Meningen

Teleurstellend vervolg op het niet onaardige origineel. Plot, personages en aktiescenes zijn ditmaal een stuk minder interessant. Hier en daar een redelijk geslaagde scene, maar de film is gewoonweg te slap en vooral te tam. Gemiste kans.

Vlot vertelde, interessante driedelige miniserie over de waargebeurde jacht op een moordenaar in het britse Leicestershire in 1984. Aan de hand van baanbrekend werk op het gebied van DNA onder leiding van Alec Jeffreys (John Simm) krijgt het politieonderzoek een hele andere wending. Net iets te kort en oppervlakkig om echt indruk te maken, met hier en daar iets te dik aangezet akteerwerk van Simm. Afgezien daarvan best spannend en nergens minder dan onderhoudend.

Slecht geschreven, gemaakt, gespeeld... nee, dit curieuze blaxploitation-werkje heeft de tand des tijds duidelijk niet goed doorstaan. Liefhebbers van funky retro soundtracks komen evenwel aan hun trekken, net als liefhebbers van grote tieten die te pas en vooral te onpas vanachter te krappe bloesjes vandaan springen.

Redelijke thriller, geregisseerd door de schrijver van The Hitcher en Near Dark. De film ademt ook een beetje de sfeer van die films uit. Goed gespeeld, degelijk gefilmd.

Met een budget van slechts $50.000,- kun je best leuke dingen doen, zo laat deze film zien, als je maar beschikt over een intrigerend script, degelijke akteurs en een goede cameraman. Deze SF-film, over een groepje vrienden die tijdens een etentje terecht komen in een alternatieve werkelijkheid nadat een komeet de aarde is gepasseerd, zit slim en intrigerend in elkaar, met veel interessante ideëen en effectieve onbehaaglijke scenes. Op gegeven moment zijn de gebeurtenissen amper meer te volgen, maar dat versterkt juist de bizarre sfeer, omdat de personages ook letterlijk en figuurlijk in het duister tasten. De moeite waard.

Na Bubba Ho-Tep de tweede Joe R. Lansdale-verfilming en, ik moet zeggen, zeer geslaagd. Een mooi grimmig verhaal, voorzien van uitstekend akteerwerk, veel sfeer en een geweldige retro John Carpenter-achtige score. De plot heeft flink wat (nare) onverwachte wendingen in petto en de sporadische uitbarstingen van geweld hakken er flink in. Mooiste van alles is de geweldige rol van Don Johnson. Zo zie je maar, hij kan het echt wel. Overigens bevat de film een hele leuke verwijzing naar een ander boek van Lansdale, The Drive-In. In bioscoop The Orbit draait zelfs dezelfde film als in het boek!

Matige aktiethriller, die na een redelijk begin al snel inzakt en zich blijft voortbewegen op bedenkelijk niveau. Vooral de veel te lang uitgesponnen climax, met oneindig durende en vooral niet ter zake doende autoachtervolgingen, is erg vervelend. Henry Cavill is acceptabel in de hoofdrol, maar zijn transformatie van zakenman naar aktieheld is niet geloofwaardig. Op visueel gebied zit de film verzorgd in elkaar, maar regisseur Mabrouk El Mechri stelt hier, na het verrassende JCVD, behoorlijk teleur.

Volstrekt overbodige engelstalige remake van het noorse Kraftidioten uit 2014, maar niet slecht gedaan. Het helpt dat Hans Petter Moland beide versies heeft geregisseerd; hierdoor is de droogkomische, zwaar onderkoelde toon van de films identiek. Liam Neeson is verder prima in de stoïcijnse hoofdrol en de cast om hem heen is eersteklas. Kortom, een aanrader voor mensen die een hekel hebben aan scandinavische talen. De rest kan beter het origineel gaan kijken. Die is toch wel iets sterker.

Ongetwijfeld gemaakt met goede bedoelingen, maar dit zwaarmoedige drama pakt verrassend oppervlakkig en gekunsteld uit. Daar kan de eersteklas cast helaas niets aan veranderen. Sterker nog; de grote namen stellen eigenlijk stuk voor stuk teleur. Hier en daar een paar mooie momenten, vooral tegen het einde, maar het vergezochte, ongeloofwaardige script doet de film voortijdig de das om.

Nogal belachelijk vervolg op The Collector uit 2009, wat op zich al een middelmatig horrorwerkje was. Ditmaal gaat alles in de ovetreffende trap, resulterend in een spectaculair rommeltje dat qua boobytraps en bloederige toestanden sterk doet denken aan de Saw-films. Alleen had die reeks nog een script waar enigzins over nagedacht was. Dit prul is vrijwel plotloos en haast zich van de ene bizarre moordpartij naar de andere. Toegegeven, de openingsscene is de discotheek hakt er letterlijk en figuurlijk behoorlijk in, maar waar slaat het feitelijk op?

Prachtig geschoten documentaire die qua toon precies goed zit; enerzijds wordt met gepaste trots de fraaie flora en fauna van Colombia getoond, anderzijds zien we hoe de mens het land langzaam maar zeker naar de verdommenis helpt. Je wordt er weer eens niet vrolijk van, maar de zorgvuldig gefilmde en gemonteerde beeldenpracht is zeer indrukwekkend. Wat een mooi land. Het spaanse commentaar en de sombere boodschap moet je dan maar op de koop toenemen.

De zoveelste gelikte maar middelmatige aktiefilm uit de pen van producent Luc Besson. Regisseur Megaton weet alles mooi in beeld te brengen, maar hij monteert de boel behoorlijk stuk, waardoor de aktiescenes een spannende opbouw missen en alles er uiteindelijk behoorlijk doorsnee uitziet. De cast is ook niet bijzonder. Saldana doet haar best in de hoofdrol maar weet fysiek niet echt te overtuigen als doorgewinterde moordenaar. Al met al een nogal dertien-in-een-dozijn wraakfilm, vol stereotiepe personages en slechts sporadisch een effectief moment.

Acceptabele B-film, een variant op het genre van de postapocalyptische zombiefilm. De plot is bij elkaar 'geleend' van een hele reeks vergelijkbare films.De decors en special effects zijn matig tot redelijk, net als het akteerwerk. De aanwezigheid van veteranen als Laurence Fishburne en Bill Paxton geeft het geheel wat meerwaarde. Regisseur Jeff Renfroe toont zich gelukkig een vaardig vakman en weet zijn film een zekere stijl en klasse mee te geven, waardoor het eindresultaat net uitsteekt boven de grijze (in dit geval witte) middelmaat. Naar het einde toe wordt één en ander ook best spannend. Niet slecht, al met al, maar verwacht er niet al te veel van.

De langverwachte terugkeer van regisseur Richard Stanley, die hier zijn eerste echte film aflevert sinds Dust Devil uit 1992. Het is geen onverdeeld succes geworden, maar deze Lovecraft-verfilming heeft zeker zijn bizarre momenten. En, niet onbelangrijk, een heerlijk maffe hoofdrol van Nicolas Cage, wiens 'cage-rage' hier volledig de vrije hand krijgt. Verder genoeg sfeer (naargeestig vooral) en een aantal gruwelijke scenes, maar de pret wordt een beetje geremd door het lage tempo en een nogal voorspelbare opbouw. Maar welkom terug, meneer Stanley!

Maf filmpje dit, best origineel en intrigerend, maar qua toon niet altijd evenwichtig. Te grappig om echt serieus te nemen en tegelijkertijd te serieus voor een komedie. Vlees noch vis dus, al heeft de plot wel wat interessante elementen en is de cast, hoewel niet heel erg sterk, leuk genoeg om de aandacht erbij te houden. Meest interessante rol is die van Jason Sudeikis, doorgaans de lolbroek, maar hier best een naar mannetje.

Middelmatig horrorwerkje, volstrekt uitwisselbaar qua plot, personages en spanningsopbouw. Echter, met het mysterieuze wezen Larry, dat zich op onverklaarbare wijze via mobieltjes en tablets kan manifesteren, hebben de makers wel een sterke troef in handen. Larry ziet er namelijk geweldig creepy uit. Heb je toch nog wat.

Zeer vermakelijke, onvoorspelbare film over de wereldvreemde Norval (een prima Elijah Wood) die op bezoek gaat bij zijn mysterieuze vader (Stephen McHattie), die hij al dertig jaar niet meer heeft gezien. Eenmaal aangekomen in diens afgelegen huis aan de kust gebeuren er vreemde en vooral bizarre dingen. De film wordt bijzonder fraai opgebouwd, met veel aandacht voor subtiele details en heerlijk maffe dialogen. Na ongeveer een uur gaat de boel behoorlijk los en ontspoort de film enigszins, vooral omdat de makers dan meer gaan voor effectbejag en voor de hand liggende humor, maar de boel blijft nog net op de rails. Al met al een veelbelovend visitekaartje van regisseur Ant Timpson.

Vermakelijke documentaire over het inmiddels volledig uit de hand gelopen jaarlijkse fenomeen Comic-Con in San Diego. Ooit begonnen als een stripboeken-festival voor een selecte groep nerds is het nu verworden tot een mediasensatie waar grote studio's en megasterren op afkomen. En heel veel nerds natuurlijk. De docu volgt een aantal mensen die om uiteenlopende redenen het festival bezoeken. Leuk in elkaar gezet en grappig aan elkaar gepraat door reguliere gasten als Kevin Smith en Joss Whedon.

Waardeloos, overbodig vervolg op het charmante origineel uit 1988, met Eddie Murphy veroordeeld tot een veredelde bijrol. Ongetwijfeld goedbedoeld, maar het is allemaal te flauw en vooral te gemakzuchtig in elkaar gezet, met een wel heel erg lage grapdichtheid. En veel te veel tenenkrommende muzikale intermezzo's. Sporadisch een leuk moment en Wesley Snipes gaat er volledig voor, maar het is hoofdzakelijk een nogal beschamende aangelegenheid geworden. En hoe lang komt men hier feitelijk naar Amerika? Tien minuten. Hooguit.

Sympathiek maar wel wat saai en weinig spectaculair, dit franse filmpje over een wereld waarin bepaalde mensen superkrachten hebben. Wanneer een vreemde substantie op de markt komt blijkt opeens iedereen te kunnen beschikken over deze krachten, wat een gevaar voor de maatschappij oplevert. Qua akteerwerk en vormgeving redelijk geslaagd, maar de plot is dun en het onderwerp is inmiddels dermate uitgekauwd dat we dit wel eens eerder en vooral beter hebben gezien.

Vermakelijke nonsens, met Liam Neeson prima gecast. Hij weet als geen ander het geheel op de rails te houden (duh), alhoewel de film in de climax letterlijk en figuurlijk ontspoort. Gelukkig steekt de plot zo onderhoudend en spannend in elkaar dat alles het aankijken waard blijft. De uitstekende supporting cast is eigenlijk te gekwalificeerd voor dergelijk dun materiaal, maar het zorgt er wel voor dat de film een bepaalde klasse behoudt, ook al is het hier en daar op het randje.

Typisch zo'n film die het best tot zijn recht komt zonder enige voorkennis van plotdetails. Dat geldt natuurlijk voor de meeste films, maar zeker voor deze. Spannend, grappig en voortdurend inventief, met prima rollen van Jack Quaid en Sophie Thatcher.

Degelijk gemaakte, goed gespeelde film over de effecten van de credit crunch in de VS. De problemen die dit oplevert voor de hoofdpersonen zijn vakkundig en overtuigend uitgewerkt, maar toch blijft de film qua impact wat aan de oppervlakte hangen. Je leeft als kijker wel mee met de personages, maar alles blijft nogal afstandelijk. Het verhaal wordt iets te schematisch en vrijblijvend in beeld gebracht. Door het sterke akteerwerk de moeite waard, maar inhoudelijk en visueel is het weinig meer dan een veredelde tv-film.

Redelijk geslaagd, goed uitgewerkt drama met thrillerelementen, waarin regisseur Robert Redford zorgvuldig het onderliggende mysterie uit de doeken doet. Echt spannend wil het niet worden, daar is het tempo te laag en de opbouw te vlak voor, maar de plot zit wel intelligent in elkaar en de film weet tot het einde te boeien. Op de cast valt niets af te dingen, met zelfs in de kleinste bijrol een akteur van formaat. Redford blijft een interessante regisseur, met voor zover ik me kan herinneren slechts één misser op zijn naam, het slappe en geforceerde Lions For Lambs uit 2007. Voor deze The Company You Keep hoeft hij zich in ieder geval niet te schamen.

Degelijke biopic met een slim gekozen titel; we komen uiteindelijk weinig te weten over de achtergrond en de motivatie van Bob Dylan, hier uitstekend gespeeld door Timothée Chalamet. De focus ligt op de beginjaren, resulterend in een fraaie finale op het Newport Folk Festival. De hele cast is top en de muziek wordt mooi en doeltreffend gebruikt. Uiteindelijk iets te vrijblijvend, maar onderhoudend en sfeervol is de film zeer zeker.

Tamelijk obscure film, in retro zwart/wit geschoten, over een schaaktoernooi in 1980 waarbij de deelnemers via computerprogramma's met elkaar strijden. Visueel best leuk gedaan; je hebt het idee naar een afgeragde VHS-videoband te zitten kijken, maar inhoudelijk wordt het gaandeweg allemaal wel heel vaag en bizar. Uiteindelijk is het lastig de aandacht er nog bij te houden, ondanks de soms best grappige knullige humor.

Geen remake van de Schwarzenegger-klassieker uit 1982, meer een nieuwe interpretatie van het originele verhaal. Het levert helaas geen boeiende film op. Het begin is alleszins redelijk te noemen, maar na een half uurtje is de koek reeds op en wordt de film steeds slapper en meer onsamenhangend. Momoa ziet er goed uit in de hoofdrol maar mist het benodigde charisma. De voornaamste bad guy is ook erg nietszeggend. Visueel zit het allemaal netjes in elkaar en de aktiescenes zijn nog wel enigzins opwindend, maar al met al weet regisseur Nispel ook deze film weer grotendeels te verknallen.

Heerlijk acteerwerk in dit rustig maar doeltreffend opgebouwde drama over de verkiezing van een nieuwe paus. Gaandeweg stuit kardinaal Lawrence (een geweldige Ralph Fiennes) op intriges, samenzweringen, roddel en achterklap. Regisseur Edward Berger leidt alles vakkundig in goede banen maar verslikt zich helaas in het vergezochte en nogal potsierlijke einde, waardoor de film op de valreep bijna als een kaartenhuis in elkaar stort.

Waargebeurd drama met een mooie ingetogen, atypische rol voor Will Smith. Hij is hier uitstekend als de uit Nigeria afkomstige neuropatholoog die als eerste een neurodegeneratieve ziekte, bekend als CTE, ontdekt bij voormalige NFL-spelers. Het eerste uur is boeiend en meeslepend; jammer dat het tweede herhaaldelijk inkakt en hier en daar verzandt in clichématige toestanden. Overigens een schande dat David Morse niet genomineerd is voor een Academy Award met zijn korte maar zeer indringende optreden als het eerste NFL-slachtoffer.

Visueel imposant maar inhoudelijk weinig boeiend helaas, deze vroege film van regisseur Bernardo Bertolucci. Het magistrale camerawerk van Vittorio Storaro redt de boel herhaaldelijk, zeker op die momenten dat plot en personages het laten afweten. Knap gemonteerd ook, al is de structuur van de film een beetje te berekenend en vooral pretentieus.