C'mon C'mon (2021)

Dat je na afloop denkt "Was dit het nou?" Wol noch verf, zwart wit best mooi tussen kop noch staart. Vreemd kind met dito oom. Veel te veel dialoog. Geeuw. Snel vergeten.

Redelijk.

Ietwat gezapig, voortkabbelend filmpje. Joaquin Phoenix is ingetogen en zet voor de verandering nog eens een niet Joaquin Phoenix-vertolking neer. Dat is verfrissend. Zijn jonge tegenspeler is ook wel goed. En hoewel de dialogen misschien wat bijdehand zijn, kijkt het allemaal zeer vlot weg. Geschoten in mooi zwart-wit en verder veelal gezellig. Evenwel zonder echte hoogtepunten.

3

Onzinfilm over leeghoofdige radiomakers die onnozele vragen aan stadskinderen stellen, die vervolgens nikszeggende, pretentieuze antwoorden geven. Vervolgens wordt zelden een vervolgvraag gesteld. Voor een roadmovie is men wel erg weinig onderweg. Oh ja, en ook onnodig in zwartwit gedraaid. Echte misser.

Een enorme tegenvaller, dit - echt niet mijn film. Gedoe over de opvoeding van kinderen zou een apart genre moeten zijn, waarvan de rating gemaximeerd zou moeten worden op twee sterren, want het is per definitie getob en ellende.

Deze film geeft daar het overtuigende bewijs van, beter dan vele andere in het genre. In zwart-wit ook nog eens, om de pretenties van de regisseur te benadrukken, en met sound-only crazy credits om het er nog maar even in te wrijven, voor het geval je het gemist had. Maar het citaat staat - You have the lesser brain capacity than an actual deceased person, en daar komt toch echt geen weerwoord op. Niet eens iets taalkundigs.

Qua acteren is het dezelfde armoede. Phoenix en Norman spelen karakters die zo ver van me af staan dat ik in mijn verste kring niemand ken die daar ook maar in de verte op lijkt. Wellicht het makkelijkste om het dan maar onnatuurlijk te noemen, en of dat dan aan het script of aan de acteur ligt is me om het even. Hoffman lijkt dan iets menselijker, maar dat voelt meer aan als een gebrek aan aandacht van de schrijvers als een prestatie van haar kant.

Rest me om als oude man nog maar even een trap na te geven aan iedereen die af en toe verzucht dat het allemaal zo slecht is tegenwoordig. Tsja, als je die k-kinderen van je zo opvoedt, wat denk je dan zelf.

Vond het kind eigenlijk niet zo irritant als hier wordt voorgesteld. Hij wordt wel erg centraal gesteld door zowel zijn moeder als zijn oom. Daar kan je wat van vinden, maar onrealistisch is het niet. Bepaalde scenes zijn wel te bedacht en filmclichés, zoals het excuus aanbieden of op de badkamervloer zitten en gesprekken voeren, dat soort dingen. Het onderscheidende van de film zit voor mij eigenlijk toch in de opvallende vorm, met de interviews en het proces daaromheen, wat een eigen karakter geeft aan C'mon C'mon. Ik geloof niet dat die interviews inhoudelijk zoveel proberen bij te dragen, daarvoor zijn de quotes ook te kort en leer je de personen erachter niet kennen, het is een vorm- en sfeerelement om het thema (de belevingswereld van de jeugd) in te kaderen. De film is niet geweldig, maar in mijn ogen ook niet slecht. Kleine 3.

Niet uitgekeken... Waarom? Slepend zwartwit verhaal, zonder weerga...

'C'mon C'mon' (2021) voelt in alles als een eigentijdse versie van Wim Wenders' 'Alice in den Städten' (1974). Het stemmige zwart/wit en de opzet van een roadtrip door het Verenigde Staten van nu. De losbol in de hoofdrol die opeens moet fungeren als een vaderfiguur voor een kind. De pakkende cinematografie om de schoonheid van stedelijke landschappen in beeld te krijgen. De intellectualistische subtekst over man- en vrouwverhoudingen en volwassenen die verantwoordelijkheid dragen over onze toekomst. Hier ook zo aardig aangekleed door de 'echte' interviews tussen het karakter van Joaquin Phoenix en de kinderen die vertellen over hoe zij de staat van de wereld zien. Uit de schaduw van die vroegere film komt 'C'mon C'mon' (2021) niet, want daarvoor is de film net iets te vaak een herhaling van diens zetten. Maar het is fijn dat een contemporaine regisseur een soortgelijk gevoel weet op te roepen als zo'n filmklassieker.

Ja, een echte wow-ervaring kan ik er ook niet van maken, maar vervelend werd het ook helemaal niet. Ja, je kan je best ergeren aan mensen of bepaalde manieren van aanpakken, maar daar gaat het ook wel echt een beetje over: het zijn zoekende mensen die met de beste bedoelingen hun weg zoeken in een veranderende wereld. het zwart-wit is eigenlijk donkergrijs-lichtgrijs. Dat geeft bij momenten een vage, mistige sluier en toont steden als LA en New York letterlijk in een ander daglicht. Knap!

Het kind is gelukkig niet altijd die vrolijke, aardige stuiter die kinderen vaak in films moeten voorstellen. Bij momenten inderdaad vervelend ettertje, maar wat weet zo'n kind nu eenmaal? Dat maakt de jongen toch wel best realistisch. Ik had nog het meeste moeite met de moeder eigenlijk die ook best wel oogkleppen ophad en heel betweterig was tov nonkel Johny. Phoenix' karakter is uiteindelijk nog het meest open en flexibel. Film van het jaar is ie niet, maar ik heb al ergere dingen gezien.