C'mon C'mon (2021)

Johnny [Joaquin Phoenix] reist met collega’s Roxanne [Molly Webster] en Fern [Jaboukie Young-White] de VS rond om kinderen te interviewen over hun kijk op hun eigen leven, hun ouders, hun eigen toekomst en die van de wereld. Desondanks besluit hij zijn zus Viv [Gaby Hoffman] uit de brand te helpen door zich te ontfermen over haar zoontje Jesse [Woody Norman] terwijl zij zich volledig stort op het herstel van Jesses emotioneel ingestorte bipolaire vader [Scoot McNairy]. Johnny ontdekt al gauw hoe moeilijk het is om voor een kind te zorgen, bovendien draagt Jesse zelf de nodige emotionele bagage met zich mee. Toch ontstaat er een onconventionele vriendschap tussen de twee. Het gebrek aan verhaal en de monotonie van Johnny’s werk zorgen voor wat teveel herhaling, maar Woody Norman is een openbaring in een ontwapenende rol, iets wat zeker op het conto komt van Phoenix en van regisseur Mike Mills. Vaak lijken Phoenix en Norman volstrekt spontaan wat met elkaar te dollen en die momenten maken dit, ondanks het wat meanderende script, de moeite waard. De observaties van de geïnterviewde kinderen zijn eveneens opmerkelijk. Lijkt alleen in zwart wit gefilmd te zijn voor dat ene shot dat een duidelijke hommage is aan Woody Allens Manhattan.

Tegenvaller van regisseur Mike Mills, dit in pretentieus zwart-wit geschoten drama over de relatie tussen documentairemaker Joaquin Phoenix en zijn neefje (Woody Norman), waar hij een paar weken voor moet zorgen. Phoenix is altijd het aankijken waard en de film bevat een aantal mooie scenes en observaties, maar de toon is veel te hoogdravend en qua plot gebeurt er eigenlijk bar weinig. Het mooie natuurlijke spel van de twee hoofdrolspelers verdient een betere film dan dit.

Gisteren deze film gezien en ik kan me wel vinden in de meeste opmerkingen hierboven (zowel positief als negatief). Dit is een best wel complexe film waar veel over te zeggen valt, dus hier ga ik...

C'mon C'mon is een dramafilm vermengd met documentaire aspecten over journalist Johnny (Joaquin Phoenix) die een paar weken past op zijn neefje Jesse (Woody Norman) wiens moeder een tijd weg moet om voor Jesse zijn bipolaire vader te zorgen. Aangezien Johnny voor zijn werk ook het land door reist, heeft de film bij momenten wat weg van een roadmovie, maar de kern van het verhaal is eigenlijk het conflict veroorzaakt door wederzijds onbegrip tussen ouder en kind.

Eerlijk gezegd, een film met Joaquin Phoenix was niet echt iets waar ik meteen naar uit keek. Ik vond de man geweldig ten tijde van Walk the Line, maar zijn acteerprestaties in Joker waren helemaal niet mijn ding: veel te geforceerd en elitair, neigend naar overacting. Ook in The Sisters Brothers vond ik 'm wat stereotiep. Deze keer kwam ik wel aangenaam verrast uit de cinema, want de naturel waarmee hij in C'mon C'mon film speelt is werkelijk verbluffend. Ik denk niet dat ik iemand al vaak een rol zo puur, eenvoudig en realistisch heb zien neerzetten. Ook het acteerwerk van Woody Norman is van een uitzonderlijk hoog niveau. Zelden een kind zó goed zien acteren.

In de film is Johnny een radiojournalist die rondreist om kinderen te interviewen. De verhaallijn van de film wordt op regelmatige basis onderbroken om deze interviews (die overigens echt zijn), te tonen. Ook zijn sommige medeacteurs effectief journalisten. Deze aspecten, gecombineerd met de naturel waarmee alles gepresenteerd wordt, zorgen ervoor dat de grens tussen werkelijkheid en fictie op den duur vervaagt. Of zoals in de film gezegd wordt: "Fiction or non-fiction, you can choose." Je weet op de duur niet meer of je naar een documentaire of naar een fictiefilm aan het kijken bent. Het antwoord zit waarschijnlijk ergens tussen de twee in.

Een heel interessante aanpak, maar laat nu dat net leiden tot mijn grootste punt van kritiek. Aangezien alles uit de kast gehaald wordt om het geheel zo natuurlijk, realistisch en empatisch mogelijk te maken, verknoeit ieder stukje van het plot dat onrealistisch overkomt (hoe klein het ook is) meteen je ganse inlevingsvermogen in het verhaal. Bijvoorbeeld: de manier waarop Jesse reageert op bepaalde situaties of de complexiteit van zijn dialogen zijn voor mij vaak erg onrealistisch. Nu, ik heb zelf geen ervaringen met personen met een bipolaire stoornis, dus het kan perfect ook aan mij liggen, maar betrokkenheid met de personages is op die momenten volledig weg. Een tweede voorbeeld is de manier waarop kinderen op een voetstuk geplaatst worden in deze film, alsof ze altijd de waarheid in pacht hebben, ze alle oplossingen voor alle wereldproblemen kennen en ze nooit iets verkeerd kunnen doen. Nu, ik ben een groot voorstander van kinderen met even veel respect te benaderen als volwassenen en zeker niet aan betutteling te doen, maar de manier waarop hier in iedere conflictsituatie het de volwassene is die zijn excuses moet aanbieden, terwijl het overduidelijk is dat het kind iets fout gedaan heeft, kan er bij mij moeilijk in. Dat gecombineerd met de hyperrealistische presentatie van deze film, zorgt ervoor dat suspension of disbelief over deze zaken voor mij niet echt mogelijk is.

Dus met andere woorden: orginele presentatie en fantastisch acteerwerk, maar een script dat mij niet echt raakt, ondanks dat het ongelooflijk veel moeite doet om empathie op te wekken. Het is bovendien een erg vermoeiende film, die sterk steunt op (niet evidente) dialogen, dus je moet er wel met je gedachten bij blijven. Voor mij voelde hij alvast langer aan dan de 108 minuten die hij duurt.

Oh, toch nog even een woord over de cinematografie. Ja, C'mon C'mon is in zwartwit. En ja, dat kan pretentieus overkomen. Maar het moet gezegd zijn: het zwartwit in deze film is werkelijk verbluffend mooi. Tegenwoordig is er een tendens om in zwartwitfilms het contrast zo extreem hard op te drijven dat het lijkt alsof je enkel nog maar naar zwart en wit aan het kijken bent, maar niets daar tussenin (ik kijk naar jou, Cold War). Hier zijn echter de grijstinten zo rijk en subtiel, de hooglichten nergens uitgebrand en de schaduwen nooit toegelopen. De interieus zijn subtiel en intiem. De skylines van de Amerikaanse steden adembenemend. Ik ben zelf fotograaf en als jij ook graag fotografeert op analoge zwartwitfilm, ga je alvast smullen van het visuele aspect van C'mon C'mon.

Advies: Als je een film wilt zien over een moeilijke ouder-kind relatie en de machteloosheid die dit met zich meebrengt, zou ik misschien eerder Beautiful Boy aanraden.

Fijne rustige voortkabbelende film over ouderschap en het opnemen van verantwoordelijkheden. De film geeft blijk van een documentaire. Uiteraard krijg je die indruk in de eerste plaats omdat het personage van Phoenix een audiojournalist is, maar de film is ook erg puur en authentiek. Er wordt erg naturel geacteerd. Van Phoenix kan je dat verwachten, maar ook de jonge ster Woody Norman doet het meer dan uitstekend.

De meerwaarde van de zwartwitbeelden kon ik moeilijk plaatsen, maar het is wel erg knap gedaan. De blikken op de skylines van LA, Oakland, NY, Detroit en New Orleans zijn werkelijk prachtig, net als het nachtelijke verkeer, Central Park of de kleine eenvoudige wijken waar het duo heen slentert.

Er is een mooie balans tussen de interviews met boeiende vragen én antwoorden en de zorg voor kleine Jesse. Dat ook de moeder nog geregeld opduikt is een pluspunt en biedt een meerwaarde aan de opvoedingsrol van Johnny. Enkele prima scènes zoals het handboek dat Johnny ter hand moet nemen om zich in te leven in Jesse en waarbij hij zich moet excuseren.

C’mon c’mon is een tedere en ontwapende film zonder een diep plot, maar met de realiteit van het leven. Het zijn de kleine dingen die bijblijven, de intermenselijke contacten, de ruzies, de grinnikende lachmomenten, enz … Fijn!

Wat tegenvallende film die meer inhoud suggereert dan het levert. Het begint er al mee dat door de hele film heen fragmenten worden gegeven van de interviews met jongeren over met name hoe zij de toekomst zien maar waar eigenlijk geen rode draad uit te distilleren valt: het blijft fragmentarisch gebabbel. En het verhaal van de film – een oom ontfermt zich tijdelijk over z’n wat vroegwijs neefje – is eveneens slechts eindeloos gebabbel. Soms is het gebabbel vermakelijk – de film lijkt bewust het kind op gelijk niveau als de volwassene te plaatsen met de volwassene die niet wil toegeven dat hij ook geen idee heeft wat hij doet en het kind dat serieus genomen moet worden – maar het blijft uiteindelijk gebabbel waarbij het kind terecht bij elke quasi-diepe inhoud “bla bla bla” roept. Misschien bestaat het leven ook wel uit vooral “bla bla bla” met slechts de emotionaliteit van de relaties als wat het leven de moeite waard maakt waarbij de oom en z’n neefje natuurlijk aan elkaar gehecht raken, maar een hele boeiende film levert alle blabla niet op.

Interessante film over een prepuber en diens relatie met zijn naaste familie. Hoogtepunten van de film zijn de intermezzo’s met interviews van leeftijdgenoten over hun toekomst en de toekomst van de wereld. De jonge Woody Norman steelt de show.

Redelijke film over een man die een paar dagen voor het zoontje van zijn zus moet zorgen. Het duurt even voordat de film goed op gang is, vooral omdat het wat richting mist. De relatie die ontstaat tussen de man en de jongen is prima neergezet (ook vanwege het naturelle acteerwerk). Het zakt hier en daar wel wat in, maar daartegenover staan dan weer een aantal mooie, kleine momenten.

Mike Mills maakt een warme zwart/wit film met figuren en dialogen die alles behalve zwart/wit zijn. Ik hou wel die aanpak, omdat de karakters en de tekst dan beter naar voor komen. C'mon C'mon gaat over ouderschap en omgaan met kinderen. Niet ontoevallig is het hoofdpersonage bezig met het afnemen van interviews bij kinderen en let hij op de zoon van zijn zus. De film ontrafelt zich langzaam en laat je dan met een warm gevoel achter. De kinderen (buiten Jesse) zouden trouwens niet geacteerd hebben, maar spontaan antwoorden op de vragen die ze kregen.

De film schittert in de eenvoud en blijft langer hangen dan je zou denken. Mooi gefilmd met een prachtige cinematografie. Met passende muziek van de broers Dessner van The National.

Een man reist het land door om bij monde van een resem kinderen te horen dat ze – ondanks alle ellende die ze voor zich zien opdoemen – toch nog hoop koesteren. Bij uitstek is dat immers de gave der minderjarigen: vertrouwen op een goede uitkomst, tegen beter weten in. Dat talent moet protagonist Johnny ergens onderweg zijn kwijt geraakt. Het ontluikt echter wederom…in verbondenheid met een verloren ziel.

Hoop. ‘C’mon C’mon’ ademt het. Uit al zijn poriën.

Citaten gesprokkeld uit Mike Mills’ persoonlijke inspiratiebronnen: gratuite name dropping of intuïtieve verdieping? Dat laatste! Ze vormen immers het intellectuele kader waarbinnen de cineast een universeel verhaal vertelt over wat de mens tot mens maakt. Allemaal bla-bla-bla? Jazeker, het bla-bla-bla dat voedsel geeft aan de haast onbenoembare zoektocht die een leven is. Wat ontbeert Johnny? Waarom staat hij iedere dag op? Hoe is zijn bestaan een puinhoop kunnen worden? Hij wist niet dat dit überhaupt relevante vragen waren, tot Jesse ze hem doet stellen.

Alles is Johnny kwijt geraakt. Moeder, zuster, lief: weg. Hij vlucht in een goedbedoeld project, dat hem – via een kind dat hij niet-professioneel ontmoet – terugvoert naar kernwaarden die hij, gegeseld door de hardheid van het bestaan, vergeten leek. Verbondenheid door openheid, eerlijkheid, kwetsbaarheid. Jesse laat, als uitvergroting van het modale rebellerende kind, zien dat ouders mogen falen. Want een kind opvoeden is, net zoals zorg dragen voor een moeder of een relatie met een geliefde onderhouden, de onvolmaaktheid van het zelf en van de ander accepteren. Of nog liever: omarmen.

Is dat wat ‘C’mon C’mon’ toont? Dat als we kunnen lief hebben wat imperfect, onaf of kaduuk is, we ook onszelf (terug) graag kunnen zien? Johnny kan met zichzelf leven omdat hij met Jesse overweg kan. Viv heeft haar psychisch zieke Paul nodig niet ondanks, maar om hoe hij is in zijn ziekte: puur, ongetemperd, onmogelijk...mens!

Is dat het woord: onmogelijk? Hoe onmogelijk zijn wij mensen! Voor elkaar, voor de planeet, voor de jeugd wier toekomst en wier kansen wij dreigen te verklooien in zowel maatschappelijk als ecologisch opzicht. Het is die onmogelijkheid, vanuit het verstand, die een mogelijkheid, vanuit het hart, open laat.

C’mon.

De mens vangt niet aan met het verstand, maar daar voorbij.

C’mon!

3,75*

Ze doen het zo graag die Amerikaanse filmmakers: superbegaafde kinderen ten tonele voren die volwassenen vlot onderuit redeneren en ingaan op de soms complexe taal van die ouderen en zelfs tot interessante besluiten komen.

Deze film is er een voorbeeld van. 'Heb het liever wat realistischer.

Aldus, wat mij betreft, geen meevaller.

Deze passeerde nog op tv en eens meegepikt. Hm, het was toch minder m'n ding. In het begin had ik iets van oei, waarover zal deze gaan. Na een kwartiertje werd het wel wat interessanter, maar na een tijdje kabbelend het maar verder. De film kon me niet echt de aandacht er bij houden.

Dat je na afloop denkt "Was dit het nou?" Wol noch verf, zwart wit best mooi tussen kop noch staart. Vreemd kind met dito oom. Veel te veel dialoog. Geeuw. Snel vergeten.

Redelijk.

Ietwat gezapig, voortkabbelend filmpje. Joaquin Phoenix is ingetogen en zet voor de verandering nog eens een niet Joaquin Phoenix-vertolking neer. Dat is verfrissend. Zijn jonge tegenspeler is ook wel goed. En hoewel de dialogen misschien wat bijdehand zijn, kijkt het allemaal zeer vlot weg. Geschoten in mooi zwart-wit en verder veelal gezellig. Evenwel zonder echte hoogtepunten.

3

Onzinfilm over leeghoofdige radiomakers die onnozele vragen aan stadskinderen stellen, die vervolgens nikszeggende, pretentieuze antwoorden geven. Vervolgens wordt zelden een vervolgvraag gesteld. Voor een roadmovie is men wel erg weinig onderweg. Oh ja, en ook onnodig in zwartwit gedraaid. Echte misser.

Een enorme tegenvaller, dit - echt niet mijn film. Gedoe over de opvoeding van kinderen zou een apart genre moeten zijn, waarvan de rating gemaximeerd zou moeten worden op twee sterren, want het is per definitie getob en ellende.

Deze film geeft daar het overtuigende bewijs van, beter dan vele andere in het genre. In zwart-wit ook nog eens, om de pretenties van de regisseur te benadrukken, en met sound-only crazy credits om het er nog maar even in te wrijven, voor het geval je het gemist had. Maar het citaat staat - You have the lesser brain capacity than an actual deceased person, en daar komt toch echt geen weerwoord op. Niet eens iets taalkundigs.

Qua acteren is het dezelfde armoede. Phoenix en Norman spelen karakters die zo ver van me af staan dat ik in mijn verste kring niemand ken die daar ook maar in de verte op lijkt. Wellicht het makkelijkste om het dan maar onnatuurlijk te noemen, en of dat dan aan het script of aan de acteur ligt is me om het even. Hoffman lijkt dan iets menselijker, maar dat voelt meer aan als een gebrek aan aandacht van de schrijvers als een prestatie van haar kant.

Rest me om als oude man nog maar even een trap na te geven aan iedereen die af en toe verzucht dat het allemaal zo slecht is tegenwoordig. Tsja, als je die k-kinderen van je zo opvoedt, wat denk je dan zelf.

Vond het kind eigenlijk niet zo irritant als hier wordt voorgesteld. Hij wordt wel erg centraal gesteld door zowel zijn moeder als zijn oom. Daar kan je wat van vinden, maar onrealistisch is het niet. Bepaalde scenes zijn wel te bedacht en filmclichés, zoals het excuus aanbieden of op de badkamervloer zitten en gesprekken voeren, dat soort dingen. Het onderscheidende van de film zit voor mij eigenlijk toch in de opvallende vorm, met de interviews en het proces daaromheen, wat een eigen karakter geeft aan C'mon C'mon. Ik geloof niet dat die interviews inhoudelijk zoveel proberen bij te dragen, daarvoor zijn de quotes ook te kort en leer je de personen erachter niet kennen, het is een vorm- en sfeerelement om het thema (de belevingswereld van de jeugd) in te kaderen. De film is niet geweldig, maar in mijn ogen ook niet slecht. Kleine 3.

'C'mon C'mon' (2021) voelt in alles als een eigentijdse versie van Wim Wenders' 'Alice in den Städten' (1974). Het stemmige zwart/wit en de opzet van een roadtrip door het Verenigde Staten van nu. De losbol in de hoofdrol die opeens moet fungeren als een vaderfiguur voor een kind. De pakkende cinematografie om de schoonheid van stedelijke landschappen in beeld te krijgen. De intellectualistische subtekst over man- en vrouwverhoudingen en volwassenen die verantwoordelijkheid dragen over onze toekomst. Hier ook zo aardig aangekleed door de 'echte' interviews tussen het karakter van Joaquin Phoenix en de kinderen die vertellen over hoe zij de staat van de wereld zien. Uit de schaduw van die vroegere film komt 'C'mon C'mon' (2021) niet, want daarvoor is de film net iets te vaak een herhaling van diens zetten. Maar het is fijn dat een contemporaine regisseur een soortgelijk gevoel weet op te roepen als zo'n filmklassieker.