Birdman or (The Unexpected Virtue of Ignorance) (2014)

Birdman dus. De alternatieve titel slaat echt nergens op en bij de regiseur rezen bij mij aanvankelijk ook vraagtekens. Wat dat laatste betreft is dat natuurlijk geen pannenkoek, redelijk bekende films gemaakt, hij heeft gewoon een moeilijke rotnaam!

Maar goed, ellendig, dat vind ik dit soort films, klinkt als een totaal niet boeiend plot en normaal gesproken zal ik deze dan ook gewoon overslaan.

Maarja, dan krijgt zo een filmpje weer een zooi nominaties voor de Oscars, en een hoge score hier en dus wordt je toch nieuwsgierig. Welnu, dit is wel een terugkerend fenomeen aan het worden. The King's Speech bijvoorbeeld, precies hetzelfde, maar die viel erg mee! Toen kwam The Artist, die blu-ray ligt hier al 2 jaar onaangeroerd.... Kan me er niet toe zetten al wil ik hem best zien. Probleem is dus dat op de één of andere manier motivatie voor dit soort films moeilijk te vinden is, bij mij. Die lui bij de Oscars moeten echt eens een andere weg gaan inslaan. Gelukkig heeft Birdman dan nog wel een pluspunt in huis in de persoon van Emma Stone, heerlijk wijf natuurlijk.

Maar wat ik dus eigenlijk concludeer is dat het nog wel een hele tijd kan duren voor ik deze film ga zien. (Of misschien ook wel niet)

Oei, Pathé gaat Birdman niet buiten de Randstad vertonen omdat het een arthouse-release is... Daar zit iemand serieus te dutten!

Ik heb deze film gedownload (dat domme woord 'gepindakaast' gebruik ik dus niet) zonder ondertitels maar van uitstekende kwaliteit. Zonder ondertitels is ie nogal moeilijk te volgen TENZIJ (met dank aan mjk87) je de Engelse taal goed beheerst.

Ik denk dat deze film een paar keer bekeken moet worden zodat de waardering stijgt voor het verbluffende soms heftige acteer werk van Michael Keaton (ook al een dagje zichtbaar ouder geworden) en Naomi Watts.

In het begin deed het camerawerk me denken aan de stijl van Terry Gilliam's 'Brazil'.

Het volgen van de acteurs en andersom met de steadicam met groothoek en de intelligente montage is indrukwekkend mooi gedaan.

Zeker een aanrader.

Kon er niet warm van worden. Kerel die ooit een superheld was in de vorm van Birdman en zijn leven een nieuwe impuls wil geven in het theater als regisseur/acteur. Verhaal had dus weinig speciaals in zich, want hoe verrassend was het dat het niet van een leien dakje zou gaan in het theater. Laat staan die maffe momenten dat die zijn superkrachten had en die vogel in beeld kwam. Explosies hier, ontploffingen daar en een vogel al schijtend op de WC in een ziekenhuis. Kon mij niet bekoren. Begrijp die hele lofzang over deze film dan ook niet.

**1/2

Birdman valt als film bijna niet te vergelijken met andere film, het is een unieke prestatie in de filmgeschiedenis. Niet alleen omdat het lijkt alsof de film in één shot is opgenomen, maar nog meer om de inhoud van de film. Het neemt daarnaast het huidige Hollywood systeem flink in de zeik. Het is een verhaal over een toneelstuk, de acteurs, maar ook de critici daaromheen en wat voor onzekerheden hun aanwezigheid met zich meebrengt voor een artiest. Voeg daar schitterend camerawerk, erg goed geschreven scenes en dialogen en fantastisch actweerwerk aan toe en je hebt Birdman oftewel The Unexpected Virtue of Ignorance.

'Birdman' Recensie - Filmtakers

Is er nog iets anders buiten de Randstad dan?!

Berichten verplaatst naar Overigen > Algemeen > Het grote taaltopic

Er zijn slechts twee soorten films die kans maken op Oscars. 1) Deze met een cast die uitsluitend bestaat uit nichten en 2) deze die totaal onverstaanbaar zijn en zich verwarrend en misleidend voortkabbelen tot niemand er nog een touw aan vast kan knopen. Dit is duidelijk de tweede categorie en zal dus wel een prijs of twee in de wacht kunnen slepen. Maar leuk, goed of genietbaar is het allemaal niet echt.

Serieus? Nichten?

Ik krijg hier totaal nieuwe inzichten in de werking van de Oscars!

Ontzettend intrigerende film: afwisselend ongemakkelijk, komisch, tragisch en meeslepend. De muziek werkte met vlagen op mijn zenuwen maar ik begrijp wel waarom er voor gekozen is. Goede acteerprestaties ook, vooral van Edward Norton (!) en Michael Keaton.

"You're not an actor, you are a celebrity".

De gimmick bij deze Oscar nominatie is dat het net lijkt alsof de hele film in één take doorlopend is opgenomen.

Het verhaal zelf zet de hele pretentieuze theaterwereld een hak. Dat is op zich wel leuk om te zien. Michael Keaton was prima gecast als ex superhero en ik geloofde het meteen.

Al met al een aardige film maar m.i. geen loftuitingen 5 sterren prent. Daarvoor was het me net iets te langdradig allemaal. Een keer kijken is meer dan genoeg geweest.

Er staan me van afgelopen jaar eigenlijk niet zoveel films bij die er echt enorm uitspringen qua cinematografie. The Grand Budapest Hotel, Whiplash met zijn montage en verder schiet me eigenlijk even niets te binnen. Maar Birdman mag absoluut in dat zeer kleine rijtje. Uniek hoe alles in 1 take opgenomen lijkt en ook echt op locatie in New York is geschoten. Vooral door dat prachtige camerawerk en de nerveuze percussiescore krijgt de film een speciale onrustige en dromerige energie mee die helemaal past bij de gemoedstoestand van hoofdpersoon Riggan Thomson.

Keaton springt er ook echt enorm uit met zijn vertolking van deze rol. Een perfect staaltje casting. Omdat de parallellen tussen de carrière van hemzelf en die van zijn personage overduidelijk zijn natuurlijk, maar hij laat hier ook eindelijk weer eens zijn enorme talent zien. Dit is een beetje als Mickey Rourkes comeback met zijn rol in The Wrestler, alleen dan nog indrukwekkender. Keaton lijkt alles wel te beheersen en is ook nog altijd zeer charismatisch. Deze rol is zowaar nog beter dan die van Redmayne in The Theory of Everything wat mij betreft. En de gunfactor speelt ook wel echt een rol voor me moet ik bekennen. Die is nog groter dan bij Redmayne. Wat een comeback zou het zijn als hij Keaton de Oscar wint. In elk geval gun ik Birdman eindeloos meer een Oscar dan die risicoloos gemaakte Oscar bait.

Het niet durven nemen van risico's kun je Birdman in elk geval niet verwijten. Eigenlijk verbaas ik me er nog best over dat zo'n best vage en niet al te conventionele film zo goed scoort bij een breed publiek. Wie weet helpt het ook wel dat populaire acteurs als Galfianakis en Stone meedoen, allebei in hun beste rollen denk ik. Galfianakis heb ik zo serieus nog niet gezien en hij weet precies de juiste toon aan te slaan. Hij was nog nooit op zo'n subtiele manier grappig. Bij Stone helpt haar aangepaste uiterlijk ook wel, maar dat ze ondanks dat toch nergens wat van ergernis of teleurstelling bij me oproept zoals ze tegenwoordig nog wel eens wil doen zegt ook wel wat over haar spel.

En dan is er nog Norton. Een van de beste acteurs en ook echt een favoriet van me. Mede doordat hij zijn rollen over het algemeen zorgvuldig uitkiest. Net als bij Keaton is ook hier sprake van een personage dat perfect bij de acteur past. Of in elk geval bij zijn reputatie. Het mag ook niet verrassend zijn dat hij weer geweldig speelt. Wel een rol die misschien wel net wat te klein is om een echt grote Oscarfavoriet te zijn. Hij zal het dan sowieso ook met Simmons uit moeten vechten, die ik ook al zo graag de Oscar zie winnen. Deze rol is wel wat subtieler en wat minder makkelijk om mee op te vallen, relatief gezien.

Hulde ook voor Inarritu, die echt heel indrukwekkend de touwtjes strak in handen houdt. Allerlei onderwerpen passeren de revue, de toon van de film is niet altijd helemaal hetzelfde en dan zijn er ook nog de nodige zeer aangename bizarre surrealistische elementen die de film echt wat speciaals meegeven, maar een puinhoop wordt het nooit. Integendeel. Alles voelt van begin tot eind heel doordacht en met liefde gemaakt aan.

Als acteurs praktisch zichzelf mogen spelen in hun eigen wereldje en flink los mogen gaan kan al snel uitmonden in een film die vooral voor de acteurs en de filmindustrie zelf heel leuk is en niet per se voor de kijker zelf, maar ook daar is hier geen sprake van. Noch van een te zelfbewuste film die kritisch gevat uit de hoek wil komen. Birdman is een echte frisse wind en zonder twijfel een van de beste films van het jaar. De beste zelfs denk ik. 4.0* met kans op meer in de toekomst. Dit is niet een film die je maar 1 keer kijkt.

Wie had de knipoog naar The Shining mee gekregen?

Vertel....? - Ik heb de film op zondagmorgen bekeken -in de bios- en ben wakker gebleven

maar heb The Shining knipoog gemist.

Je zit je 2 uur lang af te vragen hoe ze bijna alles -schijnbaar- in 1 take hebben opgenomen..

Bv vanuit de kleedkamer naar het toneel inclusief publiek, of de straat op over dat drukke plein

en weer naar binnen etc..

En ook de (soms satirische) kijkjes achter de schermen zijn leuk.

Het helpt bij deze film als je de andere kant van het wereldje ook interessant vind.

Ik hou wel van "alternatieve shit" , bij voorkeur als het niet in een hokje past.

"Dus een Interessant filmpje".

Dit was echt fantastisch. Een toneeldrama eigenlijk enkel en alleen, over een gevallen supervogel (of niet?) die via Broadway alles op alles zet om nog een keer te schitteren. Wat hier vooral schittert zijn de acteurs, met Keaton voorop in een geweldige rol, maar minstens zo erg de regisseur/scriptschrijver Inarritu (het continue drama wordt verdomd slim verpakt in droge humor die het luchtig houdt, sterke monologen en dialogen) en dan die cameravoering...constant zitten we bovenop de acteurs (respect voor hoe ze daar acterend mee omgaan) in een continue stroom door de editing die het doet lijken of alles in één take gaat. Absorberend van begin tot eind.

Filmisch gezien is dit dus op alle belangrijke vlakken (script/acteerwerk/regie/camera) van heerlijk hoog niveau, en zo slim stijlvol dat deze film wat mij betreft de accolades verdiend heeft.

Waarom dan toch een halve ster aftrek? Tja...ik kan er de vinger niet helemaal op leggen. Het verhaal spreekt me persoonlijk niet geweldig aan? Het glijdt er best makkelijk in allemaal, qua onderwerp dan zeker? Ik had bij de aftiteling niet het kippenvel en overweldigde gevoel dat een 5* film op mij heeft...dus de emotie miste bij mij misschien? Rationeel bezien is dit toch echt een topper hoor. Heerlijk filmavondje.

Het tapijt!

Hoewel ik het allemaal niet bijster interessant vond, was het wel vernieuwend. Sommige scenes boeiden meer dan andere. Niet helemaal mijn film, maar toch een voldoende (3,5), omdat het 'anders' was zonder echt te irriteren.

"I'm trying to do something important."

Na alle lovende kritieken had ik hier toch meer van verwacht.

Op zich is 'Birdman' een interessante karakterstudie over een verlepte acteur wiens gloriedagen al lang voorbij zijn. Het vertoont zelfs wat gelijkenissen met de carrière van Michael Keaton die in 1992 voor het laatst in de huid kroop van Batman. Destijds een periode waarin het superheldengenre op zijn hoogtepunt beland was en hedendaags zijn we als kijker in een soortgelijke situatie terechtgekomen.

Leuk is de manier hoe er commentaar wordt geleverd op Hollywood; van de snedige dialogen tot aan de one-liners toe. Het komt mooi samen in een tirade die Riggan houdt tegen een recensent, wat me ietwat doet terugdenken aan Chef (2014) waarin het personage van Jon Favreau ook zo heerlijk tekeer gaat.

Door meermaals een long take te hanteren lijkt het alsof de film in één shot is opgenomen, terwijl er slim is gespeeld met de montage en - vlekkeloze - overgangen. Het is knap te noemen, bovendien is het acteerwerk dusdanig sterk dat je geboeid blijft. Je zou kunnen zeggen dat Keaton hier de rol van zijn leven neerzet. Desondanks vind ik het qua narratief tekort schieten om daadwerkelijk te kunnen beklijven.

Al met al best vermakelijk, maar voor mijn gevoel had er meer met dit concept gedaan kunnen worden.

Dikke 3,0 sterren.

Overigens wel opvallend dat Pathé deze niet gewoon overal uitzend.

Totaal niet mijn soort film. Birdman kent een uitblinkende Michael Keaton die ongetwijfeld voor deze rol is gecast vanwege zijn eigen carrière als vergane glorie dat ooit straalde als superheld. Het was ieder geval weer prettig om hem uit te zien blinken. Verder vond ik er gewoon niks aan. Tikje voorspelbaar, vrij langdradig en emotioneel pakte het me gewoon niet, iets wat een film als deze wel zou moeten doen. Het laatste shot van zijn dochter vond ik trouwens wel fantastisch.

2*

Birdman levert kritiek op Hollywood, op de blockbusters; de superheldenfilms en het grove geschut van regisseurs als Michael Bay. Tegelijkertijd wordt Broadway ook niet gespaard, waar veel wordt gemaakt van niets (of weinig). Het hautaine en het labiele. En tenslotte wordt de tijdsgeest in perspectief geplaatst. Je bent niemand als je geen Facebook hebt. Het aantal likes of views bepaalt hoe je wordt gezien door de buitenwereld en uiteindelijk hoe je je voelt.

De parallel tussen het personage van Keaton in de film en zijn werkelijke persoon en carrière zijn al talloze malen aangehaald. En Keaton speelt inderdaad prima in deze film, hoewel Norton hem naar mijn mening nog overtreft.

Riggan (of Keaton) is een mislukkeling en probeert met alle macht om een serieuze kant van zichzelf te laten zien. Uiteindelijk slaagt hij zelfs, hoewel je het ook kunt zien als een mislukking. Immers: zelfmoord plegen lukt hem niets eens. De uppity en verbitterde recensent laat zich van haar slechtste kant zien door hem te loven voor zijn acteerwerk, wat het dus niet is.

Dat het slecht af zou lopen met Riggan stond voor mij bij aanvang al vast, maar ik had dat einde al vroeger in de film verwacht, bij de scène op het dak. Op het einde wordt het voor een aantal mensen wellicht open gelaten hoe het nu werkelijk eindigt. Als je stoned bent of je gelooft nog steeds in superhelden, dan zou Birdman gewoon weg kunnen zijn gevlogen. Maar als je door de ogen zijn dochter kijkt die high is en je hoort de sirenes op de achtergrond, dan weet ik wel hoe Birdman is geëindigd. Althans, voor mij.

Birdman is een prima acteerfilm, die mooi in elkaar is gezet en waar je volgens mij na 3x kijken nog verwijzingen uit zult kunnen halen die je de keren daarvoor niet zijn opgevallen.

3,5*

Birdman is een originele film die vooral visueel veel indruk weet te maken maar emotioneel mij niet mee kan meeslepen in het verhaal omdat ik het uitgangspunt nogal stupide vind. De hele film lijkt een lange take wat er behoorlijk tof uitziet en de soundtrack bestaat voornamelijk uit drumgeroffel wat wel intense werkt maar ook wel eentonig is. De acteurs leveren allemaal prima werk en er is genoeg symboliek om de film een tweede keer te kijken waarbij de waardering eigenlijk alle kanten op kan gaan. Een topper vind ik het sowieso niet maar wel origineel en apart kijkvoer.

Ik snap dat er mensen zijn die hem erg goed vinden, maar aan mij was de film niet echt besteed. Ik begon hem steeds flauwer te vinden; van vogels die ineens door het beeld vliegen tot het einde.

Mooie beelden, goede acteurs. Dat wel.

Goede film. Inhoudelijk deed het me weleens denken aan dè twee films uit 1950, die ook eenzelfde onderwerp hadden met acteurs die uitgerangeerd waren of in ieder geval hun hoogtepunt hadden gehad. En an sich merk je het niet direct in de film, maar het is wel een leuke laag als je het weet.

Natuurlijk valt het camerawerk op. Het is alleen dat het in het begin wat wennen is en nogal vermoeiend. Je wil gewoon eens een cut zien, een stukje ontspanning aan dat beeld dat maar blijft doorgaan. En het maakt ook dat één van mijn fetisjen, het tracking shot, eigenlijk niet echt opvalt terwijl de film er wel talloze kent. Maar verder niets dan lof, met hoe mooi die camera beweegt, de kleurtjes die overal opdoemen en vooral dat schitterende laatste shot. Verder inhoudelijk best fijn, met kritiek op de showbizz maar wel op de juiste manier zonder dat er te nadrukkelijk op te leggen. Ook de humor is vaak geslaagd en de acteurs zijn heerlijk. Keaton schittert sowieso, ook in de scènes dat hij boos wordt: het lijkt echt van binnen te komen. Stone en Norton doen hun best en komen ver, vooral als ze naturel en rustig spelen, maar als ze boos moeten zijn zie je dat het meer moeite kost. Maar goed, zeker bij Emma Stone maken die grote ogen en eigenlijk haar hele verschijning heel veel goed. De beste rol is misschien nog wel van Galifianakis, droogkomisch en precies op de juiste toon. Moeilijk te doen maar knap gedaan.

Echt negatieve punten heb ik eigenlijk niet. Alleen wat deze film echt weerhoudt van een absolute topscore is dat het me net niet goed genoeg wist te raken. Een enkel moment wel, in die drankzaak met gekleurde lampjes of als er ineens klassieke muziek (Mahler zei iemand) op de achtergrond klinkt tussen al dat - goed passende- drumwerk door. Maar dat was zeer sporadisch. Een film dus die over de breedte gewoon heel goed is, maar net die top mist. 4,0*.

Camerawerk en acteren is prima, maar verhaal was prut.

Dus Hollywood is suf, maar een film over een jongetje dat "12 year in the making is", een SF film gebaseerd op natuurkunde en nu dan nu een film waarbij het lijkt alsof alles in 1 shot is opgenomen....

Dat zijn toch net zo goed Hollywood "gadgets" & "novelties" ongeveer gelijk aan acteur bladiebla die gewond raakte tijdens de opnames van bladiebla? Dat heeft toch niets van doen met de werkelijke inhoud van de film?

Behoorlijk toffe film. Bijzonder dankzij de cinematografie natuurlijk, de percussie-score daarbij gevoegd, en dan nog het verhaal met, dankzij de acteurs en de dialogen, z'n meta-niveaus. Over het camerawerk: ik hoorde dat Iñárritu elke draaidag (30 in totaal) de volledige film opnam en z'n acteurs verplichtte om precies de bewegingen te maken die hij had uitgedacht. Een opmerkelijke en ik denk ook loodzware manier van werken. De cameravoering deed me een beetje denken aan de vroege films van PTA (tot en met Magnolia), vooral wanneer de lopende camera z'n personages oppikt en volgt tot zich een nieuw karakter aandient.

Birdman is eigenzinnig, vlot en grappig. Maar, en ik treedt hier onder meer mjk87 bij, het ontbreekt een beetje aan een hoogtepunt. Misschien komt het wel door het strakke tempo dat wordt gecreëerd met de doorgaande camera en de drums, waardoor elke scene ongeveer even veel (of even weinig) lading krijgt. Juist de rustpuntjes zijn het sterkste. Ik denk dan bijvoorbeeld aan Stone en Norton op het dak, hoewel het jammer is dat deze setting kort erop nogmaals wordt gebruikt.

Uiteindelijk maakt de film vooral indruk op rationeel niveau en veel minder op emotioneel vlak. Dat is op zich jammer maar in dit geval niet onoverkomelijk. Er valt namelijk genoeg te genieten bij Birdman, waardoor deze oscarkandidaat een ware filmervaring is.