Bullet Train (2022)

Volle vaart vooruit

Aanvankelijk moest ik een beetje wennen aan het hoge tempo van deze actiekomedie. De actie en het verhaal gaan namelijk bijna net zo snel als de Bullet Train zelf. In het begin voelde ik ook wat zorg opkomen voor een overdaad aan CGI, want zulke effecten halen me vaak uit het verhaal. Het plot wordt gaandeweg vanzelf duidelijk, maar helaas ontspoort de film tijdens de finale – zowel letterlijk als figuurlijk - door een overdaad aan effecten, die mijn totaalbeleving sterk beïnvloedden.

Vanaf het moment dat The White Death en zijn kornuiten de trein betreden verandert het in een groot CGI-spektake, waardoor ik me eerder in een videogame waande dan in een film. En games speel ik doorgaans liever dan dat ik ernaar kijk. Overdaad schaadt en hoewel ik geen problemen met CGI op zich heb, veranderd dit voor mij zodra de effecten te opzichtig worden en in mijn gezicht gewreven worden. Zonder de keuze voor deze finale had ik de film waarschijnlijk 4,5 of zelfs 5 sterren gegeven. Ik trek er nu een hele ster vanaf omdat de finale er nog slechter uitzag dan het geplamuurde gezicht van Sandra Bullock.

Ondanks de teleurstellende finale – die gelukkig nog wel een aantal sterke, op zichzelf staande momenten heeft – is de rest van de film een feest om naar te kijken. De personages, de humor, en de vindingrijkheid binnen het script waren doorgaans van een zeer hoog niveau. Zoals het slaapmiddel in het waterflesje en het effect wat dit op Lemon had. Of de toiletscené, die voor mij misschien nog grappiger was omdat dit heel herkenbaar was tijdens mijn reis naar Japen eerder dit jaar. Het hoogtepunt vond ik toch wel Ladybug die door een giftige slang gebeten wordt maar dit overleeft doordat hij op een eerder moment “per ongeluk” het tegengif toegediend gekregen heeft. Ronduit geweldig, én enorm creatief!

Niet alle humor sloeg bij mij even goed aan. Zo vond ik de grappen rondom Thomas de Stoomlocomotief, en “you’re a Diesel", ronduit flauw en totaal niet grappig. Daar tegenover stonden echter veel grappen en komische situaties die wél de juiste snaar bij mij raakten. Humor blijft natuurlijk altijd iets persoonlijks; wat ik grappig vind, kan voor een ander helemaal niet grappig zijn, en andersom.

Ondanks de tekortkomingen is Bullet Train een uitstekende keuze voor een filmavondje. En als je een liefhebber bent van actiekomedies word je hiermee zeker op je wenken bediend.

4,0*

Een heel leuke film voor de liefhebber. Actie actie en nog eens actie. Verder is het dikke kolder en n iet serieus te nemen. Wel je aandacht er bij houden want de scenes volgen elkaar razend snel op. Ik heb me rot gelachen om de dialogen. Het sloeg werkelijk nergens op. En dan dat stukje met dat flesje water .... Wat een zooitje ongeregeld. Het einde is wat rommelig maar zeker niet slecht. Van mij toch dikke 4 sterren Heel knap hoe je zo,n filmpje kan maken/

gemengde gevoelens bij deze film. Beetje rommelig, maar als je daar doorheen bijt komt het wel weer samen. Actie / comedy / crime blijft een lastige opgave. Deze film haalt geen topniveau maar als je er eenmaal inzit dan ga je de humor wel wat meer waarderen. Maar ik was na een half uur wel dichtbij afhaken eerlijk gezegd. Zo dicht bij elkaar kan het soms zitten.

Een dief die verlangt naar een Zentuin, nagespeelde moordpartijen waarbij de killers pratend tegen de camera hun score bijhouden, een schurk die zijn mensenkennis bij Thomas de Stoomlocomotief heeft opgedaan – als ik nog nooit een film van Quentin Tarantino (boeven die ruziën over hun codenaam?!) of Guy Ritchie of Joe Carnahan (Smokin' aces!) had gezien zou ik dit misschien fantastisch hebben gevonden, maar met de filmkennis van nú zat ik me in het begin alleen maar te ergeren aan hoe ongelooflijk hier leentjebuur bij beroemde voorgangers en voorbeelden is gespeeld.
        Maar, eerlijk is eerlijk, na verloop van tijd begon de film me toch in te pakken met z'n hoge tempo, soms voorspelbare maar vaak toch grappige humor, gelikte visuals, talloze verwikkelingen en inventieve ontknopingen, en Brad Pitt is echt geboren voor een rol als deze (zijn scène met de injectiespuit is hilarisch), dus uiteindelijk kan ik toch niet anders zeggen dan dat ik hier op het einde van de rit veel plezier aan heb beleefd, en de excessen van de plot (inclusief de botsing en daarna het ontsporen) zouden denkelijk ook niet in een andere stijl verbeeld kunnen worden. Maar af en toe begint dit soort stripgeweld mij toch wel te vermoeien.

Maandagavond als afsluiter nog even aan de Bullit Train die ik vooral qua naam en cast kende en bij uitkomst nogal wat aandacht kreeg. Ik had toen vooral de indruk dat het weer zo'n gehypt Hollywood product was die in werkelijkheid vies tegenvalt, maar dat viel uiteindelijk mee want Bullit Train bleek toch best wel een aangename en vermakelijke zit te zijn.

Even zo goed is het wel even zoeken en feeling krijgen met de film waar dat overigens niet zonder slag of stoot gaat. Na de intro en de kennismaking met de eerste karakters in de trein doet het mij nog allemaal erg weinig maar is wel duidelijk dat men voor een Guy Ritchie, Snatch-achtige benadering heeft gekozen met veel dik aangezette karakters en accenten, veel dwarsverbanden en dialogen zoals het gekibbel tussen Lemon en Tangerine wat opzich best geinige momenten heeft. En waar ik zo tijdens het begin mijn twijfels had nemen die toch of tijdens de flashbacks naar de bruiloft en de daarop volgende knokpartij tussen de Wolf en Ladybug. Voeg daar Karen Fukuhara en Zazie Beetz aan toe, beide helaas erg weinig in beeld, en het gevoel rond de film begint toch daadwerkelijk te groeien dat dit best wel geinig is. Dan zou ik nog bijna de cast vergeten met vooral Taylor-Johnson en Michael Shannon die ik beide altijd erg goed vind.

En zo zet Bullit Train verder door met een snel en vlot verhaal, veel interactie tussen de karakters, kolderieke toestanden en genoeg actie. Overduidelijk is dat er heel veel leentje buur gedaan is bij andere films maar zoals men zegt beter goed gejat dan slecht bedacht, dus geen commentaar op dat gegeven. Wel over de top en ongeloofwaardig hoe Tangerine buiten de trein geraakt en er toch weer inslaagt binnen te komen, of hoe de ramen en deuren uit de trein vliegen maar voor weinig turbulentie en luchtzuiging zorgt of het ontsporen op het einde. Wel weer fijn de manga achtige geweldsuitbarsting op het einde waarop Bullit Train definitief de twijfel weg neemt en zichzelf bevestigd als vermakelijk en humoristisch actie spektakel die veel weg heeft van het beter Tarantino en Ritchie werk zonder dat niveau aan te tippen. Daarom een goede voldoende wat mij betreft.

Leek een aardige film. Droge humor, Engelse accenten en allerlei ontwikkelingen. Maar de film doet wel heel erg zijn best om hip en flitsend over te komen en dat gaat op de zenuwen werken. Daarnaast veel gratuit geweld en toen heb ik hem maar uitgezet. Dus geen cijfer van mij, maar obv wat ik gezien heb zou ik op 2.5 uitkomen. Er had m.i. meer in gezeten.

Wat een heerlijke chaos. Totale kolder maar zo onderkoeld. Ja her en der al dingen eerder gezien maar 2,5 uur vlogen voorbij. Pitt fenomenaal.

Een bikkelharde misdaad-actiefilm met nagenoeg geen volle minuut zonder iets doldwaas en heel wat onderbrekingen van de actie, voor mij werkt het zo toch wat minder goed, maar de stijl mag er op zich wel wezen. 'k Vind het persoonlijk wel fijner als de humor in de actie zit dan wanneer deze in de conversaties zit. Zeker aangezien het al complex genoeg is om te volgen qua verhaal, en al dat uitweiden er geen goed aan doet. Ter voorbeeld: in een gesprek rond enkele moorden, gestolen koffer, ... aan komen draven met Thomas de stoomlocomotief als voer voor z'n mensenkennis. Anderzijds heeft dat later zo nog z'n belang. Zoals wel met meer van de onzinnigheden die er terloops tussen lijken te komen.

De setting, in zo'n Japanse Bullet Train cfr. de titel, lokaal Shinkansen genoemd en tegenhanger van onze TGV (maar met motoren verspreid over meerdere assen en op een eigen spoornetwerk), spreekt me eigenlijk nog het meest aan. In Under Siege 2 vond ik zo'n trein-setting ook al wel leuk om zien, da's hier niet anders. Neem daarbij ook nog heel wat plottwists wat me ook altijd wel bekoren kan, wat maakt dat ik toch geboeid bleef kijken. Alleen, en da's het nadeel wel van de film zoals die is, kon in het laatste half uur het verhaal me niet al te veel meer schelen, mede door de overdaad aan alles. Toch geef ik graag 4*, want de vormgeving is een hele film lang zodanig indrukwekkend (bv. een minuutje de belevingen doorheen de film van een flesje water) dat ik mild ben voor de me wat storende elementen. Er passeren echt tal van gave dingen de revue, die het me meer dan de moeite maken om hem nog wel eens te willen zien.

Deze film is overigens geen remake van Shinkansen Daibakuha (1975) uit 1975, die eveneens de Engelstalige naam The Bullet Train (ook wel Super-Express 109) kreeg. De remake daarvan kwam in 2025 en luistert naar de naam Bullet Train Explosion (2025). De film uit 1975 diende overigens als inspiratiebron voor Speed (1994), en toevallig krijgen we ook hier (een wat AI-achtig uitziende) Sandra Bullock. En ook was de eerste film waarbij David Leitch in het regie-team zat ook al een treinfilm, zijnde The Midnight Meat Train (2008).

'k Vind Bullet Train vooral een hoge Kill Bill vibe hebben. Geen linkje daarnaar, want alom gekend.