Birdman or (The Unexpected Virtue of Ignorance) (2014)

I wouldn't worry about it. Er zijn een hoop serieuze filmliefhebbers (met uitstekende smaak) die niet zo kapot zijn van Birdman. Zoals ik zei in mijn recensie, het is bepaald geen allemansvriend.

Je moet er wel even voor in de stemming zijn, de films van Alejandro González Iñárritu. Want veel droeviger en zwaarmoediger worden ze niet. Geheel ongemerkt heb ik in de loop der jaren al zijn films gezien en ik kan ze me, in tegenstelling tot veel films, allemaal nog vrij goed voor de geest halen. Dat zegt wel iets. Ik was dan ook razend benieuwd naar Birdman, zeker nadat hij werd overladen met Oscarnominaties. Over twee weken zullen we zien hoeveel de film gaat verzilveren.

Het duurt niet lang of het is duidelijk waar de film het van moet hebben. Het acteerwerk. Minutenlange, onafgebroken shots met onafgebroken, puik acteerwerk. Keaton speelt zijn rol geweldig als compleet uitgebluste acteur. Leuk om Norton weer eens in een fatsoenlijke film te zien, want hij doet waar hij goed in is: acteren. De laatste jaren heeft hij zijn talent nogal verspild aan tenenkrommend slechte films als Stone (2010). De rest van de cast was ook overtuigend met als uitschieter een opvallend ingetogen Galifianakis. Bij Emma Stone heb ik me alleen maar geërgerd aan haar uitpuilende goudvis-ogen. Ik vind haar even aantrekkelijk als Jack Nicholson in een glanzende legging.

Op het acteerwerk kun je weinig aan te merken hebben. Ook visueel is het mooi om naar te kijken. De cameravoering is losjes maar niet tè homevideo-achtig. De belichting en de kleuren zijn prachtig. De innerlijke strijd die Keaton voert, wordt mooi neergezet in woord ("this place smells like balls") en beeld (de ogenschijnlijke telekinese en allerlei andere special effects).

Toch heb je bij de aftiteling een leeg gevoel. De laatste vijf minuten voelen een beetje afgeraffeld en vaag en dit haalt eigenlijk de hele film een beetje onderuit. Technisch gezien is dit een hele goede film, maar dat spreekt niet iedereen aan. De trailer zet de gemiddelde filmkijker ook wel een beetje op het verkeerde been. Vrijwel alle stunts en special effects die de film rijk is, zitten er in zijn geheel in. De trailer heeft mede daardoor een heel andere toon dan de film.

Het is lastig om je in te leven in Riggan Thomson omdat zijn acties steeds vager worden. Daardoor heeft de film op een aantal momenten de neiging tot wazig voortkabbelen en hierdoor krijgt Birdman een compleet onnodige arthouse sfeer. Met wat meer amusementswaarde en een beter einde zou de film over enkele decennia legendarisch zijn. Nu niet.

3,5 sterren

Captain Pervert

Goed verhaal hoor, maar wat bedoel je dan precies met 'meer amusementswaarde'? Als in actie, explosies en special effects? In dat geval: liever niet zeg! Amusementswaarde genoeg voor mij, in de vorm van de fijne dialogen, het puike acteerwerk en natuurlijk de cinematografie. Ik heb me geen seconde verveeld.

Dat van die trailer klopt wel ja. Het leverde bij mij in de zaal in ieder geval weer een rij tieners op die ik bij binnenkomst nog het voordeel van de twijfel gaf, maar die achteraf overduidelijk een andere film hadden verwacht. En vervolgens dus nogal 'aanwezig' waren tijdens de film.

Nee, geen explosies natuurlijk. Maar misschien: personages waar je je beter kunt inleven (alle karakters zijn plat, behalve die van Keaton). Een verhaal met een spanningsboog. Een duidelijke climax. Voor de première zijn twee proef-voorstellingen. Je hebt het gevoel dat dat een soort 'climaxen' in het verhaal zijn, maar nadat uiteraard van alles mis gaat, blijkt dat achteraf helemaal niet erg en blijkt het toch vooral om de première te gaan. Die dan vervolgens vooral een anticlimax is met Keaton die dingen doet waar je je als kijker helemaal niet in kunt inleven. Juist omdat het allemaal de goede kant op lijkt te gaan met de productie.
Het goede acteerwerk en technisch vernuft van de regisseur zijn leuk, maar het verhaal kabbelt voort. Het neigt naar langdradigheid. Mooi camerawerk kan dit niet een hele film lang verhullen. Was het verhaal beter geweest dan was dit echt een absolute topfilm geweest.

Oké bedankt voor de toelichting, dan begreep ik je verkeerd.

Verder kan ik me niet echt vinden in hetgeen je mist, maar of een film wel of niet genoeg boeit is puur persoonlijk natuurlijk. Voor mij was het juist perfect in balans zo en het iets 'gemiddelde/normaler' maken van de film had het denk ik juist weinig goed gedaan.

Wat viel deze film me tegen. De acteerprestaties en dialogen zijn uitstekend, maar het verhaal pakt me in het geheel niet. Het camerawerk vind ik ook goed. Het is gewoon geen film voor mij dat ego gefilosofeer is niet mijn ding. 3.0

Eerste kwartier had ik moeite de film op te pakken, daarna werd het beter, waarom weet ik eigenlijk niet. Het wennen aan het karakter van birdman en andere personages duurt schijnbaar even. Ik kan me voorstellen dat er toch mensen afhaken, het blijft in een bepaalde sfeer hangen dus ja..
Ik vond het uiteindelijk toch wel een goede film, vooral de opbouw naar het einde. Je voelt langzaam aan dat het einde apart gaat aflopen Tot op het laatste moment "plakt" de birdman nog aan hem vast, ook zoals hij in de spiegel kijkt in het ziekenhuis.. ]Het einde weet ik niet zo goed te interpreteren dit ook naar aanleiding van de reactie van Emma stone, die het raam uitkijkt, eerst naar beneden en dan omhoog met een lach.. Iemand?

Ik had je vorige bericht niet gelezen John, en het is nou ook weer niet zo dat ik de film helemaal niks vind, maar wat je zelf al zegt, is het geen allemansvriend. Ik heb vooral genoten van het goede acteerwerk. Maar mijn verwachtingen waren blijkbaar te groot.

Denk even aan wat spoilertags aub! Maar om je vraag te beantwoorden, volgens mij was ze weer high. Uiteraard is hij dood, maar in haar roes zag ze hetzelfde als wat haar vader zichzelf zag doen in zijn waanbeelden. Heel duidelijk vond ik dit ook niet, maar een post van een andere user hier bracht me op dat idee en ik ga daar wel in mee.

Precies zo had ik het ook in gedachten Captain Pervert ik had het niet beter uit kunnen leggen.

Ja, ik kan me daar ook wel in vinden, toch blijft er iets van ruimte over, maar ik heb recent de X-men gekeken, daar komt de verwarring vandaan

Dat lijkt me onwaarschijnlijk en indien juist, een zwak en nietszeggend einde. Ik zie het einde zoals ik de hele film zie: werkelijkheid wordt schijn en schijn wordt werkelijkheid. Waar je schijn of trucage verwacht breekt de werkelijkheid door (zoals met het echte pistool op toneel) en omgekeerd vliegt Keaton weg waar je verwacht dat hij zich te pletter valt. Dat vliegen is ook metaforisch correct omdat zijn laatste toneelvoorstelling (zowel in de film als met de film) een groot succes in plaats van de verwachte afgang bleek te zijn. Het vliegen is, zoals in de film verteld, de positie van de winnaar, van de held die zo boven de anderen uitstijgt. De toneelcriticus verzekerde de hoofdpersoon dat zij hem zou afkraken (zoals wij zeker menen te weten dat als je valt je neerstort), maar ze schreef hem de hemel in! Logisch dus, dat hij zou gaan vliegen in plaats van te pletter vallen: elk ander einde zou absurd zijn!

Ik snap wel dat serieuze filmbuffs dit een goede film vinden, want dat is het.

Met name filmisch gezien zeer knap. Cinematografie, muziek, art direction. Allemaal top.

Maar... het pakt me totaal niet. Volstrekt irritante karakters en een verhaal dat serieus echt niet zoveel om het lijf heeft als men wil doen voorkomen in de media (vind ik)

Echt geen film die ik nog eens hoef te zien. En ik vind alle vorige Inarittus geweldig.

Vind het ook opmerkelijk dat er zoveel mensen enthousiast over zijn. Maar goed, my loss waarschijnlijk.

Dan geef jij nog een best hoog cijfer kos Ik ga hem deze week bekijken later meer.

Het is ook zeker niet slecht of zo. Ik heb er alleen niks mee.

Gezien in de FilmHallen te Amsterdam (aanrader!). Behoorlijke verassingen. Ik verwachtte een drama film met wel okay acteerprestaties en prima verhaal, maar het is veel meer dan dat. Dit was een unieke ervaring met geweldige cinematografie, sfeer en muziek. Het verhaal was top en neemt je echt mee in de wereld van Broadway. Daarnaast waren de acteerprestaties geweldig. Michael Keaton zette een ijzersterke rol neer net als de rest. Zack Galifianakis zette een leuke rol neer als de director en zorgde voor veel komische momenten.

Aanrader

Geen idee wat ik hierover moet schrijven. Niet omdat er niets over te zeggen valt, integendeel, maar omdat dit (voor mij) zo'n nieuwe filmervaring is dat ik niet de juiste woorden weet te vinden.

Het valt denk ik nog het best te beschrijven als een soort droom. Alles in het theater is al enigszins dream-like, door het in elkaar overlopen van scènes en de af en toe wat onwaarschijnlijke gebeurtenissen, maar die kunnen op zich best nog echt gebeuren. Met de vliegscène later in de film wordt het droomgevoel wel heel letterlijk, en moet je je als kijker echt af gaan vragen waar je nu precies naar zit te kijken.

Het balanceert eigenlijk telkens op de lijn tussen realisme en surrealisme, en dat geeft samen met de zeer aparte cameravoering, montage en de enigszins vervreemdende omgeving van het theater een heel aparte sfeer. Dat is soms niet helemaal mijn ding, maar los daarvan kan ik eigenlijk niets anders dan positief zijn. Origineel, goed geacteerd, puike dialogen, leuke casting en eigenlijk op alle punten, vooral vormtechnisch, verfrissend. Zo'n scene dat hij via Times Square in zijn ondergoed weer naar het toneel moet is natuurlijk schitterend gedaan. Ook de scènes tussen Emma Stone en Edward Norton op het balkon behoren zowel qua setting als inhoud en acteerwerk tot mijn favorieten.

Zou wel echt leuk zijn als dit de Oscar zou winnen, denk dat ik voor deze ga als mijn favoriet.

Voorzichtige 4,5*

Zo heb ik de film ook beleefd, Sté*. Reeds het simpele feit dat je een man ziet toneelspelen gooit al het ‘echte’ en het spel door elkaar: de acteur speelt iemand anders maar is als acteur ook echt. De film begint eigenlijk al meteen met de kijker te verwarren omdat de kijker niet direct weet wanneer de acteur staat te spelen en wanneer hij ‘zichzelf’ is. En daar gaat de film volgens mij over met als uiteindelijke ‘boodschap’ dat het verschil tussen echt en niet echt zelf illusoir is: pas met het ‘op het spel zetten’ zijn we echt! Die gelaagdheid c.q. verwarring wordt de hele film vastgehouden en op alle niveaus verder uitgewerkt. En dat maakt de film een zeer bijzondere belevenis: als kijker zit je in een achtbaan en een droomachtige werkelijkheid die je letterlijk doet duizelen. Maar als die gelaagdheid en crux van de film je geheel ontgaat en je dus meent dat de film simpelweg een toneelspeler laat zien die vooral achter de schermen wat dingen doet en beleeft, ja dan zal het best een saaie film zijn (hetgeen de negatieve reacties verklaart)…

Ondanks dat het theaterverhaal origineel was en de uitvoering fraai in beeld werd gebracht met veel meelopende camerabeelden, kon deze film me niet helemaal bekoren.

Dat heeft vooral te maken dat ik het allemaal te druk en te hectisch vond. Ook is het allemaal behoorlijk langdradig en ietwat saai (ik heb soms steeds 30 seconden vooruit zitten te spoelen) en vond ik het verhaal (speelt zich voornamelijk af in het theater) eerlijk gezegd niet echt boeiend of pakkend. Dat heeft ook te maken omdat er veel karakters in de film meespelen en er bijna continue van de eerste tot de laatste minuut gepraat wordt (je krijgt nauwelijks de tijd om het te verwerken of er begint alweer een ander gesprek). De meeste dialogen daarvan vond ik persoonlijk ook niet echt interessant, hoewel het soms wel wat grappig was. Maar echt grappig in het geheel vond ik deze film niet, terwijl hij wel mede bestempeld staat als een komedie. De uitvoering van het verhaal was overigens leuk gedaan (ook trouwens de muziek, zoals de drummer die in beeld werd gebracht en waarbij men dan langsliep) en visueel werd alles fraai in beeld gebracht zoals o.a. het stuk waarbij Michael Keaton in zijn onderbroek (omdat zijn badjas is komen vast te zitten bij een dichtslaande achterdeur van het theater als hij even buiten staat te roken) over het drukke Times Square terugloopt naar de hoofdingang van het theater.

De bekende cast deed het goed en dan vooral natuurlijk hoofdrolspeler Michael Keaton die in deze film behoorlijk hyperactief acteerde. Maar zijn rol als toneelspeler (in het theaterstuk), acteur (zeg maar het Birdman gedoe als superheld en de gemaakte films daarover) en persoon Riggan speelde hij voortreffelijk en is eigenlijk wel Oscar-waardig. Maar ook de rol van Edward Norton was goed en vooral leuk en hij zorgde soms ook voor de komische ondertoon in het verhaal (zoals het gedoe met de drank gin en als hij wilt neuken tijdens het theaterstuk en hij dan een stijve heeft ). Zach Galifianakis die normaal gesproken altijd in films de lolbroek uithangt, heeft in deze film min of meer een serieuze rol en dat vond ik eigenlijk niet echt passen bij hem. Vrouwelijk schoon is er ook aanwezig in de vorm van Naomi Watts (altijd goed en degelijk spelend), Emma Stone (ik vind haar persoonlijk niets met die grote ogen en vreselijke mond als ze praat, inclusief haar stem) en Andrea Riseborough die er qua uiterlijk zeker wezen mocht.

Al met al kon deze film me niet helemaal bekoren. Maar vanwege de uitvoering van het verhaal en vooral de sterke rol van Michael Keaton, krijgt deze film toch van mij een kleine voldoende.

Topper.

Iñárritu heb ik eigenlijk altijd al fantastisch gevonden. 21 gram moet ik nodig herzien, en Biutiful gaat ook weer op de lijst. Maar zijn zijn debuut en Babel zijn fantastisch. Nu is hij bij een iets lichtvoetiger werk beland. En ook dat nailed hij gewoon!

Verhaal is heerlijk. Keaton speelt iemand met een achtergrond dat verdacht veel op hem lijkt, Norton is ook geweldig. Van hem zijn toch ook wat verhalen bekend van niet de makkelijkste op de set. Zelfs mijn persoonlijke nachtmerrie Emma Stone kon ik hebben. Eat me! Jump on my face! Wie had gedacht dat downer Iñárritu lekkere humor heeft. Visueel ook helemaal mijn straatje. Geweldig! Het kan allemaal nog maffer en hectischer weten we van Noe. Maar hier werkt dit perfect.

4.5 sterren.

Lang geleden dat ik een film heb gezien die zo'n positieve indruk op mij achterlaat. Het is vooral een intense film, die door het gevoel van één ononderbroken shot een soort surrealistische sfeer krijgt, hetzelfde gevoel dat je hebt als je een nacht doorgehaald hebt.
Daarnaast voelt het soms gejaagd aan omdat de film nooit stilstaat en er altijd wat gebeurt. Hoewel er wel kortstondige rustmomenten zijn -als de camera even stilstaat- voelen deze nooit aan als een bezinningsmoment. Het geeft een unieke kijkervaring, vergelijkbaar met het droomachtige Russian Ark en het lange openingsshot in Touch of Evil.

Ik verbaasde me over hoe goed sommige dingen gefilmd waren. De cameravoering in de wandelgangen en vooral het shot op straat bij Times Square vond ik bijzonder indrukwekkend gedaan.

Michael Keaton zet als Riggan een geweldige rol neer die wordt ondersteund door een prima cast; Edward Norton, Zach Galifianakis, Emma Stone en Naomi Watts zijn subliem in hun bijrollen.
Met name de interacties tussen Riggan en Mike waren erg vermakelijk.

Wel vond ik dat de film iets te lang doorging. Voor de vliegscene vond ik wat lang duren (en helaas wat minder subtiel dan de telekinetische krachten) en het laatste kwartier was een herhaling van zetten.

Verder kan ik er nog niet zoveel over zeggen. Ik ga me eens inlezen over de film en het later aan een tweede kijkbeurt onderwerpen, want dat verdient de film zeker.

Technisch en artistiek is dit echt wel schitterend. De tracking shots en een minimaal ge-edit door de film heen wekt toch wel filmvreugde op. Inarritu gaf zelf aan dat niks geïmproviseerd is; alles is op voorhand gepland en gescript. Daar sta je toch even bij stil. Soms echt waanzinnige camerashots, zoals de camera die gewoon door de tralies van een venster kruipt of nog, een superhero actiescène die plots in beeld komt.

Maar waar gaat dit allemaal over eigenlijk? Ik vond de recensies nogal een vaag en onduidelijk beeld schetsen over de film dus ik wist er niet zoveel van. Waar het over gaat? Over mannen met grote ego's (Norton en Keaton) in rivaliteit voor aandacht, over Hollywood versus Broadway ("You're not an actor, you're a celebrity"), over de constante zoektocht naar bevestiging en erkenning terwijl de personages eigenlijk niet in staat zijn om gelukkig te zijn. Een interessante thematiek die veel vertelt over hoe het er in de filmwereld aan toe gaat, nogal kritisch, cryptisch en satirisch gebracht, want échte acteurs worden in de dialogen ook niet gespaard, zal de aandachtige kijker opgemerkt hebben. Ik had dus ook de indruk dat Inarritu eens goed het Hollywood-establishment te kakken wou zetten.

Het is al vaak geschreven geweest, Keaton zet één van zijn allerbeste rollen in deze "meta-film" neer maar ook Norton verdient een goed woord. Het einde zet aan tot denken en tot verschillende interpretaties en blijft nogal mysterieus. Ik denk dat het opzettelijk de bedoeling was dat het allemaal wat wrang zou aflopen. De scène waarin Keaton in zijn slip een ommetje moest maken over Times Square was niet minder dan geniaal Punten van kritiek : soundtrack kon beter, het karakter van Norton was helemaal verdwenen in de laatste 45 minuten en al is dit zeker een goede film, hij is zeker niet laagdrempelig.

Russin Ark, 90 minuten lang.

Soms verwacht je heel veel van een film en dan worden die verwachtingen nog overtroffen. 'Birdman' flikte dat bij mij. Magistraal stukje film van regisseur Iñárritu, over film, theater, rivaliteit, gevoelens en een acteur die het heel erg moeilijk heeft met van alles en nogwat en met behulp van een Broadway toneelstuk zichzelf weer op de kaart wil zetten, omdat z'n verleden als 'Birdman' en het feit hoe groot hij was 'm maar blijft achtervolgen. Hij wil weer gezien worden door het publiek en de critici. Waanzinnig geregisseerd.

Want Iñárritu haalt alles uit de kast voor deze prent. Het wervelende camerawerk en de meesterlijke opbouw van de scenes zorgen ervoor dat 'Birdman' een groot meesterwerk is die ik heel vaak zal herzien. En dat gevoel heb ik niet vaak bij films. Bij deze prent komt dat ook vooral omdat ik echt hou van films die zich afspelen op 1 of weinig locaties en die gedragen worden door het fantastische acteerwerk, de prachtige sfeer en de manier - het gevoel - waarmee het geheel wordt gebracht. 'Birdman' lijkt wel één lang shot, mogelijk gemaakt door prachtig toegepaste trucage en briljante visuele hoogstandjes. Machtig.

De setting, het theater en de energie waarmee Iñárritu het geheel brengt zorgt ervoor dat ik echt in een ongrijpbare achtbaanrit terecht kwam die niet eindigde. Fantastisch al die gangen, de (kleed)kamers, het toneel en alles wat er gebeurd. Elke scene geeft een bepaald meeslepend gevoel mee. Woede, medelijden: het moet nu gebeuren voor Riggan. Tussendoor valt er ook nog eens veel te lachen - de scene dat Riggan in z'n onderbroek over Times Square weer terug moet het theater in is echt briljant. Wat een meeslepende, hilarische en spannende rit vol met energie. Ik wou dat deze rit nooit zou eindigen. Maar helaas.

Aan al het goede komt een eind natuurlijk. Ook aan deze fantastische prent. Ik heb intens genoten. De magische scenes met 'Birdman' tussendoor, zoals het moment dat Riggan een stuk gaat vliegen is echt meesterlijk en laat je denken wat er nou allemaal in hemelsnaam wel niet aan de hand is in het wereldje van Riggan. Ongrijpbaar en fascinerend. Het is jaren geleden dat ik direct vijf sterren aan een film heb gegeven, maar ik geef ze hier zonder al te veel twijfel graag. Zoiets moois zie ik maar heel zelden.

Tja......wat moet ik er van zeggen. Ik ben hem gaan kijken met de wetenschap dat als er zo overdreven positief over een film gedaan word je beter niet kunt kijken, want hij zal tegenvallen. Het is een verhaal dat je met een paar zinnen verteld kunt hebben. Maar ik wilde de film toch helemaal zien. De enigste die indruk maakte was Keaton, maar ook niet meer dan dat. 2.5 ster

in 1 woord gezegd. wat een saaie rot film is dit zeg. niet weg te kauwen.

heb heb na 15 minuten kijken maar uitgezet.

Opzicht kan ik je wel enigszins begrijpen. Maar niet dat je de film na 15 minuten hebt afgezet en toch een stem hebt uitgebracht. Stem dan niet en je stem is ook niet echt logisch want het had eigenlijk een "0,5" moeten (oftewel het laagste punt) zijn i.p.v. een "1,0" wat je nu geeft. Of heb je in dat kwartier tijd toch nog iets positiefs gezien ?

Als ik naar de laatst beoordeelde films kijk in je lijst snap ik dat ook wel..

Dat je überhaupt een film na 15 minuten al volledig afschrijft vind ik wel verbazingwekkend. Maar goed, ieder z'n ding..

Voelt oneerlijk. Ik heb die film waar je op doelt helemaal afgeken alvorens ik die 2* mocht geven van mezelf. Wat is nou een kwartier? Dan begint het nog niet eens bij veel films...

Hier valt het nog wel mee, maar op Imdb is dit echt een 'love it or hate it'-film met bijna alleen maar beoordelingen van 10 sterren (het maximum) of van 1 ster (het minimum). Waarschijnlijk is Birdman zowel de meest geliefde als de meest gehate film aller tijden. Wat betreft de haat is het opvallend dat velen op Imdb dingen schrijven als dat dit de saaiste/slechtste film is die ze ooit hebben gezien, dat de film zonder twijfel de meest irritante en verschrikkelijke film aller tijden is, dat ze de film echt haten, dat ze zich speciaal op Imdb hebben laten registreren om te kunnen meedelen wat een rotfilm het is en volgens sommigen is de twee uur die ze in de bioscoop hebben gezeten zelfs de slechtste twee uren uit heel hun leven... Je gaat dan toch denken: als een film zulke intens negatieve emoties opwekt, dan is het alleen al daarom een heus kunstwerk!