Birdman or (The Unexpected Virtue of Ignorance) (2014)

Oké dan. Op zoveel manieren geweldig dit! Tijdgeest op de staart à la Fight Club, American Beauty, etc., maar dan over nu natuurlijk. Obsessie met sterrendom, hang om aandacht, viral gaan, hoge kunst vs escapisme (in film en theater), de rollen die we spelen en de maskers die we dragen.

Een ongelofelijke Edward Norton. Misschien wel zijn beste rol. Maar eigenlijk mag iedereen spelen tussen acteren en, eh, zichzelf zijn. Zonder dat het te vet aangezet zelfbewust metageklooi wordt. Integendeel zelfs.

Mét de waaier van verschillende plotlijntjes en personages zoals in Iñárritu’s eerste drie films, maar uitgewerkt tot een organischer geheel. De antithese van zijn voorlaatste film Biutiful, daar was alles zwaar in mineur, bij Birdman is alles energie en speelsheid, heel grappig ook. Een breuk met alles wat ie maakte tot nu toe, maar stiekem toch daarop voortbouwend.

En! En! Geniale longtakes en kleurtjes van Lubezki. Op de toppen van zijn kunnen. Niet alleen op zichzelf mooi en virtuoos, maar past ook bij de zoektocht naar ‘echtheid’ van personages en film. Het voelt als een langgerekte jam van een groep geweldige muzikanten, jazzy, wild en uit op ‘happy accidents’ (zelfs wanneer iets eigenlijk te lang doorgaat blijkt het toch te werken of past het in de context), en het idee dat alleen secure regie dat gevoel kan creëren maakt het alleen maar toffer.

Een meteoriet? Een ruimtetuig? Komt Batman (ahum, Birdman!) dan toch from outer space? En - schitterend beeld! - kwallen op een strand. Sjonge jonge... En, en en en, een jazzdrummer die de film een fenomenale drive geeft.

Oké. Kijk. Van Alejandro González Iñárritu weet je dat hij wonderen uit zijn hoed kan toveren. Maar dit? Deze mix van jolige lichtvoetigheid, gewichtige humor, ongebreidelde fantasie, ja zelfs filosofie? Van een regisseur die altijd diepmenselijke films heeft gemaakt, plots dit? Ja, hij doet het toch maar. En hoe! Even de dingen op een rijtje zetten. Of proberen.

Een kritiek op hoe Hollywood Broadway probeert in te palmen. Ook een kritiek over het snobisme en elitarisme van Broadway jegens Hollywood. En ook een kritiek op onze snelheidscultuur, waarin diepgang van geen tel is, wel aantal hits per uur. Een kritiek ook op vorm en bekendheid, die een negatie van inhoud inhouden. Maar! Toch een beetje paradoxaal ook, want maakt Iñárritu geen gebruik van een Hollywoodiaanse saus om zijn verhaal over die wederzijdse minachting vorm te geven? Hollywoodiaans in de zin van: Edward Norton, Emma Stone en Naomi Watts spelen mee. Verder is er niets Hollywood aan ‘Birdman or (The Unexpected Virtue of Ignorance)’. Behalve dan misschien de effecten, die Iñárritu meeneemt in zijn verwondering over het medium film. Een verwondering die zich ook van het publiek meester maakt, eenmaal de regisseur expliciteert wat voor film ‘Birdman’ even goed had kunnen zijn. Want o ja, ook een kaskraker zou Iñárritu kunnen draaien. Ik herhaal: sjonge jonge…

En toch. Toch is de echte held van de film misschien wel Antonio Sánchez. Zijn drumwerk past zodanig goed bij de film dat je haast gaat vermoeden dat de film bij de soundtrack werd gemaakt, en niet omgekeerd. Hij lijkt de bron voor de überorganische cameravoering, waarmee Iñárritu, zoals hij al sinds jaar en dag doet, levens in elkaar laat overgaan. Zo natuurlijk, zo ritmisch, zo volmaakt…dat heeft de cineast volgens mij tot nu toe nog niet zo zo zo goed gedaan.

(Om nog maar te zwijgen van de andere muziek. Mahler…! Geen noot verkeerd in deze film!)

En het verhaal? Daarover ga ik m’n hoofd nog een nacht breken. Niet om oplossingen te vinden, want de film zelf is de oplossing. Dat proces, dat is het echte wonder van cinema.

Niet wat uit een film opstijgt. Wel de film zelf.

O, ‘Birdman’. Gij zijt bijna twee uur verwondering. Verwondering!

4*

Een heerlijke intense film deze Birdman.

Het hoofdpersonage die door Michael Keaton wordt neergezet op een geweldige wijze is de typische antiheld waar het publiek van smult. De emotionele ups en downs volgen zich op in een rollercoastertempo, subliem. Edward Norton steelt mijn zijn "eikel"personage toch wel weer de show, wat een fenomeen deze verschikkelijk coole acteur.

De humor, emotie en fantasie in Birdman kent ongelimiteerde grenzen : de hele zaal bulderde vaak van het lachen en op sommige momenten was het muisstil, maar op andere tijdstippen was het WTF-gehalte heel hoog . Dit is helemaal te wijten aan het sublieme scenario en indrukwekkende regie van Inniratu. Wat mij ook opvalt is dat er enorm lange scenes werden gemaakt zonder editing, een sterk staaltje van voorbereiding en kunde!

Als besluit: een echte aanrader voor liefhebbers van de echte cinema. Voor mij de beste film van het jaar, voor Gone Girl en Boyhood.

Net geen 5 sterren door het einde. 4.5

Bizarre film, maar wel erg likable, net als Black Swan, waaraan Birdman me af en toe deed denken. De film is lang niet zo grimmig, maar heeft toch een bijzonder donkere feel. Het beste aan de film vind ik de illusie dat het geheel in één shot gefilmd is, prachtig gedaan in mooie kleuren (oscar, oscar!).

Michael Keaton is terug! De kans is groot dat hij hier een oscarnominatie voor krijgt. Dat geldt overigens ook voor Norton en Stone, al vond ik hun spel in vergelijking minder opvallend.
De referentie naar Batman is grappig: Op een bepaald moment zegt Riggan dat hij Birdman voor het laatst in 1992 speelde, dit geldt ook voor de acteur (Batman Returns).

De muziek vond ik persoonlijk ronduit irritant, maar ik moet eerlijk zeggen dat het vernieuwend is en enorm past.

Een geweldig filmfeitje op IMDb: When Riggan is on top of the building before he's about to start flying, a lady below asks if he's for real or if it's for a movie. Riggan replies that it's for a movie and the lady yells back that all the movies are full of shit. The woman was not part of the production.

Mooie en frisse film. Visueel is het leuk, maar de drumbeat onder de film vond ik echt indrukwekkend. Begin was even wennen, maar er is zoveel wat bij deze film positief uitschiet. Niet in de laatste plaats het acteerwerk van iedereen, van de hoofdrolspelers tot aan de bijrolletjes toe, ze spelen allemaal geweldig en doen de personages echt tot leven komen. Camerawerk doet veel aan de gebroeders Dardenne denken, lekker dicht op de huid.

Als het verhaal je eenmaal gegrepen heeft blijft het ook de hele tijd boeien. De hier al genoemde kritiek op Hollywood is inderdaad aanwezig, evengoed als kritiek op de critici, maar zeker ook op de kijkers. Ik denk dat de film vooral gaat tegenvallen juist bij de groep die in deze film bekritiseerd wordt en hier een verstand-op-nul-komedie en popcornvermaak verwacht.

Minpuntjes zijn er ook maar die zijn nauwelijks storend, (spoiler!): de special effects als Birdman voor het eerst "opstijgt" om te gaan vliegen vond ik niet zo geslaagd, en het einde zag je jammer genoeg al lang aankomen.

Heel knap hoe Iñárritu er tot nu toe steeds in geslaagd is om een film te maken die boven het gemiddelde uitsteekt, ik heb nog geen "matig" of "redelijk" werk van hem gezien. 4* voor Birdman.

Net niet het meesterwerk waar ik op hoopte, maar wel een geweldige film. Visueel zeer indrukwekkend. De beeldvoering, de kleuren, prachtig. Fantastische acteurs ook, waarvan de belangrijkste een karikatuur op zichzelf spelen. Mooie parodie ook op zowel de massa-hysterie rond blockbusters en Twitter als op arty farty zeikerds die zich verheven voelen boven alles en iedereen.

Een film waar dus heel veel in zit. Mag van mij een heel resem Oscars winnen. Vooral voor Keaton, Norton en het camerawerk.

Kon er niet warm van worden. Kerel die ooit een superheld was in de vorm van Birdman en zijn leven een nieuwe impuls wil geven in het theater als regisseur/acteur. Verhaal had dus weinig speciaals in zich, want hoe verrassend was het dat het niet van een leien dakje zou gaan in het theater. Laat staan die maffe momenten dat die zijn superkrachten had en die vogel in beeld kwam. Explosies hier, ontploffingen daar en een vogel al schijtend op de WC in een ziekenhuis. Kon mij niet bekoren. Begrijp die hele lofzang over deze film dan ook niet.

**1/2

Birdman valt als film bijna niet te vergelijken met andere film, het is een unieke prestatie in de filmgeschiedenis. Niet alleen omdat het lijkt alsof de film in één shot is opgenomen, maar nog meer om de inhoud van de film. Het neemt daarnaast het huidige Hollywood systeem flink in de zeik. Het is een verhaal over een toneelstuk, de acteurs, maar ook de critici daaromheen en wat voor onzekerheden hun aanwezigheid met zich meebrengt voor een artiest. Voeg daar schitterend camerawerk, erg goed geschreven scenes en dialogen en fantastisch actweerwerk aan toe en je hebt Birdman oftewel The Unexpected Virtue of Ignorance.

'Birdman' Recensie - Filmtakers

"You're not an actor, you are a celebrity".

De gimmick bij deze Oscar nominatie is dat het net lijkt alsof de hele film in één take doorlopend is opgenomen.

Het verhaal zelf zet de hele pretentieuze theaterwereld een hak. Dat is op zich wel leuk om te zien. Michael Keaton was prima gecast als ex superhero en ik geloofde het meteen.

Al met al een aardige film maar m.i. geen loftuitingen 5 sterren prent. Daarvoor was het me net iets te langdradig allemaal. Een keer kijken is meer dan genoeg geweest.

Dit was echt fantastisch. Een toneeldrama eigenlijk enkel en alleen, over een gevallen supervogel (of niet?) die via Broadway alles op alles zet om nog een keer te schitteren. Wat hier vooral schittert zijn de acteurs, met Keaton voorop in een geweldige rol, maar minstens zo erg de regisseur/scriptschrijver Inarritu (het continue drama wordt verdomd slim verpakt in droge humor die het luchtig houdt, sterke monologen en dialogen) en dan die cameravoering...constant zitten we bovenop de acteurs (respect voor hoe ze daar acterend mee omgaan) in een continue stroom door de editing die het doet lijken of alles in één take gaat. Absorberend van begin tot eind.

Filmisch gezien is dit dus op alle belangrijke vlakken (script/acteerwerk/regie/camera) van heerlijk hoog niveau, en zo slim stijlvol dat deze film wat mij betreft de accolades verdiend heeft.

Waarom dan toch een halve ster aftrek? Tja...ik kan er de vinger niet helemaal op leggen. Het verhaal spreekt me persoonlijk niet geweldig aan? Het glijdt er best makkelijk in allemaal, qua onderwerp dan zeker? Ik had bij de aftiteling niet het kippenvel en overweldigde gevoel dat een 5* film op mij heeft...dus de emotie miste bij mij misschien? Rationeel bezien is dit toch echt een topper hoor. Heerlijk filmavondje.

"I'm trying to do something important."

Na alle lovende kritieken had ik hier toch meer van verwacht.

Op zich is 'Birdman' een interessante karakterstudie over een verlepte acteur wiens gloriedagen al lang voorbij zijn. Het vertoont zelfs wat gelijkenissen met de carrière van Michael Keaton die in 1992 voor het laatst in de huid kroop van Batman. Destijds een periode waarin het superheldengenre op zijn hoogtepunt beland was en hedendaags zijn we als kijker in een soortgelijke situatie terechtgekomen.

Leuk is de manier hoe er commentaar wordt geleverd op Hollywood; van de snedige dialogen tot aan de one-liners toe. Het komt mooi samen in een tirade die Riggan houdt tegen een recensent, wat me ietwat doet terugdenken aan Chef (2014) waarin het personage van Jon Favreau ook zo heerlijk tekeer gaat.

Door meermaals een long take te hanteren lijkt het alsof de film in één shot is opgenomen, terwijl er slim is gespeeld met de montage en - vlekkeloze - overgangen. Het is knap te noemen, bovendien is het acteerwerk dusdanig sterk dat je geboeid blijft. Je zou kunnen zeggen dat Keaton hier de rol van zijn leven neerzet. Desondanks vind ik het qua narratief tekort schieten om daadwerkelijk te kunnen beklijven.

Al met al best vermakelijk, maar voor mijn gevoel had er meer met dit concept gedaan kunnen worden.

Dikke 3,0 sterren.

Totaal niet mijn soort film. Birdman kent een uitblinkende Michael Keaton die ongetwijfeld voor deze rol is gecast vanwege zijn eigen carrière als vergane glorie dat ooit straalde als superheld. Het was ieder geval weer prettig om hem uit te zien blinken. Verder vond ik er gewoon niks aan. Tikje voorspelbaar, vrij langdradig en emotioneel pakte het me gewoon niet, iets wat een film als deze wel zou moeten doen. Het laatste shot van zijn dochter vond ik trouwens wel fantastisch.

2*

Birdman is een originele film die vooral visueel veel indruk weet te maken maar emotioneel mij niet mee kan meeslepen in het verhaal omdat ik het uitgangspunt nogal stupide vind. De hele film lijkt een lange take wat er behoorlijk tof uitziet en de soundtrack bestaat voornamelijk uit drumgeroffel wat wel intense werkt maar ook wel eentonig is. De acteurs leveren allemaal prima werk en er is genoeg symboliek om de film een tweede keer te kijken waarbij de waardering eigenlijk alle kanten op kan gaan. Een topper vind ik het sowieso niet maar wel origineel en apart kijkvoer.

Goede film. Inhoudelijk deed het me weleens denken aan dè twee films uit 1950, die ook eenzelfde onderwerp hadden met acteurs die uitgerangeerd waren of in ieder geval hun hoogtepunt hadden gehad. En an sich merk je het niet direct in de film, maar het is wel een leuke laag als je het weet.

Natuurlijk valt het camerawerk op. Het is alleen dat het in het begin wat wennen is en nogal vermoeiend. Je wil gewoon eens een cut zien, een stukje ontspanning aan dat beeld dat maar blijft doorgaan. En het maakt ook dat één van mijn fetisjen, het tracking shot, eigenlijk niet echt opvalt terwijl de film er wel talloze kent. Maar verder niets dan lof, met hoe mooi die camera beweegt, de kleurtjes die overal opdoemen en vooral dat schitterende laatste shot. Verder inhoudelijk best fijn, met kritiek op de showbizz maar wel op de juiste manier zonder dat er te nadrukkelijk op te leggen. Ook de humor is vaak geslaagd en de acteurs zijn heerlijk. Keaton schittert sowieso, ook in de scènes dat hij boos wordt: het lijkt echt van binnen te komen. Stone en Norton doen hun best en komen ver, vooral als ze naturel en rustig spelen, maar als ze boos moeten zijn zie je dat het meer moeite kost. Maar goed, zeker bij Emma Stone maken die grote ogen en eigenlijk haar hele verschijning heel veel goed. De beste rol is misschien nog wel van Galifianakis, droogkomisch en precies op de juiste toon. Moeilijk te doen maar knap gedaan.

Echt negatieve punten heb ik eigenlijk niet. Alleen wat deze film echt weerhoudt van een absolute topscore is dat het me net niet goed genoeg wist te raken. Een enkel moment wel, in die drankzaak met gekleurde lampjes of als er ineens klassieke muziek (Mahler zei iemand) op de achtergrond klinkt tussen al dat - goed passende- drumwerk door. Maar dat was zeer sporadisch. Een film dus die over de breedte gewoon heel goed is, maar net die top mist. 4,0*.

Behoorlijk toffe film. Bijzonder dankzij de cinematografie natuurlijk, de percussie-score daarbij gevoegd, en dan nog het verhaal met, dankzij de acteurs en de dialogen, z'n meta-niveaus. Over het camerawerk: ik hoorde dat Iñárritu elke draaidag (30 in totaal) de volledige film opnam en z'n acteurs verplichtte om precies de bewegingen te maken die hij had uitgedacht. Een opmerkelijke en ik denk ook loodzware manier van werken. De cameravoering deed me een beetje denken aan de vroege films van PTA (tot en met Magnolia), vooral wanneer de lopende camera z'n personages oppikt en volgt tot zich een nieuw karakter aandient.

Birdman is eigenzinnig, vlot en grappig. Maar, en ik treedt hier onder meer mjk87 bij, het ontbreekt een beetje aan een hoogtepunt. Misschien komt het wel door het strakke tempo dat wordt gecreëerd met de doorgaande camera en de drums, waardoor elke scene ongeveer even veel (of even weinig) lading krijgt. Juist de rustpuntjes zijn het sterkste. Ik denk dan bijvoorbeeld aan Stone en Norton op het dak, hoewel het jammer is dat deze setting kort erop nogmaals wordt gebruikt.

Uiteindelijk maakt de film vooral indruk op rationeel niveau en veel minder op emotioneel vlak. Dat is op zich jammer maar in dit geval niet onoverkomelijk. Er valt namelijk genoeg te genieten bij Birdman, waardoor deze oscarkandidaat een ware filmervaring is.

Goede film maar niet geweldig.

Als eerst kwam het concept heel origineel over, de scenes die met één camera geschoten zijn, de alternatieve soundtrack in de vorm van drums en het met vlagen fantastische spel van de acteurs.

Het is erg lastig om scenes op deze manier te schieten, takes duren erg lang wat veel concentratie van de acteurs vergt. Sommige shots waren ook erg moeilijk zoals de repetitie scene aan tafel. De cameraman moet op precies de goede snelheid om de tafel lopen zodat hij op de juiste momenten de acteurs kan uitlichten die op dat moment in het toneelstuk naar voren worden geschoven. Het camerawerk draagt ook heel veel bij aan de sfeer van de film. Er zijn veel warme beelden te zien maar er wordt tegelijkertijd ook een benauwd beeld van Broadway geschetst. Zo wordt de glamour kant genuanceerd.
Een van mijn persoonlijke helden was weer fantastisch: Edward Norton. In elke scene waarin hij zit steelt hij de show. Wellicht heeft dat ook iets te maken met het dominante karakter wat hij moet uitstralen, maar het is voor een groot deel toch zijn charisma.
Emma Stone was ook erg leuk om naar te kijken. Met haar mooie grote ogen. Ze kan goed het meisje spelen wat geheel overhoop ligt en toch schuilt er charme in haar. Dat vind ik knap.
Keaton is natuurlijk degene die zichzelf het meest op de hak neemt in deze spottende superhelden film en daarom alleen al chapeau. Hij straalt veel realisme uit maar wordt wel weggespeeld door Norton.

Opvallend vond ik de humor. Deze was best wel seksueel getint voor een Oscar favoriet. Er zat veel sarcasme in en dat deed de film zeker goed.
Wat minder was de sentimentele laag die er vaak iets te dik bovenop lag. De plot wordt na een tijdje gereduceerd tot een wat moralistisch verhaaltje. Er zit kritiek op meerdere instanties/tijdgeest in de film verwerkt. Dit vond ik mooi toen het wat onderhuids bleef, maar wordt uiteindelijk toch teveel aan de kijker opgedrongen door bijvoorbeeld letterlijk op te dreunen dat Birdman het jammer vond dat hij de geboorte van zijn dochter filmde ipv meemaakte. De kritische noten naar hollywood en de kunst van de kunst vond ik dan beter uitgepakt. Sommige van die noten blijven helaas iets teveel in huidige trends hangen, (het benoemen van films die anno 2014 populair waren, acteurs opnoemen etc.) Ik ben bang dat dit de film minder tijdsloos maakt. Maargoed dat zal later moeten blijken. Over de duur van de film; deze zakt na een tijdje iets in. De makers hebben dit geprobeerd op te lossen door de humor wat op te schroeven wat niet altijd aankomt. Sommige grappen slaan de plank mis. Ook Galfinakis speelt iets te veel een typetje wat de realistische onderlaag van deze film wat aantast. En uiteraard de scene na de première.. Beetje jammer.

Toch een vermakelijke film die vooral door het camerawerk en Norton wordt opgetild. Gaat vast wel wat Oscars in de wacht slepen.

Buiten de surrealistische scènes - ik moest af en toe aan "The Fisher King" denken - wist deze film mij niet te boeien. Dat kwam vooral omdat het verhaal mij gewoonweg niet aansprak. Ook de personages vond ik niet interessant. Duidelijk dus niet mijn ding deze film. Meer heb ik er niet over te zeggen.

3,0*

Wauw, wat een film! De thematiek van de film is hedendaags, zowel qua inhoud (bv. ons verlangen naar bewondering en aandacht – om iemand te zijn, om geen mislukkeling te zijn -, hetgeen we verwarren met liefde) als qua vorm: ik zou zeggen typisch postmodern met een bewuste vervaging van wat echt is en wat schijn is, maar op een volslagen unieke manier (de film is zonder twijfel een van de meest originele films die je ooit zult hebben gezien) en op een ijzersterke manier. De film is een twee uur aanhoudende hallucinerende ervaring en een woeste achtbaan van spektakel en tegelijkertijd verontrustend realistisch en ‘echt’. Alles is op een briljante manier tegelijkertijd echt en niet echt. Bv. de hoofdpersoon – gespeeld door Michael Keaton – speelt in feite zichzelf (namelijk als de acteur die beroemd is geworden als Batman in de succesvolle Batmanfilms uit de jaren '90 en nu poogt om zijn carriere nieuw leven in te blazen) en de film lijkt in slechts één take te zijn opgenomen (de camera draait als het ware voortdurend rond en brengt zo vloeiend de ene scene na de andere zonder een ‘cut’, hetgeen een hallucinerend effect geeft) waardoor de film geen gemonteerde film maar ‘live’ zoals een toneelstuk lijkt te zijn uitgevoerd en de film gaat dan ook niet toevallig over een toneelstuk.

Maar de film is niet alleen technisch en intellectueel een hoogstandje, maar met het ‘live’-gevoel komt een rauwe energie mee dat samen met de deprimerende toestand van de hoofdpersoon een bijzonder tragisch effect geeft: je voelt dat de achtbaan gaat ontsporen, dat je als het ware in een auto zit die op een muur afraast. En tegelijkertijd is de film lichtvoetig en komisch, alsof je voortdurend wakker wordt uit een nachtmerrie en je opgelucht realiseert dat het slechts spel is. Of is juist het gespeelde echt (zijn we niets meer dan onze maskers, zoals Nietzsche al betoogde?) en zijn we hoe de anderen ons zien (en bestaan we uberhaupt pas als anderen ons zien, als we een publiek hebben?), zoals de hoofdpersoon niet kan ontsnappen aan zijn imago als Batman en zijn tegenspeler alleen op het toneel een erectie kan krijgen omdat hij alleen als acteur zichzelf kan zijn? ‘Truth or dare?’ roept de dochter van de hoofdpersoon telkens uitnodigend en ze haat het als de ander dan voor ‘truth’ kiest (omdat de waarheid 'saai' is): doet misschien de waarheid, wie we werkelijk zijn of wat een recensent over een film zegt er niet toe, maar gaat het erom te worden wie we willen zijn (waarbij we risico moeten nemen en letterlijk iets 'op het spel' moeten zetten) en om te ontsnappen aan de grauwe realiteit in een fantasie waarin we werkelijk iemand zijn en waarin we dus echt bestaan? De film bevat magisch-realistische elementen (het meest in het oog springende dat de hoofdpersoon als Batman kan vliegen) en werkt als een goocheltruc, maar gaat tegelijkertijd over het harde werk - wat zich achter de coulissen afspeelt - om het magische effect te bereiken. De tragedie ontspint zich als een val (de film begint en eindigt ook – heel metaforisch – met het beeld van een vallende ster), maar uiteindelijk krijgt de hoofdpersoon vleugels en vliegt hij omhoog. De hoofdpersoon lijdt in de film aan wanen, maar omgekeerd wordt de waan van de film werkelijkheid want de uitgerangeerde acteur Keaton heeft met deze film – net als de acteur die hij in de film speelt – een grote comeback gemaakt en gaat in de echte wereld mogelijk een oscar winnen met deze film! Moet ik nog doorgaan? Deze film is een uniek meesterwerk!

Opvallend is wel dat de film van het ‘gewone’ publiek vooral slechte kritieken krijgt (op moviemeter en op Imdb), dat de film maar pretentieuze bullshit vindt, en dat de film dus weer typisch zo’n lieveling van de critici c.q. de snobs is. Dat is wel ironisch: zoals ik al heb aangeduid is de film volgens mij sterk ‘existentialistisch’ in de zin dat het ‘waarheid’ afwijst ten gunste van actie en het nemen van risico’s (al onze kennis bestaat uit het plakken van ‘labels’ op dingen die die dingen echter misrepresenteren, zoals ook de hoofdpersoon laat weten). De film bekritiseert haar eigen publiek: als een acteur een preview verpest, sneert die acteur tegen het geschokte publiek dat ze ook stom zijn om naar een voorstelling te komen kijken in plaats van dingen zelf te beleven. Het gewone publiek ziet de gelaagdheid van de film echter niet en zelfs de critici hebben moeite om de subtitel (‘Birdman or The Unexpected Virtue of Ignorance’) te begrijpen terwijl die daarnaar verwijst. Die subtitel heeft te maken met het contrast tussen popcultuur (‘cartoons en porno’) en echte kunst die eveneens wordt vervaagd in de film: de film bekritiseert de observator die dingen weet (zoals Schopenhauer zijn taak als filosoof zag: de filosoof is de 'objectieve' observator die niet leeft maar slechts het leven observeert), maar met die afstandelijkheid zelf geen risico’s neemt zodat diens kennis ‘lui’ en ‘laf’ is (zoals Kierkegaard al betoogde: waarheid is geen waarheid als je er niet in kunt leven en dat leven erdoor kunt verliezen). Net als het existentialisme prijst de film leven in plaats van weten: dat is die onverwachte deugd van het niet weten. En daarmee prijst de film in wezen een actiefilm als Batman (en ook de personages in de film zijn eigenlijk cartoonachtige karikaturen) boven dat ‘filosofisch geouwehoer in kunstfilms’ (en recensies als de mijne). De hoofdpersoon wil een kunstvoorstelling maken, maar zo’n kunstvoorstelling verliest daarmee de representatie van het echte leven dat Batman wel heeft, ook al is Batman puur fantasie maar daarmee weer echte kunst. En omgekeerd is het echte leven misschien ook wel magisch-realistisch. Maar misschien moet je filosoof zijn om te begrijpen dat filosofie onzin is? In ieder geval is het ironisch dat de mensen die het hardst worden bekritiseerd door de film – de professionele filmcritici – de grootste fans zijn van de film.

Hele bijzondere film, zowel qua verhaal als visueel spektakel. Ik was ook niet geheel verrast dat het dezelfde cinematograaf heeft als Children of Men. Daar had je natuurlijk ook al van die lange shots en hier was het natuurlijk allemaal helemaal bijzonder gefilmd. Ook erg knap gedaan qua choreografie. Met deze cast zijn wat risico's genomen maar iedereen is gewoon briljant. Zeker Emma Stone heeft me erg verrast. Alleen het eind vond ik iets minder en dat is wat jammer. Maar al bij al is dit wel een erg sterke film en bijzondere productie gebleken.

4*

Eerst dacht ik, wat een kutfilm, wat een onnozel gedoe met die ronddraaiende camera...wat een verwarrende openings-scène. Maar toen de hoofdpersoon, de regisseur "Birdman" een lamp op de kop van die slechte acteur liet vallen begon ik die regisseur leuk te vinden (ja, echt, hihi, zo'n stouterd) en was ik heel benieuwd naar zijn leven.

Ik kon mij juist heel goed inleven in zijn gevoelens en in zijn hunkering. Die ene scène, waarbij hij van op het dak van het gebouw naar beneden sprong deed mij beseffen dat ik van Birdman gaan houden was. Het overweldigde mij helemaal dat hij kon vliegen! De tranen sprongen in mijn ogen en ik zat daar redelijk beschaamd te huilen, zo'n grote hete tranen zeg -gelukkig dat het donker is in de cinema - niet van verdriet , van ontroering en pure opluchting denk ik.

Ben zelf ook een artiest en dan verlang je inderdaad naar erkenning en succes, en ik weet zeker dat bewondering een zuivere vorm van liefde is.

En wat ook waar is denk ik : recensenten worden recensenten omdat het mislukte artiesten zijn, en daarom is het goed om de mening van anderen nooit belangrijker te vinden dan je eigen mening.

Leuk, maar had er wel iets meer van verwacht.

Trailers en ander promomateriaal maakten slim gebruik van de paar geanimeerdere scenes die de film rijk is, maar uiteindelijk is het toch vooral een film geworden over een toneelstukje en de conversaties die zich daarrond afspelen.

Meest opvallende aan de film is de one-take die Iñárritu in elkaar bokst. Slim geknipt en geplakt uiteraard, maar nog steeds een waar huzarenstukje. Toch mist het de impact die een film als Irréversible wel had. Het camerawerk heeft een beetje onder de lange cuts te leiden, het zit vaak te dicht tegen de acteurs (al leek me dat bewust) en het is niet vrij genoeg. En dan zit je toch naar een stijlvorm te kijken die veel aandacht vergt maar het niet helemaal waar weet te maken. In die paar opvallendere scenes is de CG trouwens niet zo best. De vliegende Keaton ziet er maar fake en knullig uit.

Soundtrack ook opvallend, al vond ik het iets te nerveus. Het past op papier misschien wel bij het sfeertje dat Iñárritu probeert neer te zetten, maar het resultaat is er niet helemaal naar. Acteerwerk is gelukkig wel goed. Fijne cast met een paar knappe rollen. Keaton is sterk, verder meer dan solide bijrollen voor Galifianakis, Norton en Stone.

De film moet het uiteindelijk hebben van wat afzonderlijke scenes. Qua thematiek vond ik het iets te incesteus. Sowieso niet zo fan van films die over film/acteren/theater gaan, Birdman is daarop geen uitzondering.

Best de moeite om een keertje te zien, maar Iñárritu schiet als regisseur iets te kort. Dat heeft hij wel al meer gedaan, dus een echte verrassing is het niet.

3.5*

Waar te beginnen, om uit te drukken wat ik van deze ongelooflijk goede film vond...

Al tijden stond Birdman bij mij op de radar. In de eerste plaats ben ik een groot fan van Iñárritu, maar eigenlijk vond ik het ook wel eens tijd worden voor wat vernieuwing in zijn oeuvre. Toen ik voor het eerst deze trailer zag, wist ik al dat het niet zou gaan lijken op zijn voorgaande werken. En wat vindt hij zichzelf opnieuw uit zeg, met deze inktzwarte komedie/satire.

Allereerst is daar dat fantastische camerawerk, wat je doet geloven dat de film in één lange shot is opgenomen. Dit is veel meer dan slechts een gimmick of leuke stijltoevoeging, voor mij is het zelfs het fundament van de ‘livefilm’ die het hierdoor geworden is. Als je je alleen al bedenkt hoeveel precisie en vakmanschap hierbij om de hoek komt kijken… Dat staat bijna haaks op het eindresultaat, waarin je soms het gevoel krijgt naar een soort van experiment te kijken. Enigszins onvoorbereid, vol met improvisatie-achtige toevoegingen. En dat terwijl het dat allesbehalve is. Een beetje lastig te omschrijven, maar het wekte exact de gewenste sfeer op.

Overigens, probeer deze film te kijken zonder pauze. Zelden wekte de biospauze meer irritatie op dan bij het kijken naar Birdman; het enige echte ‘c(k)ut-moment’ van deze mooie filmavond.

Wat verder positief opvalt is hoe echt alle acteurs excelleren. De rol van Keaton natuurlijk, doordrenkt van zelfspot. Maar ook Norton die weer eens een verpletterende indruk achterlaat, zoals hij dat in het verleden vaker deed. Birdman zit daarbij vol met prachtige oneliners en messcherpe dialogen die je op het puntje van je stoel houden. En dat alles gegoten in een creatief scenario waardoor ik echt het gevoel kreeg naar iets unieks te kijken. Zelden kwamen stijl en inhoud zo goed samen als in dit meesterwerk.

Want inhoud en diepere lagen zijn volop aanwezig. En als ik dan toch iets negatiefs moest noemen, dan zou het zijn dat de aanwezige kritiek soms wat subtieler verpakt hadden kunnen worden. Anderzijds, satire aan het adres van Hollywood, showbizz, social media, smartphone-cultuur, oppervlakkigheid, maar ook de sneer richting mensen die hunkeren naar succes en alleen met zichzelf bezig zijn kunnen me niet vaak genoeg benadrukt worden. Het stoorde daarom uiteindelijk niet, maar ik kan me voorstellen dat de film voor sommigen soms wat te moralistisch wordt.

De beleving van de film wordt verder versterkt door de geweldige, chaotische drumsoundtrack, die goed aansluit bij de mentale staat van de hoofdpersoon en perfect matcht met het hele ‘alter-ego-gegeven’. Het versterkt de strijd die Keaton continu met Norton, de recensente en vooral met zichzelf voert en draagt bij aan het kloppende geheel. Wat overigens een mooie vondst is, is dat je deze drummer een paar keer in beeld ziet verschijnen.

Nee, Birdman kent voor mij eigenlijk geen minpunten en krijgt dan ook de volle mep. 5*. Het is dat ik nooit zo met lijstjes bezig ben en mijn top 10 niet echt bijhoud, maar Birdman zou daar eigenlijk hoog in geplaatst moeten worden.

Birdman, wat moet zeggen. Wat een prestatie. Zowel van Innaritu, als de acteurs en Cameraman Lubezki. Een film zoals ik niet eerder heb gezien. Kritiek op kunst, de maatschappij, hoe we tegen cultuur aankijken en het consumeren daarvan, maar ook hoe we onszelf zien, naarmate we ouder worden. En dan laat ik nog een hoop zaken weg.

Zoals al eerder gezegd is en ook uit de wisselende waarderingen blijkt, is Birdman geen allemansvriend: daar is hij simpelweg te eigenzinnig voor. Mijn aanvankelijke waardering was ook 4* om eerlijk te zijn, maar het nagalmen van deze film is onmiskenbaar en legitimeert een 4,5*. Het niet kunnen meeleven met de personages wat sommigen ervaren is iets dat ik persoonlijk niet herken. Keaton (lees: Riggans) worsteling met zijn tanende carrière en zoektocht naar professionele erkenning in plaats van alleen celebrity status raakte mij wel degelijk, maar ook de momenten met zijn naar liefde en een gezin hunkerende vriendin, en de terugblikkende gesprekken met zijn ex-vrouw, grepen mij zeker aan. Norton en Stones karakters zijn wellicht iets ongrijpbaarder, maar het is natuurlijk niet noodzakelijk dat we binding voelen met ieder karakter in een film. Iedereen speelt de pannen van het theater, inclusief de acteurs waarvan ik het niet direct verwacht had. Ik betrapte me erop dat ik met grote ogen zat te kijken naar wat Stone en Galifianakis neer wisten te zetten. Maar het is met name Keaton die hier echt de show steelt door tot aan het gaatje te gaan.

Technisch is Birdman fenomenaal, wie cinematografie een warm hart toedraagt zal Lubezki al kennen van zijn werk voor Malick en Cuaron, en ook hier is hij duidelijk nog steeds on fire. Hoewel sommige verborgen cuts inderdaad wel te spotten zijn, is dit uiteindelijk niet waar het om gaat. Het vloeiende camerawerk en het one take gevoel, zorgen ervoor dat we als kijker diep in deze blik achter de schermen van de theaterwereld opgaan. Zijn er dan geen minpunten? Natuurlijk wel. Sommige mensen stoorden zich hevig aan de nadrukkelijk aanwezig zijnde percussie-score, en ook in mijn hoofd blijft de twijfel jeuken of een goede meer traditionele score Birdman niet juist net dat beetje meer impact had kunnen laten maken.

Maar hoe zit het nou? Is Keaton gek geworden? Wat zit er in zijn hoofd en wat niet? Kan hij echt vliegen? Magisch realisme, is het label waar Birdman onder valt. Een voornamelijk realistische wereld, waarin toch onverklaarbare dingen in gebeuren, waarvan we niet weten hoe het zit. Ook aan het einde van Birdman blijven we met enkele vragen zitten. Gelukkig maar, wat mij betreft. Mocht Innaritu volgens sommigen weg zijn geweest, dan is hij nu duidelijk terug.

Van Alejandro González Iñárritu ben ik nooit een fan geweest, doordat zijn films vaak geforceerd zwaarmoedig op mij over kwamen en altijd nogal even geforceerde verhaallijnen hadden. Toch zag ik dat hij stijl had en eindelijk wordt dit gecombineerd met een inhoud die mij meer ligt. Eigenlijk was hij een van de laatste regisseurs waarvan ik verwacht had dat hij de overstap zou maken naar komedie, laat staan dat ik dacht dat hij het aan zou kunnen, maar dat maakt dit alleen maar meer een aangename verrassing.

Op zich is het verhaal niet bijster origineel. Je kunt er een hoop filosofen op los laten zo blijkt, maar films over theater, film of literatuur reflecteren bijna altijd enorm zelfbewust op zichzelf. Als Riggan hier opmerkt dat het stuk dat hij uitvoert steeds meer op zijn eigen leven begint te lijken is dat een statement die je zou kunnen toepassen op veel andere films met deze setting. Origineel is het in dit opzicht niet zozeer dus, maar de uitvoering is dat wel.

Wat mij hier zo pakte was de bijna elektrische energie die door de film liep, evenals het ritme. Dan heb ik het niet eens zozeer over de soundtrack alleen, maar alles in z'n geheel. Er zit een bijna roekeloos gevoel in, alsof het niet alleen voor de hoofdpersoon nu of nooit is, maar ook voor de camera en ja, de percussionist. Lange takes worden vaak gebruikt voor wat meer observerende en ook meestal wat meer trage films, maar niet hier (een paar scènes uitgezonderd). Het brengt je in de rush van deze theaterproductie, waarin de emoties hoog oplopen. Er is iets enorm fysieks aan deze aanpak, waarbij de vele close-ups helpen, dat voor een enorme spanning zorgt. Waar in het verleden Iñárritu dit vooral omgezet zou hebben naar extreem zware gevoelens, doorbreekt hij het hier met humor en zelfs magisch realisme, zonder daarbij de urgentie van de situatie te missen.

Ik vond het adembenemend en heb de hele tijd op het puntje van mijn stoel gezeten. Meer dan thematisch is dit iets dat ik filmisch gewoon enorm aangrijpend vond, maar Iñárritu verdient wel lof dat hij de perfecte inhoud weet te rijmen aan die cinematische hoogstandjes. Iedereen die hierbij betrokken was verdient lof, inclusief de gehele cast, Director of Photography Lubezki, en improvisatiedrummer Antonio Sanchez. Het is gewoon filmmaken op hoog niveau.

4,5*

ongelofelijke ervaring.uniek.

ik ben echt flabbergasted.

De shot van ruim een half uur onderbroken.de kritische kijk op social media,kort en krachtig.

surrealistisch en daar tegen over zeer realistisch.tja zo kan ik wel door gaan maar eigenlijk

zou ik het kunnen proberen te beschrijven,maar als je een film liefhebber bent,en je wilt iets zien wat zeer ,zeer zelden voorbij ziet komen,,,,, komt.ga dit zien.!!

Niet zo best als ik had gedacht.......acteerwerk van alle sterren is van hoge kwaliteit dus daar ligt het niet aan.

Het verhaal kon mij gewoon niet zo boeien....saai en langdradig vond ik het.

Het visuele en het acteerwerk maakt een hoop goed en ik kom daardoor nog op een goede voldoende.

Geweldig wat Alejandro González Iñárritu hier met Birdman neerzet. En niet alleen hij trouwens, want ook het camerawerk en de acteerprestaties zijn buitengewoon goed. Het camerawerk is echt om van te smullen. De opening is zo wervelend en dynamisch, dat ik gelijk de film in gezogen werd. Technisch is dit enorm moeilijk, want naast de manier van filmen mogen ook de acteurs in zo’n situatie niet falen. Dat gebeurt gelukkig ook niet.

Ik ben eigenlijk over iedereen wel enthousiast. De hoofdrol is uitstekend, maar ook de bijrollen van bijvoorbeeld een Watts en Galifianakis zijn zonder meer goed te noemen. Verhaaltechnisch is het niet eens zo heel bijzonder, maar het camerawerk is hier echt een hele grote meerwaarde. Het zorgt ervoor dat de situaties nog veel echter en realistischer aanvoelen. De dynamiek en lange shots, doen me trouwens ook erg denken aan Boogie Nights van Paul Thomas Anderson. Ook bij die film kreeg ik een bepaald gevoel, iets ongrijpbaars, wat hier ook gebeurde.

Het enige echte minpunt is de soundtrack. Ik vond het soms wat storend, te nadrukkelijk aanwezig en op de één of andere manier paste het er niet goed bij. Gelukkig haalde het me niet uit de film. Daarvoor was de rest gewoonweg te goed. Zelfs de surrealistische scenes zijn erg goed gemaakt. Het zorgt er overigens wel voor, dat niet alle vragen gelijk beantwoord zijn. Maar juist dat gelaagde zorgt ervoor dat Birdman nog een extra dimensie heeft, waarbij in de toekomst nog het één en ander te ontdekken valt.

Alejandro González Iñárritu levert hier een meesterwerkje af, iets wat hem met Amores Perros al een keer eerder lukte. Birdman is geweldig, enorm knap gemaakt en een film die je van het begin af aan opzuigt en tot het einde toe nooit meer loslaat. Zo zie ik ze graag.

4,5*

Je moet er wel even voor in de stemming zijn, de films van Alejandro González Iñárritu. Want veel droeviger en zwaarmoediger worden ze niet. Geheel ongemerkt heb ik in de loop der jaren al zijn films gezien en ik kan ze me, in tegenstelling tot veel films, allemaal nog vrij goed voor de geest halen. Dat zegt wel iets. Ik was dan ook razend benieuwd naar Birdman, zeker nadat hij werd overladen met Oscarnominaties. Over twee weken zullen we zien hoeveel de film gaat verzilveren.

Het duurt niet lang of het is duidelijk waar de film het van moet hebben. Het acteerwerk. Minutenlange, onafgebroken shots met onafgebroken, puik acteerwerk. Keaton speelt zijn rol geweldig als compleet uitgebluste acteur. Leuk om Norton weer eens in een fatsoenlijke film te zien, want hij doet waar hij goed in is: acteren. De laatste jaren heeft hij zijn talent nogal verspild aan tenenkrommend slechte films als Stone (2010). De rest van de cast was ook overtuigend met als uitschieter een opvallend ingetogen Galifianakis. Bij Emma Stone heb ik me alleen maar geërgerd aan haar uitpuilende goudvis-ogen. Ik vind haar even aantrekkelijk als Jack Nicholson in een glanzende legging.

Op het acteerwerk kun je weinig aan te merken hebben. Ook visueel is het mooi om naar te kijken. De cameravoering is losjes maar niet tè homevideo-achtig. De belichting en de kleuren zijn prachtig. De innerlijke strijd die Keaton voert, wordt mooi neergezet in woord ("this place smells like balls") en beeld (de ogenschijnlijke telekinese en allerlei andere special effects).

Toch heb je bij de aftiteling een leeg gevoel. De laatste vijf minuten voelen een beetje afgeraffeld en vaag en dit haalt eigenlijk de hele film een beetje onderuit. Technisch gezien is dit een hele goede film, maar dat spreekt niet iedereen aan. De trailer zet de gemiddelde filmkijker ook wel een beetje op het verkeerde been. Vrijwel alle stunts en special effects die de film rijk is, zitten er in zijn geheel in. De trailer heeft mede daardoor een heel andere toon dan de film.

Het is lastig om je in te leven in Riggan Thomson omdat zijn acties steeds vager worden. Daardoor heeft de film op een aantal momenten de neiging tot wazig voortkabbelen en hierdoor krijgt Birdman een compleet onnodige arthouse sfeer. Met wat meer amusementswaarde en een beter einde zou de film over enkele decennia legendarisch zijn. Nu niet.

3,5 sterren

Eerste kwartier had ik moeite de film op te pakken, daarna werd het beter, waarom weet ik eigenlijk niet. Het wennen aan het karakter van birdman en andere personages duurt schijnbaar even. Ik kan me voorstellen dat er toch mensen afhaken, het blijft in een bepaalde sfeer hangen dus ja..
Ik vond het uiteindelijk toch wel een goede film, vooral de opbouw naar het einde. Je voelt langzaam aan dat het einde apart gaat aflopen Tot op het laatste moment "plakt" de birdman nog aan hem vast, ook zoals hij in de spiegel kijkt in het ziekenhuis.. ]Het einde weet ik niet zo goed te interpreteren dit ook naar aanleiding van de reactie van Emma stone, die het raam uitkijkt, eerst naar beneden en dan omhoog met een lach.. Iemand?

Ik snap wel dat serieuze filmbuffs dit een goede film vinden, want dat is het.

Met name filmisch gezien zeer knap. Cinematografie, muziek, art direction. Allemaal top.

Maar... het pakt me totaal niet. Volstrekt irritante karakters en een verhaal dat serieus echt niet zoveel om het lijf heeft als men wil doen voorkomen in de media (vind ik)

Echt geen film die ik nog eens hoef te zien. En ik vind alle vorige Inarittus geweldig.

Vind het ook opmerkelijk dat er zoveel mensen enthousiast over zijn. Maar goed, my loss waarschijnlijk.