Cuando Acecha la Maldad (2023)

Zeer degelijke horror, een genre waarin zeer vele slechte films worden gemaakt, maar deze vond ik zeer goed.

De eerste helft begon aardig en daarna begon het toch wat trager te worden.

Wat is dit voor een gedrocht van een horror film??? En wat maakt dat deze film zo'n hoge score heeft? Daardoor dacht ik dat die wel interessant zou zijn......

Maar je krijgt een zéér irritant verhaal met eigen verzonnen regels. (je mag niet een pistool/geweer gebruiken om iemand uit te schakelen???)

Ook zijn de personages héél vervelend, druk, irritant, lelijk, geen charisma en ga zo maar door.

De film is nergens eng. Met een paar schokkende beelden krijg je nog geen goede film gemaakt.

Weg hiermee!!!!

Ik hou persoonlijk meer van films die onder je huid kruipen (vanwege sfeer). Deze vond ik, ondanks een aantal brute scenes toch veel geschreeuw en weinig wol. Een drukke film met niet zo'n fijne karakters. Daarnaast worden er door de makers best wat rare keuzes gemaakt op het gebied van continuiteit en keuzes van personages, waardoor het verhaal wat onduidelijk en rommelig was. Ik kreeg daarom geen grip op de angst van het 'evil'.

Verder een redelijke, bij vlagen schokkende film die voornamelijk de eerste 45 minuten vermaakt.

Fijne Argentijnse horror met de nodige harde scenes. Die hond die er met het niet meer bewegende lichaampje van het kleine meisje vandoor ging vond ik echt naar, dus knap gedaan. Ook wat lekker gore body horror, ja dit beviel me uitstekend!

3,7*

-Bij de Horrorchallenge 2024

Originele horrorfilm uit Argentinië die het kwaad en demonen op een andere manier belicht waardoor de film een intens kijkstuk wordt met heel wat bloederige momenten. Niet alles is even duidelijk, maar wanneer je de film laat bezinken, kom je toch tot besluit dat je een geweldige kijkervaring hebt gehad. De film heeft een paar schokkende beelden en het verhaal blijft voldoende mysterieus tot het einde. Je weet telkens niet wat je kan verwachten. Qua sfeer zit je ook goed. Het verhaal weet heel het verloop een naar sfeertje op te roepen. Het slot heeft een verrassende climax in petto voor de kijker. 7,5/10

Wat een fantastische film!

4,5

Die Argentijnen weten ook wel horrorfilms te maken. Ik heb er al enkele gezien die me wel bevielen.

De stilte van de krekels

Net zoals Aterrados uit 2017 is When Evil Lurks een frisse wind. Ook is het weer eens iets anders dan de Amerikaanse horror waar het merendeel van de horrorfilms die ik kijk toch wel uit bestaat.

De kritiek die ik had op Aterrados van dezelfde regisseur, blijft ook hier grotendeels overeind. Het is een deel van de charme dat niet alles aan de kijker wordt uitgelegd en dat je gedurende de speelduur slechts een vaag beeld krijgt van wat er precies speelt. Vragen als waarom juist dit dorpje getroffen wordt, waarom de overheid wel genoemd maar tegelijkertijd zo pijnlijk afwezig is, en of dit allemaal een bewuste keuze is (waar volgens mij wel naar gehint wordt), blijven onbeantwoord.

Het slot toont namelijk aan dat de overheid er alle belang bij heeft om deze epidemie van demonische bezetenheid zo snel mogelijk de kop in te drukken. Juist daardoor bleef ik mij afvragen waarom diezelfde overheid wel aanwezig is op de achtergrond van het verhaal, maar vrijwel afwezig blijft wanneer de situatie volledig escaleert.

Gelukkig blijft er meer dan genoeg over om van te genieten. Zoals hierboven al vermeld vond ik het niet-Amerikaanse sausje heerlijk om naar te kijken. Daarnaast kent de film nauwelijks grenzen en ook kinderen en dieren worden niet gespaard. Mensen die hier niet tegen kunnen, dienen daar wel op voorbereid te zijn.

Wat de regisseur goed doet, is een constante dreiging creëren. Niemand is veilig in het dorpje en het kan op ieder moment fout gaan. Jumpscares komen eigenlijk niet voor. In plaats daarvan bestaat de horror vooral uit de gruwelijkheden die expliciet in beeld worden gebracht. De regisseur leunt dan ook meer op expliciete gore dan op het creëren van zoveel mogelijk schrikmomenten.

Wat sterk bijdraagt aan de geloofwaardigheid van het verhaal, is dat er hoofdzakelijk met praktische effecten wordt gewerkt. Een keerzijde daarvan is dat deze effecten, met name tijdens de finale maar ook op enkele andere momenten, soms een klein beetje knullig kunnen ogen. In combinatie met de beperkte acteerervaring van de kindercast deed het mij af en toe denken aan een theatervoorstelling van een amateurvereniging.

Tegelijkertijd geeft dat de film ook een ongepolijste en rauwe uitstraling, wat weer zijn eigen charme heeft. Het is duidelijk dat deze productie met veel liefde voor het genre is gemaakt. Tegenover de knullige momenten staan dan ook minstens zoveel huiveringwekkende momenten.

Echt eng wordt het voor mij nooit. Over het algemeen krijg ik eerder slapeloze nachten van horror die net wat subtieler is en meer onder de huid kruipt. Hoewel ik dus zonder nachtlampje in slaap kon vallen, neemt dat niet weg dat ik als liefhebber van het genre genoten heb van de sfeer en het originele verhaal, en mij met regelmaat ongemakkelijk voelde bij alle gruwelijkheden die zich op het scherm voltrokken.

Toch ben ik van mening dat sommige zaken meer uitleg konden gebruiken. Zo bleef de werking van Mirtha's apparaat voor mij onduidelijk en waren er enkele plotgaten die mijn wenkbrauwen deden fronsen. Neem bijvoorbeeld Pedro, die niet bezeten raakt terwijl hij urenlang rondloopt in kleding die in contact is geweest met The Rotten. De hond raakt vrijwel direct bezeten zodra hij eraan ruikt. Ik geloof best dat expliciet aan die kleding ruiken het risico vergroot, maar hoe kan het dan dat Pedro zelf niet bezeten raakt? Hij ruikt op een bepaald moment ook aan zijn eigen kleding en handen en benoemt zelfs expliciet de stank.

Kleine smetjes die ik prima los kan laten, maar die mij persoonlijk wel opvielen. Deze Argentijnse horror had op een aantal vlakken nog net wat sterker kunnen zijn en scoort daardoor niet zo hoog als hij had kunnen scoren. Gelukkig is het eindresultaat alsnog ruim voldoende om deze film van harte aan te kunnen bevelen.

3,5★