Sons of the Desert (1933)

Dat Laurel en Hardy een goed op elkaar ingespeeld komisch duo is staat buiten kijf. Helaas geven ze bijrollen aan mensen die niet kunnen acteren. In 'Sons of the Desert', een van de beste films van het duo volgens de kenners, staat Dorothy Christie (Mrs. Laurel) te spelen als een natte dweil, een wanprestatie van jewelste. Zij haalt het grappen-niveau flink omlaag door haar aanwezigheid.

Goed entertainment, maar geen grootse cinema. Chaplin en Keaton hebben een beter (en spectaculairder) oog voor cinema als je het mij vraagt. Ik kom niet verder dan 3,5* voor deze klassieker.

Leuk filmpje dat voorbij vliegt en geen moment verveeld. Een paar keer goed moeten lachen om de knulligheid van Laurel en het zelfvertrouwen van Hardy, hij denkt dat alles goed komt als het maar op zijn manier gaat

3.0*

Hoewel ik deze film vandaag voor het eerst sinds enkele maanden weer heb gezien, durf ik te zweren dat ik Sons of The Desert tenminste tweehonderd keer gezien heb.

Dit is een religieuze evaring van de absolute 'Goden van de Lach. ' Ik ken de film van begin tot eind uit mijn hoofd. Sons of the Desert is een mantra maar ook een studieobject, wie ooit wil promoveren op het onderwerp humor, zal door deze film te bestuderen zeker cum laude proveren.

Laurel en Hardy in hun eigen pakken met bolhoed en hun eeuwige conflicten met de vrouwen.

De film is een en al hoogtepunt. Niet alleen hoogtepunt in de cinema, in de lach en in de kunst, maar ook in het menselijke kunnen sinds we op de aardbol rondlopen.

Wie Sons of the Desert niet leuk vindt, vind het leven niet leuk. En dan moet je je zorgen gaan maken.

Geweldig!

Stuk voor stuk zijn dit de allerbeste komedies ooit gemaakt.

Als je nagaat met wat voor een plezier deze twee kerels hebben geacteerd! Ze hebben er nooit een cent voor gekregen.

Ook deze film is weer een wereldtopper, de grappen en stomiteiten zijn werkelijk overweldigend.

Mijn kennismaking met Laurel & Hardy. Vreemd eigenlijk dat het zo lang heeft geduurt, ten eerste omdat ik al veel films gezien en goed gewaardeerd heb van bekende komieken uit die tijd en ten tweede omdat ik toch opgegroeid ben in een familie waar veel waardering is voor dit duo (en dat terwijl die andere oude komieken daar nooit genoemd worden). In ieder geval is deze eerste film die ik van de dikke en de dunne zie geen tegenvaller, al moet ik toegeven dat ik het ook weer niet briljant vond. Net iets te voorspelbaar en typisch voor zijn tijd denk ik, zonder het verfijnde van Chaplin, het unieke oog van Keaton of de waanzin van de Marx Brothers. Het meest vergelijkbaar met de meest degelijke films van Harold Lloyd eigenlijk.

Niet dat daar iets mis mee is, want ik hou hier op zich wel van. En het duo heeft ontegenzeggelijk goede komische timing. Ik vind ze op hun best in de routine rond de voorddeuren aan het begin of bij alle problemen die ontstaan als Hardy doet alsof hij ziek is. In feite stevende de film de eerste helft nog op vier sterren af, maar het tweede half uur vond ik zwakker. Sterker nog, de hele conventie vond ik ontzettend flauw, met een irritante cameo voor Charley Chase. Ook het schuilen op de zolder wil maar niet grappig worden en pas als het tweetal weer oog in oog staat met de vrouwen herpakt de film zich weer. Kennelijk werken Laurel en Hardy het best als ze flink onder druk staan van hun vrouwen. Ach, het levert een vermakelijk filmpje op.
3,5*

Ook weer zo'n klassieker van Oliver Hardy en Stan Laurel met een uiterst komisch verhaal waarin enorm veel te lachen valt. Vooral het gedeelte als hun vrouwen er achter komen is geweldig. Wat dan volgt is min of meer een veldslag. Man man man wat waren de vrouwen van Oliver Hardy en Stan Laurel altijd jaloerse en keiharde bitches. Het gedeelte op de conventie (leuke rol daar trouwens van Charley Chase) was trouwens ook geweldig. Toch wel jammer dat ze nooit meer worden uitgezonden op TV (heel soms nog op de Duitse of Belgische TV).

Een leuk en vermakelijk filmpje met een zeer hoog tempo een een duo die prima op elkaar is ingespeeld. Niet alles is even leuk, maar er zitten meer dan genoeg geslaagde zaken in, om de kijker ruim een uur mee te vermaken.

Het verhaaltje is wel aardig en Laurel en Hardy geven er een leuke invulling aan. Laurel is vaak de onnozelere van het stel en Hardy krijgt dan echter vaak de klappen. Persoonlijk vind ik Laurel wel de leukste van de twee. Vooral in de momenten in en voor de twee huizen is hij echt op zijn best.

Ik vond persoonlijk het einde ook erg grappig. Laurel komt er mee weg, doordat hij eerlijk is, en Ollie krijgt het hele servies naar zijn hoofd gegooit. Daar moest ik toch wel even goed om lachen. De conventie zelf was overigens het minst leuke stuk van Sons of the Desert. Daarvoor en daarna is het gelukkig meer dan in orde.

3,5*

Well if she didn't go to the mountains, then Mohammad would have to come here

Mijn broer is de laatste tijd meer en meer geïnteresseerd aan het geraken in oude comedy. Het heeft als resultaat dat ik regelmatig mijn boxsets van Buster Keaton en de Marx Brothers kwijt ben, maar hij was blijkbaar ook al langer van plan om eens iets van Laurel & Hardy te zien. Het enige verschil met bovengenoemde komieken is dat ik zelf nog niet alles van hen heb gezien dat ik in mijn bezit heb, dus vonden we er niets beter op dan één van de films samen op te zetten.

Er werd even getwijfeld tussen deze en Fra Diavolo, maar de kortere speelduur en de hogere score zorgden ervoor dat er uiteindelijk toch voor Sons of the Desert werd gegaan. Dit is ondertussen mijn 5e film van het duo (de 59e als ik shorts meereken) en ik moet bekennen dat ik ook hier niet helemaal wild van word. De film duurt uiteindelijk ongeveer een dik uur, maar wanneer de eerste 20 minuten ofzo enorm traag zijn, dan is dat geen goed teken. De intrede bij de vergadering wordt veel te lang uitgesponnen, het tempo ligt vreselijk traag en de scène met het wassen fruit is om van te huilen. En niet in de goede zin van het woord. Het is pas eenmaal de twee vrouwen op de proppen komen dat Sons of the Desert in een stroomversnelling geraakt. De interactie wordt een stuk vlotter, er komen een aantal erg leuke scènes (Hardy die de ene na de andere vaas naar zijn hoofd gegooid krijgt) en het tempo wordt omhoog gepompt.

Voor velen is de aanwezigheid van alleen Laurel & Hardy al genoeg om te beginnen schaterlachen. Ik heb dat ook, alleen zijn het bij mij andere komieken. Je kunt niet ontkennen dat het samenspel tussen beide heren degelijk is en de verschillende emoties van Laurel zijn wel eens leuk, maar over het algemeen vind ik het duo pas echt tot hun recht komen wanneer ze een deftig klankbord ter beschikking krijgen. Dit gebeurt hier in de vorm van Mae Busch en Dorothy Christy en het mag gezegd worden dat het een noodzakelijke toevoeging was. Charley Chase daarentegen vond ik minder geslaagd. Dacht dat het ook meer een komiek was die het met silent films à la Keaton moest doen, maar ik kan me vergissen. Ik vond hem hier in ieder geval te nadrukkelijk irritant aanwezig.

Vanwege de korte speelduur wordt dit nog wel interessant. Ik blijf me verbazen wat voor aanhang deze twee komieken nog altijd hebben, want hun grote aantrekkingskracht mis ik nog steeds. Een handvol vermakelijke scènes en vlotte figuren (Laurel's vrouw was schitterend) zorgen voor een nipte 3*.

3*

De dikke en de dunne speelden altijd min of meer dezelfde typetjes in variërende situaties. De ene keer waren ze arm, de andere keer rijk; dan getrouwd, dan vrijgezel. Hun personages droegen hun eigen naam. De tegenstelling tussen de twee helften van het komische duo werd uitgebuit, lichamelijk en karakterieel. Oliver speelde de manipulator die plannetjes smeedde; Stan de naïeveling die het allemaal onderging. De wetten van de komedie respecterend kreeg de manipulator steevast het deksel op de neus.

Dit keer wil Ollie bewijzen dat hij thuis de broek draagt en dat hij z'n vrouw om de tuin kan leiden: "Every man should be king in his own castle!" Stan daarentegen ligt gewillig onder de sloef. Dit illustreren de opschriften onder de deurbel: "Mrs. & Mr. Laurel" vs. "Mr. Hardy and wife". Er is trouwens opvallend weinig verkeer voor een straat met meer dan tweeduizend huizen.

Het duo heeft de overgang van het stomme naar het gesproken tijdperk uitstekend verwerkt. De scène met het wassen fruit is nog een stukje ouderwetse pantomime. Verder vallen ze terug op beproefde trucjes: visuele gags, de uitgestelde reactie, het onwaarschijnlijke toeval, stereotype maniertjes, paradoxale of absurde opmerkingen, Laurel die zich in een discussie mengt waar hij niks van begrijpt, Hardy's nice mess-catchphrase... Sommige grappen zijn voorspelbaar. Als er ergens een vat met water staat, weet je dat er iemand in zal vallen. Daar verzinnen ze echter variaties op, waardoor het leuk blijft.

In elke scène zitten van die kleine grapjes om het tempo hoog te houden. De snelle montage van overlappende beelden van de conventie beoogt hetzelfde. Honolulu Baby, gezongen door Ty Parvis, is op een slimme manier in het verhaal verwerkt, waardoor de discussie of er al dan niet liedjes in moeten, achterwege blijft. De intrige zit goed ineen, met als kantelpunt de herkenningsscène in de bioscoop. In de periode vóór televisie waren er bioscoopjournaals.

Een man die geweld gebruikt tegen z'n vrouw, zou niet kunnen, maar omgekeerd werkt dat opeens komisch. Dat huiselijke geweld gaat best wel ver; een fles op iemands hoofd kapotslaan is eigenlijk niet grappig, maar het is een beetje als agressie in een tekenfilm. Mae Busch is kostelijk als de bazige echtgenote. Wanneer ze echter voor Olivers leven vreest, spreekt ze opeens positief over hem. De sensuele danseressen contrasteren met de echtgenotes en worden onthullend in beeld gebracht, één jaar voor de invoering van de Hayscode.

Dit blijft een genietbare komedie met een hoge herbekijkbaarheidsfactor, wellicht de beste met Laurel en Hardy en een van de beste van de jaren dertig.

Heerlijke Stan & Ollie-klassieker, maar naar mijn smaak zeker niet hun beste film. Ik vind met name het stuk over de conventie in Chicago uit de toon vallen. In de confrontaties met hun resp. echtgenoten daarvoor en daarna halen Laurel & Hardy schijnbaar moeiteloos opnieuw hun gebruikelijke niveau. Ik heb deze film al meerdere malen gezien, want het is en blijft genieten.

Matig.

Op zich doen Laurel & Hardy hun typische act gewoon goed, zonder meer. Het is nergens vervelend en de universele idee van de man onder de sloef is na 90 jaar nog steeds niet gedateerd. Maar het is ook gewoon mijn humor niet.

Als kind, in de tijd van de oude Zorro-reeks op Ketnet, kreeg ik wel eens korte sketches van de Dikke en de Dunne mee. Ik geloof graag dat ik dat toen nog grappig vond. Maar dan spreken we helaas over 20 jaar geleden. Heden ten dage word ik alleszins niet enthousiast van dit duo, zelfs niet als het over één van hun klassiekers gaat.

2

Ik denk dat er wel betere Laurel & Hardy films zijn, maar deze is zeker fijn om mee te pikken. Een vrij klassiek verhaal waarbij een man onder de sloef ligt van zijn vrouw en met een leugentje probeert te ontsnappen aan de realiteit. Gekunsteld, maar best wel grappig. Het duo komt ermee weg, zelfs nog steeds vandaag.

Daarnaast de gebruikelijke lolbroekenhumor. Beetje flauw, maar het werkt wel. Eerst met het fruit, de waskuip, het telefoongesprek en ga zo maar door. Er zit voldoende schwung in de film om je blijven te entertainen. En bazige vrouwen zijn nu eenmaal grappig in dit soort settings.

Zeker niet de onvoorwaardelijke fan van het duo, maar ik apprecieer het wel. Blijft leuk!