Birdman or (The Unexpected Virtue of Ignorance) (2014)

Ikzelf heb me de norm van 30 minuten opgelegd: als het eerste half uur volledig oninteressant is en een ware hel om uit te moeten zitten, dan mag ik van mezelf de hoop opgeven dat het nog iets kan worden en mag ik de film uitzetten.

Sorry, je hebt gelijk. Ik had niet naar die statistieken gekeken maar wat pagina's met user reviews doorgebladerd en daar zag ik bijna alleen maar 10 sterren en 1 ster. Blijkbaar worden vooral mensen met een extreem lovende of een extreem negatieve beoordeling geïnspireerd om een recensie te schrijven...

Oh ik mag hem na 5 minuten uitzetten van mezelf, alleen niet stemmen. Ik heb zo vaak dat ik er een film in doe en na een kwartier denk: 'wrong timing'. Maar om te stemmen moet ik hem eigenlijk echt wel afgekeken hebben, maar op zijn minst driekwart. Ik vind bijvoorbeeld het eerste half uur (misschien wel meer) van The Deer Hunter bepaald niet feestelijk. Al is er wel een feest. Maar het is nodig om de karakters te leren kennen zodat we met ze begaan zijn voor wat erna komt.

Ik snap ook wel dat hij het niets vindt na een kwartier, lijkt me geen film voor hem als ik mijn amateur 'profiling' skills los laat gaan nav zijn recente stemmen. Maar stemmen na 15 minuten vind ik een erg slechte zaak.

Kijk ook even waar je reviews op gesorteerd zijn op IMDb, heb je hem niet op love/hate staan?

Nee, dat niet (ik heb de filter op Best staan, zo heb ik zojuist ontdekt).

Waarom slecht acteerwerk? Ik vind (mijn mening) dat sommige acteurs bepaalde rollen niet kunnen vervullen.. niet alle acteurs kunnen alle personages spelen..

Keaton speelt een personage in birdman.. maar dat komt bij mij niet geloofwaardig of overtuigend over. Hierdoor komt het verhaal niet tot leven..

Stone en Norton.. wat is hun toegevoegde waarde binnen deze film? Beide acteurs geven weinig kleur aan deze film..

Zijn Keaton, Norton en Stone slechte acteurs? Nee, zeker niet.. alleen niet geschikt voor dit soort films..

Verrassende film. Zonder al teveel te lezen over deze film verraste deze film me op vele fronten. Het acteerwerk was erg goed. Van Edward Norton wist ik het al wel, maar Keaton... Petje af. Emma Stone blijft me ook steeds meer verbazen, en zelfs Zach Galifianakis speelt een mooie, serieuze rol. En dan heb ik het niet eens over de cinematografie. Wauw! Alsof de film één lang camerashot van twee uur is. Ik heb al enkele lange shots voorbij zien komen (o.a. in Children of Men en Atonement), maar deze spant toch wel de kroon!

Bedankt voor het antwoorden! Daar ben ik het op zich mee eens, ik heb net de door mij behoorlijk bewonderde Christoph Waltz flink miscast zien zijn in Big Eyes. Maar dat ging voor mij allerminst voor deze castingkeuze op.

Persoonlijk vind de acteurs in Birdman juist sterk gecast, ten eerste omdat aspecten van hun karakters behoorlijk raakvlakken hebben met hun eigen leven en persona's (Keaton als ex-Batman die al lang geen hoofdrollen meer heeft vertolkt, Norton als befaamd-moeilijk-mee-te-werken-acteur), ten tweede omdat ik ze los van die context echt uit vond blinken in hun spel. Het weinig kleur geven begrijp ik dan ook niet, vrees ik. Maar goed, je vindt wat je vindt

Ik was regisseur Iñárritu een beetje uit het oog verloren, maar om Birdman kon je niet heen. Ik heb mijn uiterste best gedaan geen trailers te kijken of recensies te lezen, om er zo blanco mogelijk in te stappen. En dat is ook wel een aanrader, want dan weet deze bijzondere film je op veel fronten nog te verrassen.

Erg interessant is dat Birdman de hele tijd tussen een reguliere hap-slik-weg film voor het grote publiek en een zware, vage arthouse film in blijft zweven. Qua cinematografie is Birdman fantastisch met zijn one shot. En vooral fijn dat dit niet de hele tijd als een simpel trucje voelt. Verder is de cast - van Keaton tot Norton, van Galifianakis tot Watts - echt fenomenaal en goed op zijn/haar plek. Maar bovenal het uitgangspunt van mensen die bang zijn niemand te zijn of vergeten te worden, wordt erg sterk uitgewerkt.

4 sterren.

Geweldig. Laat ik gelijk met de absolute ster van de film beginnen die deze film zo geweldig maakt dat ie is, alles en iedereen is inwisselbaar behalve Emmanuel Lubezki. Magistraal hoe hij eigenhandig verantwoordelijk is voor de mood en energie van Birdman. Ook de setting had niet beter gekund met het zeer magische Broadway. Over een paar maanden vertoef ik zelf backstage op Broadway dus dit was toch wel een erg fijne sfeerschets. Film voelt als één longtake aan, tuurlijk zijn er cuts maar voelbaar wordt dat nooit, en hierdoor heb je toch wel een intrigerende energieke en pakkende transcendente filmervaring te pakken.

Tuurlijk is de cast ook om van te smullen. Keaton speelt zichzelf en ook weer niet, en daadwerkelijk elk castlid is prima op zijn plaats en kan min- of meer ook zichzelf zijn. De 'kritiek' is alleen iets te opzichtig verpakt en ik vraag me ook af hoe serieus het ook allemaal is, ik geloof ook niet zo dat Innaritu zo hoogdravend is. Want er is geen heilig huisje waar niet tegenaan geschopt wordt. Sterkere impressionistische sfeerschetsen zijn er bijna niet te vinden, het deed me ook erg denken aan het werk van Tsai. Beetje tussen The Wayward Cloud en Bu San in.

Erg fijne Inarritu en zonder twijfel zijn meest esthetische film en zonder twijfel ook zijn beste. Een film om vaak te herzien door haar energie en gebrek aan narratief. Kijken wat het oplevert als ik op Broadway geweest ben.

Al is dat niet altijd zo hoor. Ben de hele westkust en oostkust langsgeweest in de US, dus dan zou ik dit wel erg vaak hebben bij het zien van een film. Maar bij een prent als deze.. fantastisch!

Precies HarmJanStegenga. Vooral bij een magische plek als broadway en consorten. Ik begin nu ook wel een track record op te bouwen. Straks als de Gigi run voorbij is kan ik meer zien dan alleen D.C. en NYC. Zal dat extra's ook alleen hebben bij bijzondere plaatsen.

Na jaren van afwezigheid op Moviemeter voel ik me na het zien van deze film tóch verplicht om een recentie te schrijven.

Na het lezen van de reacties op IMDB besloten deze film te gaan kijken. 90 minuten leken een eeuwigheid te duren. De film hangt aan elkaar met dialogen waarin wordt geruzied met op de achtergrond het geluid van een drumstel. Edward Norton weet de film nog een klein beetje te redden met zijn banale taalgebruik en goede acteren. Het verhaal ontging me verder volledig en tal van acties Het ene moment bezat de hoofdrolspeler superkrachten en daarna weer niet, en een kille stem waarmee strijd werd gevoerd ontgingen mij volledig. Het resultaat een onsamenhangend verhaal dat de plank volledig mis slaat.

1* voor Norton, een halve ster voor de billen van Stone

1.5*

Goede film en sterk geacteerd door zowel Michael Keaton, Edward Norton en Emma Stone.

Ik vind echter de kwalificatie 'komedie' niet geheel kloppen...

Heel goed.., maar niet TOP..!

Geweldige film met Keaton die uitstekend op dreef is als uigebluste acteur die nog één keer wil vlammen. Ook Emma Stone, Naomi Watts en vooral Edward Norton zijn erg goed. De illusie van één lange shot is knap maar de film is meer dan alleen deze gimmick. Het is een film over ouder worden, teleurstelling, hoop, vader-dochter relatie, Broadway, het maken van een productie- in dat laatste opzicht deed de film me wel denken aan het eveneens geweldige Living in Oblivion.

De nodige humor en leuke dialogen, camerawerk en montage zoals gezegd erg knap, en ook nog een heerlijke lome drum soundtrack. Ik moet de meeste andere Oscar-kandidaten nog zien maar kan in elk geval stellen dat de nominaties voor Birdman meer dan verdiend zijn.

Trending topic zijn, of niet zijn, dat is de vraag.

Zeer amusante film over een uitgerangeerde ‘superheld’ die - met letterlijk de moed der wanhoop - de sprong wil maken van Hollywood naar Broadway, maar zich niet meer los kan maken van het imago, het masker, dat onverbrekelijk met zijn persoonlijkheid vergroeid is, zo lijkt het.

Riggan Thomson is bij deze gewaagde onderneming al vanaf het begin de controle kwijt, en als een kat in een vreemd pakhuis maakt hij rare sprongen, blundert hij zich van tegenslag naar tegenslag steeds verder de wanhoop in, maar elke stap in die comedy of errors drijft hem, in zijn ignorance, tegelijkertijd ook onweerstaanbaar richting fame & glory.

Het is de obsessie met dát, wat Hollywood en Broadway delen; de self centeredness ook, de vervaging van de grens tussen imago en persoonlijkheid, spel en ernst, waan en werkelijkheid; de illusie – het fundament van film en theater – die de realiteit overneemt, die hier op soms hilarische wijze wordt uitgespeeld.

Het is een wereld waarin het metafysisch verlangen zich verplaatst heeft naar het eigen ego, hunkerend naar liefde en erkenning, waarin oprechtheid onderdeel van het spel lijkt. Het is ook een vergeefs verlangen naar echtheid in een valse wereld, en de uiterste consequentie van één en ander lijkt te zijn dat de ultieme stap naar glorie de zelfmoord is.

Dat is zeker geen flauw moralisme; het is niets meer of minder dan een vorm waarin het menselijk streven zich voor kan doen. Het ‘spel’ ís de ‘werkelijkheid’, en ik zie niet in waarom men niet met de personages in hun oprechte streven zou kunnen meeleven.

Sterkste punt van de film is inderdaad de constant voortrollende camerabeweging, die de indruk wekt van een niet aflatende golfslag waarin Thomson herhaaldelijk lijkt te verdrinken, en waarop hij reddeloos wordt meegesleurd. Die camera blijft ook altijd dichtbij, en tezamen met de kleine, volle kamertjes en de smalle gangetjes in het theater versterkt dat het gevoel van gebrek aan controle en overzicht, dat Thomson moet hebben.

Dat perspectief van Thomson wordt wel enkele keren doorbroken met scènes waarin Keaton niet aanwezig is, en waarin Norton, Stone en Watts centraal staan. Je kunt je afvragen of die episodes niet afbreuk doen aan de dwingende structuur van het geheel, maar goed, het zijn niet de minste scènes, en zeker de personages van Stone en Norton staan natuurlijk in direct verband met die van Keaton.

De film deed me in zekere zin wel wat denken aan Synecdoche, New York; dat niveau haalt Birdman denk ik niet, maar de nadruk ligt hier wat meer op de komedie, en dat maakt de film in ieder geval wel een stuk eh... draaglijker.

Bedankt voor de tip, Ferdydurke. Ik ben meteen de film Synecdoche, New York gaan kijken. Het is een indrukwekkende film die inderdaad in veel opzichten op Birdman lijkt (al moet ik natuurlijk zeggen dat Birdman veel op Synecdoche, New York lijkt). De film is beslist zwaarmoediger: de boodschap lijkt te zijn dat we allemaal maar een glimps in tjd bestaan en in die glimps zoeken we wanhopig naar betekenis, liefde en bevrediging van onze verlangens, maar het is onvermijdelijk dat we allen zwoegend falen, ten onder gaan en sterven. De hoofdpersoon wil ‘realistisch’ theater maken en komt uiteindelijk tot de conclusie dat daarvoor alleen maar iedereen hoeft te sterven. Net als in Birdman gaat de film niet over theater maar is de theater een metafoor voor het leven zelf (volgens het bekende gezegde ‘the world is but a stage’): wij spelen een rol en wij geven anderen ook een rol in ons leven. We reduceren anderen tot een imago die wij proberen te manupuleren (maar iedereen probeert ook zijn eigen imago te manipuleren zodat we een alsmaar complexere interactie van rollen en projecties krijgen). We zoeken naar onszelf maar zijn alleen maar bezig met het imago van onszelf en van anderen. Al met al een goede film, maar met al zijn filosofische dialogen, depressiviteit en surrealisme is het een enigszins vermoeiende zit, terwijl ik Birdman meer heb beleefd als een enerverende wervelwind. Maar eerlijk is eerlijk: zoals ik bij Interstellar de gedachte niet kon onderdrukken dat Nolan hier toch vooral een 2001: A Space Odyssey 2.0 heeft willen maken, denk ik nu ook dat Iñárritu met Birdman een soort Synecdoche, New York 2.0 heeft willen maken.

NB. De grote filmcriticus Roger Ebert achtte Synecdoche, New York de beste film van het decennium. Ik denk dat hij van Birdman ook enorm zou hebben genoten!

Origineel, visueel verbluffend uitgevoerd komisch drama, met een voortreffelijke rol van Michael Keaton, die de laatste twintig jaar grotendeels letterlijk en figuurlijk uit beeld is verdwenen. De film zal niet iedereen kunnen bekoren; de setting van het theater, de constante veranderingen van toon en de maffe personages zorgen voor flink wat vervreemding, maar niemand zal het pure vakmanschap waarmee de film is gemaakt kunnen ontkennen. Birdman is via een reeks haast onzichtbare cuts gemonteerd als één lang shot, waarbij het tijdverloop vreemd genoeg meerdere dagen en zelfs weken bestrijkt. Het geweldige camerawerk is van de hand van Emmanuel Lubezki, eeder verantwoordelijk voor het al even indrukwekkende camerawerk in Gravity. Wellicht meer te genieten als visuele krachtpatserij dan als meeslepend drama, maar dit is toch wel weer een hele bijzondere film van de altijd interessante Alejandro Gonzalez Inarritu.

De acteerprestaties zijn sterk, het verhaal is goed uitgewerkt en het camerawerk staat als een huis. Toch heb ik geen voldaan gevoel overgehouden aan deze film. Dat komt hoofdzakelijk omdat er (mijns inziens) weinig gebeurt en dat een groot deel van de dialogen te langdradig wordt. Op een paar leuke momenten na ontbeert het deze film ook aan echte humor. Het etiket 'komedie' is dan ook wat misplaatst.

De verpakking ziet er leuk uit, de inhoud is echter zoutloos en onbevredigend.

Ik heb de film helemaal uitgekeken en als ik aan humor denk is dit niet de film waar ik dan een beeld bij krijg .

eigenlijk was het een ruk film

Vaag, traag, verrassend, geniaal....Het verhaal is soms lastig te volgen, wat wil men nu precies duidelijk maken. De film lijkt in 1 take te zijn opgenomen. Perfect opgenomen maar zorgt wel voor wat saaie momenten. De acteurs dragen de film. Geniale momenten en volop kijk en luistergenot gebracht door met name Norton, Keaton, Watts en Stone. Niet voor iedereen even toegankelijk. 3.0/3.5

;)

Beverly Hills Chihuahua wekt ook negatieve emoties op maar is daarom nog geen kunstwerk. De erkenning voor deze film zal er pas komen wanneer de film wat Oscars zal binnenrijven. Dan zal iedereen hem plots goed vinden. Btw, mijn waardering voor deze film verhoogt wel met de dag al werd ik niet onmiddellijk overdonderd. Op het camerawerk na dan, al vermoed ik dat er wel cuts inzitten die in postproductie zijn weggemoffeld.

Ik vraag me af wat je hiermee bedoelt.

Ik mag toch hopen dat je niet denkt dat het allemaal één shot is.

Een goede cast in een vreselijk overgewaardeerde film daar komt ook nog eens bij dat ik van zulk soort film toch al geen voorstander van ben.

Geen voorstander? Bedoel je niet gewoon dat je ze niet leuk vindt?

Ja dat bedoel ik , sorry voor de verwarring.

Nu we toch vragen stellen ..

En welk soort doel je dan op? En waarom is deze dan meteen 'overgewaardeerd'? (vreselijke term)

Deze film toch bekeken ondanks het feit dat er toch een redelijk aantal negatieve commentaren waren. Je moet dan ook weten dat ik totaal geen boodschap heb aan "superhero"-filmen. De film begint met de scene waarbij Keaton in de lucht zweeft en ik wou direct de film afzetten (ik dacht al dat het over een uitgerangeerde superhero zou gaan). Ik ben blijven verder kijken en ik moet zeggen voor mij is dit één van de filmen van het jaar. Prachtige cinematografie en het is misschien geen ijzersterk verhaal maat de film bleef me boeien. Ik vind het ook een zeer goed gekozen einde. Van de acteurs valt niets te zeggen, ik was toch wel een beetje onder de indruk van Keaton. Zeker omdat het verhaal mss wel een beetje weg heeft van zijn eigen carrière en hij al een tijdje uit de spotlights was verdwenen. Deze film heeft mij een leuke avond bezorgd, zeker wanneer je eigenlijk er niet veel van verwacht en dit dan toch anders uitdraait. Deze zal ik zeker nog eens bekijken.