Meningen

Met weinig middelen gemaakte, leuk bedachte tijdreis-thriller die uiteindelijk qua verhaal helaas niet veel om het lijf heeft. Het begin is veelbelovend maar al snel komt de film op een dood spoor. Er is gewoon te weinig ontwikkeling in het plot en de personages zijn niet interessant.

Geforceerde, flauwe animatiefilm uit de stal van DreamWorks. Qua plot bijzonder vergezocht en bij elkaar geraapt; qua stemmencast de gebruikelijke anonieme mengeling van bekende sterren. Nicolas Cage is nog best wel leuk in de hoofdrol als overbezorgde vader, maar de rest van de cast is op het nietszeggende af. De levendige animatie is mooi en kleurrijk uitgevoerd, maar inhoudelijk heeft de film absoluut niet genoeg te bieden. En berg je voor de vreselijke soundtrack van Alan Silvestri.

Zeer rommelige en onevenwichtige oorlogsfilm van Sam Peckinpah, die vooral de das om wordt gedaan door foute montage en een belabberde soundtrack. James Coburn is tof in de hoofdrol, maar de cast om hem heen is op het karikaturale af. Daarnaast is alles behoorlijk lelijk in beeld gebracht- vooral de interieurshots zien er niet uit. De tand des tijds is niet bepaald mild geweest voor dit zeer matige werkje.

Verdienstelijke documentaire, opgebouwd rond een gesprek met de bandleden in 2012, waar geen camera's bij aanwezig mochten zijn. Archiefbeelden dienen als achtergrond bij het gesprek, iets dat eigenlijk prima werkt, al resulteert het wel in een onvolledig portret van de band. Maar goed, dat is ook niet de opzet van de documentaire. Aanvankelijk is het wel even wennen aan de stijl, maar de beelden zijn dermate interessant en fascinerend dat je al snel in het tijdsbeeld en de muziek wordt meegezogen.

Zeer teleurstellend vervolg, dat nergens ook maar in de buurt komt van de kwaliteit van het origineel. De film is saai, futloos en vooral flauw, met bordkartonnen personages en voor de hand liggende humor. De aanwezigheid van regisseur Yuen Woo-Ping, in het verleden toch verantwoordelijk voor heel wat indrukwekkende vechtscènes, doet spektakel vermoeden, maar ook op dit vlak laat de film geen enkele indruk achter. Het ziet er allemaal nogal suf uit, niet geholpen door de kitscherige vormgeving van de film. Ook nog eens engels gesproken, wat bepaalde belachelijke aspecten van de film alleen maar versterkt.

Helemaal zo slecht nog niet. Deze interpretatie van de gelijknamige comic van James O'Barr haalt het weliswaar niet bij de versie met Brandon Lee uit 1994, maar feitelijk hebben beide films afgezien van het basisgegeven weinig gemeen. De boel komt wat moeizaam op gang, maar eenmaal op stoom is dit een stijlvol in beeld gebrachte, bloederige wraakfilm die wat mij betreft grotendeels de juiste snaar raakt. Vooral de climax in het theater is bijzonder fijn.

Onderhoudende film over twee politieagenten op nachtpatrouille in Los Angeles. Thomas Jane is hier uitstekend als doorgewinterde, cynische veteraan die de kneepjes van het vak probeert over te brengen op zijn jongere collega. De plot hangt een beetje als los zand aan elkaar en je kunt je afvragen hoeveel ellende men in één nacht kan meemaken, maar de film is goed gemaakt en best spannend, met een overtuigende sfeertekening en veel sterke scenes.

Onderhoudend moord-mysterie, vermomd als horrorfilm. Goed gemaakt en redelijk geacteerd, al is de film niet zo slim in elkaar gezet als de makers denken. Bepaalde wendingen zijn wat voorspelbaar, andere gelukkig niet. Iets beter dan gemiddeld.

Na het sterke en vooral doodenge Aterrados uit 2017 een lichte tegenvaller van de argentijnse regisseur Demián Rugna, al valt er ook ditmaal behoorlijk wat te griezelen en beschikt de film over enkele behoorlijk verontrustende scenes. Het eerste uur is erg sterk, daarna zakt de boel helaas een beetje in richting de finale. Jammer, want hier had zeker meer ingezeten. Niettemin is Rugna absoluut een talent om in de gaten te houden.

De titel is in ieder geval accuraat. Deze licht surrealistische thriller met horrortrekjes is lekker maf en bizar, maar helaas ook nogal langdradig en uiteindelijk vooral vaag. Dan Stevens gaat in ieder geval helemaal los als de eigenaar van een nogal vreemd zwitsers resort waar hoofdrolspeelster Hunter Schafer geconfronteerd wordt met rare toestanden. Sporadisch is de sfeer precies goed (een nachtelijke scene op een fiets is bijvoorbeeld heel eng), maar te vaak ligt de focus op lang uitgesponnen scenes die vlees noch vis zijn.

Onbehaaglijke thriller die gaandeweg behoorlijk onder de huid gaat zitten, zonder overigens veel gruwelijkheden te tonen. Plot en thematiek zijn behoorlijk creepy en regisseur Kiyoshi Kurosawa weet met weinig middelen een lekker naargeestig sfeertje op te roepen. Prima akteerwerk ook van de hele cast. Hier en daar doet de film denken aan genregenoten als The Silence Of The Lambs en Se7en, maar Cure is uiteindelijk wel echt zijn eigen ding.

Visueel een lust voor het oog, laat dat maar aan regisseur Gore Verbinski over, maar inhoudelijk laat deze surrealistische thriller te wensen over. De plot is tevens te dun voor de behoorlijk lange speelduur. De film begint sterk en onheilspellend, maar naarmate de gebeurtenissen steeds maffer worden blijkt het lastig om de aandacht er volledig bij te houden. Naar het einde toe heeft de film dan ook grotendeels zijn kruid verschoten. Indrukwekkend qua vormgeving, dat wel.

Een dappere poging om een nieuwe draai te geven aan het inmiddels behoorlijk uitgekauwde genre van de zombiefilm. De insteek, 'geïnfecteerden' kunnen gered worden door een bepaald medicijn en moeten herintegreren in een inmiddels ontwrichte samenleving, is slim bedacht en wordt intelligent uitgewerkt, maar de film is aan de trage kant en visueel niet erg bijzonder. Het ontbreekt de film daarnaast aan een overtuigende climax. Niet slecht gedaan, al met al, en voor liefhebbers van het genre zeker de moeite, maar bij vlagen wat futloos.

Aardige spin-off van de Conjuring- en Annabelle-films, met vooral een heel eng eerste uur. Regisseur Michael Chaves weet wel raad met zijn schrikeffecten, dat is wel duidelijk. Wanneer de finale zich aandient wordt het allemaal wat meer conventioneel en tam, maar op dat punt heeft de film zich al redelijk bewezen. Leuke bijrol ook van Raymond Cruz, wiens droogkomische personage eigenlijk wel een eigen franchise verdient.

Regisseur Sean Ellis stelt eigenlijk nooit teleur en ook deze volbloed horrorfilm, hoewel niet bepaald origineel, is de moeite waard. Vooral visueel is het genieten, met prachtig camerawerk en sfeervolle production design. De bloederige make-up effecten zijn ook erg overtuigend. Daarbij vergeleken steekt de plot wat flets af en de personages zijn weinig meer dan karikaturen, maar het kan er net mee door. De meedogenloos nare sfeer tilt het geheel net boven het maaiveld uit.

Dystopische japanse SF-film, niet slecht maar te vlak en voorspelbaar om een deuk te maken binnen het genre. Voornaamste pluspunt is de verzorgde vormgeving; de stad waarin de film zich afspeelt (met de rijken in de bovenste lagen van de stad en de armen in de onderste) ziet er visueel aantrekkelijk uit, ondanks het geringe budget. De vrouwelijke hoofdrolspeelster en haar voornaamste tegenstander mogen er overigens ook zijn. Afgezien daarvan is de film erg middelmatig, met ongeïnspireerde aktiescenes en een plot dat zich op voorspelbaar wijze voortbeweegt. Het heeft allemaal verdacht veel weg van het eerdere Battle Angel Alita.

Fraaie karakterstudie annex moordmysterie, alhoewel dat laatste hier wel op een laag pitje staat. De film moet het vooral hebben van de twee uitstekende hoofdrolspelers, met vooral John Heard heel erg goed als getraumatiseerde oorlogsveteraan die zich vastbijt in een moordzaak waar vriend Jeff Bridges als getuige bij betrokken is. Het tempo ligt laag en qua plot gebeurt er niet zo heel veel, maar dialogen en sfeertekening zijn top.

Fascinerende documentaire met een bizar onderwerp: de inwoners van het idyllisch Duitse toeristenstadje Traben-Trarbach wisten niet wat hen in 2013 overkwam met de komst van een groep mysterieuze nederlanders die hun intrek namen in een nabijgelegen bunkercomplex. Al snel bleek het daar niet pluis. De documentaire laat de 'bewoners' van de bunker uitgebreid aan het woord en daar zitten heel wat mafkezen tussen, wat de boel natuurlijk extra leuk maakt.

Knappe mengeling van drama en komedie, perfect uitgebalanceerd. Reilly en Hill zijn subliem als de vriend en zoon die vechten om de aandacht van de nog steeds erg leuke Marisa Tomei. Een dergelijk concept had in mindere handen makkelijk kunnen verzanden in een dik aangezette klucht, maar de regisseurs weten continu de juiste toon te treffen en kiezen wijselijk voor een subtiele aanpak. De dialogen zijn geweldig en bepaalde situaties zijn bijzonder grappig. De soms wat schokkerige cameravoering is een beetje storend, maar verder is dit een eersteklas komisch drama.