Meningen

Na het sterke en vooral doodenge Aterrados uit 2017 een lichte tegenvaller van de argentijnse regisseur Demián Rugna, al valt er ook ditmaal behoorlijk wat te griezelen en beschikt de film over enkele behoorlijk verontrustende scenes. Het eerste uur is erg sterk, daarna zakt de boel helaas een beetje in richting de finale. Jammer, want hier had zeker meer ingezeten. Niettemin is Rugna absoluut een talent om in de gaten te houden.

De titel is in ieder geval accuraat. Deze licht surrealistische thriller met horrortrekjes is lekker maf en bizar, maar helaas ook nogal langdradig en uiteindelijk vooral vaag. Dan Stevens gaat in ieder geval helemaal los als de eigenaar van een nogal vreemd zwitsers resort waar hoofdrolspeelster Hunter Schafer geconfronteerd wordt met rare toestanden. Sporadisch is de sfeer precies goed (een nachtelijke scene op een fiets is bijvoorbeeld heel eng), maar te vaak ligt de focus op lang uitgesponnen scenes die vlees noch vis zijn.

Visueel een lust voor het oog, laat dat maar aan regisseur Gore Verbinski over, maar inhoudelijk laat deze surrealistische thriller te wensen over. De plot is tevens te dun voor de behoorlijk lange speelduur. De film begint sterk en onheilspellend, maar naarmate de gebeurtenissen steeds maffer worden blijkt het lastig om de aandacht er volledig bij te houden. Naar het einde toe heeft de film dan ook grotendeels zijn kruid verschoten. Indrukwekkend qua vormgeving, dat wel.

Een dappere poging om een nieuwe draai te geven aan het inmiddels behoorlijk uitgekauwde genre van de zombiefilm. De insteek, 'geïnfecteerden' kunnen gered worden door een bepaald medicijn en moeten herintegreren in een inmiddels ontwrichte samenleving, is slim bedacht en wordt intelligent uitgewerkt, maar de film is aan de trage kant en visueel niet erg bijzonder. Het ontbreekt de film daarnaast aan een overtuigende climax. Niet slecht gedaan, al met al, en voor liefhebbers van het genre zeker de moeite, maar bij vlagen wat futloos.

Aardige spin-off van de Conjuring- en Annabelle-films, met vooral een heel eng eerste uur. Regisseur Michael Chaves weet wel raad met zijn schrikeffecten, dat is wel duidelijk. Wanneer de finale zich aandient wordt het allemaal wat meer conventioneel en tam, maar op dat punt heeft de film zich al redelijk bewezen. Leuke bijrol ook van Raymond Cruz, wiens droogkomische personage eigenlijk wel een eigen franchise verdient.

Regisseur Sean Ellis stelt eigenlijk nooit teleur en ook deze volbloed horrorfilm, hoewel niet bepaald origineel, is de moeite waard. Vooral visueel is het genieten, met prachtig camerawerk en sfeervolle production design. De bloederige make-up effecten zijn ook erg overtuigend. Daarbij vergeleken steekt de plot wat flets af en de personages zijn weinig meer dan karikaturen, maar het kan er net mee door. De meedogenloos nare sfeer tilt het geheel net boven het maaiveld uit.

Dystopische japanse SF-film, niet slecht maar te vlak en voorspelbaar om een deuk te maken binnen het genre. Voornaamste pluspunt is de verzorgde vormgeving; de stad waarin de film zich afspeelt (met de rijken in de bovenste lagen van de stad en de armen in de onderste) ziet er visueel aantrekkelijk uit, ondanks het geringe budget. De vrouwelijke hoofdrolspeelster en haar voornaamste tegenstander mogen er overigens ook zijn. Afgezien daarvan is de film erg middelmatig, met ongeïnspireerde aktiescenes en een plot dat zich op voorspelbaar wijze voortbeweegt. Het heeft allemaal verdacht veel weg van het eerdere Battle Angel Alita.

Fraaie karakterstudie annex moordmysterie, alhoewel dat laatste hier wel op een laag pitje staat. De film moet het vooral hebben van de twee uitstekende hoofdrolspelers, met vooral John Heard heel erg goed als getraumatiseerde oorlogsveteraan die zich vastbijt in een moordzaak waar vriend Jeff Bridges als getuige bij betrokken is. Het tempo ligt laag en qua plot gebeurt er niet zo heel veel, maar dialogen en sfeertekening zijn top.

Fascinerende documentaire met een bizar onderwerp: de inwoners van het idyllisch Duitse toeristenstadje Traben-Trarbach wisten niet wat hen in 2013 overkwam met de komst van een groep mysterieuze nederlanders die hun intrek namen in een nabijgelegen bunkercomplex. Al snel bleek het daar niet pluis. De documentaire laat de 'bewoners' van de bunker uitgebreid aan het woord en daar zitten heel wat mafkezen tussen, wat de boel natuurlijk extra leuk maakt.

Knappe mengeling van drama en komedie, perfect uitgebalanceerd. Reilly en Hill zijn subliem als de vriend en zoon die vechten om de aandacht van de nog steeds erg leuke Marisa Tomei. Een dergelijk concept had in mindere handen makkelijk kunnen verzanden in een dik aangezette klucht, maar de regisseurs weten continu de juiste toon te treffen en kiezen wijselijk voor een subtiele aanpak. De dialogen zijn geweldig en bepaalde situaties zijn bijzonder grappig. De soms wat schokkerige cameravoering is een beetje storend, maar verder is dit een eersteklas komisch drama.