Birdman or (The Unexpected Virtue of Ignorance) (2014)

Eigenzinnig en fascinerend, de nieuwe film van Innaritu.

Filmrecensie: Birdman - Dudes & Dont's - dudesendonts.nl

Absoluut fan van long takes. Welles, Woo, Tarr, De Palma, Anderson, Tarkovsky.......... dit zijn waarschijnlijk de meest voor de hand liggende !

Iemand een tip, een verborgen pareltje ??

Van Alejandro González Iñárritu ben ik nooit een fan geweest, doordat zijn films vaak geforceerd zwaarmoedig op mij over kwamen en altijd nogal even geforceerde verhaallijnen hadden. Toch zag ik dat hij stijl had en eindelijk wordt dit gecombineerd met een inhoud die mij meer ligt. Eigenlijk was hij een van de laatste regisseurs waarvan ik verwacht had dat hij de overstap zou maken naar komedie, laat staan dat ik dacht dat hij het aan zou kunnen, maar dat maakt dit alleen maar meer een aangename verrassing.

Op zich is het verhaal niet bijster origineel. Je kunt er een hoop filosofen op los laten zo blijkt, maar films over theater, film of literatuur reflecteren bijna altijd enorm zelfbewust op zichzelf. Als Riggan hier opmerkt dat het stuk dat hij uitvoert steeds meer op zijn eigen leven begint te lijken is dat een statement die je zou kunnen toepassen op veel andere films met deze setting. Origineel is het in dit opzicht niet zozeer dus, maar de uitvoering is dat wel.

Wat mij hier zo pakte was de bijna elektrische energie die door de film liep, evenals het ritme. Dan heb ik het niet eens zozeer over de soundtrack alleen, maar alles in z'n geheel. Er zit een bijna roekeloos gevoel in, alsof het niet alleen voor de hoofdpersoon nu of nooit is, maar ook voor de camera en ja, de percussionist. Lange takes worden vaak gebruikt voor wat meer observerende en ook meestal wat meer trage films, maar niet hier (een paar scènes uitgezonderd). Het brengt je in de rush van deze theaterproductie, waarin de emoties hoog oplopen. Er is iets enorm fysieks aan deze aanpak, waarbij de vele close-ups helpen, dat voor een enorme spanning zorgt. Waar in het verleden Iñárritu dit vooral omgezet zou hebben naar extreem zware gevoelens, doorbreekt hij het hier met humor en zelfs magisch realisme, zonder daarbij de urgentie van de situatie te missen.

Ik vond het adembenemend en heb de hele tijd op het puntje van mijn stoel gezeten. Meer dan thematisch is dit iets dat ik filmisch gewoon enorm aangrijpend vond, maar Iñárritu verdient wel lof dat hij de perfecte inhoud weet te rijmen aan die cinematische hoogstandjes. Iedereen die hierbij betrokken was verdient lof, inclusief de gehele cast, Director of Photography Lubezki, en improvisatiedrummer Antonio Sanchez. Het is gewoon filmmaken op hoog niveau.

4,5*

De restaurant scène in Tom Yum Goong is fantastisch.

ongelofelijke ervaring.uniek.

ik ben echt flabbergasted.

De shot van ruim een half uur onderbroken.de kritische kijk op social media,kort en krachtig.

surrealistisch en daar tegen over zeer realistisch.tja zo kan ik wel door gaan maar eigenlijk

zou ik het kunnen proberen te beschrijven,maar als je een film liefhebber bent,en je wilt iets zien wat zeer ,zeer zelden voorbij ziet komen,,,,, komt.ga dit zien.!!

De ziekenhuisscene uit de film Hard-Boiled van John Woo.

Ik vond dit echt een regelrechte ramp, ieder zijn meug, maar ik heb me echt heel erg verveeld. Ik begrijp alle ophef over deze film in het geheel niet. Mooi geluid, dat dan weer wel!

Niet zo best als ik had gedacht.......acteerwerk van alle sterren is van hoge kwaliteit dus daar ligt het niet aan.

Het verhaal kon mij gewoon niet zo boeien....saai en langdradig vond ik het.

Het visuele en het acteerwerk maakt een hoop goed en ik kom daardoor nog op een goede voldoende.

Weer een oscar film die niet bij mij in de smaak valt. Er wordt heel goed gespeeld door de acteurs maar om nou echt te zeggen dat het een fantastisch verhaal is, nee. Je volgt een man die naar een grote premiere werkt van zijn voorstelling, ondertussen kunnen de acteurs niet met elkaar opschieten. Nogmaals goed gespeeld hoor, maar de verhaallijn is niet bijzonder, ik had het idee dat ik dit al 200 keer gezien had. Misschien moet ik het maar opgeven met oscar films, ze zijn meestal niet aan mij besteed.

De vraag is hier wat een film goed maakt. Bovenstaande berichten wekken de indruk dat een goede film een boeiend of origineel verhaal moet vertellen. Maar dat is maar de vraag. In de film Hugo wordt iets van de geschiedenis van de film verteld waarbij de oorsprong van de film in verband wordt gebracht met de goochelkunst: de eerste filmers waren als het ware goochelaars die deze nieuwe techniek gebruikten om het publiek te verbazen, bv. door een locomotief ‘op het publiek’ te laten razen waardoor dat publiek zich rot schrok. Daarin lijkt de kern van de filmkunst te zitten: film haalt iets ver weg heel dicht bij en kan ons daardoor verbazen (en heeft dus niet perse een verhaal nodig). En ik heb de film Birdman beleefd als een totaalspektakel zoals die mensen die de locomotief op zich zagen afkomen. Als je een goed verhaal wilt, dan kun je misschien beter een boek gaan lezen…

En sowieso, wat is een goed of ‘boeiend’ verhaal? Is het een goed verhaal (en dus film) als de hoofdrolspeler achterna wordt gezeten door bloeddorstige wezens waardoor de held letterlijk moet vechten en/of zien te ontsnappen om zijn leven te redden? Dat is heel ‘spannend’ (want: redt de held het wel of redt hij het niet?), maar ik vind zo’n actie- of avonturenfilm weer een beetje saai: ik benader de film als een kunstobject die mij als zodanig de werkelijkheid c.q. een nieuwe kijk op de werkelijkheid toont. Je zou kunnen zeggen dat kunst de filosofie naar het grote publiek moet brengen of andersom, dat de filosofie in rationele want betoogvorm vertelt wat de kunst ons laat zien.

Wat daar ook van zij, ik meen dat Birdman zelfs een goed verhaal heeft. Veel hedendaagse films vervagen bewust wat echt en wat niet echt is en geven graag een spectaculair einde waarin alles opeens heel anders blijkt te zijn dan je dacht (bv. The Sixth Sense, The Others of Shutter Island). Het nadeel van zo’n plot is dat de film je maar één keer kan verrassen. Hetzelfde geldt voor wat ik de typisch christelijke vertelling acht waarbij een goed iemand lelijk in de problemen komt maar uiteindelijk wordt gered (boodschap: als de nood het hoogst is, is de redding nabij) of de modern-seculiere variant daarvan waarbij de hoofdrolspeler zijn eigen god moet zien te worden en zichzelf weet te redden. Al deze verhalen zijn maar één keer boeiend: zodra je weet hoe het afloopt is de lol eraf. Een sterkere verhaalvorm is daarom de klassieke tragedie: de hoofdpersoon raakt verstrikt in een web en hoe meer hij zich verzet hoe strakker het web om hem sluit zodat een miserabel einde onontkoombaar is. Het sterke hiervan is dat het verhaal paradoxalerwijs sterker wordt naarmate je hem vaker hebt gehoord: het feit dat je weet hoe het afloopt versterkt alleen maar het onontkoombare karakter van het ellendige lot van de hoofdpersoon zodat je elke volgende keer dat je de film ziet nog harder moet huilen om wat de hoofdpersoon te wachten staat en om zijn tevergeefse gevecht (omdat jij zijn miserabele lot al wel weet maar de hoofdpersoon nog niet zodat die nog vol hoop strijdt om zich te redden). Birdman bevat in feite al deze verhaalstructuren, dus hoezo geen goed verhaal? En het inhoudelijke aspect, het gedoe rondom de toneelvoorstelling, was het enige juiste omdat de metastructuur van de film alleen een toneelvoorstelling als object kon nemen zonder de gewenste voortdurende diepgang van gelaagdheid of dubbelzinnigheid weg te nemen.

De filosoof wat een lap text .

Het blijft natuurlijk allemaal persoonlijk....mij kon het gewoon niet boeien

Een film kijk je ter ontspanning. Niet voor de kunst.

Redelijke film die vanwege m'n zéér hoge verwachtingen als een flinke teleurstelling aanvoelde. Edward Norton was zo mogelijk nog genialer dan anders, Emma Stone charmant als altijd en het eigenzinnige sfeertje was bij vlagen leuk. Op andere momenten ergerde ik me aan de te lange monologen, de pretentieuze laag die over het geheel heen zat en vooral aan - ik lijk de enige te zijn - de onuitstaanbare Michael Keaton. Ik vond hem gewoon écht niet goed, ondanks wat iedereen zegt.

Omdat ik voel dat ik niet objectief ben tel ik er een puntje bij op, veel dingen waren ook wél goed, maar puur gevoelsmatig zou ik hem een zesje hebben gegeven. Sowieso, op Norton na, niet Oscar-waardig naar mijn mening.

Ik zou het zeker niet "verborgen" willen noemen, maar voor mij is Joe Wright de huidige koning van de long shots. De bekendste en meest imposante is natuurlijk de Duinkerken-scène in Atonement, maar ook in Hanna zit een zéér toffe.

Speak for yourself

Een hoop mensen (waaronder ik) denken daar toch echt heel anders over hoor.

Boeken zijn toch ook niet alleen ter ontspanning? (Of zeg ik nu iets heel geks?)

Cinema kan veel meer dan alleen entertainen.

Echter, wel in die gedachtengang en nav zijn eerste alinea:

De filosoof, misschien leuk om Tom Gunnings artikel 'the Cinema of attractions' even op te snorren.

Wat zat deze film enorm goed in elkaar, zeg. Dit is film maken van de bovenste plank.

Geweldig wat Alejandro González Iñárritu hier met Birdman neerzet. En niet alleen hij trouwens, want ook het camerawerk en de acteerprestaties zijn buitengewoon goed. Het camerawerk is echt om van te smullen. De opening is zo wervelend en dynamisch, dat ik gelijk de film in gezogen werd. Technisch is dit enorm moeilijk, want naast de manier van filmen mogen ook de acteurs in zo’n situatie niet falen. Dat gebeurt gelukkig ook niet.

Ik ben eigenlijk over iedereen wel enthousiast. De hoofdrol is uitstekend, maar ook de bijrollen van bijvoorbeeld een Watts en Galifianakis zijn zonder meer goed te noemen. Verhaaltechnisch is het niet eens zo heel bijzonder, maar het camerawerk is hier echt een hele grote meerwaarde. Het zorgt ervoor dat de situaties nog veel echter en realistischer aanvoelen. De dynamiek en lange shots, doen me trouwens ook erg denken aan Boogie Nights van Paul Thomas Anderson. Ook bij die film kreeg ik een bepaald gevoel, iets ongrijpbaars, wat hier ook gebeurde.

Het enige echte minpunt is de soundtrack. Ik vond het soms wat storend, te nadrukkelijk aanwezig en op de één of andere manier paste het er niet goed bij. Gelukkig haalde het me niet uit de film. Daarvoor was de rest gewoonweg te goed. Zelfs de surrealistische scenes zijn erg goed gemaakt. Het zorgt er overigens wel voor, dat niet alle vragen gelijk beantwoord zijn. Maar juist dat gelaagde zorgt ervoor dat Birdman nog een extra dimensie heeft, waarbij in de toekomst nog het één en ander te ontdekken valt.

Alejandro González Iñárritu levert hier een meesterwerkje af, iets wat hem met Amores Perros al een keer eerder lukte. Birdman is geweldig, enorm knap gemaakt en een film die je van het begin af aan opzuigt en tot het einde toe nooit meer loslaat. Zo zie ik ze graag.

4,5*

Slap verhaal.. slecht acteerwerk

Wat Norton betreft kan ik me er ook niets bij voorstellen, speelde de sterren van de hemel. Keaton vond ik wel degelijk slecht, begrijp de positieve reacties ook compleet niet. Zo enorm geforceerd, besefte me constant dat er een acteur stond te acteren (en dan doel ik niet op zijn rol als acteur). Haast amateuristisch.

Echt? Ik vond Keaton geweldig, écht heel erg goed.

Interessant artikel dat mooi mijn punt verheldert (nou ja, ik heb gewoon goed opgelet bij de film Hugo). Het is dan ook jammer dat de mensen de film zo volledig hebben vereenzelvigd met één specifieke, dominant geworden, benadering van filmmaken, namelijk die van de narratieve, ‘voyeuristische’ film waarbij we stiekem meekijken naar wat de held allemaal beleeft (waarbij de acteurs vooral niet in de camera mogen kijken omdat zij anders de illusie van ons voyeurisme verbreken). Wat dat betreft is het ook interessant dat geheel los van die populaire traditie er een avantgarde-benadering heeft blijven bestaan die tegenwoordig vooral als ‘video-art’ helemaal los kan gaan - maar die ook als bv. videoclips bij MTV het grote publiek kan aanspreken (want uiteindelijk is ook film natuurlijk gewoon bewegend beeld): bekijk bv. eens deze werkjes van de videokunstenares Rist:

Pipilotti Rist- (Entlastungen) Pipilottis Fehler - YouTube

Pipilotti Rist- I'm Not The Girl Who Misses Much - YouTube

Sommige regisseurs, bv. Malick, lijken hun films ook enigszins als een mix van traditionele film en video art te bedoelen. Gunning lijkt de mix van het narratieve en (letterlijk!) sensationele echter nog vooral te zien in de opkomst van (meer geavanceerde) special effects zoals in de films van Spielberg en Lucas (maar aan het einde suggereert hij een meer oprechte herleving van het vroegste filmspektakel dat inderdaad lijkt te zijn losgebarsten, onder meer met films als Birdman).

Het artikel plaatst de ‘exhibitionistische’ (veelal erotische of confronterende) benadering van film tegenover de narratieve, ‘voyeuristische’ benadering. Ik kreeg nogal wat kritiek op mijn recensie van de film La Vie d’Adele (met zijn vooral intieme portret met bijna louter close-ups van het liefdesleven van een meisje) waarin ik de film als een soort pornofilm opvat en ‘m vindt passen bij de Facebook-generatie waarin iedereen zijn hele hebben en houwen op internet gooit (in de hoop dat ze worden gezien door anderen), maar zoals het artikel ook zegt is de close-up als typische karaktertrek van de film, waarmee het contrasteert met het theater dat juist gebruik moet maken van grote gebaren om uberhaupt ook op de achterste rij te worden gezien), in oorsprong een exhibitionistisch, erotisch gebruik van film.

Oh ja, je kunt al die visies uitstekend tegen elkaar afzetten. Gunning, Mulvey (alleen de naam brengt al herrineringen terug), Lacan, Foucault, etc. Heb dat vaak moeten doen in het verleden. Heel interessant, maar ik blijf de toepasbaarheid buiten het academisch discours om beperkt vinden, hoe leuk het ook is. Maar je het zijn wel andere manieren om naar film te kijken en te waarderen.

Hele bijzondere film. Vind hem een beetje lastig te beoordelen. De sterrencast speelt uitzonderlijk goed en hoe de film in één lang shot gefilmd lijkt te zijn is gewoon fenomenaal.

Het verhaal kon me niet helemaal grijpen helaas en waar dat aan ligt weet ik niet helemaal. Het surrealistische deel kan ik nog niet helemaal mijn grip op krijgen en daarvoor zal ik 'em nog eens moeten zien.

Tot nu 4* omdat de film wel ongelofelijk mooi gemaakt is.

De woede-uitbarsting van Michael Keaton, na een uur afspeeltijd, net nadat hij Edward Norton slaat... en daarna als hij in één keer bedaard is na oogcontact met de net binnengekomen Jake ... is geniaal

Een experimenteel en gestileerd "echt" acteursdrama in de vorm van een tragikomedie met een satirische ondertoon, over acteerprestaties, (teruggang in) roem en zelfwaardering, waarin inderdaad briljant door de sterrenbezetting geacteerd werd, alleen...... raakte, beroerde het me niet: waarschijnlijk kwam dat vooral omdat de thematiek me niet echt aansprak.

Uit de Oscarnominaties beste film moet ik 'Selma' nog zien. Samen met 'The Grand Budapest Hotel' vond ik deze productie de mindere.

Ja, voor het echte acteerwerk moet je inderdaad bij conan zijn

aparte film. Ik vond het verhaal wel erg langdradig en saai. En aan dat drumstel kon ik me aardig irriteren. Wel supergoed acteerwerk en alles mooi in beeld gebracht. 3* omdat ik na een uurtje toch wel zoiets had van..gaat er nog wat gebeuren...

Ik had hier zo naar uitgekeken en heel veel van verwacht, maar ik vond hem toch wel wat tegenvallen. Het is natuurlijk heel goed geacteerd, daar ligt het niet aan. Maar als dit jullie 4,5 a 5 sterren films zijn dan heb ik een totaal andere smaak. Nogmaals ik zeg niet dat ie slecht is maar na al die lovende recensies had ik er gewoon veel meer van verwacht. Aardig om gezien te hebben maar ook niet meer dan dat.