Meningen

Gemanipuleerde werkelijkheid, dat wel, maar het blijft een fascinerend kijkje in de wereld der insecten. Verbijsterende opnames in ieder geval, een lust voor het oog. Ik vond de kunstmatige verhaallijn juist wel passend; dit voegt ook wat spanning toe aan de anders misschien wat saaie materie. Voor fans van films als Microcosmos (ook gemanipuleerd) in ieder geval verplichte kost.

Herzien na een jaar of twintig. Nog steeds zeer imposant, vooral op visueel vlak. Inhoudelijk is de film niet geweldig, al is de plot prima, maar qua camerawerk, belichting en production design is de film absoluut meesterlijk. De tand des tijds wordt in ieder geval nog steeds moeiteloos doorstaan.

Heel lang naar op zoek geweest, nergens te vinden. Vervolgens kom je de dvd toevallig tegen in een grabbelbak bij Blokker voor 1 euro. Zo gaat dat. Debuutfilm van regisseur Payne is zijn minste werkje tot nu toe, maar er valt veel te lachen en de cast is op dreef. Dern is prima in de onsympathieke, vuilgebekte hoofdrol. Een moraal blijft gelukkig uit en het script is redelijk onvoorspelbaar, maar door bepaalde flauwiteiten en sommige dik aangezette scenes verdient de film net geen 4 sterren. Maar goed... eindelijk gevonden!

Fascinerende documentaire over de mysterieuze afgesloten russische stad Ozersk, waar de bewoners zijn gebonden aan een bizar nucleair contract. Tot voor kort was de zwaar verontreinigde stad (met nog veel meer radioactieve straling dan bijvoorbeeld Chernobyl) op geen enkele kaart te vinden. Met een verborgen camera weten de makers achter de muren te geraken om zo een glimps op te vangen van het bizarre leven van de 100.000 bewoners. Qua beeldvoering niet heel erg bijzonder en ook de rommelige interviewfragmenten schieten herhaaldelijk tekort, maar het onderwerp is dermate interessant dat je toch geboeid blijft kijken.

De oprecht mooie, doorleefde rol van Johnny Depp tilt dit politiedrama, over het onderzoek op de moord op Notorious B.I.G., boven de middelmaat uit. Het verhaal wordt een beetje rommelig verteld, met onnodig veel gebruik van flashbacks en voice-over, maar de prima cast, de eersteklas dialogen en de overtuigende sfeertekening zorgen al met al toch wel voor een aardige film.

Intense, nachtmerrie-achtige roadtrip door een Verenigde Staten verscheurd door burgeroorlog. De beklemmende sfeer is knap getroffen door regisseur Alex Garland en visueel is de film bijzonder indrukwekkend. De prima cast is ook een pluspunt. Het einde is mij iets te cynisch en voor de hand liggend, maar tot die tijd is dit eersteklas.

Vermakelijke avonturenfilm, boordevol aktie en special effects. De cast is eigenlijk te goed voor een dergelijke opgewaardeerde B-film, maar gelukkig maakt niemand zich echt belachelijk (alhoewel Ralph Fiennes dicht in de buurt komt). Bepaalde oubollige dialogen en de soms nogal kitscherige production design (de wereld van de goden ziet er bijvoorbeeld niet uit) doen afbreuk aan de pret, maar het hoge tempo en de stortvloed aan bizarre creaturen maakt veel goed.

Het uitzitten van dit megalomane spektakel, destijds een gigantische flop, is een hele opgave. Met ruim vier uur speeltijd strekt de lengte van de film zich als een niet te nemen hindernis voor je uit. In korte etappes is het echter goed te doen. Op Blu-ray ziet de meesterlijk gerestaureerde film er in ieder geval puntgaaf uit. Production design en decors zijn werkelijk een lust voor het oog. Qua akteerwerk en plot is de boel helaas vaak aan de statische kant. Vooral de eerste helft is een taaie bedoening, met vrijwel geen aktie en een overdaad aan dialogen. De tweede helft verloopt gelukkig wat vlotter. Qua montage worden er soms rare sprongen gemaakt, niet vreemd wanneer je het problematische productieproces van de film kent, maar zoals gezegd ziet alles er zo mooi en overweldigend uit dat de film toch wel enige waarde (en waardigheid) blijft behouden.

Weer een bijzonder werkje van regisseur Gaspar Noé, vooral geslaagd door de aparte cameravoering en de langzaam escalerende verstikkende sfeer. Mooie lange takes, met een aantal geweldige dansroutines, ondersteund door een imposante soundtrack. Het akteerwerk is niet overal even geslaagd, maar de paniek en paranoia die langzaam ontstaat binnen het dansgezelschap komt zeer overtuigend over. Iets te langdradig hier en daar, maar al met al een memorabele, verontrustende film.

Unieke, tijdloze film, tevens Kubrick's meest surrealistische werkstuk. De bizarre plot, de vreemde architectuur en production design, het maffe taalgebruik, het dik aangezette (en sporadisch Monty Python-achtige) akteerwerk, de volstrekt losgeslagen personages; het resulteert allemaal in een film die moeilijk te plaatsen is maar wel van de eerste tot de laatste seconde fascineert. Ondersteund door bijzonder doeltreffende (klassieke) muziek is en blijft dit een onvergetelijke kijkervaring.

Mooi ingetogen, subtiel uitgewerkt drama over de bijzondere vriendschap tussen de dertienjarige Léo (Eden Dambrine)en Rémi (Gustav De Waele). Prachtig gespeeld: vooral Eden Dambrine is onvergetelijk als de door schuldgevoelens geplaagde Léo. De tweede helft is iets minder sterk dan de eerste maar kent voldoende aangrijpende emotionele momenten om toch veel indruk te maken.

Herzien op blu-ray, in de director's cut. Dit is de langste van de drie beschikbare versies, vooral de moeite waard door de toevoeging van twee lange scenes (een persconferentie en de scene waarin Richard Dreyfuss zijn hele tuin sloopt) die ontbreken in de special edition. De scene aan het einde, waarin hij het moederschip betreedt, ontbreekt hier, maar dat is geen groot gemis, aangezien die scene sowieso niets toevoegt. Eerder het tegenovergestelde. Dit blijft verder een geweldige SF film, met de ene na de andere onvergetelijke scene. Dreyfuss is perfect in de hoofdrol en veroudering van de special effects wordt slim voorkomen door een vernuftig gebruik van lichteffecten, die de feitelijke ruimteschepen grotendeels verbergen. Een van de beste films van meneer Spielberg.

Beetje rommelig in elkaar gezet, deze documentaire over de briljante hongaarse cameraman Vilmos Zsigmond, maar het lijstje films waar hij bij betrokken is geweest is zo indrukwekkend dat dit toch wel bijzonder fijn kijken is. Temeer omdat dit de laatste interviews van de sympathieke Zsigmond zijn; hij overleed vlak na het afronden van de documentaire. Acteurs en regisseurs schuiven aan met mooie verhalen (de conversatie met John Travolta en Nancy Allen over Blow Out is bijvoorbeeld prachtig), maar de kern is een gesprek met de virtuoos zelf over zijn hallucinante oeuvre.

Weinig memorabele thriller over de nasleep van een bomaanslag in Londen. Ik vind Eric Bana en Rebecca Hall doorgaans prettig om naar te kijken, maar hier bakken ze er niet veel van. Het engelse accent van Bana is daarnaast niet bepaald overtuigend. Sporadisch een beetje spannend, dat wel, maar de plot is amper interessant en originaliteit is ver te zoeken. Pure middelmaat.

Ambitieuze, lange en complexe film waarin zes verhaallijnen kriskras door elkaar heen lopen, met akteurs die opduiken in een verscheidenheid aan rollen, soms amper herkenbaar. Verwacht geen sluitend plot; deze mozaïek hangt meer op filosofische wijze aan elkaar, waarbij het idee is dat akties in het verleden, heden en toekomst invloed hebben op elkaar. Al te zwaar van toon wordt het gelukkig niet, al kan de film zich niet altijd ontworstelen aan een pretentieus toontje. Gelukkig wordt dat dan wel gecompenseerd door veel aktie, spektakel en humor. Zoals te verwachten valt met meerdere regisseurs is de film aan de onevenwichtige kant en niet overal even boeiend, maar alles is dermate origineel en meeslepend dat het eindresultaat toch de moeite waard is. Visueel ook erg indrukwekkend. Het zal niet makkelijk geweest zijn om dit materiaal te monteren!

Het gebruikelijke pretentieuze navelstaren in dit goed gespeelde maar nogal onbestendige drama over een actrice op leeftijd (Juliette Binoche) die op pijnlijke wijze geconfronteerd wordt met haar verleden. Binoche doet haar best maar haar personage is onsympathiek en vervelend, vooral in de tweede helft van de film. Kristen Stewart, als haar trouwe assistent, komt er wat dat betreft beter vanaf. De eindeloze stroom aan dialogen begint op gegeven moment nogal tegen te staan, waarna de film zich voortsleept naar een weinig bijzonder einde.

De kleurrijke, inventieve animatie is de voornaamste reden om deze wat middelmatige film te gaan kijken. Het verhaaltje is, hoewel origineel, aan de flauwe kant, net als de personages en de humor. Het tempo ligt hoog, ik heb me niet verveeld, maar op een aantal leuk gevonden details na is het allemaal niet memorabel.

Tamme, ongeloofwaardig uitgewerkte thriller over een tiener die ontdekt dat zijn vader een seriemoordenaar is. Dat klinkt best intrigerend en de plot heeft her en der ook wel wat originele invalshoeken, maar plot en personages zijn zo vlak uitgewerkt dat er van enige spanning amper sprake is. Visueel is het ook allemaal erg karig en letterlijk en figuurlijk bloedeloos.

Aanvankelijk bedriegelijk simpele, zeer goed gemaakte en spannende kruising tussen The Blair Witch Project (gevonden homevideo) en Godzilla (monster vernietigd New York). Net als recente genregenoot [REC] nogal hysterisch en visueel niet voor mensen die snel misselijk zijn. De personages zijn niet erg interessant, maar je kunt nog net voldoende met ze meeleven. De special effects zijn echter geweldig, vooral door de briljante vondst ze te verwerken in de zogenaamde home video-beelden. Hierdoor komen ze veel realistischer en directer over. Ook fijn dat er niets uitgelegd wordt. Slimme, lekker korte film die precies lang genoeg is om de spanning er goed in te houden. Weer een meesterzet van producent J.J. Abrams in ieder geval.

Derde en minste deel in de Cloverfield-franchise. De opbouw is prima en visueel steekt alles netjes in elkaar, maar de plotlijnen worden niet bevredigend samengevoegd en naar het einde toe zakt de film in als de welbekende pudding. De cast is ook niet bepaald bijzonder. Overduidelijk een film die tijdens de productiefase in de problemen is gekomen, waarna men er hals over kop een aantal reshoots aan heeft toegevoegd, zodat de film enigszins past in het Cloverfield-universum. Best slim, eigenlijk.

Verrassend effectief horrorwerkje, vakkundig geregisseerd door de hier debuterende Jon Watts, die inmiddels tot de eredivisie behoort met de meest recente Spider-Man films. Hier beschikt hij weliswaar niet over een groot budget maar hij weet er het beste van te maken, met eersteklas special effects en een fraaie cameravoering. De cast doet het ook goed. Het lage tempo is een klein minpuntje, maar het compromisloze naargeestige verhaalverloop en de mysterieuze mythologie achter de titelfiguur zijn eersteklas.

Het aankijken waard, maar de film is net niet spannend en inventief genoeg om boven het korenveld uit te komen. We hebben het allemaal wel eens eerder en beter gezien, al heeft de film wel een paar leuke verrassingen in petto voor de doorgewinterde horrorkijker. Degelijk in elkaar gezet en de cast kan er ook mee door, maar de film is gewoonweg net iets te tam en gewoontjes.

Nogal simplistisch uitgewerkt en vrij zwak gespeeld low budget brits misdaaddrama. De amateuristische aanpak van het geheel doet de goede bedoelingen grotendeels teniet. Met een betere regisseur zou dit nog wel iets hebben kunnen worden, maar nu is de film vooral erg middelmatig.

Bijzondere HBO-documentaire, die de kijker aan de hand van zeldzaam archiefmateriaal en bizarre animatiescenes de verontrustende denkwereld van wijlen Kurt Cobain inzuigt. Geen makkelijk kijkvoer en bij vlagen best heftig qua beeld en geluid, maar tegelijkertijd wel fascinerend. De vrijgegeven home-video opnamen geven een ongemakkelijk en vervreemdend kijkje in het tragische en eenzame korte leven van deze superster tegen wil en dank.

Voor logica hoef je bij deze door Seth Rogen geproduceerde film niet te zijn, maar de plot steekt verder best leuk in elkaar en de cast is prima. Hier en daar ook een aantal oprecht enge momenten. In het laatste half uur verzandt de film in voorspelbare toestanden, maar tot die tijd weet regisseur Samuel Bodin (die we nog kennen van de oprecht enge franse Netflix-serie Marianne) de boel interessant en inventief te houden. Visueel is alles ook netjes verzorgd.

De humor van producenten Phil Lord en Christopher Miller is duidelijk te herkennen in dit 'waargebeurde' verhaal, over een zwarte beer die in 1985 een lading cocaïne aantreft in haar territorium, waarna zij volledig doordraait. Vaak erg grappig en behoorlijk bloederig, al is de rek er tegen het einde wel een beetje uit. Ook niet alle special effects en digitaal gegenereerde achtergronden zijn even indrukwekkend. Maar goed, het tempo zit er lekker in en de enthousiaste cast maakt er een klein feestje van.

Sublieme Pixar-film die zich met gemak kan meten met het beste werk van de animatiestudio. En dat wil heel wat zeggen. Niet alleen visueel is dit een beleving; ook inhoudelijk valt er veel te genieten. Wat een mooi verhaal en wat een leuke personages. Hier kunnen we kort over zijn. Indrukwekkend.

Tautou is perfect gecast als de kille, wat onsympathieke modeontwerpster, maar het hart van de film wordt absoluut gevormd door de briljante rol van Benoit Poelvoorde. Wat is die man toch goed. Jammer dat we hem niet wat vaker in films zien. Qua verhaal is de film niet overal even boeiend, al wint de film aan emotionele kracht in het laatste uur. Het camerawerk is subliem, net als de production design en de kostuums.

Leuke, sympathieke film over de zeventienjarige Ruby (Emilia Jones), de enige persoon in haar gezin die niet doof is. Wanneer zij zangtalent blijkt te bezitten komt haar gezinsleven onder druk te staan. De film ontwijkt handig de vele valkuilen van het genre en wordt nergens al te melodramatisch of belerend, al zijn sommige scenes wellicht iets te dik aangezet en/ of geforceerd. Overwegend is het echter allemaal erg smaakvol gedaan, met veel leuke grappen en mooi geobserveerde momenten. Het akteerwerk is ook unaniem sterk, met een innemende hoofdrol van Jones.

Met weinig middelen gemaakte maar desondanks visueel aantrekkelijke mengeling van science fiction- en misdaadfilm. Inhoudelijk stuiteren plot en thematiek alle kanten op en het akteerwerk is niet meer dan redelijk, maar toch slaagt Code 8 erin overwegend te boeien, niet in de laatste plaats door het verzorgde camerawerk en de prima special effects. Geen hoogvlieger, maar gezien de beperkingen van het budget helemaal niet onaardig.