Meningen

Herzien na ruim tien jaar, blijft een mooie en bij vlagen aangrijpende film. De soms wat stroperige muziek is hier en daar wat misplaatst en de jonge De Oliveira is sporadisch iets te onervaren voor de benodigdheden van zijn rol, maar overwegend is de wisselwerking tussen de twee hoofdrolspelers geloofwaardig en overtuigend uitgewerkt. De roadmovie-aspecten van de film zorgen voor mooie plaatjes en een fijne sfeer. Alles verloopt rustig en bouwt mooi op naar een emotionele climax die precies de juiste toon weet te treffen.

Onderhoudende, vlot gemaakte aktiefilm met het betere hakwerk. Plot en karakters stellen niet zoveel voor, maar het tempo ligt lekker hoog en er wordt goed gebruik gemaakt van de fraaie landschappen. De prima cast en de megabloederige taferelen tillen deze rip-off van Gladiator iets boven het b-film maaiveld uit. Het laatste half uur zakt alles een beetje in, maar naar het einde toe worden er gelukkig weer flink wat ledematen afgehakt.

Teleurstellende, nogal rommelige thriller die na een acceptabele eerste helft verzandt in doelloze toestanden en veel hysterisch gegil. De personages missen motivatie, waardoor het lastig is om emotioneel in hen te investeren en de plot is te onbestendig. Jammer, want hoofdrolspeelster Laura Galán zet een gedenkwaardige hoofdrol neer (en niet alleen door haar postuur) en her en der zijn er wel wat sterke scenes.

Sympathiek, zij het soms (opzettelijk) wat ongemakkelijk romantisch drama met heel wat grappige momenten. Hoofdrolspeler Cooper Raiff (hier ook regisseur) zal niet iedereen kunnen bekoren met zijn nogal overdreven manier van communiceren, maar net als in zijn debuut Shithouse kan ik hem hier wel hebben. Dakota Johnson is daarnaast uitstekend (en mooi) als de mysterieuze vrouw met wie hij, via haar autistische dochter, bevriend raakt. Niet overal even geslaagd, maar aangenaam genoeg.

Interessante, zij het sporadisch iets te hoogdravende documentaire over de diepgaande impact en blijvende invloed van de film The Texas Chainsaw Massacre. Vijf uiteenlopende bewonderaars (Patton Oswalt, Takashi Miike, Alexandra Heller-Nicholas, Stephen King en Karyn Kusama) komen uitgebreid aan het woord. De observaties en theorieën gaan soms wat ver, maar overwegend is de duidelijk liefdevol in elkaar gezette docu boeiend genoeg.

Intense maar uiteindelijk toch niet heel bijzondere thriller over een seriemoordenaar die het zoontje van één van zijn slachtoffers onder zijn hoede neemt en hem probeert op te voeden in gevangenschap, omringd door dood en verderf. Vincent D'Onofrio is overtuigend in de hoofdrol, maar het script laat herhaaldelijk te wensen over. Vooral het einde, waarin een cruciale twist om de hoek komt kijken, is een behoorlijke misser. Ik vond de vorige film van mevrouw Lynch (dochter van), Surveillance, een stuk beter.

Speelse, sexy film over een driehoeksverhouding binnen de wereld van het professionele tennis. Prima cast, met vooral Zendaya beter (en mooier) dan ik haar tot nu toe heb gezien, maar de film zeurt wel een beetje te lang door en werkt toe naar een enigszins onbestendig/ onbevredigend einde. Het eerste uur is duidelijk beter dan het tweede, wat mij betreft. De energieke soundtrack van Trent Reznor en Atticus Ross is sporadisch iets te nadrukkelijk aanwezig.

Kille, verontrustende canadese film over een mysterieus model (Juliette Garié) met een ongezonde fascinatie voor de rechtzaak tegen een beruchte seriemoordenaar. De afstandelijke, gestileerde vormgeving doet sporadisch wel wat denken aan het werk van landgenoten David Cronenberg en Denis Villeneuve, maar de film heeft voldoende originaliteit en fascinerende details om op eigen benen te kunnen staan. De onbehaaglijke sfeer is in ieder geval knap getroffen en Gariépy is uitstekend in de hoofdrol.

Nogal schamel drama met thriller-elementen, niet slecht gedaan maar ook niet bepaald bijzonder. De degelijke cast probeert er nog iets van te maken en het is allemaal redelijk sfeervol in beeld gebracht, maar nergens weet de film uit te stijgen boven het tv-film achtige, 'based on a true story'-gegeven.

Deze mix van historisch spektakel en zombiehorror doet sterk denken aan de (eveneens koreaanse) Netflix-serie Kingdom uit 2018, al is die serie net wat beter. Niettemin een onderhoudende en goed gemaakte film, met sympathieke personages. Er vloeit ook meer dan genoeg bloed. Let overigens op het stukje oud-nederlands in de openingsscene! Leuk gedaan.

Intense, retespannende duikboot-thriller over de dreiging van een wereldoorlog, resulterend in een crisis binnen de franse marine. De plot wordt met weinig middelen uitstekend uitgewerkt, daarbij flink geholpen door een uitstekende cast en stijlvol camerawerk. Eén en ander leidt tot een nagelbijter van een climax. Dikke aanrader wat mij betreft en een topper binnen het genre.

Rommelige, afgeraffelde science fiction-film met een amper boeiend plot en oppervlakkig uitgewerkte personages. De onduidelijke gimmick, het zogenaamde 'the noise', waarbij alle gedachten van een persoon zicht- en hoorbaar worden gemaakt voor anderen, werkt niet binnen de context van de film en leidt de aandacht op negatieve wijze af. Hier en daar enkele interessante details en een handjevol goede momenten, maar het is uiteindelijk te karig om de aandacht er goed bij te kunnen houden.

Flinke tegenvaller, deze infantiele en sporadisch zelfs irritante kruising tussen Robocop en Short Circuit. De special effects zijn net als in Neill Blomkamp's vorige films District 9 en Elysium zeer overtuigend, maar plot en personages zijn erg schraal. Het Zuid-Afrikaanse hiphop duo Die Antwoord krijgt belangrijke rollen toebedeeld, met averechts effect. Zij hadden beter op kunnen draven als figuranten in de nieuwe Mad Max-film. Chappie zelf is ook niet best uitgewerkt; vooral zijn stem (ingesproken door Sharlto Copley en vervolgens zwaar vervormd) werkt reeds na een paar minuten op de zenuwen. Op basis van deze film weet ik niet of we nu zo blij moeten zijn met het nieuws dat Blomkamp de regie van de nieuwe Alien-film gaat doen...

Echt zo'n film waar ik praktisch mijn hele leven al tegenaan zit te hikken en die eigenlijk best oké is. Op de één of andere manier stelde ik me altijd een stoffig, suf en saai drama voor, maar niets is minder waar. Het waargebeurde verhaal van twee Britse atleten die met en tegen elkaar strijden op de Olympische Spelen in 1924 is meeslepend en intelligent in beeld gebracht, voorzien van een prima cast. Vooral Ben Cross is hier erg goed. Ook mooi hoe regisseur Hugh Hudson nergens doorslaat in bombast of sentiment en het op cruciale momenten klein houdt.

Fijne misdaadfilm met een zeldzame rol van Walter Matthau als crimineel. Maar uiteraard wel eentje met het hart op de juiste plaats. De film is niet bepaald snel gemonteerd maar heeft evenwel een aangenaam tempo, kleurrijke personages en een spannend plot. Visueel heeft de film de tand des tijds ook prima doorstaan.

Berg je voor Hollywood-films met een vrouwelijke cast en een vrouwelijke regisseur; deze combinatie werkt zelden. Dit oubollige aktiewerkje levert helaas verder bewijs voor deze stelling: de film is mutserig, geforceerd gezellig en vooral erg vlak. En uiteraard moet er ook nog even gedanst worden. De mooie Naomi Scott is een lichtpuntje, net als de grappige bijrol van Patrick Stewart, maar dit houdt verder echt niet over. Slappe aktiescenes, flauwe humor, tenenkrommende dialogen... kortom, de zoveelste mislukte reboot.

Niet veel meer dan een veredelde verzameling home-movies, maar dan wel subliem in beeld gebracht en ondersteund door een aangename, zij het nogal anonieme soundtrack. De avonturen te land, ter zee en in de lucht van de australische jeugdvrienden Blake 'BT' Thornton en Matt 'Gilso' Gilsenan in Alaska, IJsland, Canada, Tahiti, Nieuw-Zeeland en Australië zien er in ieder geval zeer aantrekkelijk uit. Veel zinnigs hebben de twee niet te melden, maar de spectaculaire beelden spreken voor zich.

De imposante cast maakt dit nog wel enigszins de moeite waard, maar gezegd moet worden dat de film de tand des tijds niet zo best heeft doorstaan. Het veel te lang uitgesponnen verhaal wordt erg statisch en conservatief in beeld gebracht door regisseur Arthur Penn. Hoe de thematiek rondom racisme wordt aangepakt is daarnaast ook behoorlijk tenenkrommend. Je blijft kijken voor de bekende namen, en dat zijn er heel wat, maar uiteindelijk is dit een nogal matige film.

Onderhoudende maar verder niet heel erg bijzondere documentaire over de huidige verontrustende staat waarin de koraalriffen op aarde verkeren. De betrokken wetenschappers en filmmakers zijn sympathiek genoeg, maar het onderwerp leent zich gewoonweg niet voor een enerverende kijkervaring. Het is dan ook typerend dat de interviewfragmenten boeiender zijn dan de getoonde beelden van het koraal.

Interessante documentaire over James Balog, fotograaf voor National Geographic, die de gevolgen van klimaatverandering wil tonen door het fotograferen en filmen van gletsjers over een periode van meerdere jaren. Prachtige opnamen, dat spreekt voor zich, maar inhoudelijk heeft de documentaire ook wel het één en ander te bieden. Gelukkig wordt het niet al te prekerig.

Nogal doorsnee drama, dat gelukkig een beetje meerwaarde krijgt door de spectaculaire surfscenes, die er echt heel goed uitzien. Verder is het allemaal weinig bijzonder. De gebeurtenissen volgen elkaar te snel op om emotioneel indruk te maken en de personages zijn sympathiek maar aan de karikaturale kant. Gerard Butler kan dit soort rollen inmiddels wel slapend neerzetten.

Leuk vormgegeven maar uiteindelijk nogal simplistische thriller over vijf tieners die elkaar in een exclusieve chatroom leren kennen. Eén van hen heeft echter sinistere motieven. De cast bestaat uit akteurs die het inmiddels gemaakt hebben, maar hier presteert men helaas nog matig. De schuld ligt vooral bij regisseur Hideo Nakata, die weliswaar zorgt voor een visueel aantrekkelijke film, maar daarbij vergeet een interessant en/ of boeiend verhaal te vertellen.

Afstandelijke, nogal saaie film die niet veel meer toont dan een niet aflatende reeks guerilla-gevechten. Fraai camerawerk, maar de rol van Del Toro is onopvallend. We zien hem ook slechts in close-ups in de zwart/wit fragmenten die door de film heen gemonteerd zijn. Hierdoor blijft hij letterlijk en figuurlijk op afstand. Verder veel politiek geleuter uiteraard. Echt betrokken bij de gebeurtenissen raakte ik nooit. Het is meer een registratie van gebeurtenissen dan dat er daadwerkelijk een verhaal verteld wordt. Hopelijk is deel twee beter...

Min of meer even saai als het eerste deel. Alles is wederom degelijk gefilmd en gespeeld, maar ook dit tweede deel weet niet te boeien. Del Toro is ditmaal wel in close-up te zien, waardoor je je iets meer met hem identificeert. Een hele zit, in ieder geval. Ik zal de films niet snel nog een keer gaan kijken. Let op een miniscuul rolletje van Matt Damon.

Regisseur Jon Favreau pakt het na een paar uit hun krachten gegroeide blockbusters ditmaal wat kleinschaliger aan met deze feelgood komedie. Net als de hoofdpersoon eigenlijk, gespeeld door Favreau zelf, die het als gelauwerd chefkok wat kleinschaliger wil gaan aanpakken na een reeks pijnlijke teleurstellingen. De film is aangenaam genoeg, met sympathieke personages en een lekker relaxed sfeertje, maar gezien de lengte is de plot te karig en qua montage had het allemaal wel wat strakker en inventiever gekund.

Magistrale miniserie van HBO, bijzonder deprimerend maar tegelijkertijd heel erg menselijk en meeslepend. Fantastisch tijdsbeeld en geweldig spel van vooral Jared Harris en Stellan Skarsgard. Tel daarbij op het intelligent uitgewerkte script, de meesterlijke dialogen en de zeer authentiek ogende production design en je hebt een serie van ongeëvenaarde kwaliteit. Dit is televisie op eenzame hoogte.

Tegenvaller, ondanks het intrigerende uitgangspunt en de bijzonder effectieve, uiterst naargeestige setting. De opbouw is best spannend, maar eenmaal aangekomen op de plaats van bestemming weten de filmmakers zich geen raad met het karige script en verloopt alles zeer voorspelbaar en vooral saai. Tegen het einde zakt de boel definitief in. Beste moment: de beer in het appartementencomplex!

Zwakke thriller, met als enige pluspunt de erg korte speelduur. Desondanks duurt het allemaal toch nog te lang. Het script is erg saai en regisseur Williams weet het geheel niet onderhoudend te maken. Het slappe einde dient de definitieve nekslag toe.

Interessante, bloederige thriller met een sterk plot en veel visuele flair. Hier en daar is de film wat rommelig gemonteerd en tegen het einde rukt het melodrama op, maar er zijn gelukkig ook veel pluspunten. Het camerawerk is eersteklas en de structuur, met prachtige flashbacks die het hart van de film vormen, werkt erg goed. Daarnaast heeft de film een wel heel bizarre twist in huis. De amerikaanse remake ligt op de loer, dat kan haast niet anders.

Rommelige, saaie thriller met een weliswaar luguber maar weinig interessant uitgangspunt. Genoeg bloederige toestanden, maar de film is zeer zeker geen horrorfilm en ook niet eng of zelfs maar spannend. De boel wordt enigzins gered door het uitzonderlijk mooie camerawerk, afwisselend in kleur en zwart/wit. Montage en vormgeving zijn origineel en sporadisch effectief, maar de overdaad aan fadeouts en flashbacks doen het tempo al snel de das om. Kijkers die op basis van de titel ongenuanceerde martelporno verwachten zullen in ieder geval bedrogen uitkomen. In dat opzicht dus een aangename verrassing, maar inhoudelijk is het gewoonweg te dun om te boeien.