Meningen

Vermakelijk, niet al te serieus horrorfilmpje dat flink leentjebuur speelt bij Final Destination. Al te storend is dat gelukkig niet. Het script zit best leuk in elkaar en de film balanceert vakkundig tussen enge en grappige scenes. Hoofdrolspeelster Elizabeth Lail doet het daarnaast prima en is zeker geen straf om naar te kijken.

Prima oorlogsfilm over de bijzondere relatie tussen de doorgewinterde sergeant John Kinley (Jake Gyllenhaal) en een lokale Afghaanse tolk Ahmed (Dar Salim). Gyllenhaal is uitstekend maar Salim is hier de openbaring, met een prachtig ingetogen, haast stoïcijnse rol. Wat die man hier doet met een minimum aan gezichtsuitdrukkingen is prachtig om te zien. De vlotte, strakke regie van Guy Ritchie maakt het geheel in stijl af. Heel wat enerverende aktiescenes ook, al gaat de boel in de finale helaas een beetje over de top.

Onderhoudende maar helaas nogal van de hak op de tak springende documentaire over journalist Seymour Hersh, die zich al zestig jaar aan de frontlinie van de politieke journalistiek in de Verenigde Staten bevindt. Hersh is een fascinerend, charismatisch persoon en zijn loopbaan kent duizelingwekkende hoogtepunten, zelfs zoveel dat de speelduur van deze docu feitelijk niet toereikend is. Hijzelf en de overdaad aan onderwerpen komen er hierdoor een beetje bekaaid af. De makers hadden er beter een hele serie van kunnen maken.

Herzien op blu-ray, in de extended cut, die een kwartier langer, maar niet noemenswaardig anders is. Deze mengeling van western en SF is gelukkig geen Wild Wild West (wie herinnert zich dat gedrocht nog!?), maar ook hier werkt de plot niet helemaal naar behoren. De personages hadden daarnaast absoluut beter uitgewerkt kunnen en moeten worden, net als de dialogen. Gelukkig zit de film verder best onderhoudend in elkaar en door de vele aktiescenes verveelt de film niet. Hier en daar helaas wel wat onnodig oubollige en sentimentele momenten. Ik denk dat we de mengeling van SF en western niet vaak meer gaan tegenkomen in de toekomst.

Een Jerry Bruckheimer-productie die er bij mij altijd een beetje doorheen geglipt is. En terecht. Hopeloos gedateerd reeds, bevolkt door leeghoofdige personages die zich door een kansloos plot worstelen dat bol staat van de clichés. Piper Perabo in de hoofdrol is leuk om naar te kijken, maar ze moet haar mond echt niet open doen. Iets dat overigens ook geldt voor alle mooie dames om haar heen. De leukste rol is weggelegd voor beste vriendin Melanie Lynskey, die we nog kennen uit Heavenly Creatures. En let op de korte bijrol van Michael Bay als sleazy fotograaf. Perfect gecast.

Indrukwekkende debuutfilm van de dochter van Ridley Scott, die in de voetsporen treedt van haar vader, oom en broer. Visueel een lust voor het oog, met prachtig, bijna hypnotiserend camerawerk. De muziek is ook fraai, maar misschien iets te nadrukkelijk aanwezig. Er wordt unaniem sterk gespeeld door de vrijwel geheel vrouwelijke cast; Eva Green is uitstekend in de complexe hoofdrol. Inhoudelijk heeft de film gelukkig ook genoeg te bieden. Het verhaal wordt verraderlijk rustig en subtiel verteld, maar bevat creepy elementen en hakt er op emotioneel niveau flink in. Kortom, de moeite waard.

Aangrijpende, ongelooflijk intieme documentaire van HBO over snowboardtalent Kevin Pearce, een grote belofte voor de olympische winterspelen van 2010. Door een vreselijke valpartij liep hij echter vlak voor de winterspelen hersenbeschadiging op. De documentaire is een portret van zijn langzame herstel en van de impact van dit alles op zijn familie. Geen goedkoop sentiment maar een uniek en wat mij betreft onvergetelijk kijkje in de wereld van iemand die volledig opnieuw moet beginnen. Regelmatig wel erg emotioneel, vooral in de scenes met Pearce's broer David, die lijdt aan het Down-syndroom en zich daar maar al te goed van bewust is. Erg mooi, met naast al het drama ook nog eens allerlei verbluffende snowboard-hoogstandjes.

Vermakelijke creature feature over losgeslagen alligators tijdens een orkaan in Florida, goed gemaakt en voorzien van een degelijke cast. Na een sterk begin zakt de film wat in, maar op gegeven moment gaat de boel helemaal los. Dat komt de geloofwaardigheid uiteraard niet ten goede, maar leuk om te zien is het in ieder geval wel.

Prima remake, heel wat beter dan het origineel, niet één van de betere films van regisseur George A. Romero. Goed gemaakt, met een sympathieke cast, vlot verteld en met genoeg spanning en aktie om de hele speelduur te blijven boeien, Natuurlijk is de film hier en daar voorspelbaar en onlogisch, maar dat is enigzins inherent aan het genre. Ik vind de film in ieder geval flink uitsteken boven het maaiveld.

De moeite waard, maar te lang en nogal onevenwichtig qua toon. Ook het sentiment is op het randje. Het geheel profiteert van een uitstekende cast, met vooral Gosling op dreef in een voor hem nogal atypische rol. Carell is acceptabel in de hoofdrol, maar zijn maniertjes kennen we nu wel. Hier en daar is de film scherp en subtiel aangrijpend (bijvoorbeeld in de prachtige scene waarin Julianne Moore Carell belt net op het moment dat hij haar aan het bespieden is vanuit de tuin), maar te vaak wordt er toch weer gekozen voor flauwe humor en dik aangezet akteerwerk (de rol van Marisa Tomei is bijvoorbeeld behoorlijk tenenkrommend). Jammer, want de film heeft veel kwaliteit in huis.

Zorgvuldig gemaakte maar inhoudelijk helaas wat saaie film. Het ziet er allemaal netjes verzorgd uit en er wordt degelijk spel geleverd, maar dit kan niet verhullen dat er vrijwel geen plot is. Er is simpelweg niets aanwezig dat het verhaal op interessante wijze kan voortstuwen. Het geheel loopt daarnaast vooral in de tweede helft vast in perikelen rond rouwverwerking, waardoor de meer intrigerende elementen van het verhaal, waaronder de botsing tussen geloof en wetenschap, te weinig aandacht krijgen.

Plot en personages zijn niet bepaald origineel en qua thematiek lijkt de film te zijn samengesteld uit 'geleende' elementen van een aantal genregenoten, maar visueel is The Creator zo indrukwekkend dat je dit graag op de koop toeneemt. Locaties, production design, camerawerk en special effects zijn van uitzonderlijk hoog niveau, iets dat we inmiddels wel gewend zijn van regisseur Gareth Edwards, maar wat hij hier met een bescheiden budget uit de hoge hoed tovert grenst aan het ongelooflijke. En uiteindelijk vond ik de plot en de personages ook best leuk.

Slim opgezette, geslaagde spin-off van de Rocky-reeks, met Michael B. Jordan als de zoon van overleden rivaal en vriend Apollo Creed. Mooi opgebouwd en overtuigend gespeeld door de cast, met eindelijk weer eens een goede rol voor Stallone. Het verhaalverloop is natuurlijk voorspelbaar en er zijn weinig verrassingen qua plot, maar de zelfverzekerde, energieke aanpak van regisseur Ryan Coogler werpt absoluut vruchten af. Creed is, mede door de sympathieke personages, meeslepend en spannend, zoals een Rocky-film hoort te zijn.

Het terugbrengen van Dolph Lundgren is natuurlijk een meesterlijke zet, maar afgezien van dat subplot valt dit vervolg in alle bekende valkuilen. De personages maken geen ontwikkeling meer door, de gebeurtenissen doen geforceerd aan en er is een overschot aan overbodige ontwikkelingen. De rol van Stallone doet hier ook erg plichtmatig aan. De film wordt enigszins gered door enkele prima bokswedstrijden; vooral de finale is indrukwekkend. Dat heeft deze Creed II in ieder geval gemeen met de eerdere Rocky-films.

Michael B. Jordan volgt het voorbeeld van leermeester Sylvester Stallone en is aan het regisseren geslagen, al is het resultaat niet bepaald indrukwekkend. De dalende lijn die is ingezet met de tweede Creed-film wordt hier helaas voortgezet, met een aantal bijzonder ongeloofwaardig plotontwikkelingen en weinig spektakel qua boksen. De inmiddels bekende personages beginnen een beetje vervelend te worden (met name de perikelen rondom het gezinsleven van Creed zijn tenenkrommend) en het is aan Jonathan Majors om de film nog een beetje een schop onder de kont te geven. Dat doet hij overigens verdienstelijk, maar het is uiteindelijk niet voldoende om de film te redden.

Verrassend effectieve found footage-film over een amateur filmmaker (gespeeld door regisseur Patrick Brice) die reageert op een advertentie en langzaam betrokken raakt bij allerlei bizarre toestanden rond een ogenschijnlijk sympathieke man (Mark Duplass). De toon zit ergens tussen ongemakkelijke humor en nare horror in en de film weet met weinig middelen de spanning slim op te bouwen, toewerkend naar een memorabele climax. Hier en daar ook enkele zeer goed getimede schrikmomenten.

Top dat Cronenberg weer bezig is als regisseur, maar dit zit helaas niet op zijn gebruikelijke niveau. Qua thematiek past de film naadloos binnen zijn oeuvre (ik moest herhaaldelijk aan Videodrome en Crash denken), maar de uitwerking van het toch al weinig boeiende script is afstandelijk en aan de saaie kant. Viggo Mortensen is prima in de hoofdrol en naar het einde toe wordt de film wel iets beter, maar uiteindelijk kon ik er helaas niet zoveel mee. Sfeervolle score van Howard Shore, dat wel.

Grotendeels mislukte opvolger van Raimi's The Evil Dead is er ook na ruim 20 jaar niet veel beter op geworden. Sommige grappen werken, vele niet. Visueel is er nog wel wat te genieten, maar de meeste scenes zijn te ambitieus voor het miniscule budget en zien er belabberd uit (vooral de te lange autoachtervolging). Interessant voor Raimi en Coen-fans, maar meer dan een curieus obscuur werkje is het niet. Bruce Campbell is gelukkig wel weer hilarisch in een grappige bijrol. Op de net uitgebrachte dvd van Universal Pictures ziet de film er wel optimaal goed uit, al zegt dit niet veel.

Acceptabele remake van het argentijnse Nine Queens uit 2000, iets compacter en vlotter verteld dan het origineel. John C. Reilly in de hoofdrol is altijd leuk en hij ziet zich omringd door een meer dan degelijke supporting cast. Ik heb lang gewacht met deze remake omdat ik het origineel vrij sterk vond, maar inmiddels is er genoeg tijd verstreken, zodat ik me niet meer precies alle plotwendingen kon herinneren. Dat scheelt wel, want wanneer je weet hoe de film eindigt is de meeste lol er wel zo'n beetje af. Het origineel heeft mijn voorkeur, maar wanneer je die niet kent is dit een prima alternatief.

Produktiemaatschappij Millennium Films weet steeds betere akteurs te strikken voor hun films, maar helaas blijft de kwaliteit van de scripts steevast achter. In plaats van Steven Seagal zie je nu Kevin Costner, dat wel, maar het houdt alsnog niet over. Om over de inwisselbare titel nog maar te zwijgen. Criminal is een rommelige aktiethriller vol halfbakken ideeën, die nergens een boeiend geheel weten te vormen. Costner geeft de film enige meerwaarde met een aardige, voor hem atypische rol, en er zijn her en der wel wat effectieve scenes, maar ook dit werkje kan Millennium niet promoveren tot de eredivisie.

Een absolute lust voor het oog, maar inhoudelijk schiet deze dik aangezette gothische horrorfilm helaas herhaaldelijk tekort. De cast doet zijn best en de film begint uitstekend, maar gaandeweg verliest de plot aan momentum en ook de personages blijken uiteindelijk niet bijster interessant te zijn. Aan de kostuums, decors en vormgeving ligt het in ieder geval niet- die zijn werkelijk prachtig.

Degelijke documentaire, niet heel bijzonder qua opbouw en door het beperkte onderwerp soms ietwat saai, maar visueel zeer de moeite waard. Prachtig camerawerk en een erg mooie soundtrack.

Met weinig middelen gemaakte, leuk bedachte tijdreis-thriller die uiteindelijk qua verhaal helaas niet veel om het lijf heeft. Het begin is veelbelovend maar al snel komt de film op een dood spoor. Er is gewoon te weinig ontwikkeling in het plot en de personages zijn niet interessant.

Geforceerde, flauwe animatiefilm uit de stal van DreamWorks. Qua plot bijzonder vergezocht en bij elkaar geraapt; qua stemmencast de gebruikelijke anonieme mengeling van bekende sterren. Nicolas Cage is nog best wel leuk in de hoofdrol als overbezorgde vader, maar de rest van de cast is op het nietszeggende af. De levendige animatie is mooi en kleurrijk uitgevoerd, maar inhoudelijk heeft de film absoluut niet genoeg te bieden. En berg je voor de vreselijke soundtrack van Alan Silvestri.

Zeer rommelige en onevenwichtige oorlogsfilm van Sam Peckinpah, die vooral de das om wordt gedaan door foute montage en een belabberde soundtrack. James Coburn is tof in de hoofdrol, maar de cast om hem heen is op het karikaturale af. Daarnaast is alles behoorlijk lelijk in beeld gebracht- vooral de interieurshots zien er niet uit. De tand des tijds is niet bepaald mild geweest voor dit zeer matige werkje.

Verdienstelijke documentaire, opgebouwd rond een gesprek met de bandleden in 2012, waar geen camera's bij aanwezig mochten zijn. Archiefbeelden dienen als achtergrond bij het gesprek, iets dat eigenlijk prima werkt, al resulteert het wel in een onvolledig portret van de band. Maar goed, dat is ook niet de opzet van de documentaire. Aanvankelijk is het wel even wennen aan de stijl, maar de beelden zijn dermate interessant en fascinerend dat je al snel in het tijdsbeeld en de muziek wordt meegezogen.

Zeer teleurstellend vervolg, dat nergens ook maar in de buurt komt van de kwaliteit van het origineel. De film is saai, futloos en vooral flauw, met bordkartonnen personages en voor de hand liggende humor. De aanwezigheid van regisseur Yuen Woo-Ping, in het verleden toch verantwoordelijk voor heel wat indrukwekkende vechtscènes, doet spektakel vermoeden, maar ook op dit vlak laat de film geen enkele indruk achter. Het ziet er allemaal nogal suf uit, niet geholpen door de kitscherige vormgeving van de film. Ook nog eens engels gesproken, wat bepaalde belachelijke aspecten van de film alleen maar versterkt.

Helemaal zo slecht nog niet. Deze interpretatie van de gelijknamige comic van James O'Barr haalt het weliswaar niet bij de versie met Brandon Lee uit 1994, maar feitelijk hebben beide films afgezien van het basisgegeven weinig gemeen. De boel komt wat moeizaam op gang, maar eenmaal op stoom is dit een stijlvol in beeld gebrachte, bloederige wraakfilm die wat mij betreft grotendeels de juiste snaar raakt. Vooral de climax in het theater is bijzonder fijn.

Onderhoudende film over twee politieagenten op nachtpatrouille in Los Angeles. Thomas Jane is hier uitstekend als doorgewinterde, cynische veteraan die de kneepjes van het vak probeert over te brengen op zijn jongere collega. De plot hangt een beetje als los zand aan elkaar en je kunt je afvragen hoeveel ellende men in één nacht kan meemaken, maar de film is goed gemaakt en best spannend, met een overtuigende sfeertekening en veel sterke scenes.

Onderhoudend moord-mysterie, vermomd als horrorfilm. Goed gemaakt en redelijk geacteerd, al is de film niet zo slim in elkaar gezet als de makers denken. Bepaalde wendingen zijn wat voorspelbaar, andere gelukkig niet. Iets beter dan gemiddeld.