menu

Sons of the Desert (1933)

Alternatieve titel: Pechvogels

mijn stem
3,74 (222)
222 stemmen

Verenigde Staten
Komedie
68 minuten

geregisseerd door William A. Seiter
met Oliver Hardy, Stan Laurel en Charley Chase

Mrs. Laurel en Mrs. Hardy verkeren in de waan dat hun mannen een zeereis maken om de zenuwen van Ollie tot bedaren te brengen. In werkelijkheid zetten de heren in Chicago de bloemetjes buiten op een conventie van 'de zonen der woestijn'. Als de waarheid op zeer ludieke wijze boven tafel komt, zijn de poppen aan het dansen.

zoeken in:
Dick2008
erwku schreef:
Wie Sons of the Desert niet leuk vindt, vind het leven niet leuk. En dan moet je je zorgen gaan maken.


Films zijn vaak bedoeld als amusement (en informatief). Sommige mensen zien geen verschil meer tussen realiteit en film. Hiermee bedoel ik jou niet persoonlijk maar meer in het algemeen als ik berichten lees bij films van sommige gebruikers hier op MovieMeter.
Tussen 1933 en heden is er wat het leven betreft enorm veel veranderd. Dit soort (oude) humor moet je gewoon liggen maar zegt verder niets over iemands kijk op het leven of zijn gevoel voor humor.

avatar van decicco
4,0
Geweldig!

Stuk voor stuk zijn dit de allerbeste komedies ooit gemaakt.
Als je nagaat met wat voor een plezier deze twee kerels hebben geacteerd! Ze hebben er nooit een cent voor gekregen.

Ook deze film is weer een wereldtopper, de grappen en stomiteiten zijn werkelijk overweldigend.

4,5
Echt een top film

^^

avatar van The One Ring
3,5
Mijn kennismaking met Laurel & Hardy. Vreemd eigenlijk dat het zo lang heeft geduurt, ten eerste omdat ik al veel films gezien en goed gewaardeerd heb van bekende komieken uit die tijd en ten tweede omdat ik toch opgegroeid ben in een familie waar veel waardering is voor dit duo (en dat terwijl die andere oude komieken daar nooit genoemd worden). In ieder geval is deze eerste film die ik van de dikke en de dunne zie geen tegenvaller, al moet ik toegeven dat ik het ook weer niet briljant vond. Net iets te voorspelbaar en typisch voor zijn tijd denk ik, zonder het verfijnde van Chaplin, het unieke oog van Keaton of de waanzin van de Marx Brothers. Het meest vergelijkbaar met de meest degelijke films van Harold Lloyd eigenlijk.

Niet dat daar iets mis mee is, want ik hou hier op zich wel van. En het duo heeft ontegenzeggelijk goede komische timing. Ik vind ze op hun best in de routine rond de voorddeuren aan het begin of bij alle problemen die ontstaan als Hardy doet alsof hij ziek is. In feite stevende de film de eerste helft nog op vier sterren af, maar het tweede half uur vond ik zwakker. Sterker nog, de hele conventie vond ik ontzettend flauw, met een irritante cameo voor Charley Chase. Ook het schuilen op de zolder wil maar niet grappig worden en pas als het tweetal weer oog in oog staat met de vrouwen herpakt de film zich weer. Kennelijk werken Laurel en Hardy het best als ze flink onder druk staan van hun vrouwen. Ach, het levert een vermakelijk filmpje op.
3,5*

avatar van Gang_Star
3,5
Vol platte grappen en hectische situaties. Erg leuk.

avatar van Theunissen
4,0
Ook weer zo'n klassieker van Oliver Hardy en Stan Laurel met een uiterst komisch verhaal waarin enorm veel te lachen valt. Vooral het gedeelte als hun vrouwen er achter komen is geweldig. Wat dan volgt is min of meer een veldslag. Man man man wat waren de vrouwen van Oliver Hardy en Stan Laurel altijd jaloerse en keiharde bitches. Het gedeelte op de conventie (leuke rol daar trouwens van Charley Chase) was trouwens ook geweldig. Toch wel jammer dat ze nooit meer worden uitgezonden op TV (heel soms nog op de Duitse of Belgische TV).

avatar van stinissen
4,5
stinissen (crew)
ARTE (Laurel & Hardy: Sons of the Desert, zondag 1 januari 2012, 20:15 uur)

Dick2008
Deze film weer bekeken. Het is origineel een zwart-wit film maar ik heb de ingekleurde versie bekeken.
Het hele verhaal over die conventie is gewoon bijzaak en gaat van de hak-op-de-tak en zal wel vooral bedoeld zijn als aanleiding voor de grappen van Laurel en Hardy .

Grotendeels wel een leuke film, maar lang niet altijd. Sommige grappen zijn zo enorm voorspelbaar en die zie je gewoon aankomen en andere scènes duren te lang. In deze film lijken Stan en Ollie soms net een stel kleine kinderen en dat vind ik dan wel weer jammer. De twee vrouwen spelen ook vrij slecht. Dorothy Christy als vrouw van Stan doet het wat beter dan Mae Busch als vrouw van Ollie maar allebei wat overdreven streng en niet zo overtuigend in hun rol als echtgenote. Charley Chase is verder wisselend. De zeer gedateerde grappen blijven juist erg leuk maar hij speelt zo overdreven grappig en dat is dan minder leuk.
De film kent verder wel zo zijn hilarische momenten, zoals met die teil met water maar andere momenten zijn toch wel weer erg flauw en cliché, zoals het smijt en gooi-werk en valpartijen. Kleine 4.0.

avatar van stinissen
4,5
stinissen (crew)
ARTE (Sons of the Desert, woensdag 11 januari, 14:55 uur)

avatar van erwku
5,0
Dick2008 schreef:
In deze film lijken Stan en Ollie soms net een stel kleine kinderen en dat vind ik dan wel weer jammer. 4.0.


Haha

avatar van Spetie
3,5
Een leuk en vermakelijk filmpje met een zeer hoog tempo een een duo die prima op elkaar is ingespeeld. Niet alles is even leuk, maar er zitten meer dan genoeg geslaagde zaken in, om de kijker ruim een uur mee te vermaken.

Het verhaaltje is wel aardig en Laurel en Hardy geven er een leuke invulling aan. Laurel is vaak de onnozelere van het stel en Hardy krijgt dan echter vaak de klappen. Persoonlijk vind ik Laurel wel de leukste van de twee. Vooral in de momenten in en voor de twee huizen is hij echt op zijn best.

Ik vond persoonlijk het einde ook erg grappig. Laurel komt er mee weg, doordat hij eerlijk is, en Ollie krijgt het hele servies naar zijn hoofd gegooit. Daar moest ik toch wel even goed om lachen. De conventie zelf was overigens het minst leuke stuk van Sons of the Desert. Daarvoor en daarna is het gelukkig meer dan in orde.

3,5*

3,0
Een klassieke L & H, die ik al heel wat keren gezien heb, maar die nog steeds erg leuk blijft.

avatar van Phantasm
3,0
Erg leuke, grappige en vermakelijke film.

avatar van fun in acapulco
4,5
Probeer nooit je vrouw voor de gek te houden, want ze komt toch wel achter al die dingen die je voor haar verbergt. Een wijze les, die uit deze film te trekken valt.

avatar van knusse stoel
4,0
fun in acapulco schreef:
Probeer nooit je vrouw voor de gek te houden, want ze komt toch wel achter al die dingen die je voor haar verbergt. Een wijze les, die uit deze film te trekken valt.

Heerlijke film, vooral als ze grappen met de man op de conventie maken over hun vrouwen. Maar wie heeft thuis de broek aan? Niet Stan en Olie, nee, de vrouwen!

Ik meende altijd dat 'waar de man woon, draagt hij de kroon' de waarheid was maar om mij heen kijkend zie ik altijd het tegenovergestelde!!! (behalve bij mij thuis,....) AUAU!!

avatar van Brix
5,0
knusse stoel schreef:

Ik meende altijd dat 'waar de man woon, draagt hij de kroon' de waarheid was maar om mij heen kijkend zie ik altijd het tegenovergestelde!!! (behalve bij mij thuis,....) AUAU!!



avatar van Metalfist
3,0
Well if she didn't go to the mountains, then Mohammad would have to come here

Mijn broer is de laatste tijd meer en meer geïnteresseerd aan het geraken in oude comedy. Het heeft als resultaat dat ik regelmatig mijn boxsets van Buster Keaton en de Marx Brothers kwijt ben, maar hij was blijkbaar ook al langer van plan om eens iets van Laurel & Hardy te zien. Het enige verschil met bovengenoemde komieken is dat ik zelf nog niet alles van hen heb gezien dat ik in mijn bezit heb, dus vonden we er niets beter op dan één van de films samen op te zetten.

Er werd even getwijfeld tussen deze en Fra Diavolo, maar de kortere speelduur en de hogere score zorgden ervoor dat er uiteindelijk toch voor Sons of the Desert werd gegaan. Dit is ondertussen mijn 5e film van het duo (de 59e als ik shorts meereken) en ik moet bekennen dat ik ook hier niet helemaal wild van word. De film duurt uiteindelijk ongeveer een dik uur, maar wanneer de eerste 20 minuten ofzo enorm traag zijn, dan is dat geen goed teken. De intrede bij de vergadering wordt veel te lang uitgesponnen, het tempo ligt vreselijk traag en de scène met het wassen fruit is om van te huilen. En niet in de goede zin van het woord. Het is pas eenmaal de twee vrouwen op de proppen komen dat Sons of the Desert in een stroomversnelling geraakt. De interactie wordt een stuk vlotter, er komen een aantal erg leuke scènes (Hardy die de ene na de andere vaas naar zijn hoofd gegooid krijgt) en het tempo wordt omhoog gepompt.

Voor velen is de aanwezigheid van alleen Laurel & Hardy al genoeg om te beginnen schaterlachen. Ik heb dat ook, alleen zijn het bij mij andere komieken. Je kunt niet ontkennen dat het samenspel tussen beide heren degelijk is en de verschillende emoties van Laurel zijn wel eens leuk, maar over het algemeen vind ik het duo pas echt tot hun recht komen wanneer ze een deftig klankbord ter beschikking krijgen. Dit gebeurt hier in de vorm van Mae Busch en Dorothy Christy en het mag gezegd worden dat het een noodzakelijke toevoeging was. Charley Chase daarentegen vond ik minder geslaagd. Dacht dat het ook meer een komiek was die het met silent films à la Keaton moest doen, maar ik kan me vergissen. Ik vond hem hier in ieder geval te nadrukkelijk irritant aanwezig.

Vanwege de korte speelduur wordt dit nog wel interessant. Ik blijf me verbazen wat voor aanhang deze twee komieken nog altijd hebben, want hun grote aantrekkingskracht mis ik nog steeds. Een handvol vermakelijke scènes en vlotte figuren (Laurel's vrouw was schitterend) zorgen voor een nipte 3*.

3*

avatar van Boenga
5,0
Metalfist schreef:

Er werd even getwijfeld tussen deze en Fra Diavolo...

Ondanks m'n 5* hier: Fra Diavolo en Bonnie Scotland zijn beter.
Dit is gewoon legendarisch.

avatar van Brix
5,0

avatar van Metalfist
3,0
Boenga schreef:
Ondanks m'n 5* hier: Fra Diavolo en Bonnie Scotland zijn beter.


Bonnie Scotland heb ik ook nog liggen, samen met Babes in Toyland, Our Relations en The Bohemian Girl. Ik ga ze allemaal nog wel zien, maar betwijfel of ik ooit nog iets ga bijkopen van het duo.

avatar van Boenga
5,0
Tja, veel kan ik daar niet op zeggen; over smaken valt immers niet te discussiëren. Toch nog een fantastische scene uit Bonnie Scotland...

Dick2008
Toch wel vind ik, je kan wel over smaken discussiëren, het hoeft er niet toe te leiden, dat de ene smaak beter is dan de andere maar erover discussiëren kan wel. Een smaak kan ook veranderen. Interesse lijkt me moeilijker. Je kan geïnteresseerd raken in een bepaald soort films. Maar als het niet de voorstelling geeft, die je er van had, zal de interesse snel afnemen en die komt volgens mij niet snel meer terug.

avatar van John Milton
3,0
nou mijn smaak is het iig niet helemaal. Keaton en Chaplin vind ik allebei geweldig, Marx Brothers, Fields en Laurel & Hardy stukken minder. Het is absoluut kijkbaar, maar niet mijn smaak.

Dick2008
Ik vind de site geen goede graadmeter.....

..... maar ze zijn volgens mij nog steeds het meest bekend/geliefd danwel het gemakkelijkst toegankelijk, vergeleken met de anderen die jij noemt. Ze maken grapjes die tijdloos zijn en nu nog mensen zullen aanspreken.

avatar van 606
4,0
606
decicco schreef:
Geweldig!

Stuk voor stuk zijn dit de allerbeste komedies ooit gemaakt.
Als je nagaat met wat voor een plezier deze twee kerels hebben geacteerd! Ze hebben er nooit een cent voor gekregen.
niet ? Hoe dat dan

Dick2008
Vond ik ook wel wat vreemde opmerking. Het was hun werk, de komiek spelen, dus ze kregen betaald, maar deelden verder niet mee in de winst (of in het verlies, mocht de film geen succes worden). Maar dat is nu nog. Je krijgt een contract aangeboden om in een aantal films te spelen.

avatar van 606
4,0
606
Oh oke, gelukkig wel zeg
Dit was overigens mijn 2de film van hun, morgen 2 andere kijken

avatar van mr rumson
5,0
Deze film samen met Bonnie Scotland zijn toch wel mijn favorieten van dit legendarische duo.
Ook al doen ze dan trucjes die in de herhaling vallen dat mag voor mij de pret niet drukken .
Het hoogte punt voor mij in deze film is toch wel dat ze elkaar moeten overtuigen dat ze thuis de baas zijn ,Dus niet

avatar van Dievegge
5,0
De dikke en de dunne speelden altijd min of meer dezelfde typetjes in variërende situaties. De ene keer waren ze arm, de andere keer rijk; dan getrouwd, dan vrijgezel. Hun personages droegen hun eigen naam. De tegenstelling tussen de twee helften van het komische duo werd uitgebuit, lichamelijk en karakterieel. Oliver speelde de manipulator die plannetjes smeedde; Stan de naïeveling die het allemaal onderging. De wetten van de komedie respecterend kreeg de manipulator steevast het deksel op de neus.

Dit keer wil Ollie bewijzen dat hij thuis de broek draagt en dat hij z'n vrouw om de tuin kan leiden: "Every man should be king in his own castle!" Stan daarentegen ligt gewillig onder de sloef. Dit illustreren de opschriften onder de deurbel: "Mrs. & Mr. Laurel" vs. "Mr. Hardy and wife". Er is trouwens opvallend weinig verkeer voor een straat met meer dan tweeduizend huizen.

Het duo heeft de overgang van het stomme naar het gesproken tijdperk uitstekend verwerkt. De scène met het wassen fruit is nog een stukje ouderwetse pantomime. Verder vallen ze terug op beproefde trucjes: visuele gags, de uitgestelde reactie, het onwaarschijnlijke toeval, stereotype maniertjes, paradoxale of absurde opmerkingen, Laurel die zich in een discussie mengt waar hij niks van begrijpt, Hardy's nice mess-catchphrase... Sommige grappen zijn voorspelbaar. Als er ergens een vat met water staat, weet je dat er iemand in zal vallen. Daar verzinnen ze echter variaties op, waardoor het leuk blijft.

In elke scène zitten van die kleine grapjes om het tempo hoog te houden. De snelle montage van overlappende beelden van de conventie beoogt hetzelfde. Honolulu Baby, gezongen door Ty Parvis, is op een slimme manier in het verhaal verwerkt, waardoor de discussie of er al dan niet liedjes in moeten, achterwege blijft. De intrige zit goed ineen, met als kantelpunt de herkenningsscène in de bioscoop. In de periode vóór televisie waren er bioscoopjournaals.

Een man die geweld gebruikt tegen z'n vrouw, zou niet kunnen, maar omgekeerd werkt dat opeens komisch. Dat huiselijke geweld gaat best wel ver; een fles op iemands hoofd kapotslaan is eigenlijk niet grappig, maar het is een beetje als agressie in een tekenfilm. Mae Busch is kostelijk als de bazige echtgenote. Wanneer ze echter voor Olivers leven vreest, spreekt ze opeens positief over hem. De sensuele danseressen contrasteren met de echtgenotes en worden onthullend in beeld gebracht, één jaar voor de invoering van de Hayscode.

Dit blijft een genietbare komedie met een hoge herbekijkbaarheidsfactor, wellicht de beste met Laurel en Hardy en een van de beste van de jaren dertig.

avatar van Capablanca
4,0
Vanmiddag weer eens gezien op de Laurel-en-Hardy-middag in Tuschinski. Blijft geniaal en buitengewoon grappig. Absoluut tijdloos!

Gast
geplaatst: vandaag om 09:00 uur

geplaatst: vandaag om 09:00 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.