Black Bear (2020)

Een film met twee gezichten, waarbij de rollen in het tweede deel gedeeltelijk zijn omgedraaid ten opzichte van het voorgaande. De interactie tussen de protagonisten is soms zo intens dat het ongemakkelijk wordt. Aubrey Plaza bewijst dat zij als actrice een stuk veelzijdiger is dan haar niemendalletjes tot nu toe deden veronderstellen. In menig opzicht een heftige film.

Mja, voor mij, te saai en zit toch wat raar in elkaar ook.

Uitstekende film over een filmmaker met een writer's block die naar een afgelegen huisje van een koppel trekt om daar te werken. Een sterke eerste helft waarbij de verhoudingen tussen de drie hoofdpersonages uitstekend wordt uitgespeeld. De wending op de helft waarbij het meer een film in een film wordt waarbij de scheidingslijn tussen die twee flinterdun is, is ook zeker de moeite waard. Ondanks dat ik een beetje het gevoel kreeg naar twee verschillende films te hebben zitten kijken, nog net 4.0 sterren omdat het wel origineel is allemaal.

Mooie maar wel vreemde film die het voor mij toch wel helemaal moest hebben van het spel van de vrouwelijke hoofdrolspelers Allison en Blair. Opening was zeer mooi trouwens. Allison op de vlonder voor zich uit starend en dan die blik. Prachtig.
De eerste film "The Bear in the Road" vond ik trouwens het beste. Mooie story en uitstekend spel van de drie protagonisten. De tweede film "The Bear by the Boat House" had ik soms moeite om te volgen. Zal wel komen omdat het hier meer een film in een film betrof en daar heb ik altijd moeite mee. Het einde was daarentegen weer erg mooi en dan ook nog vermeldingswaard de beer die we nog even te zien kregen.

3,5*

Iets te zelfbewuste film over een driehoeksverhouding, bestaande uit twee delen, waarvan het eerste duidelijk het beste is. De thematiek komt daarin goed uit de verf en er valt te genieten van sterk spel en mooie dialogen. Wanneer het script in het tweede deel behoorlijk meta wordt gaat het geheel helaas nogal de mist in. De toestanden rond het maken van een film zijn flauw en erg langdradig en ruim voor het einde was ik er met mijn gedachten al niet meer bij.

Een film die zich niet makkelijk beschrijven laat, en beoordelen is nog een tikkie ingewikkelder.

Om maar mee te beginnen, het idee van een film over een film, een schrijver met een writers block is wel zo’n beetje de overtreffende trap van navelstaren. Erger nog, het is al te vaak veel beter gedaan. Lesvoer voor filmstudenten, maar val er verder alsjeblieft niemand mee lastig.

Daar staat weer tegenover dat de cinematografie af en toe geniaal is. Sowieso het openingsshot, de eerste keer dat ik de film zag moest ik meteen denken aan de clip van de Simple Minds denken, heel lang geleden alweer - midden in de winter een beeld van een meisje in een badpak. En vergelijkbaar makkelijk maar effectief, een beer. Het mankeert er nog maar net aan dat het beest de acteurs van het podium jaagt.

Evengoed is het een genot om Aubrey Plaza te zien spelen, en zich door de absurde twists van het plot te zien draaien - ogenschijnlijk zonder moeite, ondanks alle extra onzin die het verhaal daar bij aandraagt. Sowieso altijd een interessante actrice, die niet de mainstream kiest maar de minder bekende maar wel leukere rollen.

Maar evengoed maakt dat het in de optelling nog niet tot een goede film. Verder dan wat half gelukt arty-farty kijkvoer kom ik er eigenlijk niet mee.

Regisseur en acteur Allison [Aubrey Plaza] reist af naar een afgelegen locatie voor de opnames van haar nieuwste film. Daar wordt ze ontvangen door Gabe [Christopher Abbott] en maakt ze kennis met de rest van de crew, alsmede met Gabes zwangere vriendin [Sarah Gadon]. De sfeer lijkt vrij ontspannen, maar geleidelijk ontdekken we dat het hier om veel meer gaat dan om een filmopname. Een uitgelezen kans voor Plaza om haar niet geringe talent in de breedte af te tasten, maar de overspannen regie beukt je murw in de laatste scène waardoor dit meer een bizarre dan een intrigerende ervaring is.