Cha Cha Real Smooth (2022)

Fijn. Ik heb Cooper Raiff’s Shithouse niet gezien (wel van gehoord), en ook deze film is niet perfect; Raiff is een betere regisseur van momenten dan acteur, wat mij betreft. Maar dat is meer dan ok, er was genoeg raak, en Dakota Johnson was dermate sterk dat 4* met liefde worden gegeven.

Niet echt een komedie. Prima speelfilm

Een goedgevoel film pur sang. Het personage dat Cooper Raiff voor zichzelf creëert is eigenlijk te mooi om waar te zijn, maar het stoort geen moment. Daarnaast wellicht het beste optreden van de charmante Dakota Johnson tot op heden. Ook de debuterende Vanessa Burkhardt maakt indruk. Alle drie trakteren zij de kijker op een hartverwarmende film. Erg mooi.

Romcom, maar dan wel eentje die zeker niet de gangbare wegen beloopt.

Boeiende en sympathieke karakters en een meeslepend verhaal dat je gedurende gehele film niet meer los laat Je blijft met je lippen gekluisterd aan het beeldscherm hangen tot de aftiteling loopt.

Fijne film.

4*

Warme film, maar voor mij persoonlijk met een teleurstellend einde.

Raiff maakt er een mooi verhaal van.

Maar de glimpsen tussen alle feelgood door laten genoeg zien van de werkelijke ellende om het herkenbaar, te herkenbaar en te invoelbaar te laten zijn. Kritiek, jazeker. Emo film bah.

Wel de eerste film waarin ik Johnson behoorlijk heb zien acteren overigens. Ze komt langzaam van dat stigma af.

Wat een apart ventje is die Cooper Raiff. Beetje vreemd in de omgang. Aan de ene kant vlot, maar ook een tikkeltje ongemakkelijk. Hij speelt iemand van 22 jaar maar ziet er ouder uit.

Ook Dakota Johnson heeft een merkwaardige, moeilijk te peilen rol. Haar rol spreekt me maar wisselend aan. Ze zendt ambigue signalen uit.

Het is wel een originele film. De humor miste ik een beetje, of het is niet mijn humor.

Odeya Rush lijkt op een jonge versie van Mila Kunis.

Aardige film over een jongeman die net is afgestudeerd en weer bij zijn moeder komt wonen. Mooie personages die ook goed uit de verf komen. Het helpt ook dat er een goeie chemie is tussen Dakota Johnson en Cooper Raiff. Maar op een gegeven moment zit er net te weinig vooruitgang in en gaat het wat te lang door. Net geen 3.5 sterren.

Sympathiek, zij het soms (opzettelijk) wat ongemakkelijk romantisch drama met heel wat grappige momenten. Hoofdrolspeler Cooper Raiff (hier ook regisseur) zal niet iedereen kunnen bekoren met zijn nogal overdreven manier van communiceren, maar net als in zijn debuut Shithouse kan ik hem hier wel hebben. Dakota Johnson is daarnaast uitstekend (en mooi) als de mysterieuze vrouw met wie hij, via haar autistische dochter, bevriend raakt. Niet overal even geslaagd, maar aangenaam genoeg.

Je hebt deze film al eens gezien. Meer zelfs, knip wat stukken uit Garden State, Frances Ha, The Worst Person in the World en Silver Linings Playbook en maak je eigen Cha Cha Real Smooth. Een twintiger die net de hogeschoolbanken heeft ingeruild voor het echte leven ontdekt dat het toch allemaal niet zo smooth gaat, de rest van de film laat zich raden. Cooper Raiff maakt de hachelijke keuze om te regisseren en tegelijk de hoofdrol te spelen, waarbij de branie die de onzekerheid maskeert van zijn personage nu eens charmeert, dan weer op de zenuwen werkt. Diezelfde tweestrijd beschrijft ook de prestatie van Dakota Johnson, die nu eens betovert, dan weer op automatische piloot haar rol invult. Waarom heb ik deze film dan toch gezien? Omdat de tieners opvallend sterk acteren, dat is zeker. En omdat hij met weinig middelen gemaakt is, maar wel met een hart, wat altijd bewonderenswaardig is.