Birdman or (The Unexpected Virtue of Ignorance) (2014)

Valt me op dat veel mensen vinden dat het emotioneel niet zoveel doet, of iets in die trant. Ook ik heb niet echt meegeleefd met een van de personages. Meeleven met de personages vind ik wel belangrijk bij (bepaalde) films, maar bij deze had ik daar geen enkele behoefte aan, de film nodigt dat ook niet uit. Maar de film an sich is een genot voor de zintuigen. Volgens mij zit daar de kracht en niet zozeer in dat je zou moeten meeleven of bepaalde emoties moet ervaren, deze film is daar volgens mij helemaal niet op uit.

Ik vond het ook geen tekort dat ik geen 'emoties ervaarde', totaal niet opgevallen eigenlijk, omdat mijn aandacht volledig werd opgeëist door de schoonheid van de beelden, de vertelwijze, de dialogen, het verloop en de verrassende details. Ben daarom zelf een beetje verbaasd over de commentaren m.b.t. gebrek aan emotie.

Deze is naar de oscars. Dit is de derde die binnen een jaar heb gezien over hetzelfde onderwerp.

Eerst "map to the stars" toen 'the humbeling" en nou deze. Allemaal hetzelfde onderwerp, en geheel niet oscar waardig in mijn ogen.

Wat een slaapverwekkende bende.

Op zich zeg ik voor een deel hetzelfde als jij. Toch vind ik het voor elke film van belang dat 'ie je raakt. Dat kan op allerlei manieren; door de personages, maar je kan ook geraakt worden door de schoonheid van de beelden, of een ander vormelement. In dit geval gebeurde dat niet echt.

eRCee Dat een film wel,of niet 'raakt' ligt per individu zeer verschillend. Ik vond het naast de vorm en wat matige inhoud wel een heel interessante film, het staat mede symbool voor een op dirft geraakte samenleving en 'culturele' waarden die ter discussie staan.

Met je eens. Ik geef niet snel een laag cijfer maar ik kom nu toch echt niet hoger dan een 2.

Het verhaal gaat veel te traag. Als je niet kan slapen is dit een heerlijke film om snel bij in slaap te vallen voor mij tenminste *slaapverwekkend*

De structuur van de film is relatief origineel en er worden een aantal interessante kwesties van het film-en theatervak aangeroerd. Ook het acteerwerk is van redelijke kwaliteit. Maar helaas is het uiteindelijk toch ook in de kern 'gewoon' een Hollywoodfilm, en dus zelfs een grote kanshebber voor de Oscars. Wat in concreto betekent dat de sterke scènes regelmatig worden gevolgd door clichématige of zelfs sentimentele, wat enorm ten koste gaat van de potentiële kracht. Eeuwig zonde eigenlijk, want een iets meer gedurfde en cynische ondertoon zonder het willen pleasen van de mainstreammedia en het doorsnee bioscooppubliek had deze film tot een 'meesterwerk' kunnen maken.

ongelofelijk wat mooi. wat een spel, wat een camerawerk.

Geweldig. Nog een zuinige 4 sterren maar ga er nog een nachtje over slapen. Inarittu is nu officieel een hedendaagse meester.

Qua vorm erg origineel, maar dit kan niet gezegd worden van de inhoud met belegen kritiek op Hollywood, sociale media en de "moderne" maatschappij.

Goede film maar niet geweldig.

Als eerst kwam het concept heel origineel over, de scenes die met één camera geschoten zijn, de alternatieve soundtrack in de vorm van drums en het met vlagen fantastische spel van de acteurs.

Het is erg lastig om scenes op deze manier te schieten, takes duren erg lang wat veel concentratie van de acteurs vergt. Sommige shots waren ook erg moeilijk zoals de repetitie scene aan tafel. De cameraman moet op precies de goede snelheid om de tafel lopen zodat hij op de juiste momenten de acteurs kan uitlichten die op dat moment in het toneelstuk naar voren worden geschoven. Het camerawerk draagt ook heel veel bij aan de sfeer van de film. Er zijn veel warme beelden te zien maar er wordt tegelijkertijd ook een benauwd beeld van Broadway geschetst. Zo wordt de glamour kant genuanceerd.
Een van mijn persoonlijke helden was weer fantastisch: Edward Norton. In elke scene waarin hij zit steelt hij de show. Wellicht heeft dat ook iets te maken met het dominante karakter wat hij moet uitstralen, maar het is voor een groot deel toch zijn charisma.
Emma Stone was ook erg leuk om naar te kijken. Met haar mooie grote ogen. Ze kan goed het meisje spelen wat geheel overhoop ligt en toch schuilt er charme in haar. Dat vind ik knap.
Keaton is natuurlijk degene die zichzelf het meest op de hak neemt in deze spottende superhelden film en daarom alleen al chapeau. Hij straalt veel realisme uit maar wordt wel weggespeeld door Norton.

Opvallend vond ik de humor. Deze was best wel seksueel getint voor een Oscar favoriet. Er zat veel sarcasme in en dat deed de film zeker goed.
Wat minder was de sentimentele laag die er vaak iets te dik bovenop lag. De plot wordt na een tijdje gereduceerd tot een wat moralistisch verhaaltje. Er zit kritiek op meerdere instanties/tijdgeest in de film verwerkt. Dit vond ik mooi toen het wat onderhuids bleef, maar wordt uiteindelijk toch teveel aan de kijker opgedrongen door bijvoorbeeld letterlijk op te dreunen dat Birdman het jammer vond dat hij de geboorte van zijn dochter filmde ipv meemaakte. De kritische noten naar hollywood en de kunst van de kunst vond ik dan beter uitgepakt. Sommige van die noten blijven helaas iets teveel in huidige trends hangen, (het benoemen van films die anno 2014 populair waren, acteurs opnoemen etc.) Ik ben bang dat dit de film minder tijdsloos maakt. Maargoed dat zal later moeten blijken. Over de duur van de film; deze zakt na een tijdje iets in. De makers hebben dit geprobeerd op te lossen door de humor wat op te schroeven wat niet altijd aankomt. Sommige grappen slaan de plank mis. Ook Galfinakis speelt iets te veel een typetje wat de realistische onderlaag van deze film wat aantast. En uiteraard de scene na de première.. Beetje jammer.

Toch een vermakelijke film die vooral door het camerawerk en Norton wordt opgetild. Gaat vast wel wat Oscars in de wacht slepen.

Ik heb toch de indruk dat Norton erg profiteert van z'n al goede reputatie, net zoals dat mensen sneller lachen om een opmerking van iemand die als grappig bekend staat. Mijns inziens is Norton niet veel beter of slechter aan het acteren dan de rest van de cast. Dat hij een leuke rol heeft staat vast.

Persoonlijk ben ik helemaal niet zo'n fan van Norton. Echter, in deze film vond ik hem erg sterk.

Leuk om Keaton weer eens in een hoofdrol te zien na lange tijd, hij bewijst hier nog maar eens een fantastisch acteur te zijn. De rest van de film was ook boeiend, maar dit is echt een tour de force van Keaton.

Precies wat ik wilde zeggen na het zien van deze film. Vorm is prachtig, maar het plot is flinterdun met heel veel langdradige dialogen die eigenlijk nergens goed voor zijn, behalve dat ze de film oprekken.

Buiten de surrealistische scènes - ik moest af en toe aan "The Fisher King" denken - wist deze film mij niet te boeien. Dat kwam vooral omdat het verhaal mij gewoonweg niet aansprak. Ook de personages vond ik niet interessant. Duidelijk dus niet mijn ding deze film. Meer heb ik er niet over te zeggen.

3,0*

Wauw, wat een film! De thematiek van de film is hedendaags, zowel qua inhoud (bv. ons verlangen naar bewondering en aandacht – om iemand te zijn, om geen mislukkeling te zijn -, hetgeen we verwarren met liefde) als qua vorm: ik zou zeggen typisch postmodern met een bewuste vervaging van wat echt is en wat schijn is, maar op een volslagen unieke manier (de film is zonder twijfel een van de meest originele films die je ooit zult hebben gezien) en op een ijzersterke manier. De film is een twee uur aanhoudende hallucinerende ervaring en een woeste achtbaan van spektakel en tegelijkertijd verontrustend realistisch en ‘echt’. Alles is op een briljante manier tegelijkertijd echt en niet echt. Bv. de hoofdpersoon – gespeeld door Michael Keaton – speelt in feite zichzelf (namelijk als de acteur die beroemd is geworden als Batman in de succesvolle Batmanfilms uit de jaren '90 en nu poogt om zijn carriere nieuw leven in te blazen) en de film lijkt in slechts één take te zijn opgenomen (de camera draait als het ware voortdurend rond en brengt zo vloeiend de ene scene na de andere zonder een ‘cut’, hetgeen een hallucinerend effect geeft) waardoor de film geen gemonteerde film maar ‘live’ zoals een toneelstuk lijkt te zijn uitgevoerd en de film gaat dan ook niet toevallig over een toneelstuk.

Maar de film is niet alleen technisch en intellectueel een hoogstandje, maar met het ‘live’-gevoel komt een rauwe energie mee dat samen met de deprimerende toestand van de hoofdpersoon een bijzonder tragisch effect geeft: je voelt dat de achtbaan gaat ontsporen, dat je als het ware in een auto zit die op een muur afraast. En tegelijkertijd is de film lichtvoetig en komisch, alsof je voortdurend wakker wordt uit een nachtmerrie en je opgelucht realiseert dat het slechts spel is. Of is juist het gespeelde echt (zijn we niets meer dan onze maskers, zoals Nietzsche al betoogde?) en zijn we hoe de anderen ons zien (en bestaan we uberhaupt pas als anderen ons zien, als we een publiek hebben?), zoals de hoofdpersoon niet kan ontsnappen aan zijn imago als Batman en zijn tegenspeler alleen op het toneel een erectie kan krijgen omdat hij alleen als acteur zichzelf kan zijn? ‘Truth or dare?’ roept de dochter van de hoofdpersoon telkens uitnodigend en ze haat het als de ander dan voor ‘truth’ kiest (omdat de waarheid 'saai' is): doet misschien de waarheid, wie we werkelijk zijn of wat een recensent over een film zegt er niet toe, maar gaat het erom te worden wie we willen zijn (waarbij we risico moeten nemen en letterlijk iets 'op het spel' moeten zetten) en om te ontsnappen aan de grauwe realiteit in een fantasie waarin we werkelijk iemand zijn en waarin we dus echt bestaan? De film bevat magisch-realistische elementen (het meest in het oog springende dat de hoofdpersoon als Batman kan vliegen) en werkt als een goocheltruc, maar gaat tegelijkertijd over het harde werk - wat zich achter de coulissen afspeelt - om het magische effect te bereiken. De tragedie ontspint zich als een val (de film begint en eindigt ook – heel metaforisch – met het beeld van een vallende ster), maar uiteindelijk krijgt de hoofdpersoon vleugels en vliegt hij omhoog. De hoofdpersoon lijdt in de film aan wanen, maar omgekeerd wordt de waan van de film werkelijkheid want de uitgerangeerde acteur Keaton heeft met deze film – net als de acteur die hij in de film speelt – een grote comeback gemaakt en gaat in de echte wereld mogelijk een oscar winnen met deze film! Moet ik nog doorgaan? Deze film is een uniek meesterwerk!

Opvallend is wel dat de film van het ‘gewone’ publiek vooral slechte kritieken krijgt (op moviemeter en op Imdb), dat de film maar pretentieuze bullshit vindt, en dat de film dus weer typisch zo’n lieveling van de critici c.q. de snobs is. Dat is wel ironisch: zoals ik al heb aangeduid is de film volgens mij sterk ‘existentialistisch’ in de zin dat het ‘waarheid’ afwijst ten gunste van actie en het nemen van risico’s (al onze kennis bestaat uit het plakken van ‘labels’ op dingen die die dingen echter misrepresenteren, zoals ook de hoofdpersoon laat weten). De film bekritiseert haar eigen publiek: als een acteur een preview verpest, sneert die acteur tegen het geschokte publiek dat ze ook stom zijn om naar een voorstelling te komen kijken in plaats van dingen zelf te beleven. Het gewone publiek ziet de gelaagdheid van de film echter niet en zelfs de critici hebben moeite om de subtitel (‘Birdman or The Unexpected Virtue of Ignorance’) te begrijpen terwijl die daarnaar verwijst. Die subtitel heeft te maken met het contrast tussen popcultuur (‘cartoons en porno’) en echte kunst die eveneens wordt vervaagd in de film: de film bekritiseert de observator die dingen weet (zoals Schopenhauer zijn taak als filosoof zag: de filosoof is de 'objectieve' observator die niet leeft maar slechts het leven observeert), maar met die afstandelijkheid zelf geen risico’s neemt zodat diens kennis ‘lui’ en ‘laf’ is (zoals Kierkegaard al betoogde: waarheid is geen waarheid als je er niet in kunt leven en dat leven erdoor kunt verliezen). Net als het existentialisme prijst de film leven in plaats van weten: dat is die onverwachte deugd van het niet weten. En daarmee prijst de film in wezen een actiefilm als Batman (en ook de personages in de film zijn eigenlijk cartoonachtige karikaturen) boven dat ‘filosofisch geouwehoer in kunstfilms’ (en recensies als de mijne). De hoofdpersoon wil een kunstvoorstelling maken, maar zo’n kunstvoorstelling verliest daarmee de representatie van het echte leven dat Batman wel heeft, ook al is Batman puur fantasie maar daarmee weer echte kunst. En omgekeerd is het echte leven misschien ook wel magisch-realistisch. Maar misschien moet je filosoof zijn om te begrijpen dat filosofie onzin is? In ieder geval is het ironisch dat de mensen die het hardst worden bekritiseerd door de film – de professionele filmcritici – de grootste fans zijn van de film.

Hele bijzondere film, zowel qua verhaal als visueel spektakel. Ik was ook niet geheel verrast dat het dezelfde cinematograaf heeft als Children of Men. Daar had je natuurlijk ook al van die lange shots en hier was het natuurlijk allemaal helemaal bijzonder gefilmd. Ook erg knap gedaan qua choreografie. Met deze cast zijn wat risico's genomen maar iedereen is gewoon briljant. Zeker Emma Stone heeft me erg verrast. Alleen het eind vond ik iets minder en dat is wat jammer. Maar al bij al is dit wel een erg sterke film en bijzondere productie gebleken.

4*

Complimenten voor je review, De filosoof. Je haalt er veel uit.

Ja maar om Nietzsche en Schopenhauer erbij te gaan halen...

Wat een fantastische film is birdman! Qua originaliteit en geniaaliteit is deze echt top! Camerawerk en het editing verdienen een dikke dikke duim omhoog, want je hebt elke keer gevoel dat het 1 lange take/shot is, lekker vloeiend in elkaar en dit 2uur lang dit vond ik heerlijk gedaan. Over de acteerprestaties heb ik niets verkeerd te zeggen. Keaton, Norton en stone spelen werkelijk fantastisch! Ook heb een paar keer heel moeten lachen. Ik had ook direct het gevoel dat ik de film nog eens wou bekijken..Sterke film! ik zou deze 9,5/10 geven!

Eerst dacht ik, wat een kutfilm, wat een onnozel gedoe met die ronddraaiende camera...wat een verwarrende openings-scène. Maar toen de hoofdpersoon, de regisseur "Birdman" een lamp op de kop van die slechte acteur liet vallen begon ik die regisseur leuk te vinden (ja, echt, hihi, zo'n stouterd) en was ik heel benieuwd naar zijn leven.

Ik kon mij juist heel goed inleven in zijn gevoelens en in zijn hunkering. Die ene scène, waarbij hij van op het dak van het gebouw naar beneden sprong deed mij beseffen dat ik van Birdman gaan houden was. Het overweldigde mij helemaal dat hij kon vliegen! De tranen sprongen in mijn ogen en ik zat daar redelijk beschaamd te huilen, zo'n grote hete tranen zeg -gelukkig dat het donker is in de cinema - niet van verdriet , van ontroering en pure opluchting denk ik.

Ben zelf ook een artiest en dan verlang je inderdaad naar erkenning en succes, en ik weet zeker dat bewondering een zuivere vorm van liefde is.

En wat ook waar is denk ik : recensenten worden recensenten omdat het mislukte artiesten zijn, en daarom is het goed om de mening van anderen nooit belangrijker te vinden dan je eigen mening.

Vergeet Kierkegaard niet.

Wen d'r maar alvast aan.

@de filosoof, 5 sterren voor de mooie recensie!

Een beetje meer twijfel is hier wel op z'n plaats. Het is een best aparte film, maar ook niet zó bijzonder.

Mooie poging tot een narratief maar de film scoort toch écht wel hoog op MM en IMDb.

Leuk, maar had er wel iets meer van verwacht.

Trailers en ander promomateriaal maakten slim gebruik van de paar geanimeerdere scenes die de film rijk is, maar uiteindelijk is het toch vooral een film geworden over een toneelstukje en de conversaties die zich daarrond afspelen.

Meest opvallende aan de film is de one-take die Iñárritu in elkaar bokst. Slim geknipt en geplakt uiteraard, maar nog steeds een waar huzarenstukje. Toch mist het de impact die een film als Irréversible wel had. Het camerawerk heeft een beetje onder de lange cuts te leiden, het zit vaak te dicht tegen de acteurs (al leek me dat bewust) en het is niet vrij genoeg. En dan zit je toch naar een stijlvorm te kijken die veel aandacht vergt maar het niet helemaal waar weet te maken. In die paar opvallendere scenes is de CG trouwens niet zo best. De vliegende Keaton ziet er maar fake en knullig uit.

Soundtrack ook opvallend, al vond ik het iets te nerveus. Het past op papier misschien wel bij het sfeertje dat Iñárritu probeert neer te zetten, maar het resultaat is er niet helemaal naar. Acteerwerk is gelukkig wel goed. Fijne cast met een paar knappe rollen. Keaton is sterk, verder meer dan solide bijrollen voor Galifianakis, Norton en Stone.

De film moet het uiteindelijk hebben van wat afzonderlijke scenes. Qua thematiek vond ik het iets te incesteus. Sowieso niet zo fan van films die over film/acteren/theater gaan, Birdman is daarop geen uitzondering.

Best de moeite om een keertje te zien, maar Iñárritu schiet als regisseur iets te kort. Dat heeft hij wel al meer gedaan, dus een echte verrassing is het niet.

3.5*

Het zal vast geen allemansvriendje zijn deze film maar ik vond hem briljant. Geweldig camerawerk en een erg sterke Michael Keaton.

Waar te beginnen, om uit te drukken wat ik van deze ongelooflijk goede film vond...

Al tijden stond Birdman bij mij op de radar. In de eerste plaats ben ik een groot fan van Iñárritu, maar eigenlijk vond ik het ook wel eens tijd worden voor wat vernieuwing in zijn oeuvre. Toen ik voor het eerst deze trailer zag, wist ik al dat het niet zou gaan lijken op zijn voorgaande werken. En wat vindt hij zichzelf opnieuw uit zeg, met deze inktzwarte komedie/satire.

Allereerst is daar dat fantastische camerawerk, wat je doet geloven dat de film in één lange shot is opgenomen. Dit is veel meer dan slechts een gimmick of leuke stijltoevoeging, voor mij is het zelfs het fundament van de ‘livefilm’ die het hierdoor geworden is. Als je je alleen al bedenkt hoeveel precisie en vakmanschap hierbij om de hoek komt kijken… Dat staat bijna haaks op het eindresultaat, waarin je soms het gevoel krijgt naar een soort van experiment te kijken. Enigszins onvoorbereid, vol met improvisatie-achtige toevoegingen. En dat terwijl het dat allesbehalve is. Een beetje lastig te omschrijven, maar het wekte exact de gewenste sfeer op.

Overigens, probeer deze film te kijken zonder pauze. Zelden wekte de biospauze meer irritatie op dan bij het kijken naar Birdman; het enige echte ‘c(k)ut-moment’ van deze mooie filmavond.

Wat verder positief opvalt is hoe echt alle acteurs excelleren. De rol van Keaton natuurlijk, doordrenkt van zelfspot. Maar ook Norton die weer eens een verpletterende indruk achterlaat, zoals hij dat in het verleden vaker deed. Birdman zit daarbij vol met prachtige oneliners en messcherpe dialogen die je op het puntje van je stoel houden. En dat alles gegoten in een creatief scenario waardoor ik echt het gevoel kreeg naar iets unieks te kijken. Zelden kwamen stijl en inhoud zo goed samen als in dit meesterwerk.

Want inhoud en diepere lagen zijn volop aanwezig. En als ik dan toch iets negatiefs moest noemen, dan zou het zijn dat de aanwezige kritiek soms wat subtieler verpakt hadden kunnen worden. Anderzijds, satire aan het adres van Hollywood, showbizz, social media, smartphone-cultuur, oppervlakkigheid, maar ook de sneer richting mensen die hunkeren naar succes en alleen met zichzelf bezig zijn kunnen me niet vaak genoeg benadrukt worden. Het stoorde daarom uiteindelijk niet, maar ik kan me voorstellen dat de film voor sommigen soms wat te moralistisch wordt.

De beleving van de film wordt verder versterkt door de geweldige, chaotische drumsoundtrack, die goed aansluit bij de mentale staat van de hoofdpersoon en perfect matcht met het hele ‘alter-ego-gegeven’. Het versterkt de strijd die Keaton continu met Norton, de recensente en vooral met zichzelf voert en draagt bij aan het kloppende geheel. Wat overigens een mooie vondst is, is dat je deze drummer een paar keer in beeld ziet verschijnen.

Nee, Birdman kent voor mij eigenlijk geen minpunten en krijgt dan ook de volle mep. 5*. Het is dat ik nooit zo met lijstjes bezig ben en mijn top 10 niet echt bijhoud, maar Birdman zou daar eigenlijk hoog in geplaatst moeten worden.

Birdman, wat moet zeggen. Wat een prestatie. Zowel van Innaritu, als de acteurs en Cameraman Lubezki. Een film zoals ik niet eerder heb gezien. Kritiek op kunst, de maatschappij, hoe we tegen cultuur aankijken en het consumeren daarvan, maar ook hoe we onszelf zien, naarmate we ouder worden. En dan laat ik nog een hoop zaken weg.

Zoals al eerder gezegd is en ook uit de wisselende waarderingen blijkt, is Birdman geen allemansvriend: daar is hij simpelweg te eigenzinnig voor. Mijn aanvankelijke waardering was ook 4* om eerlijk te zijn, maar het nagalmen van deze film is onmiskenbaar en legitimeert een 4,5*. Het niet kunnen meeleven met de personages wat sommigen ervaren is iets dat ik persoonlijk niet herken. Keaton (lees: Riggans) worsteling met zijn tanende carrière en zoektocht naar professionele erkenning in plaats van alleen celebrity status raakte mij wel degelijk, maar ook de momenten met zijn naar liefde en een gezin hunkerende vriendin, en de terugblikkende gesprekken met zijn ex-vrouw, grepen mij zeker aan. Norton en Stones karakters zijn wellicht iets ongrijpbaarder, maar het is natuurlijk niet noodzakelijk dat we binding voelen met ieder karakter in een film. Iedereen speelt de pannen van het theater, inclusief de acteurs waarvan ik het niet direct verwacht had. Ik betrapte me erop dat ik met grote ogen zat te kijken naar wat Stone en Galifianakis neer wisten te zetten. Maar het is met name Keaton die hier echt de show steelt door tot aan het gaatje te gaan.

Technisch is Birdman fenomenaal, wie cinematografie een warm hart toedraagt zal Lubezki al kennen van zijn werk voor Malick en Cuaron, en ook hier is hij duidelijk nog steeds on fire. Hoewel sommige verborgen cuts inderdaad wel te spotten zijn, is dit uiteindelijk niet waar het om gaat. Het vloeiende camerawerk en het one take gevoel, zorgen ervoor dat we als kijker diep in deze blik achter de schermen van de theaterwereld opgaan. Zijn er dan geen minpunten? Natuurlijk wel. Sommige mensen stoorden zich hevig aan de nadrukkelijk aanwezig zijnde percussie-score, en ook in mijn hoofd blijft de twijfel jeuken of een goede meer traditionele score Birdman niet juist net dat beetje meer impact had kunnen laten maken.

Maar hoe zit het nou? Is Keaton gek geworden? Wat zit er in zijn hoofd en wat niet? Kan hij echt vliegen? Magisch realisme, is het label waar Birdman onder valt. Een voornamelijk realistische wereld, waarin toch onverklaarbare dingen in gebeuren, waarvan we niet weten hoe het zit. Ook aan het einde van Birdman blijven we met enkele vragen zitten. Gelukkig maar, wat mij betreft. Mocht Innaritu volgens sommigen weg zijn geweest, dan is hij nu duidelijk terug.

Ik heb me wel vermaakt met deze film, met sommige leuke stukjes. Aardige film, niks meer en niks minder.