Birdman or (The Unexpected Virtue of Ignorance) (2014)

Gezien in de FilmHallen te Amsterdam (aanrader!). Behoorlijke verassingen. Ik verwachtte een drama film met wel okay acteerprestaties en prima verhaal, maar het is veel meer dan dat. Dit was een unieke ervaring met geweldige cinematografie, sfeer en muziek. Het verhaal was top en neemt je echt mee in de wereld van Broadway. Daarnaast waren de acteerprestaties geweldig. Michael Keaton zette een ijzersterke rol neer net als de rest. Zack Galifianakis zette een leuke rol neer als de director en zorgde voor veel komische momenten.

Aanrader

Geen idee wat ik hierover moet schrijven. Niet omdat er niets over te zeggen valt, integendeel, maar omdat dit (voor mij) zo'n nieuwe filmervaring is dat ik niet de juiste woorden weet te vinden.

Het valt denk ik nog het best te beschrijven als een soort droom. Alles in het theater is al enigszins dream-like, door het in elkaar overlopen van scènes en de af en toe wat onwaarschijnlijke gebeurtenissen, maar die kunnen op zich best nog echt gebeuren. Met de vliegscène later in de film wordt het droomgevoel wel heel letterlijk, en moet je je als kijker echt af gaan vragen waar je nu precies naar zit te kijken.

Het balanceert eigenlijk telkens op de lijn tussen realisme en surrealisme, en dat geeft samen met de zeer aparte cameravoering, montage en de enigszins vervreemdende omgeving van het theater een heel aparte sfeer. Dat is soms niet helemaal mijn ding, maar los daarvan kan ik eigenlijk niets anders dan positief zijn. Origineel, goed geacteerd, puike dialogen, leuke casting en eigenlijk op alle punten, vooral vormtechnisch, verfrissend. Zo'n scene dat hij via Times Square in zijn ondergoed weer naar het toneel moet is natuurlijk schitterend gedaan. Ook de scènes tussen Emma Stone en Edward Norton op het balkon behoren zowel qua setting als inhoud en acteerwerk tot mijn favorieten.

Zou wel echt leuk zijn als dit de Oscar zou winnen, denk dat ik voor deze ga als mijn favoriet.

Voorzichtige 4,5*

Ondanks dat het theaterverhaal origineel was en de uitvoering fraai in beeld werd gebracht met veel meelopende camerabeelden, kon deze film me niet helemaal bekoren.

Dat heeft vooral te maken dat ik het allemaal te druk en te hectisch vond. Ook is het allemaal behoorlijk langdradig en ietwat saai (ik heb soms steeds 30 seconden vooruit zitten te spoelen) en vond ik het verhaal (speelt zich voornamelijk af in het theater) eerlijk gezegd niet echt boeiend of pakkend. Dat heeft ook te maken omdat er veel karakters in de film meespelen en er bijna continue van de eerste tot de laatste minuut gepraat wordt (je krijgt nauwelijks de tijd om het te verwerken of er begint alweer een ander gesprek). De meeste dialogen daarvan vond ik persoonlijk ook niet echt interessant, hoewel het soms wel wat grappig was. Maar echt grappig in het geheel vond ik deze film niet, terwijl hij wel mede bestempeld staat als een komedie. De uitvoering van het verhaal was overigens leuk gedaan (ook trouwens de muziek, zoals de drummer die in beeld werd gebracht en waarbij men dan langsliep) en visueel werd alles fraai in beeld gebracht zoals o.a. het stuk waarbij Michael Keaton in zijn onderbroek (omdat zijn badjas is komen vast te zitten bij een dichtslaande achterdeur van het theater als hij even buiten staat te roken) over het drukke Times Square terugloopt naar de hoofdingang van het theater.

De bekende cast deed het goed en dan vooral natuurlijk hoofdrolspeler Michael Keaton die in deze film behoorlijk hyperactief acteerde. Maar zijn rol als toneelspeler (in het theaterstuk), acteur (zeg maar het Birdman gedoe als superheld en de gemaakte films daarover) en persoon Riggan speelde hij voortreffelijk en is eigenlijk wel Oscar-waardig. Maar ook de rol van Edward Norton was goed en vooral leuk en hij zorgde soms ook voor de komische ondertoon in het verhaal (zoals het gedoe met de drank gin en als hij wilt neuken tijdens het theaterstuk en hij dan een stijve heeft ). Zach Galifianakis die normaal gesproken altijd in films de lolbroek uithangt, heeft in deze film min of meer een serieuze rol en dat vond ik eigenlijk niet echt passen bij hem. Vrouwelijk schoon is er ook aanwezig in de vorm van Naomi Watts (altijd goed en degelijk spelend), Emma Stone (ik vind haar persoonlijk niets met die grote ogen en vreselijke mond als ze praat, inclusief haar stem) en Andrea Riseborough die er qua uiterlijk zeker wezen mocht.

Al met al kon deze film me niet helemaal bekoren. Maar vanwege de uitvoering van het verhaal en vooral de sterke rol van Michael Keaton, krijgt deze film toch van mij een kleine voldoende.

Topper.

Iñárritu heb ik eigenlijk altijd al fantastisch gevonden. 21 gram moet ik nodig herzien, en Biutiful gaat ook weer op de lijst. Maar zijn zijn debuut en Babel zijn fantastisch. Nu is hij bij een iets lichtvoetiger werk beland. En ook dat nailed hij gewoon!

Verhaal is heerlijk. Keaton speelt iemand met een achtergrond dat verdacht veel op hem lijkt, Norton is ook geweldig. Van hem zijn toch ook wat verhalen bekend van niet de makkelijkste op de set. Zelfs mijn persoonlijke nachtmerrie Emma Stone kon ik hebben. Eat me! Jump on my face! Wie had gedacht dat downer Iñárritu lekkere humor heeft. Visueel ook helemaal mijn straatje. Geweldig! Het kan allemaal nog maffer en hectischer weten we van Noe. Maar hier werkt dit perfect.

4.5 sterren.

Lang geleden dat ik een film heb gezien die zo'n positieve indruk op mij achterlaat. Het is vooral een intense film, die door het gevoel van één ononderbroken shot een soort surrealistische sfeer krijgt, hetzelfde gevoel dat je hebt als je een nacht doorgehaald hebt.
Daarnaast voelt het soms gejaagd aan omdat de film nooit stilstaat en er altijd wat gebeurt. Hoewel er wel kortstondige rustmomenten zijn -als de camera even stilstaat- voelen deze nooit aan als een bezinningsmoment. Het geeft een unieke kijkervaring, vergelijkbaar met het droomachtige Russian Ark en het lange openingsshot in Touch of Evil.

Ik verbaasde me over hoe goed sommige dingen gefilmd waren. De cameravoering in de wandelgangen en vooral het shot op straat bij Times Square vond ik bijzonder indrukwekkend gedaan.

Michael Keaton zet als Riggan een geweldige rol neer die wordt ondersteund door een prima cast; Edward Norton, Zach Galifianakis, Emma Stone en Naomi Watts zijn subliem in hun bijrollen.
Met name de interacties tussen Riggan en Mike waren erg vermakelijk.

Wel vond ik dat de film iets te lang doorging. Voor de vliegscene vond ik wat lang duren (en helaas wat minder subtiel dan de telekinetische krachten) en het laatste kwartier was een herhaling van zetten.

Verder kan ik er nog niet zoveel over zeggen. Ik ga me eens inlezen over de film en het later aan een tweede kijkbeurt onderwerpen, want dat verdient de film zeker.

Technisch en artistiek is dit echt wel schitterend. De tracking shots en een minimaal ge-edit door de film heen wekt toch wel filmvreugde op. Inarritu gaf zelf aan dat niks geïmproviseerd is; alles is op voorhand gepland en gescript. Daar sta je toch even bij stil. Soms echt waanzinnige camerashots, zoals de camera die gewoon door de tralies van een venster kruipt of nog, een superhero actiescène die plots in beeld komt.

Maar waar gaat dit allemaal over eigenlijk? Ik vond de recensies nogal een vaag en onduidelijk beeld schetsen over de film dus ik wist er niet zoveel van. Waar het over gaat? Over mannen met grote ego's (Norton en Keaton) in rivaliteit voor aandacht, over Hollywood versus Broadway ("You're not an actor, you're a celebrity"), over de constante zoektocht naar bevestiging en erkenning terwijl de personages eigenlijk niet in staat zijn om gelukkig te zijn. Een interessante thematiek die veel vertelt over hoe het er in de filmwereld aan toe gaat, nogal kritisch, cryptisch en satirisch gebracht, want échte acteurs worden in de dialogen ook niet gespaard, zal de aandachtige kijker opgemerkt hebben. Ik had dus ook de indruk dat Inarritu eens goed het Hollywood-establishment te kakken wou zetten.

Het is al vaak geschreven geweest, Keaton zet één van zijn allerbeste rollen in deze "meta-film" neer maar ook Norton verdient een goed woord. Het einde zet aan tot denken en tot verschillende interpretaties en blijft nogal mysterieus. Ik denk dat het opzettelijk de bedoeling was dat het allemaal wat wrang zou aflopen. De scène waarin Keaton in zijn slip een ommetje moest maken over Times Square was niet minder dan geniaal Punten van kritiek : soundtrack kon beter, het karakter van Norton was helemaal verdwenen in de laatste 45 minuten en al is dit zeker een goede film, hij is zeker niet laagdrempelig.

Soms verwacht je heel veel van een film en dan worden die verwachtingen nog overtroffen. 'Birdman' flikte dat bij mij. Magistraal stukje film van regisseur Iñárritu, over film, theater, rivaliteit, gevoelens en een acteur die het heel erg moeilijk heeft met van alles en nogwat en met behulp van een Broadway toneelstuk zichzelf weer op de kaart wil zetten, omdat z'n verleden als 'Birdman' en het feit hoe groot hij was 'm maar blijft achtervolgen. Hij wil weer gezien worden door het publiek en de critici. Waanzinnig geregisseerd.

Want Iñárritu haalt alles uit de kast voor deze prent. Het wervelende camerawerk en de meesterlijke opbouw van de scenes zorgen ervoor dat 'Birdman' een groot meesterwerk is die ik heel vaak zal herzien. En dat gevoel heb ik niet vaak bij films. Bij deze prent komt dat ook vooral omdat ik echt hou van films die zich afspelen op 1 of weinig locaties en die gedragen worden door het fantastische acteerwerk, de prachtige sfeer en de manier - het gevoel - waarmee het geheel wordt gebracht. 'Birdman' lijkt wel één lang shot, mogelijk gemaakt door prachtig toegepaste trucage en briljante visuele hoogstandjes. Machtig.

De setting, het theater en de energie waarmee Iñárritu het geheel brengt zorgt ervoor dat ik echt in een ongrijpbare achtbaanrit terecht kwam die niet eindigde. Fantastisch al die gangen, de (kleed)kamers, het toneel en alles wat er gebeurd. Elke scene geeft een bepaald meeslepend gevoel mee. Woede, medelijden: het moet nu gebeuren voor Riggan. Tussendoor valt er ook nog eens veel te lachen - de scene dat Riggan in z'n onderbroek over Times Square weer terug moet het theater in is echt briljant. Wat een meeslepende, hilarische en spannende rit vol met energie. Ik wou dat deze rit nooit zou eindigen. Maar helaas.

Aan al het goede komt een eind natuurlijk. Ook aan deze fantastische prent. Ik heb intens genoten. De magische scenes met 'Birdman' tussendoor, zoals het moment dat Riggan een stuk gaat vliegen is echt meesterlijk en laat je denken wat er nou allemaal in hemelsnaam wel niet aan de hand is in het wereldje van Riggan. Ongrijpbaar en fascinerend. Het is jaren geleden dat ik direct vijf sterren aan een film heb gegeven, maar ik geef ze hier zonder al te veel twijfel graag. Zoiets moois zie ik maar heel zelden.

in 1 woord gezegd. wat een saaie rot film is dit zeg. niet weg te kauwen.

heb heb na 15 minuten kijken maar uitgezet.

Verrassende film. Zonder al teveel te lezen over deze film verraste deze film me op vele fronten. Het acteerwerk was erg goed. Van Edward Norton wist ik het al wel, maar Keaton... Petje af. Emma Stone blijft me ook steeds meer verbazen, en zelfs Zach Galifianakis speelt een mooie, serieuze rol. En dan heb ik het niet eens over de cinematografie. Wauw! Alsof de film één lang camerashot van twee uur is. Ik heb al enkele lange shots voorbij zien komen (o.a. in Children of Men en Atonement), maar deze spant toch wel de kroon!

Ik was regisseur Iñárritu een beetje uit het oog verloren, maar om Birdman kon je niet heen. Ik heb mijn uiterste best gedaan geen trailers te kijken of recensies te lezen, om er zo blanco mogelijk in te stappen. En dat is ook wel een aanrader, want dan weet deze bijzondere film je op veel fronten nog te verrassen.

Erg interessant is dat Birdman de hele tijd tussen een reguliere hap-slik-weg film voor het grote publiek en een zware, vage arthouse film in blijft zweven. Qua cinematografie is Birdman fantastisch met zijn one shot. En vooral fijn dat dit niet de hele tijd als een simpel trucje voelt. Verder is de cast - van Keaton tot Norton, van Galifianakis tot Watts - echt fenomenaal en goed op zijn/haar plek. Maar bovenal het uitgangspunt van mensen die bang zijn niemand te zijn of vergeten te worden, wordt erg sterk uitgewerkt.

4 sterren.

Geweldig. Laat ik gelijk met de absolute ster van de film beginnen die deze film zo geweldig maakt dat ie is, alles en iedereen is inwisselbaar behalve Emmanuel Lubezki. Magistraal hoe hij eigenhandig verantwoordelijk is voor de mood en energie van Birdman. Ook de setting had niet beter gekund met het zeer magische Broadway. Over een paar maanden vertoef ik zelf backstage op Broadway dus dit was toch wel een erg fijne sfeerschets. Film voelt als één longtake aan, tuurlijk zijn er cuts maar voelbaar wordt dat nooit, en hierdoor heb je toch wel een intrigerende energieke en pakkende transcendente filmervaring te pakken.

Tuurlijk is de cast ook om van te smullen. Keaton speelt zichzelf en ook weer niet, en daadwerkelijk elk castlid is prima op zijn plaats en kan min- of meer ook zichzelf zijn. De 'kritiek' is alleen iets te opzichtig verpakt en ik vraag me ook af hoe serieus het ook allemaal is, ik geloof ook niet zo dat Innaritu zo hoogdravend is. Want er is geen heilig huisje waar niet tegenaan geschopt wordt. Sterkere impressionistische sfeerschetsen zijn er bijna niet te vinden, het deed me ook erg denken aan het werk van Tsai. Beetje tussen The Wayward Cloud en Bu San in.

Erg fijne Inarritu en zonder twijfel zijn meest esthetische film en zonder twijfel ook zijn beste. Een film om vaak te herzien door haar energie en gebrek aan narratief. Kijken wat het oplevert als ik op Broadway geweest ben.

Geweldige film met Keaton die uitstekend op dreef is als uigebluste acteur die nog één keer wil vlammen. Ook Emma Stone, Naomi Watts en vooral Edward Norton zijn erg goed. De illusie van één lange shot is knap maar de film is meer dan alleen deze gimmick. Het is een film over ouder worden, teleurstelling, hoop, vader-dochter relatie, Broadway, het maken van een productie- in dat laatste opzicht deed de film me wel denken aan het eveneens geweldige Living in Oblivion.

De nodige humor en leuke dialogen, camerawerk en montage zoals gezegd erg knap, en ook nog een heerlijke lome drum soundtrack. Ik moet de meeste andere Oscar-kandidaten nog zien maar kan in elk geval stellen dat de nominaties voor Birdman meer dan verdiend zijn.

Trending topic zijn, of niet zijn, dat is de vraag.

Zeer amusante film over een uitgerangeerde ‘superheld’ die - met letterlijk de moed der wanhoop - de sprong wil maken van Hollywood naar Broadway, maar zich niet meer los kan maken van het imago, het masker, dat onverbrekelijk met zijn persoonlijkheid vergroeid is, zo lijkt het.

Riggan Thomson is bij deze gewaagde onderneming al vanaf het begin de controle kwijt, en als een kat in een vreemd pakhuis maakt hij rare sprongen, blundert hij zich van tegenslag naar tegenslag steeds verder de wanhoop in, maar elke stap in die comedy of errors drijft hem, in zijn ignorance, tegelijkertijd ook onweerstaanbaar richting fame & glory.

Het is de obsessie met dát, wat Hollywood en Broadway delen; de self centeredness ook, de vervaging van de grens tussen imago en persoonlijkheid, spel en ernst, waan en werkelijkheid; de illusie – het fundament van film en theater – die de realiteit overneemt, die hier op soms hilarische wijze wordt uitgespeeld.

Het is een wereld waarin het metafysisch verlangen zich verplaatst heeft naar het eigen ego, hunkerend naar liefde en erkenning, waarin oprechtheid onderdeel van het spel lijkt. Het is ook een vergeefs verlangen naar echtheid in een valse wereld, en de uiterste consequentie van één en ander lijkt te zijn dat de ultieme stap naar glorie de zelfmoord is.

Dat is zeker geen flauw moralisme; het is niets meer of minder dan een vorm waarin het menselijk streven zich voor kan doen. Het ‘spel’ ís de ‘werkelijkheid’, en ik zie niet in waarom men niet met de personages in hun oprechte streven zou kunnen meeleven.

Sterkste punt van de film is inderdaad de constant voortrollende camerabeweging, die de indruk wekt van een niet aflatende golfslag waarin Thomson herhaaldelijk lijkt te verdrinken, en waarop hij reddeloos wordt meegesleurd. Die camera blijft ook altijd dichtbij, en tezamen met de kleine, volle kamertjes en de smalle gangetjes in het theater versterkt dat het gevoel van gebrek aan controle en overzicht, dat Thomson moet hebben.

Dat perspectief van Thomson wordt wel enkele keren doorbroken met scènes waarin Keaton niet aanwezig is, en waarin Norton, Stone en Watts centraal staan. Je kunt je afvragen of die episodes niet afbreuk doen aan de dwingende structuur van het geheel, maar goed, het zijn niet de minste scènes, en zeker de personages van Stone en Norton staan natuurlijk in direct verband met die van Keaton.

De film deed me in zekere zin wel wat denken aan Synecdoche, New York; dat niveau haalt Birdman denk ik niet, maar de nadruk ligt hier wat meer op de komedie, en dat maakt de film in ieder geval wel een stuk eh... draaglijker.

Origineel, visueel verbluffend uitgevoerd komisch drama, met een voortreffelijke rol van Michael Keaton, die de laatste twintig jaar grotendeels letterlijk en figuurlijk uit beeld is verdwenen. De film zal niet iedereen kunnen bekoren; de setting van het theater, de constante veranderingen van toon en de maffe personages zorgen voor flink wat vervreemding, maar niemand zal het pure vakmanschap waarmee de film is gemaakt kunnen ontkennen. Birdman is via een reeks haast onzichtbare cuts gemonteerd als één lang shot, waarbij het tijdverloop vreemd genoeg meerdere dagen en zelfs weken bestrijkt. Het geweldige camerawerk is van de hand van Emmanuel Lubezki, eeder verantwoordelijk voor het al even indrukwekkende camerawerk in Gravity. Wellicht meer te genieten als visuele krachtpatserij dan als meeslepend drama, maar dit is toch wel weer een hele bijzondere film van de altijd interessante Alejandro Gonzalez Inarritu.

Vaag, traag, verrassend, geniaal....Het verhaal is soms lastig te volgen, wat wil men nu precies duidelijk maken. De film lijkt in 1 take te zijn opgenomen. Perfect opgenomen maar zorgt wel voor wat saaie momenten. De acteurs dragen de film. Geniale momenten en volop kijk en luistergenot gebracht door met name Norton, Keaton, Watts en Stone. Niet voor iedereen even toegankelijk. 3.0/3.5

Deze film toch bekeken ondanks het feit dat er toch een redelijk aantal negatieve commentaren waren. Je moet dan ook weten dat ik totaal geen boodschap heb aan "superhero"-filmen. De film begint met de scene waarbij Keaton in de lucht zweeft en ik wou direct de film afzetten (ik dacht al dat het over een uitgerangeerde superhero zou gaan). Ik ben blijven verder kijken en ik moet zeggen voor mij is dit één van de filmen van het jaar. Prachtige cinematografie en het is misschien geen ijzersterk verhaal maat de film bleef me boeien. Ik vind het ook een zeer goed gekozen einde. Van de acteurs valt niets te zeggen, ik was toch wel een beetje onder de indruk van Keaton. Zeker omdat het verhaal mss wel een beetje weg heeft van zijn eigen carrière en hij al een tijdje uit de spotlights was verdwenen. Deze film heeft mij een leuke avond bezorgd, zeker wanneer je eigenlijk er niet veel van verwacht en dit dan toch anders uitdraait. Deze zal ik zeker nog eens bekijken.

Deze film is een zwarte komedie met een bijzonder en dus zeker niet alledaagse manier van film maken. Hierin volgen we Michael Keaton als zijnde Riggan Thomson zowel op het scherm en off screen tijdens een theaterstuk. Zijn reddingspogingen voor zijn aan lager wal geraakte Hollywood imago en wat familiaire issues staan garant voor een stevige karakterontwikkeling en dit alles op een zeer hoog tempo. Het camerawerk is spectaculair en de regisseur neemt bezit van een sterke cast, die allen garant staan voor een stevig stukje drama met een vleugje aan zwarte komedie. Overigens lijkt me dit geen film die een groot publiek zal omarmen en je er voor- en tegenstanders in zult vinden.

Birdman or (The Unexpected Virtue of Ignorance)

Toch een leuke film. Toen ik begon vond hem een beetje vreemd, hij zweeft opeens in de lucht etc. etc. Ik moest toch wel even op MM kijken waar het verhaal nou precies over ging, en toen begon de film leuk te worden. Vond ik. Het was wel even wennen, vooral de soundtracks vond ik af en toe beetje speciaal om er door heen te doen. Voor de 1 natuurlijk een leuke film, voor de andere zou dit echt een bagger zijn. Ik zit er tussen. Ik vond hem wel leuk maar dat moest toch wel even inwerken.

Michael Keaton speelt de rol als Riggan erg leuk, en goed natuurlijk. Ik kon me toch wel goed lachen om deze man en heb me dus prima vermaakt. Emma Stone..... Ze deed het leuk in Easy A. Maar hierin vond ik haar wat minder. Leuk om Zach Galifianakis te zien, al vond ik hem wel bekend eruit zien maar kon zijn naam er niet uit halen... LOL

Het verhaal was wel leuk. Een oude acteur die weer terug wil komen met zijn acteer carrière. Al, zoals ik zei, moest ik erg wennen. Het concept is ook wel leuk.. Echter kijk ik heel weinig komedie films, waarom weet ik ook precies niet. Maar deze was zeer vermakelijk. Al om al, leuke film om te kijken. Voor de 1 is hij leuk voor de ander is het een bagger.

3.5*

Dikke teleurstelling deze. Na de trailer gezien te hebben en biutiful die ik wel sterk vond van alejandro. Was ik toch benieuwd naar deze maar wat ben ik teleurgesteld. Film is totaal niet aan mij besteed kvond het super saai had moeite om hem uit te zien.De 1 lange take waarin de film gelijk is opgenomen vond ik ook maar irritant. Norton en Keaton spelen wel goed daarom dat ik hem toch Nog 1.5 geef. Ksnap dat veel mensen dit kunnen apprecieeren maar voor mij is dit niet weggelegd. Net zo met interstellar die iedereen zo fantastisch vind en gone girl waren voor mij ook niet weggelegd.spijtig.

Goede film, maar niet zo ontzettend bijzonder of origineel als velen hem doen geloven.

Die hele one-take is natuurlijk best gaaf, maar hoe graag Inarritu het ook zou willen, echt heel bijzonder of zo is het nou ook weer niet. Is weleens vaker gedaan, en ook wel wat beter wat mij betreft, zoals in Irréversible. Beetje hetzelfde verhaal over het camerawerk; goed, dat zeker, maar het wordt nergens écht indrukwekkend.

Gelukkig is Birdman bij vlagen wel erg grappig, en is het acteerwerk vaak geweldig. Wel wat jammer dat Norton's personages op het gegeven moment wat losgelaten wordt en het vrijwel alleen nog maar over Keaton gaat, maargoed, aan de andere kant zet ook hij een erg sterke rol neer. Daarnaast kent de film vrij sterke dialogen, leuke thematiek, en een aantal zeer komische insteken, waardoor verveling nooit optreed. Één van de leukste details vond ik het moment waarop je die drummer de soundtrack van de film zag spelen.

Had stiekem op iets aparters gehoopt, maar toch is Birdman een best sterke film, en zeker één van de betere oscar-genomineerde. 3,5*.

Tja wat zal ik ervan zeggen.. Door de reviewers hier heb ik hem toch maar afgekeken, want ik dacht

misschien komt het nog, anders wilde ik hem al na 20 minuten uitzetten.

Ik had het idee dat iknaar een jaren 70 artfilm aan het kijken was, niet echt wat ik ervan verwacht had.

Het valt mee dat ie niet in zwart/wit opgenomen was, want dat past er wel bij.

En dan de omschrijving Komedie? nou ik heb niet 1 x moeten glimlachen.

Ik heb het idee dat ze dat er maar bijgezet hebben, want dan ging er nog tenminste iemand ongezien naar kijken.

Bij de Oscars zal het wel weer net zo gaan als toen dat "The Hurt Locker" ineens de beste film ooit gemaakt was en "Avatar" maar een B filmpje.

Dit is mijn mening natuurlijk en smaken verschillen (gelukkig).

Ik moest er net zoals de meesten veronderstel ik even inkomen, in deze Birdman, want dankzij het knip en plakwerk lijkt het alsof de ganse (een zeer groot gedeelte) film in één shot gefilmd werd. Het kan gezien worden als een vervelende stijl die vooral vermoeiend is en het de film die gaat over de wereld van een beroemdheid wat origineler te brengen omdat het concept nu eenmaal niet zo interessant is, maar zo zou ik het gegeven allerminst opvatten. Het is misschien wel druk, maar wat mij betreft krijg je een volledig andere ervaring hierdoor. Een kick dat op een mix tussen Black Swan en Enter The Void in kleine mate lijkt waarin toch een heleboel droge humor gestopt is.

Het is een intense ervaring geworden, een reis die fascinerend blijft tot het einde met een paar echte glansrollen. Michael Keaton speelt gewoon goed en lijkt wel perfect gecast, Norton speelt echt cool, die man bewijst toch andermaal dat hij een favoriet van me is. Zoveel charisma. En dan is er ook nog Emma Stone. De paar scènes waarin Stone en Norton samen zijn beschouw ik als de knapste, de beste. Het thema sterrendom vind ik sowieso een interessant gegeven en als er dan zoiets origineel en doeltreffend wordt gemaakt, dan kan ik het alleen maar toejuichen. Knap.

De grote kanshebber bij de Oscars en dat is terecht hoor. Birdman is knap gemaakt door de stijl alsof alles in één shot is opgenomen. Het 'truukje' leidt niet af gelukkig, soms heb je het haast niet door. De film staat veel meer in het teken van sterrendom en de vergangelijkheid, een thema wat mits goed uitgevoerd me wel weet te boeien. En dat gebeurt ook met een prima rol van Keaton, waarbij ik telkens zijn voorkomen associeerde met Orson Welles. Edward Norton was ook weer eens leuk om bezig te zien. Anyway, het is mij om het even of deze of die andere grote favoriet Boyhood de Beste Film-award winnen, want ze zijn beide even goed. Vreemd alleen dat twee andere en nog betere toppers (Gone Girl en Interstellar) van vorig jaar niet genomineerd zijn voor Beste Film.

pfff... driemaal in slaap gevallen bij deze film verdient indd een Oscar

Film die duidelijk tegen de schenen de huidige Hollywood producties wil schoppen. Aangezien ik ook echt een schijthekel heb aan al die Iron Man films etc sloeg die boodschap in ieder geval goed aan. Om iets af te kraken moet je het zelf natuurlijk anders doen, dus daarom koos Iñárritu voor een ietwat artificiele aanpak. Laten we eerlijk zijn, Iñárritu mag met films als Babel en 21 Grams zichzelf ook gewoon rekenen tot vrij standaard films, een soort mini-blockbusters.

Dat is ook mijn hele ding met de film. Ja, de boodschap vind ik fantastisch, maar de film moet zich uiteindelijk in lastige bochten wringen om zich juist te ontdoen van het stigma Hollywood film. De ironie is dan ook groot dat een film die in principe een hak met Oscar films zet, nu uiteindelijk alsnog zelf die (verwerpelijke?) Oscar binnensleep.

Het camerawerk is heel nice, de cast is fenomenaal (van Hollywood kwaliteit mag men zeggen) en de boodschap is heerlijk. Vooral Keaton speelt fantastisch natuurlijk.

De film is echter maar so-so. Het verhaal van Riggan trekt je niet de tv door, en uiteindelijk is het camerawerk natuurlijk ook maar een cinematisch instrument. Ik beschouw mezelf als een zodanig simpele filmkijker dat dit soort zaken een film voor mij niet kunnen maken.

Dus tja, tegenvaller voor mij. Als we dan toch cijfers gaan uitdelen, houd ik het op een 6je.

Het camerawerk en de montage waardoor het lijkt alsof alles in een shot gefilmd is, geven de film iets spannends en urgents. Alsof je er live naar zit te kijken. Zeker het eerste uur, maar daarna met het vliegen en dergelijke verliest de film aan kracht voor mij.
Goede film daar niet van maar, een meesterwerk?

• Ik vind Micheal Keaton prima om naar te kijken, maar het moet wel toegegeven worden dat zijn rol bedoeld is voor een tour de force. De hele film draait om hem en uiteindelijk leveren zijn achtergrond, motivaties en problemen niks bijzonders op. De stem in zijn hoofd is heeft alle potentie om duister te zijn, maar blijft bij simpele showbizz nonsens.
• De cinematografie deed me sterk denken aan de fx-serie louie, toevallig heeft Micheal Keaton (met sik en rooiig haar) hier ook wel wat weg van Louis c.k., maar dat terzijde. Mijn gevoel is dat een dergelijke manier van film maken, beter werkt bij een kortere lengte, zoals een aflevering van een serie. Of een meer serieuze, realistische film, zoals la haine. De mentale intensiteit, voor de kijker, heeft te weinig pay-off.
• Het voelt nogal ironisch om over genre te praten m.b.t. een film die meerdere keren het concept van labels en kritiek op de hak neemt, maar je kunt je ook niet laten vertellen door een kunstwerk, hoe je dat kunstwerk moet bekijken. In het licht van het genre komedie waren de grappen niet goed genoeg voor mij, het verbaasde me ook niks dat er een hele boel schrijvers achter het script zitten, het voelde echt alsof een deel van de grappen er lukraak tussen zijn gegooid. Contrasterend daarmee, vond ik de drama ook maar deels werken. Je moet in deze tijd wel heel sterk een film in elkaar zetten wil je het emotionele plot van een vader die de relatie met zijn dochter weer probeert op te pakken en te versterken, en die nog steeds ingewikkelde gevoelens heeft voor zijn ex, een emotionele impact geven.
• Het criticus als villain motief vond ik veel leuker in ratatouille.
• De bijrol van Naomi Watts, en een paar andere, stopte eigenlijk midden in de film. (Mulholand drive/black swan kleurenschema, en mogelijk parodie, tussen de vrouwelijke lovers)
• De afgezaagde klassieke muziek bij de serieuze momenten was waarschijnlijk expres ironisch, maar ik heb geen zin om zo diep in deze film te lezen, dus houd ik het op afgezaagd.
• Zach Galifanakou bewijst dat hij elke rol zowel humor als persoonlijkheid kan geven. Wat een gave. De man kan vrij absurd dingen zeggen en toch blijf je geloven dat het om een mens gaat.

Top geacteerd maar verder een absurdistisch geheel wat me daardoor en door het vage 'gedrum' een beetje aan "Punch drunk love" deed denken. Niet mijn film in ieder geval - maar oordeel zelf

Ik heb de film even laten bezinken. En nu achteraf vind ik de film goed. Ik kan me voorstellen dat de film voor vele niet Oscar waard is. Ik ken zelf ook betere films. Maar toch heb ik erg genoten van deze absurde film. Personages vol met ego's. Leuk om Emma Stone weer eens te zien schitteren. Keaton is een vreselijke vent en zet deze rol prima neer. Ook Emma Watson en Edward Norton zijn super. Dus een aanrader. Maar verwacht geen doorsnee film.

Heerlijke film, die een dag later toch meer in je hoofd blijft zitten dan ik tijdens het kijken had gedacht. Inarritu voert een groep personages op die vooral bezig zijn met het beeld dat anderen van hen hebben en de aandacht die ze krijgen, waarmee ze zichzelf min of meer kwijtgeraakt lijken te zijn. Daarmee heeft hij de tijdgeest, inclusief talloze verwijzingen naar social media, mooi te pakken. Door de luchtige toon is er alle ruimte om het experiment aan te gaan, niet in de laatste plaats met lange shots van een camera die eindeloos in en om het theater blijft cirkelen. Ook de acteurs lijken alle vrijheid te hebben gekregen, met wat mij betreft een glansrol voor Edward Norton. Ik weet niet helemaal zeker welk punt de film wilde maken over het verschil tussen hoge en lage cultuur, maar heb het gevoel dat Birdman een heerlijke sweet spot er min of meer tussen in heeft gevonden. 4*