The Crow (2024)

Was teleurstellend.

Het duurt echt zeer lang eer het begint maar zelfs al begon de aktie, ik voelde het niet, het sleepte me niet mee, ik had hier niet het gevoel van yes, kill them all. Soms zit je echt zo in de aktie scènes zoals bij extraction 2 & nog heel wat andere films, hier had ik dat helemaal niet.

Ook voelde ik helemaal geen chemie tussen die 2, het werd voor mij niet goed overgebracht of mss niet de juiste acteurs, ik weet het niet. Ben niet zo ne goeie om he uit te leggen , sry.

Bij bv de film speak no evil had ik dat gevoel net wel, dat was zovel beter dan deze the crow.

Was the crow dan zo slecht? Nee, dat nu ook niet, daarom geef ik een 2.5, middelmaat filmpke.

Er zaten een aantal harde scenes in maar ik zei het al, het deed me weinig, het pakte me niet, het sleepte me niet mee.

Mensen gewoon zien de film is goed geloof me.

The Crow uit 1994 was voor mij een erg belangrijke film. Ik zag hem voor het eerst in mijn tienerjaren en werd geconfronteerd met een personage dat ik op alle fronten fantastisch vond. The Crow had lang zwart haar en dito jas. Hij had iets gevaarlijks, iets romantisch , een geweldige muzieksmaak, een woning die ik ook zou willen hebben en bovenal hij had de liefde gevonden die bij hem paste voor de eeuwigheid.

Daarnaast was er natuurlijk het tragische verhaal van Brendan Lee dat mijn fascinatie nog wat meer versterkte. Gedurende meerdere tijdsfases in mijn leven heb ik de film herbekeken en steeds opnieuw werd ik diep geraakt door het verhaal en de sfeer van die film. Het was en is voor mij een uniek stukje cinema dat voelt als thuiskomen en veel troost en herkenning geeft.

Nu 30 jaar later is er een nieuwe verfilming van The Crow verschenen met Bill Skarsgård in de hoofdrol. Uiteraard is Skarsgård een prima acteur die net als Brandon Lee een bepaalde tragiek uitstraalt. Alleen daarom al is de keuze voor deze acteur zeker te begrijpen. Een ander positief punt is de soundtrack waarop een aantal mooie sfeer verhogende new wave nummers staan.

Helaas zorgen deze twee positieve punten niet voor een goede film. Een groot probleem is de ronduit rommelige regie van Rupert Sanders en het ontzettend matige scenario. Waar het origineel onder de streep een Gotische wraakfilm was slaagt deze film er maar niet in om een duidelijke keuze te maken. Het eerste uur wordt er een poging gedaan om binding te creëren met de personages voordat de actie gaat beginnen maar op alle fronten slaagt de film daar voor geen meter in.

We krijgen te maken met een afkickkliniek waar mannen en vrouwen roze pakjes dragen en is het merendeel van het eerste uur gefilmd bij daglicht. Hierdoor is er nooit sprake van een Gotische sfeer. Als er dan eindelijk wel iets gaat gebeuren voel je haast een soort opluchting maar ook dan breken de veranderingen ten opzichte van het origineel de film flink op. Een groot probleem is dat deze Crow voortdurend twijfelt aan alles. Hij is geen romantische wreker maar een verward personage die zich voortdurend afvraagt of hij wel in de goede film zit.

Kortom de film is oppervlakkig, leeg en doet nergens eer aan het origineel. Zelfs als The Crow dan in de laatste twintig minuten flink los gaat is dit op een dergelijk lompe manier gedaan dat je voortdurend voelt dat er nauwelijks iets van de essentie van het origineel overblijft. De grootste storende factoren zijn voor mij, dat de begeleidende kraai nauwelijks nog een rol speelt. Het absolute dieptepunt is echter de rol van FKA Twigs. Deze actrice heeft de uitstraling van een zoutzak en kan simpelweg voor geen meter acteren. Bill Skarsgård is een prima acteur maar hij en vooral de film had een vele betere tegensspeelster verdiend dan FKA Twigs. Haar ultra slechte acteerprestatie ondermijnt de hele geloofwaardigheid van de film.

The Crow anno 2024 is een film geworden die uitblinkt in het maken van verkeerde keuzes, gezegend is met een slecht scenario en bovenal, vrijwel niets te maken heeft met Gothic. Het karakter van het origineel is nergens te bekennen en waarschijnlijk was het beter geweest als de film een andere titel had gekregen en de markt op was gegaan als een soort John Wick film.

Ik geef nog 2 sterren omdat Bill Skarsgård oprecht zijn best doet en ik de muziek genietbaar vond. Maar eerlijk is eerlijk, dan ben ik heel mild.

Ik troost mezelf door het origineel nog eens op te zetten.

Voor de liefhebbers heeft de band Life of Agony afgelopen week een nummer over The Crow uitgebracht als hommage aan Brandon Lee.

https://www.youtube.com/watch?v=9lxhiCkFjGo

Deze film heeft helaas te veel vervelende flashbacks ..

Bijna de helft van The Crow wordt gevuld met de totaal niet boeiende bezigheden van het wat freaky liefdeskoppel Eric en Shelly. Tussendoor zien we af en toe de slechterikken slechte dingen doen. Dan volgen wat vage scenes in een soort van suf hiernamaals om tegen het eind van de film een buslading kanonnenvoer op te laten draven voor een rits aan grove kills. Uiteindelijk nog een enigszins interessante eindclimax en dat was het dan.

Bijzonder weinig boeiends. Bovendien lijkt The Crow zichtzelf veel serieuzer te nemen dan waar de matige dialogen en het slappe scenario recht toe geven. Er zijn best wat sfeervolle shots. Maar verder heeft deze nieuwe The Crow echt veel te weinig te bieden.

Verre van top, maar ook geen troep. Laten we eerlijk zijn, zo heel goed was The Crow in de jaren 90 ook weer niet in mijn ogen. Maar het had wel meer potentie en actie te bieden dan dit. Hier is de vibe best aardig, maar de aanloop naar alles duurt zo enorm lang dat het echt verloren tijd is. En daarna komt de film nooit echt lekker los, al zitten er wel een paar behoorlijke bloederige momenten in. Skarsgard is oké, maar eigenlijk weet niemand echt uit te blinken is dit matig geschreven script. Maar nogmaals, het is geen troep. Kijkt bij vlagen wel aardig weg.

2,5*

Jammer. Ik had hier toch wel wat meer van verwacht.

Flink budget maar verhaal is gewoon minder

2,5*

The Crow werd overladen door negatieve reviews en enige hoop werd direct de kiem gesmoord vanwege een enorm teleurstellende box office. Is het zo slecht als critici en het publiek deed vermoeden? Neen, maar het is nog steeds niet al te best.

Dit komt vooral omdat we weten waar de film heengaat. Hierdoor voelt het zorgvuldig opgebouwde eerste half uur als overbodig aan. Dat men faalt om de chemie tussen Skarsgård en FKA twigs tastbaar te maken is alleen maar zonde en zorgt voor een erg ongegronde basis. Het is alsof men wist dat de twee geen connectie hadden dus men op allerlei wanhopige manieren wil tonen dat de twee daadwerkelijk hopeloos verliefd zijn. De rest van de film verloopt enorm standaard en blijft voorspelbaar. Hier en daar heeft men wat bloedvergieten toegevoegd, wat wel een aangename verrassing bleek. Anders was het nog teleurstellend en kon een onvoldoende niet uitblijven.

2,5*

Eric [Bill Skarsgård] en Shelly [FKA Twigs] komen op gruwelijke wijzen om het leven, maar Eric krijgt de kans om zich te wreken zolang zijn liefde voor Shelly puur is. Kleurloze fantasy horror gebaseerd op de stripboeken van James O‘Barr mist de onheilspellende sfeer en de rijke stilering van de versie uit 1994. Een tragisch liefdesverhaal is gereduceerd tot een standaard wraakthriller met extreem geweld. Vergeleken met Brandon Lee heeft Bill Skarsgård het charisma van een dode kraai.

The Crow als remake anno 2024 was voor mij net zo'n aangename kennismaking als de film met Brandon Lee. Visueel en verhaaltechnisch gewoon een hele nette/ interessante film. Kostelijk van genoten. Denk dat je ze ergens ook gewoon los van elkaar moet zien en niet te veel moet vergelijken.

Vermakelijk en mooi verhaal dat wat uitgebreider wordt vertaald dan de versie in de jaren90.

De echte grauwheid van de oude Crow mist deze verfilming wel een beetje er wordt meer ruimte gemaakt voor het fantasie element.

Al met al geen slechte remake

Groot fan van The Crow uit 1994 dus hoopte dat deze ook diezelfde sfeer kon overbrengen.

Helaas, ik miste echt het donkere en gotische sfeertje. Roze outfits en een hoop daglicht in deze film. De gesprekken waren saai en de kraai was meer een figurant. De chemie tussen "Eric" en "Shelly" leek ook te missen. Dat lag alleen niet aan Bill Skarsgård, hij leek prima in zijn rol te zitten. Het duurde ook ontzettend lang voor hij dan eindelijk veranderd en ook dat duurde niet lang.

Er zijn wel wat shots met sfeer, bloederige kills en een prima soundtrack, maar verder heeft deze "The Crow" mij niet weten te overtuigen. Het verhaal wijkt ook nog eens af.

Misschien ben ik te kritisch omdat ik echt een liefhebber ben van de 1994 versie?

The Crow 1994 is zo veel beter, die film begint vrij snel met de executies, en na 20 minuten staat The Crow op om wraak te nemen. Bovendien heeft hij direct zijn martial arts skills.

De 2024 versie doet het volledig anders, zo ook de herkomst van Draven. Het probeert een soort liefdesverhaal uit te diepen waardoor hun dood harder aankomt. Maar dit lukt niet omdat de chemie ontbreekt en de liefdesrelatie op vrijwel niks trekt. Daarbij is FKA Twigs ook bizar slecht, ze kan het beter bij die bagger muziek houden. Dan is de helft van de film dus sowieso al mislukt.

Als ik iets positiefs moet noemen dat is dat het geweld, deze film is ultra gewelddadig. Ik vond de laatste 20 minuten dan ook wel vermakelijk al vond ik de uiteindelijke stand off tegen de grote vijand wel heel erg matig. Helaas kan ook Skarsgard niet echt vechten, dus het blijft vooral bij lomp head first in vijanden rennen en constant geraakt worden.