Meningen

Een fijn sfeertje in deze verder nogal trage en onduidelijke film over een jongeman (Harry Shum, Jr.) die zich in de jaren '90 bezighoudt met het archiveren van oude videofragmenten. Wanneer hij op een verontrustende clip stuit begint hij te vermoeden dat dit het resultaat is van een gehackt zendsignaal. De plot gaat feitelijk nergens naartoe en heel veel valt er gaandeweg ook niet te beleven, al is de film wel goed gemaakt en gespeeld. Na afloop het welbekende schouderophalen en door naar de volgende.

De vorige film van regisseur Felix Van Groeningen, De Helaasheid Der Dingen, vond ik geweldig, maar gelukkig mag dit meer ingetogen drama er ook zeker zijn. Het is een mooi uitgewerkt verhaal over rouwverwerking, waarbij qua plot heen en weer wordt gesprongen in de tijd. Nu is dat inmiddels geen vernieuwende montagetechniek meer, maar het werkt hier prima. Hoofdzakelijk leunt de film op de prestaties van de twee hoofdrolspelers, Johan Heldenbergh en Veerle Baetens, beiden uitstekend. Met mindere akteurs was deze film gegarandeerd hopeloos onderuit gegaan. Overtuigend gespeeld, passend sober in beeld gebracht en hier en daar behoorlijk aangrijpend.

Matte misdaadfilm, met een weinig origineel en niet bepaald spannend verhaal. De eersteklas cast schept de indruk dat we hier met een topfilm te maken hebben, maar niets is minder waar. De Chinatown-achtige intriges en politiek gekonkel worden redelijk vlot in beeld gebracht door regisseur Allen Hughes, maar de film komt nergens echt tot leven en kabbelt op vlakke wijze maar een beetje voort.

Visueel hier en daar een beetje kitscherig en te weinig authentiek, maar de plot van dit luchtige romantische drama is verrassend meeslepend en de personages zijn sympathiek. Saoirse Ronan was als puber al een uitstekende actrice maar begint nu als jonge vrouw echt tot haar recht te komen. Ze zet hier een prachtige rol neer. Tot in de puntjes verzorgd verder allemaal.

Onderhoudend spookverhaal over een geïmproviseerde seance door vijf bevriende militaire veteranen in de salon van een in Brooklyn gelegen huis. Door de beperkte setting doet het allemaal wat toneelmatig aan, maar het akteerwerk is degelijk en het verhaal steekt leuk in elkaar. Hier en daar ook lekker bloederig, zodat ook de doorgewinterde horrorfan niets tekort komt.

Eersteklas politiefilm, grimmig en bikkelhard. Het onbehaaglijke gevoel van dreiging, dat er reeds vanaf de openingsscene inzit, is bijzonder knap getroffen en laat je de volle speelduur niet meer los. De film komt authentiek en overtuigend over, met een fraai mozaïek-achtig script dat een extra steuntje in de rug krijgt door de prima vertolkingen van de cast. Vooral Hawke is erg goed. Wellicht te deprimerend voor een hoop mensen, aangezien de sfeer bijzonder naargeestig is, maar wat mij betreft één van de betere films binnen het genre van de laatste paar jaar. En inderdaad leuk om Wesley Snipes eindelijk weer eens in een goede rol (en film) te zien.

Goedbedoelde maar uiteindelijk inferieure remake van het superieure deense origineel. Door de cast een stuk jonger te maken wordt één en ander helaas een stuk minder overtuigend. Daarnaast weet de film op cruciale momenten geen doel te treffen. De boel wordt enigzins gered door het degelijke akteerwerk van de drie hoofdrolspelers. En het blijft natuurlijk een mooi verhaal.

Herzien na een kleine vijf jaar, maar het blijft behelpen. Ik kon de film nu wel iets meer waarderen dan tijdens de eerste kijkbeurt, maar personages en plot blijven vaag en ongrijpbaar. Sommige mensen zullen dit wellicht juist zien als de charme van de film; ik helaas niet. Het is dat de film er visueel piekfijn uitziet en de akteurs er nog wel iets van weten te maken, anders zou deze tweede film van regisseur Rian Johnson (gemaakt na Brick en voor Looper) helemaal niet te trekken zijn. Let overigens op de korte cameo van Joseph Gordon-Levitt, even te zien op een feestje vroeg in de film.

Wisselvallig en veel te lang, met te weinig plot om de speelduur van bijna 3 1/2 uur te rechtvaardigen. De intrigerende, onderhoudende eerste helft werkt naar behoren, maar daarna is het doorbijten geblazen. Het akteerwerk gaat naar het einde toe ook behoorlijk over de top. Visueel is de film netjes verzorgd, met fraai camerawerk en indrukwekkend production design. De muziek is ook mooi. Helaas raakten plot en personages mij gaandeweg een beetje kwijt.

Oftewel, de familie Flodder In Rome. Al is dit familiegebeuren wel wat grimmiger en vooral ranziger. Deze zwarte komedie heeft zo zijn momenten en weet vooral qua sfeertekening te overtuigen, maar inhoudelijk is het allemaal erg dun. Het blijft ook behelpen met de synchronisatie; dat lijken de Italianen toch zelden goed te kunnen krijgen. Mooie plaatjes, dat wel. De krottenwijken en smerige toestanden worden fraai in beeld gebracht, met de betere buurten van Rome op de achtergrond.

Unieke, hilarische film met Bruce Campbell geweldig in de hoofdrol als bejaarde Elvis Presley, die in een krakkemikkig verzorgingstehuis in Texas te maken krijgt met een ronddwalende, zielen-stelende mummie. Precies, zo'n film is het. Het horrorelement is niet het sterkste aspect van de film, mede door het lage budget; de alledaagse beslommeringen van Elvis zijn veel leuker, met name door zijn grofgebekte, grappige voice-over. De film heeft daarnaast zinnige dingen te zeggen over ouder worden en de wijze waarop de maatschappij met bejaarde mensen omgaat. Dan nemen we de mummie maar op de koop toe.

Weer een veel te lange en vooral onevenwichtige komedie van regisseur Judd Apatow, die echt eens moet gaan beseffen dat less echt more is in zijn geval. De prima cast en enkele geslaagde grappen maken de film draaglijk, maar het houdt niet bepaald over. Het script hangt als los zand aan elkaar en veel scenes zijn echt te flauw voor woorden. Het tweede uur is marginaal beter dan het eerste.

Mooie, soms ontroerende documentaire over een zestal geleidehonden en hun eigenaren. Niet alle verhalen zijn even boeiend en sommige eigenaren komen er een beetje bekaaid af qua toebedeelde tijd en scenes, maar overwegend zijn de portretten over de hechte band tussen mens en dier indrukwekkend in beeld gebracht. En de zes honden zijn geweldig.

Ik heb helemaal niets met latijnsamerikaanse muziek, waardoor mijn waardering voor deze sympathieke documentaire nogal laag uitvalt. De ontstaansgeschiedenis van het project en de interviews met de veelal bejaarde betrokkenen zijn de moeite waard, maar worden afgewisseld door langdradige en saai gefilmde muziekfragmenten. Logisch natuurlijk, daar draait het tenslotte om, maar ik werd er al snel een beetje kriegel van. Ik had liever meer archiefmateriaal en interviews willen zien, en heel wat minder muziek willen horen.

Onheilspellende, bijzonder naargeestige britse wraakfilm, goed gemaakt en gespeeld. Vooral hoofdrolspeler Neil Maskell, die we nog kennen uit het eveneens prima Kill List, is hier op dreef. De plot is niet bepaald verrassend en natuurlijk hebben we dergelijke films al veel vaker gezien, maar gezegd moet worden dat dit qua intensiteit en sfeertekening toch wel boven het maaiveld uitsteekt. Lekker kort ook, waardoor het tempo nergens verslapt en de spanning er goed in blijft tot het met het onbehaaglijke einde.

Zo uit de jaren '80 weggelopen buddy-movie, geregisseerd door veteraan Walter Hill. Aan de ene kant hopeloos oubollig en gedateerd, maar aan de andere kant wel lekker bot qua aktiescenes en, toegegeven, best onderhoudend. Stallone is even stoïcijns en plank-achtig als altijd, met een wel heel erg rasperige (en vooral misplaatste) voice-over en de bad guys zijn uiteraard maximaal karikaturaal. Het compromisloze geweld, de verrassend onsympathieke rol van Stallone en de net niet voorspelbare uitwerking van de gedwongen samenwerking met agent Sung Kang tillen het geheel net iets boven de middelmaat uit.

Vrij vervelende aktiekomedie, bevolkt door ongeloofwaardige en vooral irritante personages. De plot zit vol met wendingen die je reeds van verre ziet aankomen en de aktiescenes stellen bar weinig voor. De humor is vooral erg flauw. Visueel is de film ook van bedenkelijk niveau. Nergens heb je het idee dat de plot zich afspeelt in een daadwerkelijke trein, laat staan dat die trein zich zou moeten voortbewegen in Japan.

Amper gedateerde politiefilm met de definitieve McQueen-rol als de zwijgzame, door de wol geverfde titelheld. Jammer dat het verhaaltje wat aan de karige kant is; hierdoor valt extra op hoe traag en onnodig uitleggerig alles verloopt. Desondanks valt er veel te genieten, bijvoorbeeld van de subliem in beeld gebrachte autoachtervolging halverwege de film. Een onbedoeld hilarische scene is die waarin McQueen en wat andere agenten ademloos staan te kijken hoe er een stukje papier komt rollen uit een gigantisch apparaat- een vroege versie van de fax.

Aangrijpende documentaire over kinderen die het slachtoffer zijn van landurige pesterijen, voornamelijk op school. Het falen van het amerikaanse schoolsysteem komt hierbij aan bod, alsmede de kortzichtigheid van hulpverleners en politie. De documentaire besteedt wat mij betreft iets teveel tijd aan de akties van ouders om allerlei hulporganisaties in het leven te roepen, hoe bewonderenswaardig ook. In dit soort scenes wordt alles een beetje prekerig. De beste scenes zijn die waarin de kinderen zelf aan het woord komen en de scenes waarin zij worden geobserveerd in hun dagelijks bestaan.

Aangename verrassing na de reeks chaotische Transformers-sequels van de afgelopen jaren. Feitelijk de beste Transformers-film na de eerste van Michael Bay, wat mij betreft. Leuk plot, leuke personages en precies de juiste toonzetting. Genoeg spektakel ook, overzichtelijk in beeld gebracht door regisseur Travis Knight. Een hele verademing na het fragmentarische knip- en plakwerk van Bay.

Goed gemaakte, spannend opgebouwde en leuk gespeelde nederlandse thriller in de stijl van Steven Spielberg's Duel. Vooral de eerste helft is erg goed, daarna wordt het allemaal wel wat meer conventioneel. De scenes op de weg zijn eersteklas, met fraai inventief camerawerk en knappe montage. Fijn om te kunnen constateren dat er in Nederland ook nog iets anders wordt gemaakt dan flauwe romcoms.

Middelmatige zuid-koreaanse horrorfilm, met een nogal dubieus uitgangspunt: een paar vervloekte rode schoenen! Hoe eng kan dat worden, vraag je je af. Niet heel eng, zoals al snel blijkt. Hier en daar een aardig schrikmoment en een paar creepy scenes, maar de film is overwegend nogal saai en vooral vaag. Visueel zit alles redelijk in elkaar, laat dat maar aan die zuid-koreanen over, maar inhoudelijk schiet dit werkje gewoonweg te kort.

Sin City-achtig rommeltje, visueel best leuk in elkaar geflanst maar inhoudelijk erg dun en saai. Veel te lang ook. De film moet het duidelijk hebben van de aparte vormgeving. De uitklapbare papieren decors en de sporadische animaties zien er vernieuwend en grappig uit, maar helaas zijn de makers vergeten te zorgen voor een onderhoudend script. Het verhaaltje en de dialogen hangen van de cliché's aan elkaar en de personages zijn (hoe toepasselijk) van bordkarton. Daarnaast zijn de vele gevechtsscenes slechts sporadisch de moeite waard. Al met al een flinke gemiste kans. De aparte voice over verdient nog wel een vermelding- deze is gedaan door Mike Patton, zanger van Faith No More.

Herzien op blu-ray. Dit betreft een prachtig gerestaureerde versie, waarin de zweetdruppels op de gegroefde gezichten tot in detail te zien zijn. Traag, erg lang en zeker niet overal even boeiend (en dan zwijgen we voor het gemak maar over de belabberd gemixte stemmen van de hoofdrolspelers), maar de film heeft veel geweldige scenes en beschikt over een heel bijzondere sfeer. Het is dan ook zeker geen standaard western- vaak voelt het aan als een oorlogsfilm, met groots opgezette aktiescenes en veel spektakel. De film moet het vooral hebben van het laatste uur, maar dat is dan ook wel magistraal.

Eersteklas documentaire over het moeizame proces van regisseur Werner Herzog om zijn film Fitzcarraldo van de grond te krijgen. De fascinerende verhalen rondom de film en alle tegenslagen (en dat zijn er nogal wat) zijn feitelijk boeiender dan de film zelf, met Herzog onverstoorbaar aan de roer van het megalomane project. Fascinerend zijn ook de opnamen met Jason Robards als Fitzcarraldo en Mick Jagger als zijn maffe sidekick. Beiden moesten destijds afhaken, waarna het filmen doorging met Klaus Kinski als hoofdrolspeler.

Gewaagd concept voor een film, knap uitgevoerd maar toch niet helemaal geslaagd. Het script is niet overal even overtuigend en hier en daar is de film wat aan de saaie kant. Visueel valt er natuurlijk niet veel van te maken, maar regisseur Cortes haalt wel alles uit de kast om het interessant te houden. Voornaamste troef is hoofdrolspeler Reynolds, die sympathiek en geloofwaardig genoeg is om de kijker anderhalf uur aan het scherm te kluisteren. Zijn nachtmerrie begint pas echt wanneer hij aan de telefoon te maken krijgt met Ned Ryerson uit Groundhog Day...

Natuurlijk leuk om weer eens iets van regisseur Landis te vernemen, maar dit behoort niet tot zijn beste werk. De film begint best grappig en er valt te genieten van mooi production design, maar gaandeweg wordt alles steeds flauwer en vlakker. De enthousiaste cast, waaronder veel bekende gezichten in kleine bijrolletjes, maakt er nog wel wat van, maar uiteindelijk is de film weinig memorabel.

Voorspelbaar, zeer schematisch in elkaar gezet verhaaltje dat qua opbouw sterk doet denken aan genregenoten als Showgirls en Coyote Ugly. Gelukkig is het visueel wel de moeite waard, met veel uitbundige zang- en dansnummers, bevolkt door schaars geklede dames. Aguilera spettert op het podium maar is nogal houterig en eendimensionaal in de dramatische scenes. Cher zien we gelukkig niet al te vaak in een closeup. De show wordt zoals altijd gestolen door de altijd betrouwbare Stanley Tucci.

De film past naadloos binnen het oeuvre van schrijver Arriaga, maar helaas heeft hij het minste script voor zichzelf als regisseur overgelaten. De film is fraai gefotografeerd, uitstekend gespeeld en kunstig gemonteerd, maar de puzzelstructuur is ditmaal doorzichtig en het verhaal minder interessant dan voorheen. Sporadisch wel wat mooie momenten, zoals bijvoorbeeld het prachtige einde.

Regisseur Joe Dante, zo populair in de jaren '80 met hits als Gremlins en Innerspace, moet het tegenwoordig vooral van anoniem televisiewerk hebben. De films die hij nog weet te maken houden niet bepaald over. The Hole uit 2009 was al aan de armoedige kant en deze doet er nog een schepje bovenop. Een karig script, doorsnee camerawerk en goedkoop production design. De boel wordt enigszins gered door die typische Joe Dante-details: veel verwijzingen naar oude films, bizarre zwarte humor en natuurlijk de verplichte cameo van levende legende Dick Miller. De cast (waaronder Anton Yelchin en de mooie Alexandra Daddario) heeft er gelukkig ook zin in, waardoor dit het aankijken nog net waard is.