The Crow (2024)

Ik vind dit wel een redelijke film.

Komt natuurlijk niet in de buurt van het origineel maar dat wisten we al.

Eerst zou Jason Mamoa deze rol gaan doen maar uiteindelijk is er toch gekozen voor Skaskård.... wie eigenlijk ook deze film naar een boven gemiddelde film trekt.

Hij zet zijn rol echt sterk neer.

Verder wijkt de film wel wat af van het origineel en dat is niet geheel ten goede.

Al met al...best goed.

Zou dit een remake moeten zijn van mijn geliefde favoriete film aller tijden?

Ik denk dat de makers het origineel niet eens hebben gezien. De hele essentie ontbreekt.

Ja er komt een Eric en een Shelly in voor en daar is alles mee gezegd.

Een circus van overdreven bloederige toestanden in een warrig verhaal konden mij voor geen seconde boeien.

Wat een vreselijk drama is dit.

Dit is niet alleen een teleurstelling; het is een regelrechte schandvlek op de filmgeschiedenis. Elke minuut van deze ramp is een marteling en een onmiskenbaar bewijs van hoe je een legendarisch verhaal volledig kunt verwoesten.

Regisseur Rupert Sanders neemt de remake van de gotische klassieker op zich en maakt er vooral een ongefocust rommeltje van. Het duurt ten eerste bijzonder lang voordat we Bill Skarsgård als de echte Crow te zien krijgen en wordt het voornaamste gedeelte van het eerste uur opgemaakt aan een nietszeggende relatieontwikkeling. Dit betekent dat de actiescenes evenzeer lang op zich laten wachten, maar gelukkig worden ze door Sanders wel lekker bloederig en bruut vormgegeven. De volledige sequentie in de opera is mede hierdoor prettig memorabel en daar kan de film zichzelf nog enigszins positief herpakken. Skarsgård acteert bovendien erg sterk, maar zijn personage wordt amper geïntroduceerd en na enige tijd twijfel je als kijker of hij überhaupt wel de hoofdrol speelt. Het figuurtje van FKA Twigs wordt toch aanzienlijk verder uitgediept, maar zonder succes. De personages blijven namelijk saai, het eerste uur blijft evenzeer oninteressant en Sanders test veel te veel van je geduld om deze remake behapbaar te krijgen. Alle positieve punten gaan uit naar het laatste halfuur evenals het degelijke acteerwerk.

Ik snap absoluut de slechte recensies niet. Ik denk dat er vanaf het begin logischerwijs een soort afkeer was van het publiek om nog een Crow film te maken.

Dat gezegd hebbende ben ik van mening dat je deze film totaal los moet zien van de eerste film. Het is een verfilming van de Novel, geen remake van de eerste film.

Na het zien van beide films kom ik tot de conclusie dat ik veel meer geïnteresseerd ben geraakt tijdens het kijken van deze Crow. Er wordt hier veel dieper in de relatie van de hoofdpersonen gedoken. Hierdoor voel je mee met zijn wraakgevoelens en tegelijk zijn ongeloof. In tegenstelling tot de film uit 94, daar moeten we, op basis van vage flashbacks, maar geloven dat het desbetreffende stel smoorverliefd op elkaar was.

Misschien heeft het te maken met tijd en technologie, maar betreft die kwestie (soundtrack, decor, productie, special fx etc) slaagt deze film er absoluut in om je als kijker volledig mee te slepen en je bij vlagen op het puntje van je stoel te laten zitten.

Het is deels begrijpelijk dat veel mensen hier hun jeugdsentiment gemoderniseerd zien worden, en hier misselijk van worden. Misschien zou ik hetzelfde hebben gereageerd als ik in de jaren 90 zou zijn opgegroeid.

Los van dat is dit gewoon een geweldig staaltje cinema, en iedereen die objectief zal kijken, zal er op z’n minst van kunnen genieten.

4 sterren

Helemaal zo slecht nog niet. Deze interpretatie van de gelijknamige comic van James O'Barr haalt het weliswaar niet bij de versie met Brandon Lee uit 1994, maar feitelijk hebben beide films afgezien van het basisgegeven weinig gemeen. De boel komt wat moeizaam op gang, maar eenmaal op stoom is dit een stijlvol in beeld gebrachte, bloederige wraakfilm die wat mij betreft grotendeels de juiste snaar raakt. Vooral de climax in het theater is bijzonder fijn.

"You might be wondering, "Why the leather?" It's because the bad guys can't see me bleed.”

Toen ik mijn account had aangemaakt in 2013, en vertelde dat ik nog best veel grote filmnamen moest zien, kreeg ik gelijk van een lid (ik ben zijn naam alweer vergeten) de opmerking om “The Crow” uit 1994 te kijken. Hier heb ik onwijs lang mee gewacht (volgens mij nog wel bijna tien jaar), en die film staat nu genoteerd als mijn 2000ste stem (en mening), en de film kreeg een speciaal plekje in mijn hart, niet alleen omdat hij dus genoteerd staat op zo'n bijzondere mijlpaal, ik vond het ook nog eens een onwijs gave film.

Toen ik zag dat deze film was aangekondigd (eigenlijk nog helemaal niet zo lang geleden), was ik eigenlijk best hyped. Eén van je favoriete films die een soort remake krijgt, dat mag toch eigenlijk niet fout gaan? Eigenlijk een vrij gevaarlijke gedachtegang aangezien ik al wel vaker heb gezien dat dit soort "nieuwe” films gewoon zwaar floppen maar goed, vertrouwen mag je hebben toch? En eigenlijk valt één ding erg goed op, en dat is toch wel dat Bill Skarsgård ook niet een beetje in de buurt komt van wat Brandon Lee op het beeld heeft gebracht.

Eigenlijk wat me direct opviel was hoe sloom deze film was, en nu ga ik best wel goed op een treurige love story, het depressieve gevoel waar de film in duikt en daarbij het acteerwerk van Bill Skarsgård is prima, alleen vind ik dat de film te lang hangt in die situatie. De film had veel eerder mogen buigen naar wat meer actie, wat ik in het originele deel juist echt een hele goede combinatie vind. Waar ook “The Crow” een depressieve rol kent maar, in mijn ogen meer actie dus ook meer vermaak. Hier zit je al gauw een uur te kijken, en te wachten voordat er ook maar iets gebeurde, en dat vond ik toch wel overdreven lang.

Wat de film dan wel weer direct goed doet zijn de vele gore scenes, alleen is die dramatische CGI wel datgene wat gewoon roet in het eten gooit, en zorgt er gewoon simpelweg voor dat de film eigenlijk nog verder zinkt in zijn niveau. Zet daar gewoon de onlogische dialogen maar ook het vooral zwakke verhaal tegen aan en dat maakt ook deze remake gewoon een flop.

Redelijke wraakfilm. Het verhaal is aardig en wordt sfeervol uitgewerkt door Sanders. De film komt wat langzaam op gang maar houdt wel de aandacht. Wanneer de Crow eenmaal tot leven komt, wordt de kijker getrakteerd op een lekkere bikkelharde en gewelddadige wraakfilm. De hele sfeer en passende settings zijn erg sterk. Visueel zit de film fraai in elkaar. Lekker duister met een prima sluitende soundtrack. Ook het acteerwerk is dik in orde. Prima film. 3.5

The Crow uit 1994 was voor mij een erg belangrijke film. Ik zag hem voor het eerst in mijn tienerjaren en werd geconfronteerd met een personage dat ik op alle fronten fantastisch vond. The Crow had lang zwart haar en dito jas. Hij had iets gevaarlijks, iets romantisch , een geweldige muzieksmaak, een woning die ik ook zou willen hebben en bovenal hij had de liefde gevonden die bij hem paste voor de eeuwigheid.

Daarnaast was er natuurlijk het tragische verhaal van Brendan Lee dat mijn fascinatie nog wat meer versterkte. Gedurende meerdere tijdsfases in mijn leven heb ik de film herbekeken en steeds opnieuw werd ik diep geraakt door het verhaal en de sfeer van die film. Het was en is voor mij een uniek stukje cinema dat voelt als thuiskomen en veel troost en herkenning geeft.

Nu 30 jaar later is er een nieuwe verfilming van The Crow verschenen met Bill Skarsgård in de hoofdrol. Uiteraard is Skarsgård een prima acteur die net als Brandon Lee een bepaalde tragiek uitstraalt. Alleen daarom al is de keuze voor deze acteur zeker te begrijpen. Een ander positief punt is de soundtrack waarop een aantal mooie sfeer verhogende new wave nummers staan.

Helaas zorgen deze twee positieve punten niet voor een goede film. Een groot probleem is de ronduit rommelige regie van Rupert Sanders en het ontzettend matige scenario. Waar het origineel onder de streep een Gotische wraakfilm was slaagt deze film er maar niet in om een duidelijke keuze te maken. Het eerste uur wordt er een poging gedaan om binding te creëren met de personages voordat de actie gaat beginnen maar op alle fronten slaagt de film daar voor geen meter in.

We krijgen te maken met een afkickkliniek waar mannen en vrouwen roze pakjes dragen en is het merendeel van het eerste uur gefilmd bij daglicht. Hierdoor is er nooit sprake van een Gotische sfeer. Als er dan eindelijk wel iets gaat gebeuren voel je haast een soort opluchting maar ook dan breken de veranderingen ten opzichte van het origineel de film flink op. Een groot probleem is dat deze Crow voortdurend twijfelt aan alles. Hij is geen romantische wreker maar een verward personage die zich voortdurend afvraagt of hij wel in de goede film zit.

Kortom de film is oppervlakkig, leeg en doet nergens eer aan het origineel. Zelfs als The Crow dan in de laatste twintig minuten flink los gaat is dit op een dergelijk lompe manier gedaan dat je voortdurend voelt dat er nauwelijks iets van de essentie van het origineel overblijft. De grootste storende factoren zijn voor mij, dat de begeleidende kraai nauwelijks nog een rol speelt. Het absolute dieptepunt is echter de rol van FKA Twigs. Deze actrice heeft de uitstraling van een zoutzak en kan simpelweg voor geen meter acteren. Bill Skarsgård is een prima acteur maar hij en vooral de film had een vele betere tegensspeelster verdiend dan FKA Twigs. Haar ultra slechte acteerprestatie ondermijnt de hele geloofwaardigheid van de film.

The Crow anno 2024 is een film geworden die uitblinkt in het maken van verkeerde keuzes, gezegend is met een slecht scenario en bovenal, vrijwel niets te maken heeft met Gothic. Het karakter van het origineel is nergens te bekennen en waarschijnlijk was het beter geweest als de film een andere titel had gekregen en de markt op was gegaan als een soort John Wick film.

Ik geef nog 2 sterren omdat Bill Skarsgård oprecht zijn best doet en ik de muziek genietbaar vond. Maar eerlijk is eerlijk, dan ben ik heel mild.

Ik troost mezelf door het origineel nog eens op te zetten.

Voor de liefhebbers heeft de band Life of Agony afgelopen week een nummer over The Crow uitgebracht als hommage aan Brandon Lee.

https://www.youtube.com/watch?v=9lxhiCkFjGo

Bijna de helft van The Crow wordt gevuld met de totaal niet boeiende bezigheden van het wat freaky liefdeskoppel Eric en Shelly. Tussendoor zien we af en toe de slechterikken slechte dingen doen. Dan volgen wat vage scenes in een soort van suf hiernamaals om tegen het eind van de film een buslading kanonnenvoer op te laten draven voor een rits aan grove kills. Uiteindelijk nog een enigszins interessante eindclimax en dat was het dan.

Bijzonder weinig boeiends. Bovendien lijkt The Crow zichtzelf veel serieuzer te nemen dan waar de matige dialogen en het slappe scenario recht toe geven. Er zijn best wat sfeervolle shots. Maar verder heeft deze nieuwe The Crow echt veel te weinig te bieden.

Verre van top, maar ook geen troep. Laten we eerlijk zijn, zo heel goed was The Crow in de jaren 90 ook weer niet in mijn ogen. Maar het had wel meer potentie en actie te bieden dan dit. Hier is de vibe best aardig, maar de aanloop naar alles duurt zo enorm lang dat het echt verloren tijd is. En daarna komt de film nooit echt lekker los, al zitten er wel een paar behoorlijke bloederige momenten in. Skarsgard is oké, maar eigenlijk weet niemand echt uit te blinken is dit matig geschreven script. Maar nogmaals, het is geen troep. Kijkt bij vlagen wel aardig weg.

2,5*

The Crow werd overladen door negatieve reviews en enige hoop werd direct de kiem gesmoord vanwege een enorm teleurstellende box office. Is het zo slecht als critici en het publiek deed vermoeden? Neen, maar het is nog steeds niet al te best.

Dit komt vooral omdat we weten waar de film heengaat. Hierdoor voelt het zorgvuldig opgebouwde eerste half uur als overbodig aan. Dat men faalt om de chemie tussen Skarsgård en FKA twigs tastbaar te maken is alleen maar zonde en zorgt voor een erg ongegronde basis. Het is alsof men wist dat de twee geen connectie hadden dus men op allerlei wanhopige manieren wil tonen dat de twee daadwerkelijk hopeloos verliefd zijn. De rest van de film verloopt enorm standaard en blijft voorspelbaar. Hier en daar heeft men wat bloedvergieten toegevoegd, wat wel een aangename verrassing bleek. Anders was het nog teleurstellend en kon een onvoldoende niet uitblijven.

2,5*

Eric [Bill Skarsgård] en Shelly [FKA Twigs] komen op gruwelijke wijzen om het leven, maar Eric krijgt de kans om zich te wreken zolang zijn liefde voor Shelly puur is. Kleurloze fantasy horror gebaseerd op de stripboeken van James O‘Barr mist de onheilspellende sfeer en de rijke stilering van de versie uit 1994. Een tragisch liefdesverhaal is gereduceerd tot een standaard wraakthriller met extreem geweld. Vergeleken met Brandon Lee heeft Bill Skarsgård het charisma van een dode kraai.

The Crow als remake anno 2024 was voor mij net zo'n aangename kennismaking als de film met Brandon Lee. Visueel en verhaaltechnisch gewoon een hele nette/ interessante film. Kostelijk van genoten. Denk dat je ze ergens ook gewoon los van elkaar moet zien en niet te veel moet vergelijken.

Na het zien van de originele The Crow met Brandon Lee besloot ik deze remake ook een kans te geven. Ik probeerde het zo min mogelijk te vergelijken met het origineel en het als een losstaand project te bekijken, maar dat blijkt in de praktijk toch lastig.

Bill Skarsgård komt in het begin totaal niet intimiderend over, of überhaupt als iemand die je serieus neemt. Of dat een bewuste keuze was weet ik niet, maar het maakt zijn latere transformatie naar een meedogenloze executioner ongeloofwaardig. Zijn personage voelt sowieso zwak geschreven: hij komt over als een watje dat je in het echte leven niet serieus zou nemen. Juist daarom had het sterker gewerkt als hij vanaf het begin al een bepaalde dreiging of innerlijke “beast” had.. iemand die moeite heeft om dat onder controle te houden. Nu voelt die omslag naar killer te makkelijk, te snel en simpelweg niet overtuigend.

Ook de visuele stijl werkte voor mij niet. De gothic uitstraling met een overload aan tattoos moet waarschijnlijk stoer zijn, maar ik vond het geforceerd en totaal niet passend bij het hoofdpersonage. Het oogt meer als een schreeuw om aandacht dan als iets dat bijdraagt aan zijn karakter. Ik moest daardoor ook vaak denken aan de originele film, wat waren dat toch simpelere tijden waarin al die dingen niet nodig waren om cool te zijn haha.

De muziekkeuze was misschien wel het grootste struikelblok. In meerdere scènes sloeg die volledig de plank mis. Het haalde de impact uit momenten die juist sterk hadden kunnen zijn. Dat is zonde, want er zaten visueel echt goede slow motion vechtscènes tussen. Met de juiste muziek hadden die scènes memorabel kunnen worden, maar nu vielen ze grotendeels plat.

Daarnaast heeft de film soms last van een traag tempo. Op sommige momenten kabbelt het verhaal voort zonder echte spanning, waardoor het af en toe gewoon saai wordt.

De antagonist/bad guy vond ik ook een misser. Ik ken de acteur onder andere uit X-Men Origins: Wolverine en Edge of Darkness, maar hier voelt hij als een miscast. In vergelijking met de villain uit de originele film komt hij te gewoontjes en totaal niet intimiderend over voor zo’n duistere rol. Ook de eindconfrontatie stelde weinig voor.

Wat wel werkte, is dat de film iets meer uitleg geeft over het paranormale aspect en de krachten van Eric, dat naar mijn gevoel een beetje miste in het origineel. FKA twigs (of wat voor rare naam ze ook heeft wat tegenwoordig allemaal cool en edgy moet voorstellen) als Shelly is daarnaast een prachtige verschijning, maar de relatie met Eric voelt te snel en te perfect opgebouwd, bijna “too good to be true”. In het origineel werkte dit beter omdat die relatie al bestond.

Er zijn gelukkig ook positieve punten. Het gebruik van een zwaard door Eric vond ik een leuke toevoeging, en de scène waarin hij een trap oploopt terwijl hij kogels opvangt was visueel sterk uitgevoerd. Ook het feit dat er een happy ending is voor Shelly waardeer ik.

Daarnaast is duidelijk dat Bill Skarsgård zich fysiek heeft ingezet voor de rol.. naar verluidt zelfs met een extreem dieet van rauwe steak tartaar en eieren. Waarom precies rauw is mij een raadsel, aangezien je lichaam meer eiwitten absorbeert als je het gewoon gekookt eet, maar goed wie ben ik.. de toewijding is er in ieder geval.

Toch blijft het gevoel hangen dat deze film beter had gewerkt als het, net als de sequels van de originele The Crow, een nieuw personage en een nieuw verhaal had gevolgd in plaats van opnieuw Eric Draven te gebruiken.

Kortom: een teleurstellende remake. Mijn verwachtingen waren waarschijnlijk te hoog, maar de film mist dreiging, overtuiging en samenhang. Het concept van de antagonist had potentie, maar de uitvoering schiet tekort.. en dat geldt eigenlijk voor de film als geheel.