Meningen

Kosten noch moeite zijn gespaard om hier een gigantisch spektakel van te maken. Visueel is de film dan ook oogverblindend mooi. Camerawerk, decors, kostuums, special effects, grootschalige aktiescenes- alles ziet er prachtig uit. Inhoudelijk is het verhaal helaas aan de dunne kant, met flinterdunne personages en dik aangezette heroïek teneinde dit te compenseren. Dat lukt aardig. De film mist alleen net dat beetje extra om het echt bijzonder te maken. Op naar het vervolg...

Iets minder dan het eerste deel, voornamelijk omdat vrijwel de hele film opbouw is en qua verhaal weinig meer om het lijf heeft. Het duurt anderhalf uur voordat de laatste veldslag zich aandient, maar dan krijg je ook wel een flink spektakel voorgeschoteld. Wederom wordt visueel alles uit de kast getrokken. Misschien werkt de film beter in de hermontage van 2 1/2 uur die in de europese bioscopen draait, maar die heb ik dus nog niet gezien. Bijna twee uur wegknippen lijkt me ook een beetje veel van het goede.

Lekker maffe italiaanse variant op de superhelden-film, overwegend aan de vrij realistische kant maar soms behoorlijk extreem qua bloed en gore. De droogkloterige aanpak van het gegeven werkt behoorlijk goed en de cast is prima, al missen script en uitvoering net dat beetje extra. Niettemin een onderhoudende en goed in elkaar gezette film; een welkome verrassing binnen het door Marvel en DC Comics overheerste genre.

Veel vaart, leuke grappen en vooral een goed gebruik van de stemmen-cast. Qua verhaal stelt het niet veel voor en lijkt de film meer dan eens op Jimmy Neutron:Boy Genius. De stroperige liedjes zijn misplaatst, maar het sentiment blijft binnen de perken en de animatie is mooi. Zeker niet te kinderachtig- er zijn best veel spannende en enge momenten.

Eigenlijk moet je het ook niet doen: wanneer je het boek reeds hebt gelezen toch de film bekijken, ook al weet je dat die gaat tegenvallen. Hier valt de schade nog mee, al haalt de film het lang niet bij het (geweldige) gelijknamige boek van Tom Rob Smith. De belangrijkste clou uit het boek wordt niet eens gebruikt! Afgezien daarvan is de film sfeervol en spannend genoeg, met een meer dan degelijke cast. Tom Hardy is prima in de hoofdrol. De potpourri van foute Russische accenten stoort natuurlijk direct, maar gelukkig wen je daar wel snel aan. Eén en ander had wel wat rustiger verteld mogen worden en veel scenes missen een adequate opbouw, maar de film is verder vakkundig in elkaar gezet en alles ziet er passend naargeestig uit. Wanneer ik het boek niet zou kennen zou ik de film waarschijnlijk nog wel wat hoger waarderen. Maar ja, dat kan ik nu niet meer terugdraaien...

Herzien. Door de grote reeks futloze en vooral vergezochte sequels zou je haast vergeten dat deze eerste film in de franchise best creepy en effectief is. Ook bijna dertig jaar na dato blijft het uitgangspunt ijzersterk. Visueel is het aan de karige kant en het script kent halverwege een aantal matige scenes, maar Chucky is en blijft een ingenieuze creatie. Gelukkig zien we hem niet overdadig veel in beeld en blijven de oneliners beperkt. Less is more, dat blijkt ook hier.

Inferieure reboot. Suf script, met erg vergezochte moordpartijen en een totaal gebrek aan spanning. Chucky heeft een upgrade gehad maar ziet er hier overwegend behoorlijk stom uit. Mark Hamill als zijn stem kan Brad Dourif ook niet doen vergeten. Kortom- waarom heeft men de moeite genomen? Dit haalt het zelfs amper bij de vele kansloze sequels van het origineel!

Effectieve, intense horrorfilm met een aparte invalshoek. Regisseur Shankland weet met weinig middelen een zeer naargeestige sfeer te bereiken. Camerawerk, montage en geluidsontwerp worden maximaal benut om de kijker de stuipen op het lijf te jagen. Vooral in de opbouw is de sfeer zeer beklemmend en naar. Gelukkig wordt niet alles voorgekauwd, zodat je als kijker zelf enigzins invulling aan de gebeurtenissen kunt geven. De uitewerking van het gegeven is enigzins voorspelbaar, maar mede door de korte speelduur blijft de film spannend tot het eind.

Van de makers van Deep Blue, Earth en African Cats. Dat betekent wederom adembenemend mooie beelden, ditmaal van een groep chimpansees in de regenwouden van Ivoorkust en Oeganda. De commentaarstem van Tim Allen is sporadisch wat kinderachtig en flauw, maar gelukkig verder niet al te storend. De beperkte setting resulteert in een minder spectaculair geheel dan bij de eerder genoemde films, in het oerwoud zijn tenslotte geen vergezichten mogelijk, maar ondanks deze beperking is de documentaire een lust voor het oog. Tot in het kleinste detail wordt alles magnifiek in beeld gebracht.

Ook bij herziening nog steeds een indrukwekkende thriller, met vooral geweldig spel van Jack Lemmon. Het verhaal zit sterk in elkaar en is spannend opgebouwd, waarbij het compleet ontbreken van muziek opvallend is. Zo zie je maar dat je soms helemaal geen muziek nodig hebt om toch op het puntje van je stoel te zitten. Zijn tijd ver vooruit, zeker wanneer je bedenkt dat de ramp bij Tsjernobyl, die zeven jaar later zou plaatsvinden, hier al min of meer wordt voorspeld.

Onverwoestbare klassieker, een ultieme film noir, met een heerlijk cynische rol van Jack Nicholson. Prachtig in beeld gebracht en met een sterk plot, dat zich op prettige wijze langzaam ontvouwt. Opmerkelijk bijrolletje van regisseur Polanski zelf. Gewaagde keuze ook om Nicholson de halve film te laten rondlopen met een enorme pleister op zijn neus. Je moet maar durven.

Prima misdaaddrama over vier vrienden die rond 1980 samen opgroeien in de zuid-koreaanse stad Busan. Vooral het eerste uur is de moeite waard, mede door het treffende nostalgische tijdsbeeld (Betamax! Pong!) en de leuke dynamiek tussen de vier jongens. Wanneer men ouder wordt en de problemen zich aandienen wordt het allemaal wat meer voorspelbaar en standaard, maar door de goed uitgewerkte personages blijft de film ruimschoots op de rails.

Intelligent uitgewerkt, erotisch geladen drama met thrillerelementen. Vooral de dialogen zijn erg goed. Met Neeson en Moore in cast kan er natuurlijk weinig misgaan, maar het is vooral de doorgaans nogal irritante Seyfried die hier in positieve zin opvalt. Zij is zeer overtuigend in de titelrol en laat hier zien meer in huis te hebben dan de leeghoofdige bimbo's die ze normaalgesproken vertolkt. De film zakt tegen het einde helaas wat in, wanneer de thrillerelementen gaan opspelen en de film afzakt naar een tweederangs, Fatal Attraction-achtige climax. Jammer. Tot dat punt is het echter een prima film.

De regisseur van Ong Bak is nog steeds niet terug op zijn oude niveau, dat bevestigd deze tweede tegenvaller op rij. Beetje flauw ook dat de hoofdrolspeelster in deze film leert vechten door de eerdere films van de regisseur op TV te bekijken. Het kiezen van een autistisch meisje als hoofdpersoon in een aktiefilm is gewaagd en origineel, maar verder is het verhaal onnodig sentimenteel en gekunsteld. Natuurlijk draait het allemaal om de aktiescenes en die zijn dik in orde, maar afgezien van een enkel verbijsterend moment (dat spastische jochie in trainingspak is briljant) is het niet bepaald fantastisch. We hebben het allemaal wel eens eerder en beter gezien. Overigens duurde de versie die ik net heb gezien nog geen anderhalf uur.

Onderhoudend en spannend historisch spektakel uit Zuid-Korea. Qua plot aan de dunne kant, maar gelukkig maken de aktiescenes een hoop goed. Vooral de scenes waarin men door middel van boogschieten elkaar naar het leven staat zien er goed uit. De film is op visueel niveau behoorlijk indrukwekkend, op wat details na, zoals de scene met de aanval van de tijger, waarin de special effects te opzichtig zijn. De film zeurt iets te lang door; de lange klopjacht aan het eind had bijvoorbeeld wel iets ingekort kunnen worden, maar echt storend is dit niet.

Mooie film inderdaad, met een meeslepend verhaal, leuke personages en fraaie muziek. Hier en daar wat manipulatief qua sentiment en de structuur van het scenario is een beetje doorzichtig, maar de film weet grotendeels moeiteloos te boeien en te ontroeren.

Korte, niet bijster boeiende documentaire over het eveneens korte leven van de beroemde modeontwerper (1905-1957). De archiefbeelden zijn interessant genoeg en er wordt een dappere poging gedaan Dior's eigen teksten om te zetten naar een voice-over, alleen is deze vertelstem behoorlijk irritant. Probeer bij het kijken tevens de engels gesproken versie te vermijden (voor mij is het helaas te laat), aangezien daar alle franstalige betrokkenen zijn gedubd in vervelend engels.

Herzien. De film maakte nu meer indruk op me dan pakweg 40 jaar geleden, waarbij vooral de grimmige sfeertekening en de schrijnende aftakeling van de verslaafde hoofdpersonen in positieve zin opvielen. Voor zover er iets positiefs te melden valt over deze nihilistische afdaling in de hel die verslaving heet natuurlijk. In de meer emotionele momenten schiet de overwegend jonge cast tekort, maar verder is hun spel overtuigend naturel. Gelukkig is de film niet helemaal zonder hoop- de muziek en het live-optreden van David Bowie worden op meesterlijke wijze gebruikt en het (helaas nogal afgeraffelde) einde biedt een glimpje zonlicht.

Overbodige nieuwe versie van het nog steeds ijzersterke Dickens-verhaal. Ondanks de aanwezigheid van Carrey valt er bijzonder weinig te lachen- je zou haast kunnen zeggen dat hij een beetje miscast is. Echt meeleven met zijn personage doe je uiteindelijk niet. Qua engelse uitspraak lijkt hij zo weggelopen uit Slumdog Millionaire en in de laatste minuten van de film oogt hij eerder krankzinnig dan bekeerd. De rest van de cast is ook weinig bijzonder. Visueel is de film gelukkig wel indrukwekkend, van de gedetailleerde production design tot het geraffineerde kleurgebruik. Qua toon is alles vrij donker en dreigend; dit is duidelijk geen kinderfilm. The Muppet Christmas Carol heeft nog steeds mijn voorkeur- die heeft meer emotie en daar valt tenminste ook flink wat te lachen.

Sentimenteel en bij vlagen nogal geforceerd grappig, maar over het algemeen eigenlijk best een leuke kerstfilm. Dit is vooral te danken aan de leuke rol van Kurt Russell, hier perfect gecast. De kinderen om hem heen zijn acceptabel, maar net niet sympathiek genoeg om het juiste kerstgevoel op te roepen. Verder veel vaart en special effects; kosten noch moeite zijn gespaard om hier iets leuks van te maken. En dat lukt grotendeels ook wel. Geen klassieker binnen het beperkte genre, wel een subtopper.

Sympathiek kerstfilmpje, vooral leuk om de inmiddels overleden kat Bob nog eens te zien, maar het is qua plot wel erg dun en onwaarschijnlijk. En daarnaast behoorlijk dik aangezet qua sentiment. Luke Treadaway is wederom prima in de hoofdrol en de film kabbelt aangenaam genoeg door, maar het heeft allemaal weinig om het lijf. Dan was de eerste film toch echt een stuk beter.

Onweerstaanbare Disney-film met Ewan McGregor perfect gecast als de titelfiguur. De levenslessen zijn prominent aanwezig maar de boodschap wordt zo mooi en melancholisch gebracht dat dit juist één van de sterkste troeven van de film blijkt te zijn. De uitstekende special effects en de eersteklas stemmencast dragen daarnaast ook flink bij aan de sfeer. Naar het einde toe iets te slapstick-achtig en voorspelbaar, maar tot die tijd is dit een prachtig gerealiseerde familiefilm, erg grappig en met heel wat oprecht ontroerende momenten.

Onweerstaanbare film, slim bedacht en uitgevoerd. De aanpak is uiteraard gejat van eerdere genregenoten als The Blair Witch Project en Cloverfield, maar omdat de focus ditmaal ligt op een ander onderwerp, namelijk het onverwachts verkrijgen van superkrachten door drie amerikaanse jongeren, voelt alles toch fris en vrij origineel aan. De personages zijn sympathiek en het script zit vlot in elkaar. Natuurlijk staat of valt alles met de special effects, en deze stellen gelukkig niet teleur. Sterker nog, gelet op het kleine budget van de film zijn deze zeer overtuigend en niet zelden bijzonder spectaculair.

De stijgende lijn zet zich voort met dit derde deel, dat mede door de vlotte regie van regisseur Apted beter en minder statisch is dan de eerste twee films. De personages blijven nog steeds wat aan de abstracte en saaie kant, maar daar tegenover staan wel een leuk plot, mooi production design en geslaagde special effects. Vooral de climax is erg spectaculair. De film verliest ook weinig tijd met het introduceren van het verhaal; we worden als kijker vrijwel direct in de gebeurtenissen gegooid. Op deze manier mogen er nog wel wat delen volgen, wat mij betreft.

Omdat er dit jaar een derde Riddick-film komt heb ik deze tweede maar weer eens uit de kast getrokken, maar ik kan niet zeggen dat het een onverdeeld succes was. De film is nog geen tien jaar oud, maar toch doet één en ander al behoorlijk gedateerd aan. Sommige special effects zijn echt slecht, iets dat je bij een low budget-film nog wel door de vingers wilt zien, maar deze film had een gigantisch budget. Dat kan dus echt niet. Qua production design valt er ook wel wat aan te merken. Vooral op planeet Helion Prime krijg je sterk het gevoel naar een soort nieuwe versie van Dune te zitten kijken, met lelijke decors, statisch akteerwerk en holle dialogen. Gelukkig is het begin op de ijsplaneet wel te gek, net als het lange middenstuk op planeet Crematoria (geweldige naam!). Hopelijk is deel drie wel een stuk beter.

Leuk vormgegeven nieuwe versie van het alom bekende sprookje, onderhoudend maar tegelijkertijd wel erg op veilig spelend. De prima cast houdt de boel gelukkig stevig op de rails. Lily James is fris en ontwapenend in de hoofdrol; Cate Blanchett is heerlijk fout als gemene stiefmoeder. De relatief korte speelduur zorgt ervoor dat het verhaal lekker snel doorloopt en qua decors en production design valt er heel wat te genieten. Niets mis mee dus, als je je tenminste niet stoort aan de volstrekte voorspelbaarheid van het geheel.

Typische HBO-kwaliteit in deze film, gebaseerd op ware gebeurtenissen, over het onstaan van reality tv, begin jaren '70 in de VS. Een bekroond documentairemaker (hier uitstekend gespeeld door James Gandolfini) heeft het geniale idee om het wel en wee van een doorsnee amerikaans gezin te laten filmen en er een televisieserie van te maken. Uiteraard loopt één en ander volledig uit de hand. Diane Lane en Tim Robbins zijn geweldig als de ouders van het grote gezin die langzaam de controle over hun levens verliezen. De film is interessant en onderhoudend maar mist wel iets aan emotionele impact. En de kinderen van het gezin komen er wel erg bekaaid vanaf.

Tegenvaller, deze verfilming van het gelijknamige boek van Dave Eggers. Voornaamste probleem is het onbegrijpelijke handelen van de hoofdpersoon. Dit komt volstrekt ongeloofwaardig over. Emma Watson doet haar best maar kan weinig met haar slecht uitgewerkte personage. Verder is het script veel te doorzichtig en voorspelbaar. Daar kan de aanwezigheid van Tom Hanks en John Boyega niets aan veranderen. Jammergenoeg de laatste film van Bill Paxton, hier opgezadeld met een nietszeggend rolletje.

Vlak, rommelig geregisseerd eerste deel van een beoogde franchise. Op basis van deze film betwijfel ik echter of er meer delen zullen komen. De personages zijn niet charismatisch, het verhaaltje is niet intrigerend en de effecten niet erg speciaal. Tel daarbij het weinig indrukwekkende production design en een nogal verspilde cast en wat heb je? Niet veel, vrees ik.

De verstikkende claustrofobische sfeer is goed getroffen in dit ierse horrorwerkje, maar afgezien daarvan valt er weinig aan te bevelen. De film is nogal saai en erg standaard uitgewerkt, vooral naar het einde toe. Production design en make-up effecten zijn dik in orde (de 'kinderen' zien er erg creepy uit), maar afgezien van een paar enge momenten gebeurt er weinig en is logica ver te zoeken. Aneurin Barnard is overigens wel overtuigend als de door pleinvrees bevangen hoofdrolspeler.