i. niet van kunnen maken.

2,5

Dit is nou zo'n film die al heel lang op mijn Netflix-lijst stond, maar waarvan ik toch nooit op de play-knop had gedrukt. Nu hij van Netflix gaat verdwijnen, moest het er toch maar eens van komen. Birdman is zo'n film waarvan ik hoopte dat ik hem goed zou vinden: goede kritieken, acteurs die acteurs spelen (lekker meta), een plot waarvan je niet weet hoe het zal gaan lopen.

Enfin, de film opgezet en uitgekeken. En dan, al zo halverwege de film, begon er toch iets te knagen. Er wordt puik geacteerd. Het camerawerk met ogenschijnlijk één gecontinueerd shot is boeiend. Er wordt gespeeld met magisch realisme. En ondanks dat alles, raakt de film me niet. Ik werd het verhaal niet ingezogen en hoe sneller het einde naderde, des de ongeïnteresseerder ik werd. Tijdens de scène waarin Riggan van het dak af lijkt te springen hoopte ik zelfs dat de film daarmee zou eindigen, maar de film ebde daarna nog een goede twintig minuten door.
Eigenlijk voelde het toch ook als een theaterstuk, waarin je de afstand blijft voelen tot de karakters en datgene wat zich, ver bij je vandaan, op het podium afspeelt. Dat was dan, in deze setting, niet eens misplaatst.

Al met al lastig te beoordelen, maar vanwege het sterke acteerwerk toch uitgekomen op een veilige drie sterren.

De superheld voelt dat zijn vleugels smelten door de allesverschroeiende zon. Vroegere blockbusteracteur Riggan (Michael Keaton) krijgt een existentiële inzinking wanneer zijn bekendste personage - een archetypische superheld - groter is geworden dan zijn eigen persoon. Wie is Riggan zelf nog als zijn publiek een niet-bestaande ander op hem heeft geprojecteerd? Wat is het nut van acteren als hij geen ruimte heeft om acteertalent of durf te mogen tonen? En misschien wel die essentiële vraag: houden ze van hem of van zijn personage? Riggan probeert hen te overtuigen van zijn kunnen met een eigentijdse herbewerking van Raymond Carver's illustere 'What We Talk About When We Talk About Love' (1981). De soort hogere kunst waardoor hij zichzelf op de kaart zet als een sociaal geëngageerde acteur. Maar tijdens het turbulente productieproces van het theaterstuk zet hij alles op het spel: zijn relaties, zijn financiën en zijn geloofwaardigheid.

Cinematografisch is 'Birdman or (The Unexpected Virtue of Ignorance)' (2014) een perfecte synergie tussen de intimiteit van Broadway en de bombast van Hollywood. Twee werelden die mijlenver van elkaar lijken te staan, maar met elkaar gemeen hebben dat ze vervlochten zijn met Amerikaanse sterrencultus. Iñárritu verbeeldt kunstig de overlappingen tussen film/theater door er een soort droste-effect van te maken waarin beide kunststijlen in elkaar overlopen. Zoals de illusie van één gecontinueerd shot waarmee de kleine ruimtes in beeld worden gebracht rond één theater aan Broadway. Alsof je naar een theaterstuk kijkt waar alles zich in realtime voltrekt en niet de uitkomst is van montage. Tegelijkertijd verwijst de dynamische cameravoering ook naar de zwier van een groots Hollywoodepos vol speciale effecten en bewegingen. Waar alles groter en meeslepender is dan het banale leven zelf.

Het schuren tussen Hollywood en Broadway is heerlijk gekoppeld aan Michael Keaton's Riggan als een klassieke duivelskunstenaar. Zo eentje die in zijn begeestering voor de ware kunsten bereidwillig is om eigen grenzen over te gaan. Alles of niks. De dood of de gladiolen. Indringend gespeeld door een Keaton die als geen ander personages neerzet vol opgekropte frustraties als ze balanceren op het randje van de waanzin. Toch moet ik eerlijk zeggen dat zowel de satire als kunstkritiek in 'Birdman or (The Unexpected Virtue of Ignorance)' (2014) karikaturaal blijven. Zoals de film het ironische 'noodlot' onderstreept van Riggan als blockbusteracteur die door serieuze critici al is afgeschreven omdat zijn superheldentypetje hem is voorbijgestreefd. Zo duidelijk uitgespeld dat hij zelfs een gemene journaliste ontmoet die hem er nog eventjes inwrijft dat ze sowieso een slechte recensie zal schrijven. Erger nog vind ik de ietwat rare terzijdes waarin de film al speelt met thema's als grensoverschrijdend gedrag in de acteerwereld en de dubbele moraal richting vrouwen. Lichtelijk bevreemdend hoe dat bijna vergoelijkt wordt als een komisch iets wat er nu eenmaal bijhoort.

Maar alles bij elkaar opgeteld is 'Birdman or (The Unexpected Virtue of Ignorance)' (2014) een intense vertelling over hoogmoedswaanzin en heldendom in de kunsten. Als het masker wegvalt is de acteur een feilbaar mens, maar er steekt een eigen schoonheid in diens zoektocht naar rollen om zichzelf te overstijgen.

Er zitten zeker hilarische momenten in Birdman, maar wat een drukte allemaal. De ex-superheld is een echte artiest, maar ook gewoon een mens. Dat botst wel eens, zeker op momenten dat je loopbaan net een enorme wendig aan het nemen is. Dat levert unieke momenten op, maar toch vooral confrontaties. Die lopen regelmatig uit de hand en zorgen voor de nodige peper in deze film. Maar ik werd er gewoon moe van. Ook dat drumwerk op de achtergrond is overbodig, het maakt de film nog drukker dan die al is. Toch zie ook een zekere klasse en goed acteerwerk, Birdman is dus absoluut niet slecht.

In de openingsscène zweeft Riggan Thomson [Michael Keaton] al mediterend in zijn ondergoed ongeveer een meter boven de grond en vraagt hij zich af: “How did we end up here?” Zijn grootste succes (een trilogie rondom superheld Birdman) ligt al 20 jaar achter hem en riskeert hij alles door een toneelstuk te produceren waarin hij zelf één van de hoofdrollen speelt. Het verhaal draait om de door tegenslagen geplaagde voorbereidingen op de première, een periode waarin Riggan worstelt met zijn acteurs – en de zelfingenomen Mike [Edward Norton} in het bijzonder – en de relatie met zijn dochter [Emma Stone]. Bovendien komt Riggan steeds meer onder invloed te staan van het personage waar hij ooit zoveel succes mee had. Extreem goed geacteerd surrealistisch zwartkomisch drama gefilmd in lange takes met zwervende camera die Keaton (in de rol van zijn leven) overal volgt. Filmmakerij van de hoogste orde, al zullen de bizarre verhaalelementen niet bij iedereen in goede aarde vallen.

Woord voor woord eens met wednesday met dit verschil dat ik een aantal specifieke scènes wel echt steengoed vond, waardoor ik wat hoger uitkom. Hoewel Keaton het heel goed doet vind ik het wel ironisch dat juist in deze film naar voren komt dat Norton een betere acteur is dan Keaton. En Stone eigenlijk ook.

Nee, zie ook erg veel films. Maar staat wel in mijn top 10 van de 10’s.

De regie is intrigerend, zoals dat bij The Revenant ook al was. Maar over de gehele linie is de film zelf dat te weinig. Birdman is nogal theatraal. Niet alleen in thema, maar ook in uitvoering. Voor mij een beetje té. Zowel de scènes op het toneel, waarbij het gewoon sterk is, maar ook die erachter. Het lijkt bewust en er wordt ook gewoon goed geacteerd, maar ik kon er niet zoveel mee.

2,0*

Saai.

Vervelend.

Oninteressant.

Niet boeiend, niet meeslepend.

Onsympathiek(e personages).

Geen humor.

Donker.

Langdradig.

Vermoeiend.

Teveel fantasie.

Kortom, deze film had mijn schoonmoeder kunnen zijn.

Herbekeken nadat ik hem destijds in de bios zag, en dat is niet tegengevallen. Toch wel echt een briljante film wat mij betreft die eigenlijk gewoon 5* verdient. Moet nog een paar andere films herbekijken, maar misschien geef ik deze Birdman ook wel een plaatsje in mijn top-10.

Een verschroeiend tempo, geweldige acteerprestaties, prachtige kleuren, dat heerlijke grote theatergebouw, die fantastische drummer die alles onder stoom houdt... Een meesterwerk.

begint met veel potentieel helaas is al vrij snel elk beeld en elk geluid er 1 te veel.

trucjes trappen we niet in, als je daar eenmaal doorheen kijkt zie je niets dan een klucht

wat een opeenstapeling van gebakken lucht

zielloos

kernloos

niks tegen in te brengen,

de massa valt weer vol in de valkuil,

ze denken namelijk dat alles wat er te dik bovenop ligt wel goed moet zijn,

omdat hun leven zo dodelijk saai is en zonder zin,

zelfs een blinde heeft nog door dat deze film totale troep is

Geloof niet dat deze film de massa eeg aanspreekt. Daarvoor is het veel te eigenzinnig. Verder vraag ik me af wat er hier te dik boven op ligt? En waarom vind je het troep?

Voor mij spelen er namelijk heel veel dingen zich juist af in de periferie van deze schitterende film.

Kan me verder prima voorstellen dan het onrustige karakter van de film veel mensen niet ligt, maar zaken als ‘te veel fantasie’ ‘donker’ ‘ ‘onsympathieke’ personages liggen mij juist wel. Daarbij vind ik het bij vlagen zeer geestig.

Gisteravond deze magistrale film gezien en ik zou hem graag een plekje willen geven in mn top 10.

Een probleem, ik ben er nog niet achtergekomen hoe ik mijn top 10 aanpas, kan iemand mij helpen?

Je moet volgens mij naar Top 10 films onder Mijn Account onder je naam rechtsboven (waar je je Top 10 ook hebt aangemaakt).

Film over een acteur die beroemd geworden is als een soort stripheld in de Birdmanfilmreeks, maar op latere leeftijd serieuzer genomen wil worden als een acteur op Broadway. Het is een zielige acteursfilm die maar aanmoddert en niet echt van de grond wil komen. Ik heb de film nog een tijdje het voordeel van de twijfel willen geven omdat hij ergens nog wel wist te boeien, maar de laatste scenes waren de echte nekslag. Het is gewoon een hele vervelende film die doet alsof het wat bijzonders is, maar daarvoor de kwaliteit niet heeft. En toch heeft Innaritu ook hele mooie films gemaakt.

Nu pas deze film gezien en of ie subliem was, heerlijk drama met de nodige zwarte humor en die cast was ook de max. Dikke 9/10 verdient deze wel.

Ik heb nooit ook maar een trailer van deze film gezien, maar hij is zoveel in de media geweest dat ik er nieuwsgierig naar geworden was. Met een titel als Birdman, dacht ik aan een soort superhelden film, maar in dit geval over een gekrenkte superheld. De film is op een bijzonder manier gefilmd waardoor het lijkt alsof werkelijk alles achter elkaar door is gefilmd in plaats van in scènes, maar natuurlijk geldt dat niet voor de gehele film. Sommige scènes gaan in elkaar over door fel licht of zwart beeld bijvoorbeeld. Ook het acteerwerk was niet om over te klagen en delen van de film zijn interessant, maar of ik de film nou zo spetterend vond? Nee. Ook zie je bij de film het genre komedie staan, maar dat vind ik alles behalve passend. Het is eerder een wat zwaarder drama.

Schitterend. De clash tussen commercie (blockbusters) en artistieke integriteit (theater) verteld met creativiteit en ironie door regisseur Inarritu. Met Michael Keaton die een personage vertolkt dat vroeger immens succesvol was met een superheld en nu afgedaan heeft maar wil schitteren in een artistiek toneelstuk. Het klinkt als een biografie voor Keaton die ook een superheld vertolkte (Batman) om daarna af te glijden in flops en familiefilms maar met Birdman terug de auteurscinema opzoekt. Maar ook de rol van Norton is een allusie op de mens Norton die de reputatie heeft om moelijk mee te kunnen samenwerken. Virtuoos in beeld gebracht met die one take, in een zwevende cameravoering zonder tegenshots, waarin reactie en tegenreactie in eenzelfde shot gebeurd, waarin tijd en ruimte door een fabuleuze montage overvloeit. Tegenstelling theater/cinema zit niet alleen in de filmstijl maar ook inhoudelijk. Personages zitten vol ironie en cynisme, zijn ambitieus en manipulatief, zijn ijdel natuurlijk want het gaat hier over acteurs. Er is ook af en toe een Birdman te bespeuren die als een soort 'monoloog interieur' optreedt voor Keaton en daardoor de grens tussen realiteit en fictie in de film opzoekt. Alsof het personage Keaton een echte superheld is (cf het introductie beeld van Keaton als een zwevende boeddha). Birdman verrast steeds, heeft wonderlijke dialogen, originele score van Antonio Sanchez en een super cast waaronder op de achtergrond een Andrea Riseborough die in 2023 oscar voor beste actrice kreeg. Daarmee onderstreept ze de betekenis van de ondertitel 'the unexpected virtue of ignorance'.

Niet zo overdonderd als vele anderen, maar toch wel een aparte en, over de gehele linie, geslaagde ervaring. Birdman is een film waarbij veel afhangt van de acteurs, want het zit eigenlijk tjokvol (dikwijls lange) dialogen. Gelukkig gaat de cast er helemaal voor, Michael Keaton voorop. Alle lof die hij voor zijn rol heeft gekregen is wat mij betreft dik verdiend. Ook onder meer Edward Norton, Naomi Watts en Zach Galifianakis benutten hun rollen erg goed. Emma Stone, die ik doorgaans graag heb, vond ik hier wat minder. Ligt ook niet zozeer aan Emma overigens; ik vond haar personage gewoon een beetje erbij hangen in vergelijking met andere prominente rollen.

Naast het sterke acteerwerk blijft Birdman niet alleen interessant doordat het script nogal scherp geschreven is, maar ook omdat de film bij vlagen tamelijk exotisch is. Zo'n scène waar Riggan bijvoorbeeld halfnaakt langs Times Square moet lopen om vervolgens zijn scène in het toneelstuk alsnog af te maken... Compleet gestoord, maar wel bijzonder leuk. Hetzelfde geldt voor die 'zwevende' momenten. Veel valt te prijzen aan deze film. Minpunten waren voor mij dat de film iets te lang doorging: er waren een aantal momenten waar de film al prima afgerond had kunnen worden, maar ook het veelvuldig gebruik van de drukke jazz-percussie op de achtergrond was niet zo mijn ding. Enerzijds werkt het absoluut sfeerverhogend, maar soms gaat het ook wat tegenstaan. Al met al dus wat plussen en minnen, maar de film is dusdanig uniek dat hij zeker aan te bevelen valt.

3,5*

Unieke filmbeleving, net als bv. Natural Born Killers of Elephant. Waarvan de laatste me dan wel een pak meer aanspreken kan.

Ik weet niet of het voor anderen geldt, maar mij laat Birdman ergens ontevreden achter. Je krijgt een soort van Venom-achtige superheld maar waarvan het lijkt alsof het hier maar symbolisch in de film zit. Maar helemaal duidelijk is dit niet. Al zal het wellicht de bedoeling zijn dit vrij te laten interpreteren. Want is de man een echte vliegende superheld met telekinetische krachten, dan toont de film zijn drang naar faam om echte acteerkwaliteiten i.p.v. om zijn superkracht. De interpretatie waar ik zelf meer naar neig is dat hij jaren geleden in de huid van een superheld kroop, daar enorm populair door werd en zich dit personage wat eigen gaan maken is, maar er van loskoppelen wil omdat hij aan het publiek ook bewijzen wil dat hij meer spelen kan dan enkel een superheld. Al heeft die rol zijn acteercarrière duidelijk zeer beïnvloed en wordt hij nog vele jaren later aanzien als 'die acteur van Birdman'. Los van welke interpretatie, de man wil dus bewijzen dat hij meer is dan die superheld.

We krijgen dat getoond via stuk voor stuk onprettige en best vunzige personages (om het woord 'vervelend' maar niet in de bek te nemen), in als het ware één lange take. Het zorgt voor continu ronddraaien rond de protagonisten heen, wat filmtechnisch ongetwijfeld een huzarenstukje is, maar best irritant overkomt. Laat het verhaal nu verder me ook niet al te zeer aanspreken, en ziedaar waarom ik Birdman hooguit 3,5* geven kan, ondanks het unieke aspect met hoge techniciteit. De muziek kan ik nog wel hebben, maar het is vooral een best onprettige rit.