The Crash Reel (2013)

De focus en lijn binnen de docu verandert nogal eens waarbij de boodschap erg helder doch wat subjectief wordt gebracht. Zoals alles wat in de VS wordt gemaakt is het allemaal wat aangedikt, maar dat doet zeker geen afbreuk aan het verhaal en haar boodschap. Prima docu die eigenlijk totaal niet over snowboarden gaat.

Ik vind het mooi dat mensen alles geven voor hun doel. En een stevige competitie (heerlijk!)

En ik ben zelf ook wel een bijter, die er helemaal voor kan gaan en alles kan geven...

Maar ik houd gewoon niet van dit soort Amerikanen!, het is niet mijn volk..

Al maken ze nog zulke flitsende documentaires. fuck, awesome yo!

2 sterren

Rare mensen die Amerikanen en ze blijven maar door gaan...

Aangrijpende, ongelooflijk intieme documentaire van HBO over snowboardtalent Kevin Pearce, een grote belofte voor de olympische winterspelen van 2010. Door een vreselijke valpartij liep hij echter vlak voor de winterspelen hersenbeschadiging op. De documentaire is een portret van zijn langzame herstel en van de impact van dit alles op zijn familie. Geen goedkoop sentiment maar een uniek en wat mij betreft onvergetelijk kijkje in de wereld van iemand die volledig opnieuw moet beginnen. Regelmatig wel erg emotioneel, vooral in de scenes met Pearce's broer David, die lijdt aan het Down-syndroom en zich daar maar al te goed van bewust is. Erg mooi, met naast al het drama ook nog eens allerlei verbluffende snowboard-hoogstandjes.

Ongelooflijk indrukwekkende documentaire die van alle kanten goed wordt verteld. Sommige stukken van de docu blijven doorspelen in je hoofd omdat alle keuzes zo voorstelbaar zijn. Hierdoor is het een menselijke documentaire geworden die pijnlijk duidelijk in beeld brengt hoe gedreven mensen kunnen zijn.

Ligt het aan mij of klopt die beschrijving hierboven van geen kant? Eerste en tweede op de winterspelen? Kevin raakt toch juist geblesseerd, vlak voor de winterspelen?

Klopt helemaal, er wordt juist afgeteld naar de winterspelen van 2010.

Ik heb de documentaire gisteravond gekeken en was behoorlijk onder de indruk het 'verhaal'. Hoewel een aantal punten wel iets te Amerikaans aangedikt worden is het verhaal van Kevin Pearce heel mooi in beeld gebracht.

Wat voor mij, maar eigenlijk voor iedereen, iets is om over na te denken is dat elke beslissing die je neemt door anderen compleet anders gezien worden. En natuurlijk laat het zien hoe gevaarlijk hersenbeschadiging is, hoe je daardoor wellicht de realiteit uit het oog verliest.

Vragen wij niet te veel van andere mensen, topsporters in het bijzonder? Wij als publiek en bedrijven als sponsoren? Het moet allemaal steeds extremer met alle gevolgen van dien.

Prachtige kippeveldocu. Sommige gebruikers noemen het té Amerikaans, maar kun je het dit gezin kwalijk nemen dat ze Thanksgiving vieren en bidden voor het eten? Natuurlijk niet. Uiteindelijk gaat het over acceptatie. Té Amerikaans was het pas geweest als Pearce' gezin niet liever zou willen dan dat hij terug op het board stapte om White voor eens en altijd te laten zien we de beste zou zijn.

Omschrijving klopt inderdaad niet. Kevin heeft de Spelen nooit gehaald. In de aanloop naar Vancouver was het diverse malen 'stuivertje wisselen', waaronder op de X-games. Kevin werd gezien als DE uitdager van Shaun -tot die tijd als praktisch onverslaanbaar gezien- maar heeft dat helaas nooit mogen laten zien op de Spelen.

Prachtige docu met een onderwerp waar ik nog niet veel van af wist. De gevolgen van hersenbeschadiging, onzichtbaar voor de buitenwereld en, zoals we leren in deze film, van invloed op zoveel aspecten van het leven. Alles komt voorbij; de verandering van het karakter, de (on)mogelijkheden in het nieuwe lichaam. En vooral acceptatie.

Erg indrukwekkend vond ik het bezoek aan Trevor Rhoda. Voor wie geintresseerd is in dit onderwerp, zijn zus heeft een uitgebreid blog bijgehouden over de revalidatie van Trevor (google op 'wake up woo')

Een zeer indrukwekkende documentaire die je zeker aan het denken zet!

fascinerende en geweldige doc. Mooie beelden en gevoelige discussies. Hoe goed wordt de problematiek en ellende in beeld gebracht. En tevens een mooi inzicht in de psyche van de mens en zijn gevoel. Emotie bij familie is ook zo goed weergegeven.

Enige minpunt de relatieve domheid van sommige boarders tav Kevin en t gevaar.

Prachtige documentaire over een jonge succesvolle snowboarder wiens leven drastisch verandert als hij hersenletsel oploopt. Een inspirerend en indrukwekkend verhaal over de revalidatie van een sportman. Vooral boeiend en ook zeker aangrijpend om te zien hoe het hele gezin omgaat met alles (de opmerkingen van het broertje met het syndroom van down zijn bijna hartverscheurend).

Niet onaardig. De docu is duidelijk op z'n best wanneer het het houdt bij hoe het Kevin Pearce en zijn omgeving vergaat. Het talent, de tweestrijd, het ongeluk, de revalidatie en iets wat je een nasleep zou kunnen noemen. Eens een daredevil, altijd een daredevil, totdat ook de geest anders inziet. In dit geval althans. Walker had best wat meer van het aparte wintersportwereldje mogen laten zien, maar kiest er voor om onderweg enkele zijpaden in te slaan en zaken te gebruiken die minder smaken. Dat Kevin als inspiratiebron gaat dienen hoef ik hier niet te zien. Idem voor het gesprekje tijdens Thanksgiving. Zo wordt het toch wat te weeïg.

Prachtige docu met indrukwekkende beelden. Zeker het vraagstuk waar de hoofrolspeler mee worstelt komt goed binnen, als ook de uiteindelijke manier waarop dit een antwoord vindt. Zeker gaan kijken!

Tja, dat kan je ook zeggen van Ilse of Man coureurs, en dat zijn geen Amerikanen. Ik denk dat passie en doorzettingsvermogen overal wel voorkomt...

"The brave may not live forever, but the cautious do not live at all"

Wat kon ik nu beter gaan kijken dan deze documentaire op de eerste dag van de Olympische Spelen terwijl er zelfs snowboard en Freestyle voor was op het moment van kijken? Zien deed ik dit al meerdere keren, iets waar ook verschillende keren menig traantje bij is gepinkt omdat ik eind 2012 met een zwaar ongeluk binnen de schoonfamilie werd geconfronteerd en tevens met een nasleep en revalidatie te maken kreeg waar veel in te herkennen viel. Neem bijvoorbeeld die doodse blik, dat emotieloze gezicht en lethargische staat, het is zelfs 14 jaar later nog voldoende om mij kippenvel te bezorgen.

Maar goed, Kevin Pearce, The Crash Reel, en een aangename vibe met een stel van die nozems living the life, living the dream, doing what they love. Een hekel heb ik dan bij voorbaat al aan een ieder die veilig vanaf de bank dit gedrag, en een vergelijkbare parallel als Isle of Man coureurs, veroordeelt als gekken en maniaken en zelf kennelijk als 100-jarige in bed wil sterven aan ouderdom. Zoals mijn vader altijd roept als het om bergbeklimmen, deepzeeduiken of iets anders gevaarlijks gaat,' ik heb daar niets verloren en dus niets te zoeken'. Hij is afgelopen week 86 geworden waar wat heeft ie bereikt of gedaan? Heeft ie geleefd? Begrijp me goed dat ik buiten de nodige urbex, dat de gemiddelde al doodeng vind, ook niet bepaald een waaghals ben maar ik begrijp zeer zeker wel wat een ander drijft in de vorm van 'the sky is the limit'. In plaats van te veroordelen heb ik juist een ontzettende bewondering dat zij al die remmingen die een ander heeft voor angst en pijn uit kunnen schakelen omdat te doen wat ze graag doen, liever één dag goed geleefd dan een heel leven amper. Buiten dat houden ze er een bepaalde psychologie op na die eenieder er ook op na houdt die bij het leger tekent, mij schieten ze niet dood, ik krijg geen PTST. Mij overkomt dat niet...net zo toepasselijk als de val van Lindsay Vonn vandaag waar ook iedereen alweer een mening over had. Een gebroken been in dit geval, of de rest van je leven de twijfel van had ik toch wel moeten gaan. Het verschil is; zij twijfelen niet, zij doen het gewoon. En dat vind ik razend knap, liever alles verloren dan nooit gegokt.

Maar afijn, terug naar de docu waar het mij niet helemaal duidelijk is of Kevin al gevolgd werd door een documentairemaker en dat het ongeluk simpelweg gebeurt, of dat het beginpunt toch het ongeluk is met een terugblik naar eerder. En Pearce blijkt een opgewekte, aanstekelijke en intelligente jongen, past in het profiel van de langharige nozem, met een leuke vriendengroep, die doen wat ze willen met de Spelen in het verschiet, maar dan slaat het noodlot toe. En wat is het allemaal herkenbaar, het wachten aan het bed, hopen op een wonder zoals wij dat deden een week voor de kerst en zowaar op kerstavond de verbetering inzette. En het is niet mals, met een hele lange weg te gaan waar alles opnieuw geleerd moet worden, die lege duistere blik en dat emotieloze gezicht en de wetenschap dat je met een heel ander iemand te maken gaat krijgen, in zoverre er nog 'iemand' terugkeert waar je iets mee kan. Buiten Kevin zelf is de saamhorigheid hartverwarmend wat heel veel zegt over de community die een bijzonder slag mensen bevat. Maar de documentaire trekt zich daarna nog veel breder met de revalidatie, de wens tot terugkeer, de discussie binnen de familie rond 'trust and risk' waar de aandoenlijke broer David regelmatig doorslaggevend is.

Maar eerst worden we nog even verrast met beelden van X-Game stunts die écht voorbij alle menselijk logica gaan zoals bijvoorbeeld het stunten met sneeuwscooters waar het een wonder mag heten dat die Adam Taylor nog niet in een dwangbuis zit of hartstikke dood is, en nog een aantal momenten wat gewoon helemaal nergens over gaat. Dat is opzettelijk de dood tarten waar een verlamde sporter, wiens naam ik kwijt ben, beweert dat dit is wat het publiek wil, dat de sporters vallen en verongelukken. Nee beste jongen, men wil heldendaden zien, spektakel en sprookjes, ik geloof niet dat men ongelukken wil zien terwijl het geschreeuw van Lindsay Vonn duidelijk te horen was op tv en me nog in de oren galmt en misselijkmakend was. Maar goed, terug naar Kevin waar het verhaal inmiddels is overgegaan in een wederopstanding en de wens weer op de board te staan. En andermaal zit daar een discussie van grote omvang aan te komen, want poeh hé, dan moet je toch wel gek zijn...? Integendeel als je het mij vraagt.

In een wereld waar alles op zijn kop staat, niets nooit meer is zoals het was of zal zijn, een schemerwereld van gevoelens, angst en keuzes waar rede ondergeschikt is, heeft die jongen één wens en dat is terugkeren waar hij goed in was. Het is psychologisch juist heel begrijpelijk dat hij dat terug wil en op zijn minst wil proberen, daar was hij de baas, daar was hij in zijn element, dat biedt hem een gevoel van vertrouwen, hij wil terug in dat gevoel wat hij begrijpt. Zoals hij op een gegeven zegt, snowboarden was op een gegeven een uitweg en het is maar al te begrijpelijk dat hij die uitweg weer zoekt. Ik snap dit best wel ondanks de bezwaren van de familie, die ik net zo goed begrijp, waar hij dan ook de ruimte krijgt om het te proberen, even weer zichzelf is, tot hij er vanzelf achter komt dat het toch nooit weer hetzelfde gaat worden en op natuurlijke wijze afstand kan nemen en het kan accepteren. Begrijp me goed dat ik de stress van de familie echt ontzettend goed snap, anderzijds vind ik het een lastige discussie om iemand op te leggen dat hij maar ergens mee moet stoppen terwijl dat zijn passie is. De krokodillentranen van vriendinnetje Ellery vind ik dan weer ontzettend vals en onuitstaanbaar met de uitspraak dat hij niet weet wat hij hun heeft aangedaan. Zeg juf, je snowboard zelf ook stop jij dan ook even?

Afijn, The Crash Reel was wat mij betreft een mooi weerzien waar een ontzettend breed beeld wordt uitgetekend over een sport en passie die zeker niet zonder gevaar is, waar je soms ontzettend veel geluk moet hebben, maar waar vervolgens ook de onverzettelijkheid van de menselijke geest en het lichaam getoond wordt. De film gaat in die zin over heel wat meer met alle processen rond Kevin en zijn familie in de vorm van een bijzondere wederopstanding, waar de familie naar elkaar toe groeit en een ieder, Kevin niet in de laatste plaats, een stukje wijzer wordt. Prachtig!