Birdman or (The Unexpected Virtue of Ignorance) (2014)

Wat een tegenvaller. Na alle recensies en nota bene een oscar voor beste film had ik niet op zo'n dun verhaal gerekend. Kan je eigenlijk wel spreken van een verhaal? Voor mij een film vol egoisten en losers, op zoek naar aandacht en roem.

Tegenvaller. Overrated. Wel sterk geacteerd. Maar not my cup of tea. Verhaal flinterduin. Irritant gedrum. Sterke rol mannelijke acteurs.

Zeker niet grensverleggend.

Imo geen oscar waard

Overgewaardeerde film die teveel aandacht en vooral te veel Oscars heeft gewonnen.

Met het acteren is niets mis, maar het verhaal is saai. Het zogenaamd aan een stuk door filmen is leuk bedacht, maar voegt niets toe. Het is eerder verwarrend, omdat het realiseren time suggereert maar er toch veel gaten in zaten.

Wat een waardeloze film , de ene helft gekeken en gedacht wtf is dit en de andere helft doorgespoeld of er nog wat ging gebeuren , tja deze film heeft weer oscars , dus dan weet je bij voorbaat al , het is een kutfilm.

Als een film een topcast aan acteurs heeft die erg goed acteren , wil nog lang niet zeggen dat de film goed is , waar slaat dit op , films die totaal geen verhaal of ook maar enige amusementswaarde hebben krijgen een hoge waardering , je moet de film beoordelen en niet de acteerprestaties , dit zijn dezelfde mensen die bv. de films van adam sandler niks vinden , nee hij acteert niet als de beste , maar ze kijken wel lekker weg , die gasten geven hun waardering ook aan de acteerprestaties en niet aan de amusentswaarde , als je deze en bv. enemy (http://www.moviemeter.nl/film/92666) echt een goede film vindt , moet je maar naar de huisarts met het verzoek ter opname zonder vrijlating.

Het camerawerk is wat anders dan bij de meeste andere films. Originele shots die ik wel kan waarderen. Visueel is het theater een prachtige locatie voor een film.
Goed, het acteerwerk in deze film is erg goed. Edward Norton en Michael Keaton maken beiden indruk. Verder zetten met name Emma Stone en Zach Galifianakis erg sterke bijrollen neer. Laatstgenoemde laat in deze film zien dat hij veel meer kan dan irritante comedypersonages spelen.
De muziek is dan weer wat wisselvallig. Het eerder genoemde drumstel is eerder irriterend dan effectief. Verder komen er soms wat pianostukken en klassieke stukken voorbij die wel erg goed zijn.
Het surrealistische, symbolische verhaal vond ik ook niet altijd goed overkomen. Wat is bijvoorbeeld de symboliek achter Keaton die zonder iets aan te raken in zijn kleedkamer met dingen gooit? en er waren meer scenes die ik gewoon niet begreep en die willekeurig op me overkwamen.
Een beetje een wisselvallige film dus die mij zowel wist te bekoren als niet. Daardoor dus toch een relatief laag cijfer. Wie weet dat ik hem als ik hem over een tijd weer eens kijk beter begrijp.

Een op z'n minst opmerkelijke creatie van Alejandro González Iñárritu die met fenominaal camerawerk slechts een paar shots opgenomen lijkt te hebben. Ik heb grote waardering voor deze excentrieke filmwijze; echter was dit meteen het meest fraaie aspect. Er wordt een toneelvoorstelling herhaald met steeds een andere invalshoek (door de gebeurtenissen die zich tussendoor afspelen en zo effect hebben op de personages). Dit was aardig, maar het was me onduidelijk hoe deze theatershow zo populair kon worden en waarom al die mensen in de wachtrij stonden om naar binnen te kunnen. Was het nou allemaal zo boeiend wat er op het podium te zien was? Afgezien van de zelfmoord leek het op een doorsnee GTST-aflevering.
Overigens leek het me onnodig dat RIggan in zijn onderbroek tussen de menigte ging lopen nadat zijn badjas in de deur geklemd zat; hij had 'm simpelweg af kunnen scheuren of even uit kunnen doen en een voorwerp kunnen zoeken in het steegje om het alsnog los te halen. Verder vroeg ik me af hoe het kon dat niemand de vliegende Riggan opmerkte (ook niet als hij uiterst voorzichtig een landing maakt te midden van een drukke straat); hij was gewoon een mens toch?
Een sterke cast en in principe is het een aaneenschakeling van kleinschalige avonturen maar als ik bedenk waar het nou werkelijk om draaide vond ik het allemaal iets te vergezocht om legendarisch te worden.

Birdman is een vrij bizarre film die zich niet makkelijk laat labelen. De film voelt op momenten art house achtig aan en dat is een prettige bijkomstigheid. Vooral het camerawerk en fotografie is fenomenaal. De hele film voelt aan als één shot. Bij heel weinig films lukt dat niet goed, maar bij Birdman zou het niet anders kunnen zijn geweest. Het is heel interesssant om als kijker heel dicht op de acteurs te blijven, het voelt als het ware alsof je zelf in de film zit. Birdman heeft een hele fijne sfeer. Het is hartstikke leuk om een intens kijkje te nemen achter de schermen van Broadway. Vooral de bedrijvigheid van al het personeel geeft de film al een typische sfeer. De beelden worden vaak vergezelt door een drumsolo en die past er heel goed bij.

Michael Keaton is een absolute topper in deze film. Ik zal de man nooit bewonderen voor zijn acteertalenten maar hij bewijst hier toch dat hij echt wat in zijn mars heeft. Het grappige is dat het personage van Keaton eigenlijk best wel veel op hemzelf lijkt. Vergane glorie: vroeger speelde hij nog Batman, daarna in vrij onbekende productie. De gelijkenissen tussen Batman en Birdman zullen vrij snel in het hoofd van de kijker schieten. Edward Norton staat op gelijke hoogte met Keaton. Een echte tegenpool van Keaton's personage. De enorme verschillen tussen de twee zijn overduidelijk en dit zorgt voor geweldige cinema. Een zeer arrogant persoon: in kort het personage Mike. Emma Stone heeft een leuke rol als de dochter van het personage Riggan. Zack Galifianakis vermaakt altijd en hij speelt wederom een personage die hij vaker heeft gespeeld. Een geweldige cast.

Birdman is een film met een hoog surrealistisch gehalte. Af en toe wordt het een beetje te zweverig en iets te symbolisch. Dan wordt het wat lastiger om de aandacht vast te houden. De dialogen zijn van hoog niveau en af en toe doorspekt van humor. Soms is het bijna een tragikomedie. Tevens is het verhaal niet belangrijk (en niet zo sterk in deze film), daar ligt de focus zeker niet op. Het gaat vooral om de sfeer, dialogen en camerawerk. Eigenlijk alle facetten die om de film cirkelen. Birdman laat je nadenken over bepaalde onderwerpen in het leven. De film geeft de kijker ruimte om dingen zelf te interpreteren en dat vind ik bij deze film een pluspunt. Na de film zat ik namelijk nog steeds met vragen. Een aanrader.

4*

Birdman is zo'n film die ik op papier interessant vond klinken, maar waarbij ik al zo'n voorgevoel had dat het misschien niet helemaal mijn cup of tea zou zijn. Door de winst van een Oscar toch de bioscoop in gedoken en het over me heen laten komen, maar helaas had ik gelijk en heeft dit weinig indruk op me achtergelaten.

Begrijp me niet verkeerd, Birdman is een prima film en het was geen tijdverspilling, maar als het hoofdpersonage één van de weinige personages is die daadwerkelijk niet boeien, dan is dat gewoon jammer van de minimale tijd dat de overige acteurs in beeld zijn. Ik wilde méér Emma Stone, méér Naomi Watts en bovenal méér Edward Norton.

Komende week eens kijken of American Sniper meer in mijn straatje kan liggen.

*3

I am going to kill your play

Look at me i've won the Oscars! Een betere marketing kun je als film eigenlijk niet hebben. Het winnen van de Oscars staat namelijk garant voor tienduizenden mensen die je film alleen al om die reden willen gaan bezoeken. Soms is dit volledig terecht, maar in het geval van Birdman gaat die vlieger toch echt niet op. Wil niet zeggen dat hier helemaal geen sterke elementen te vinden zijn, want Birdman is namelijk vakkundig in elkaar gezet. Ook de acteerprestaties zijn van een absurd hoog niveau en de cameravoering is briljant. Deze speerpunten hoeven er echter nog niet voor te zorgen dat de film maar meteen de hemel in geprezen hoeft te worden. Wat Birdman namelijk nekt voor mij is zijn dodelijke saaiheid.

Een film hoort voor mij in de eerste plaats te vermaken of interesse op te wekken, maar geen van beiden is hier van toepassing. Het verhaal is veel te afstandelijk en zweverig. De personages bleven ook te nietszeggend, en wisten mij nooit te raken waardoor er geen empathie ontstond. Ik had ook veel meer verwacht van het alter ego Birdman zelfs, maar deze verschijnt zelf maar in één scené. Ook wordt er aangegeven dat het genre eveneens humor zou moeten bevatten, maar ik heb niet een komische noot weten te ontdekken. Daarnaast is de film muziek irritant, en op momenten zelfs ongepast.

Op papier is de gedachte die achter het verhaal zit de grootste kracht van de film, en met een betere/andere uitwerking had dit ook kunnen werken, maar nu komt het gewoon niet over. Ik begreep niks van het slot, en hoewel ik moet toegeven dat de gedachte erachter zeer sterk is (na de uitleg hierover op hebben gezocht op het internet) zorgt dit er nog niet voor dat je met een goed idee al gelijk een goede film hebt als je uitwerking ruk is. Dan kun je een cast hebben die de sterren van de hemel heeft of wel 100 Oscars winnen, als je als film in de eerste plaats niet weet te kunnen vermaken of intrigeren is het voor mij al snel afgelopen.

2,5*

Dit is een sublieme film over de kunst van het toneelspelen en de manieren waarop de hallucinante werkelijkheid zich kan verbergen in de gedachten van de verteller. Het verhaal maakt gebruik van diverse stemmen. De hoofdfiguur is Riggan, de regisseur en acteur in een toneelstuk van Carver. Hij werd wereldberoemd in de vorige eeuw als de filmheld Birdman, een karakter ontleend aan een comicboek. Deze toneelfilm ‘speelt’ met en commentarieert de cultus en investeringen die gedaan worden in Marvel-comics films. De film speelt zich af tijdens een reeks voorvertoningen met als apotheose de première. De film gaat over de aanloop naar de officiële première waarbij, wordt duidelijk, de voornaamste criticus al vooraf haar standpunt heeft bepaald over de kunsten van de regisseur en bewerker van het stuk. Deze film speelt met het zelfbeeld van acteurs, verwachtingen, angsten en de waanzin van jezelf in een rol zijn. Of: wie ben ik.. En dat dan toegesneden op de vraag wat dat IK dan uitmaakt, wanneer dat Ego oplost in een filmisch moment, een comicboek karakter en een krantenartikel dat een stuk mogelijkerwijs doodt, en karaktermoord pleegt op de mensen die in dat toneelstuk meespelen of erin geïnvesteerd hebben. Daarnaast bevat deze film ook wat citaten uit andere films. Dit is een film vooral voor lezers en kijkers met oog voor meer dan een focalisator en voor kijkers die kunst met karakter en ernst, gravitas, kunnen verbinden. De vorm neigt naar ‘embedded news’ stijl, waarbij de gewone edits vervangen lijken door panning van de camera (John Ford beheerste dat stijlmiddel heel subliem). Wie avontuur wil en simpele humor moet deze film niet gaan zien, dit is een film over een toneelstuk.. Voor culturele omnivoren, niet voor univoren.. Een ‘boek’ met fragmenten dus waarin een vertelstem samenvalt met muziek-wendingen, en de monologue interieur beelden produceert. Waar de waanzin begint in de film dat te bepalen laat de regisseur wijselijk aan de kijker over. Desondanks is het slim om na het zien van deze film met bedachtzame minderjarigen te praten, want deze vorm van waanzin is in de echte, tastbare wereld heel erg ongezellig, en verscheurend. In dat opzicht wandelt de film door zijn kunstvorm behendig over dit ongemak heen. Uiteindelijk valt het perspectief van de vrijheid in deze film toch samen met een gekte... omdat het leven geen sprookje is.

Ik weet hem nogsteeds niet te plaatsen. Filmisch een pareltje, de regie van Inarratu is echt heel fijn. Zo ook het acteerwerk.

Maar dan... Het verhaal. Ik kan de clou echt niet vinden en weet ook niet waar het nou op slaat dat Birdman ineens gaat vliegen. Of het einde. Ik kan de clou niet vinden en zodoende beoordeel ik hem minder dan bijv een Nightcrawler.

Maargoed, heb geprobeerd de meningen van anderen te lezen, maar dan nog geen idee wat de clou is.

Grote film van Inarritu. Visuele klasse, een magistrale soundtrack en gewéldige acteerprestaties van zowat iedereen. Van Keaton en Stone zelfs de beste rollen die ik al van ze zag, maar ook Norton schittert nog eens als vanouds. Voor het eerst sinds lang nog eens een film gezien in de bios en ik ben blij dat het deze was.

4,5*

Ook ik vond het een erg sterke, originele film. In eerste instantie moest ik even wennen aan het camerawerk, technisch fantastisch knap maar pakte me niet direct. Maar gedurende de loop van de film zorgde het er steeds meer voor dat ik in de flow van het verhaal meegezogen werd. Nu was dat sowieso al niet zo'n probleem, want de film had sowieso van zichzelf al een prima tempo en was op momenten ook erg grappig. Wel werd het af en toe, als film over een gesjeesde blockbusteracteur en met belangrijk thema toch hoe hij zichzelf ziet en hoe hij gezien wil worden nadat hij in zekere zin toch het hoogtepunt van zijn carriere gehad heeft, een beetje metafilm en navelstaarderig. Maar dat stoorde eigenlijk nauwelijks, op een paar momentjes na. Ik kon het surrealisme/magisch realisme of hoe je het ook wil noemen in de vertelling prima waarderen, en gecombineerd met het geweldige acteerwerk, originele aanpak en het fantastische camerawerk was dit echt genieten.

Eindelijk iemand die die superheldenonzin eens op de hak neemt. De grommende stem van de vogel, ja, leuk. Niet het enige dat er hier van langs krijgt. De snobistische theaterwereld is ook aan de beurt. Super realisme heet het dus, een van de beste grappen in iets over onder andere ego en zelfobsessie, vermoed ik. Iedereen is per slot van rekening bijna alleen met zichzelf bezig. Het moet wel, want dat zegt iemand onderweg. Minpuntje, maar goed.

Een knappe film, zonder meer. Gelet op de single shot benadering misschien wel zo knap dat het lastig kan zijn om het helemaal tot je te nemen. Het maakt het gejaagd in een toch al geagiteerde wereld. Een eigenaardige cadans die nog eens wordt versterkt door de drum score. Iñárritu haalt er wat dat betreft alles uit, net als uit zijn cast. Keaton uiteraard, maar ook Norton, Stone en Galifianakis hebben zo hun momentjes waar ze indruk weten te maken.

Riggan's wandeling over Times Square is onbetaalbaar, surrealistisch wordt het als er drank aan te pas komt. Ook een behoorlijk aantal scherpe dialogen, maar toch komt bij mij niet alles aan of over. Wellicht dat de combinatie van deze ononderbroken stijl en een donkere komedie dat enigszins in de weg staat. Opvallend dat Iñárritu het uitgerekend bij een film als deze gebruikt, al valt er getuige de afloop wat voor te zeggen. Hoe dan ook, een bijzondere film.

Popularity is the slutty little cousin of prestige

Vroeger volgde ik de Oscars vrij hard op de voet, maar de laatste jaren is dat wat verminderd. De recente genomineerden/winnaars konden me ook niet altijd even goed bekoren en bij sommige films geraakte ik zelfs gewoon niet aan de aftiteling (Beasts of the Southern Wild, ik heb het over jou) waardoor het lijkt alsof ik wat achterop loop met het kijken van recent spul. Birdman past perfect in dat lijstje, met als verschil dat ik hier wel erg in geïnteresseerd was. Superhelden doen het altijd wel goed bij mij en Michael Keaton blijf ik een ondergewaardeerd acteur vinden.

Bizar genoeg is dan ook juist het paranormale gaven gedoe hetgeen me het meeste stoorde in de film, met uitzondering van die vreselijke openingscredits trouwens. Soit, terug naar de krachten. Volgens mij had Birdman beter tot zijn recht gekomen mocht Riggan geen telepatische krachten hebben. Het zit weliswaar allemaal in zijn hoofd, maar het vloekt ontzettend met het voor de rest uitstekende drama rond een acteur die zich na jarenlange afwezigheid terug probeert te bewijzen en een gooi doet naar artistieke erkenning. Veel knipoogjes naar het leven van Keaton zelf (zo kwam de derde Birdman film uit in 1992, hetzelfde jaar als wanneer Keaton voor het laatst Batman speelde), maar de voornaamste aantrekkingskracht is toch de stijl van regisseur Alejandro González Iñárritu. Had tot sinds kort enkel Babel van hem gezien, was er niet kapot van, maar dit doet hij toch erg mooi. Het moet in ieder geval een serieus huzarenstukje zijn geweest om dit allemaal in één vloeiende beweging neer te poten.

Glansrol voor Keaton dus, zoveel is duidelijk. Aangenaam verrast echter dat de rest van de cast ook goed op hun benen blijven staan. Emma Stone filmde haar scènes tijdens een pauze ten tijde van Amazing Spider-Man 2 en begint nu toch één van mijn favoriete actrices te worden. Ook Edward Norton en Naomi Watts zijn uitstekend, maar het is toch vooral Zach Galifianakis die me nog het meest wist te verrassen. Ik was hem de laatste tijd wat beu geraakt, met de derde Hangover film als dieptepunt, maar dit doet hij goed. De hallucinante drums van Antonio Sanchez helpen trouwens ook wel uitstekend bij het sfeerbeeld. Onvoorstelbaar dat de Oscars de soundtrack niet nomineerden omdat het niet voldeed aan hun criteria..

Ik ben niet zo overtuigd van Birdman als de meesten, maar bon. Het is in ieder geval duidelijk dat dit visueel een hoogstandje is en Iñárritu zet zich hiermee finaal op de kaart. Had het alleen nog net iets meer ingetogener willen zien, vond bijvoorbeeld de actie scène niet vloeiend in het geheel passen, om hier echt de volle pot aan te kunnen uitdelen.

Kleine 4*

film reviews in 100 woorden: Birdman: or (The Unexpected Virtue of Ignorance) (in 100 woorden) - filmreviewsin100woorden.blogspot.be

Birdman gaf me een dubbel gevoel. De sfeer is enorm uniek en trekt je helemaal mee in de film, het verhaal en het script daarentegen waren mij net iets te “zwak”. Ik had méér verwacht voor een film die zo geprezen werd als deze. Ik betrapte mezelf er meermaals op dat ik meer gefascineerd was door de stijl en de acteurs dan door het verhaal. Het acteerwerk is buitengewoon (vooral Keaton) en de stijl is magnifiek, maar doorheen de film was ik nergens omver geblazen van verwondering. Absoluut niet de beste film van 2014, maar wel een interessant stukje cinema.

3.0*

Verrassende Oscar voor beste film dit jaar, al zou het feit dat de meeste dames en heren in de Academy zelf wel iets weten van de wereld van het theater en het acteren wel eens mee hebben kunnen spelen.

Van die beroemde Hollywood-sterren die opeens zo nodig op de theater-planken moeten gaan staan, kennen we wel en mits er geen gezondheidsproblemen waren geweest zou dit wel eens een visie op Christopher Reeve kunnen zijn geweest.

Nu ben ik normaal niet zo van het theater of Broadway, maar de film is zwart genoeg, visueel fantastisch gedaan, geweldige hoofdpersoon en allemaal nog eens extra opgezweept door ijzersterk drumwerk.

"People, they love blood. They love action. Not this talky, depressing, philosophical bullshit."

Een unieke film, enig in zijn soort, dat is zeker. Birdman was mij aangeraden en ik verwachte ergens al dat het een lange zit ging worden, en dat werd het ook.

De film lijkt uit slechts één enkel shot te bestaan. Dat is niet helemaal waar, aan het begin en aan het einde zien we dat er word ge'cut', er zijn zo ongeveer 16 zichtbare overgangen maar zelf zag ik er echt niet zo veel. Heb nooit eerder een stijl van filmen gezien met zulke lange shots en ik vind dat de film wel wat waardering verdient voor deze techniek. Toch is het niet heel prettig om naar te kijken, klassieke cinematografie kijkt een stuk lekkerder weg.

Een film als deze hangt vrijwel volledig van de acteurs af en ondanks de lange shots was het acteerwerk dan ook helemaal in orde. Veel mensen schijnen Michael Keaton niet zo geweldig te vinden maar ik vond hem altijd erg goed in de eerste twee Batman films, voor mij blijft hij de beste vertolking van de Dark Knight. Ook hier speelt hij een erg sterke hoofdrol in iets totaal anders, het feit dat hij Batman heeft gespeeld maakt hem wel heel geschikt voor de rol. Ook de andere acteurs waren allemaal prima.

Met de effecten was niets mis. Geniaal hoe ze de camera uit spiegelreflecties hebben verwijderd. Toch vond ik het surrealistische dat de film heeft maar een beetje vaag, wel prima gedaan als effecten. Tijdens het kijken van de film kreeg ik vaak een gevoel van: 'Waar kijk ik in hemelsnaam naar?'. Dat de hoofdpersoon de stem van Birdman hoort vond ik sterk maar het vliegen en het einde vond ik maar vreemd. Het einde suggereert dat hij echt is weggevlogen, wat dus betekend dat het geen waanbeelden of surrealisme was wat we eerder zagen. Enorm vaag.

Het verhaal had op zich wel potentie voor dit soort drama maar uiteindelijk vond ik het toch maar een lange zit om er 2 uur naar te kijken. Begrijp me niet verkeerd ik vond het erg sterk, vooral aan het einde, al was het toch weer niet zoals ik had verwacht. Misschien was het beter geweest als Riggan was gestorven toen hij zichzelf neerschoot, voor mij zou dat een sterk emotioneel einde zijn geweest.

Een grote misser vond ik de soundtrack. Vooral de eerste helft van de film is niet anders dan drums en percussie. Na vandaag kan ik nooit meer een drum horen... echt verschrikkelijk. Godzijdank word in het tweede deel van de film een beetje afgewisseld met klassieke muziek, die was wel erg mooi.

Ik vind het moeilijk om Birdman te beoordelen. Ik heb ook nog niet genoeg van dit soort films gezien, misschien moet ik hem ooit opnieuw bekijken maar dan over een hele poos. Het was zeker niet slecht maar te vaag om vermakelijk te zijn, niet dat een film dat moet zijn, de achterliggende boodschap zegt mij gewoon nog niet zoveel. Hoe dan ook is de film uniek en visueel is er niets mis mee.

(Dit is waarschijnlijk ook de vaagste recensie die ooit heb geschreven.)

Een prachtig portret van een getroebleerde ziel. De film bouwt rustig op, maar na de eerste twintig minuten en de eerste confrontatie tussen Keaton en Norton begint de vaart goed in de film te komen. Als een lange dans verweeft Birdman realiteit, hersenspinsels en metafictie, om uiteindelijk bij een prachtige zelfreflectie uit te komen.

De film wordt gekenmerkt door de haast volledig vloeiende overgang van scene naar scene, waarbij ik met name de scene kon waarderen waarin Keaton's personage de jazz drummer (die de hele soundtrack inspeelt) op straat een paar centen geeft waar de muzikant als straatmuzikant blijkt te spelen (en zo nog een paar kleine verrassingen in verschillende shots). De film balanceert perfect consequent op het randje tussen drama en (zwarte) komedie. Niets meer dan lof voor deze acteurs en hoe zij zich staande houden in deze prent vol met lange one-shots takes.

Je hebt zo van die films waar je als filmliefhebber niet rond kan, los van het feit of de film goed is of niet. Birdman is zo'n film die in eindejaarslijstjes terecht kwam en één van de opvallendste titels was bij de Oscars. Dus de film opgezet om zelf te kunnen zien.

Birdman is op de eerste plaats een creatieve prestatie. Geen opvallend mooie film, maar opvallend door de lange shots. Niet dat dit voor het eerst werd gedaan, maar het komt toch nog zelden voor. Dat zorgt voor een aparte stijl, waarbij je als een soort vogel meevliegt doorheen het verhaal. En toch ben ik er minder van overdonderd dan bij Rope, de fim van Hitchcock die bestaat uit 10 lange shots die aan elkaar gemonteerd werden. En in 1948 hadden ze nog niet de digitale mogelijkheden zoals nu.

De film is ook een sneer naar de theater/film wereld. Op zich wel leuk om eens te zien, het wereldje mag wel eens een spiegel worden voorgehouden. Langs de andere kant blijft het ook bij enkele voor de hand liggende verwijzingen en gaat het nooit echt voluit. Hoeft misschien ook niet bij deze film, maar als het zo opvallend aanwezig is, had het toch iets meer mogen zijn. Ook het birdman-gegeven sloeg bij mij niet echt aan.

Birdman is goed gemaakt, maar kan me niet echt boeien. Ik zie de prestatie van cast en crew, waar ik waarderend naar hun werk kijk. Maar meer dan dat is het ook niet. Nergens kon het mij als kijker vatten. Anders dan jaargenoten Interstellar of Whiplash. Het is een kwestie van smaak natuurlijk...

Eén moment is me wel goed bijgebleven. Als Riggan in het ziekenhuis ligt en z'n dochter Sam de juiste bloemen bij heeft en haar hoofd op z'n borst legt.

Een film die prikkelt. Een film die wat bij me teweeg brengt, daargelaten wat het ‘wat’ is. Een film die - met twijfel deze woorden te gebruiken - intellectueel uitdagend is. En een die me aanzet tot het achterlaten van een reactie, wat in mijn geval al weer enige tijd geleden is. Dus, dat is positief.

Wat maakt het dat de film deze uitwerking op mij heeft. Om een aantal punten te noemen en te beginnen bij - in mooi Nederlands - the obvious: de (schijn van een) one-taker. De aandacht die deze film genoten heeft. De geschiedenis van de hoofdacteur en de parallellen met deze film. De vraag wat er in het hoofd van het karakter afspeelt en wat 'echt' is. De kritiek die er lijkt te zijn op de moderne cultuur, op film en filmkijker, het theater, terwijl de film gelijkertijd de kijker lijkt te misleiden met waar het kritiek op heeft.

Een scène die ik tekenend en illustratief vind voor de film is deze waar vader zijn mond afveegt met het beturfde toiletpapier en dochter beschrijft wat hij zojuist gedaan heeft. An sich een prachtig beeld. Maar te weinig tactvol en te veel in-your-face uitgevoerd, waardoor het beeld waarde verliest. En dat gevoel had ik te vaak.

Voor mij een film die duidelijk goed gemaakt is, maar waar de beleving wat achterblijft.

Hm, eindelijk deze eens gezien en m'n verwachtingen waren dan ook wel groot. 'k moet wel zeggen dat 'k een klein beetje ben teleurgesteld.

Visueel was de film wel top, het zag er erg goed uit, met ook heel wat lange shots. Ook de cast deed het prima.

Enkel het verhaal viel me wat tegen. Het eerste uur vond 'k het minste, gelukkig herpakte de film zich het tweede uur.

De film is zeker geen actiebom, maar eerder een drama die zich grotendeels in een theater afspeelt.

'k heb het me zeker niet beklaagd, alleen wat jammer van het verhaal, daar had 'k toch wat meer verwacht.

Visueel gezien prachtige film en de cast is goed; de setting staat centraal maar lijkt de acteurs wel goed te doen, alsof ze elkaar aanvullen.

Het is dan wel jammer dat ze bepaalde pretenties hebben met het verhaal waar niet echt een touw aan vast te knopen is; alsof het erin zit om lekker apart te zijn. Het voegt niets toe, sterker nog, het haalt tempo en geloofwaardigheid uit het verhaal. Jammer aangezien de film dit helemaal niet nodig had.

Een film die ik om verkeerde redenen te lang heb uitgesteld.

Erg intense film. Erg grappig. Alle emoties komen op de juiste manier door. Iñárritu geweldige regie en Lubezki's oscarwaardige cinematografie vormer weer een geweldige symbiose. Het acteerwerk is ook fantastisch. Keaton speelt een gewelige rol en zet een prachtig personage neer. Stone is ook erg goed bezig. Heeft goed laten zien dat ze meer in huis heeft dan de gebruikelijke rollen die ze speelt. En dan hebben we nog Edward Norton die misschien wel de rol van zijn leven speelt.

Alles in Bridman komt op een fantastische manier samen.

Interessante prent. Een afgegleden acteur die vroeger succesvol in een superheldenfilm speelde, probeert weer in the picture te komen door een theaterstuk. Heerlijk ironisch dat deze rol vertolkt wordt door Keaton, die ooit Batman was. Zowel Keaton als Norton spelen geweldig.

De cameratechniek/editing is een verhaal apart; alsof de gehele film één onafgebroken shot is. Knap en bijzonder. Visueel dus zeker ook aantrekkelijk. De sneren naar superheldenfilms/blockbusters en hoe 'het volk' daarop reageert is fijn. het is filosofisch, maar lichtvoetig. De subtiele zwarte humor maakt het af. De roffelende freestyle jazzdrummer is een rode draad, die ook de mooie credits begeleidt. Het concept van een in verval geraakt persoon die weer iets probeert op te pakken is zeker niet nieuw, maar de aanpak voelt fris.

Een redelijk drama/komedie film...

Redelijk verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Bekende acteur Michael Keaton...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Goed achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Niet te moeite waard...

Het is jaren geleden dat een Amerikaanse productiemaatschappij nog zo’n prachtige film heeft voortgebracht. Het is een enerverend, fascinerend drama over verwikkelingen en onderlinge relaties in de theaterwereld, meer in het bijzonder het prestigieuze Broadway. Het pakkende verhaal laat op indringende wijze een breed scala aan gevoelens en gedragingen voorbijkomen; gedrevenheid, geldingsdrang, vertwijfeling en faalangst. González Iñárritu, zonder twijfel een van de allerbeste regisseurs van het huidige tijdsgewricht, weet zijn acteurs over de hele linie tot grote hoogte te stuwen met als uitschieters Michael Keaton en Edward Norton. Waarlijk een juweel van een film, zeldzaam intensief. Mijnerzijds mag deze film nog op menige herziening rekenen. Filmkunst met een hoofdletter F.

Ja dit is geen popcorn film. Het verhaal is ontzettend energie slurpend. Depressief word je nog net niet. De goede recensies van deze film hebben me veel verwachtingen gegeven, maar ik heb er weinig van terug gezien. Acteerwerk is goed. Camera werk is van zeer goede kwaliteit. Maar thats it! Een instelling bellen is het eerste waar je aandenkt na deze film om opgenomen te worden. Een *1 , Puur voor de hype wil ik een statement maken. Oke mischien past deze film wel niet in mijn straatje, Maar dit is mijn mening en daar heeft u het mee te doen

“Popularity is the slutty little cousin of prestige.”

Birdman is een unieke film doordat het in one-take is geschoten (met wat slimme cuts) maar is daarnaast ook een boeiende film met geweldige acteerprestaties en een Lubezki in topvorm. De hele one-take benadering is erg goed gedaan en hierdoor stijgen ook de acteurs boven zichzelf uit. Ze hebben tijdens de opnamen constant op hun tenen moeten lopen omdat ze niet wilde dat de take door hun schuld overnieuw gedaan zou moeten worden. Hierdoor krijg je acteurs die alles geven en het is gewoon genieten om ze aan het werk te zien.

Het is niet verwonderlijk dat Keaton, Norton en Stone genomineerd zijn voor een Oscar want de camera zit bovenop de acteurs wat voor een beklemmende en intieme sfeer zorgt, en je hebt als kijker soms het gevoel alsof je zelf deel uit maakt van de film. Het verhaal over een aan lager wal geraakte acteur die probeert via een toneelstuk zijn carrière weer nieuw leven in te blazen, zit goed in elkaar en Keaton weet de gekte, gedrevenheid en zorgen van zijn personage goed te spelen. De ster van de film is voor mij toch Norton die een toneelacteur speelt met een groot ego. Hij is een grootheid binnen de toneelwereld en dat wil hij laten weten ook. Heerlijk personage en Norton excelleert. Ook Stone, Watts en Galifianakis zijn fantastisch alhoewel ik de Oscarnominatie voor Stone een beetje overdreven vindt. De dialogen knetteren en de regie van Iñárritu is indrukwekkend. De Oscarwinst voor beste film en regie is dan ook volledig terecht want Birdman is een filmervaring die ik niet snel zal vergeten.

Uitstekende film waarin een voormalig filmacteur het probeert te maken op het toneel. Technisch gezien een hoogstaand werkje waarbij het lijkt of de hele film uit één take bestaat. Dit zorgt wel voor een wat afwijkend tempo (de muziek versterkt dit gevoel). Een redelijk boeiend kijkje in het leven en hoofd van een acteur en het huidige Hollywood. Sterk acteerwerk van de gehele cast.