Meningen

Middelmatig horrorwerkje bestaande uit een vijftal korte films binnen een flauwe raamvertelling. Veel heeft het allemaal niet om het lijf, al weten de makers sporadisch wel een eng en vervreemdend sfeertje te realiseren. Het is echter niet genoeg om dit te doen uitsteken boven het maaiveld.

Niet geweldig, mede door de voorspelbaarheid van de waargebeurde plot, maar Tom Hanks en Aaron Eckhart weten er toch iets moois van te maken. Hanks is ideaal voor dit soort rollen en weet met zijn kalme en waardige spel uiteindelijk toch weer indruk te maken. Bepaalde scenes voelen wat misplaatst aan, zoals de gedroomde vliegtuigcrash helemaal in het begin, maar gaandeweg wint de film aan kracht. En met anderhalf uur is de film precies lang genoeg.

De makers van deze onderhoudende thriller zijn ook verantwoordelijk voor de SF-aktiefilm Turbo Kid, en dat zie je. Ook dit werkje druipt van de nostalgie, ondersteund door een fijne retro soundtrack. De toon is hier wel meer ingetogen, met weinig bloed en geweld. Het geheel steekt aardig in elkaar, maar de plot is te doorzichtig en voorspelbaar, met een iets te geforceerd tijdsbeeld en een net niet overtuigend jaren '80-sfeertje. De jeugdige akteurs doen hun best, maar de personages blijven vrij vlak. De boel wil maar niet echt van de grond komen. Het grimmige eind blijft tenslotte wel een tijdje nadreunen, maar zorgt wel voor een behoorlijke domper.

Bijzondere documentaire over het Harlem Cultural Festival In New York, dat zich afspeelde in de zomer van 1969. De opnamen van het festival zijn pas recentelijk ontdekt en worden nu voor het eerst vertoond. Een enorme stoet aan bekende en minder bekende artiesten passeert de revue. De documentaire is grotendeel erg onderhoudend en er valt te genieten van veel geweldige muziek, al gaat de boel iets te lang door en zakt de boel halverwege nogal in. Met het gospel-aspect van het festival heb ik gewoonweg niet zoveel. Niettemin een fascinerende en cultureel relevante tijdcapsule.

Bij vlagen indrukwekkende documentaire over de beklimming van de K2, de meest gevaarlijke berg ter wereld, in augustus 2008. Van de 24 mensen die de top bereikten zijn 48 uur later 11 van hen dood of verdwenen. De documentaire combineert archiefmateriaal en nagespeelde scenes, waarbij de laatste categorie niet altijd even goed uit de verf komt, hoe goed bedoeld ook. Dit neemt niet weg dat de verhalen van de betrokkenen behoorlijk aangrijpend zijn en de opnamen vaak schitterend. Vormt een mooie double bill met Touching The Void, al is die een stuk beter.

Rommelige, onsamenhangende documentaire over atleet en 'skyrunner' Kilian Jornet, die sport vooral gebruikt als een manier om de natuur de ontdekken. Sporadisch erg mooie opnamen, maar we leren Jornet amper kennen en de vertelwijze is erg van de hak op de tak. Gevolgd door het veel betere Summits Of My Life: Déjame Vivir uit 2014.

Interessante materie, deze existentiële dialoog tussen twee door het leven getekende mannen. De zeer beperkte setting en de weinig dynamische cameravoering doen de aandacht soms wat verslappen, maar op cruciale momenten komt het geheel bruisend tot leven. Prachtig spel van Jones en Jackson, die zich beiden vastbijten in de subliem geschreven dialogen. Qua onderwerp geen lichte kost en je wordt er absoluut niet vrolijk van, maar intens en tot nadenken stemmend is de film zeker.

Herzien na een jaar of vijf. Nog steeds een solide, goedgemaakte sci-fi thriller. Boyle laat zien ook dit genre met gemak te beheersen, al is zijn film niet echt vernieuwend. Elementen van oa 2001:A Space Odyssey, Alien en Event Horizon steken regelmatig de kop op, maar dat mag de pret niet drukken. Visueel is de film een lust voor het oog, en het verhaal is intrigerend en spannend. Goede cast ook. Het laatste half uur is helaas wel wat minder boeiend, vooral door de introductie van een soort bovennatuurlijke schurk, wiens aanwezigheid meer storend is dan eng.

Sympathiek filmpje, vooral de moeite waard door de leuke cast. Zussen Adams en Blunt vormen een grappig, geloofwaardig duo. Het verhaaltje moet het meer hebben van de aardig gevonden details dan van een sluitend plot, want uiteindelijk is het gegeven vrij dun. De sterke supporting cast geeft één en ander net dat beetje meer smaak, zoals de slim bedachte aparte bijrol van Clifton Collins,Jr.. Prima vermaak; de film vliegt door de korte speelduur ook voorbij.

Overwegend interessante, zij het iets te lange en qua onderwerp beperkte documentaire over de amerikaan Carl Boenish, de grondlegger van het BASE-jumping (building, antenna, span, earth). De vaak spectaculaire archief-opnamen, alsmede de fraai in beeld gebrachte nagespeelde scenes, vormen de voornaamste reden om de docu te kijken. De interviewfragmenten zijn soms wat aan de zweverige kant.

Inventieve, droogkomische misdaadfilm met Wilson briljant gecast als de ultieme ant-superheld, een nietszeggend lulletje rozenwater die op een dag helemaal doordraait en de strijd aangaat met de criminaliteit op straat. Super is bij vlagen extreem gewelddadig en hier en daar aan de zeer bizarre kant, maar tegelijkertijd is de film erg grappig en heerlijk onderkoeld. Veel dialogen zijn echt geniaal gevonden. Het script zit intelligent en onvoorspelbaar in elkaar en weet steeds de juiste snaar te raken, ondanks de belachelijkheid van het geheel. Visueel is de film ook vrij origineel, met een sobere, rauwe look die goed past bij de gebeurtenissen.

Onweerstaanbare ode aan het vroege werk van Spielberg, met name Close Encounters Of The Third Kind en E.T. The Extra-Terrestrial. De getroffen sfeer is heerlijk nostalgisch en de jonge akteurs zijn perfect gecast. Je wilt eigenlijk meer tijd met hen doorbrengen dan binnen de film mogelijk is, want vanaf het moment dat de buitenaardse bedreiging zich openbaart wordt de film meer standaard en voorspelbaar. Het samenvoegen van de twee plotlijnen (vriendengroepje die no budget zombiefilm maken en ontsnapte alien die hun stadje bedreigt) werkt ook niet helemaal naar behoren; vooral tegen het einde van de film verdrinken de personages nogal in het spektakel en verzandt het script in cliché's en sentiment. Gelukkig balanceert regisseur Abrams één en ander vakkundig genoeg om het geheel fris en meeslepend te houden.

Prima documentaire, fraai opgebouwd uit bijzonder archiefmateriaal en openhartig ingesproken door Alice Cooper zelf. De documentaire richt zich vooral op zijn tumultueuze beginjaren; precies de periode waar ik nog niet veel van wist. Veel ups en downs passeren de revue en veel bandleden en tijdgenoten komen aan het woord. Verfrissend dat er een keer geen pratende hoofden in beeld zijn. Dat heeft deze meeslepende en fascinerende documentaire ook helemaal niet nodig.

Mooie, vaak aangrijpende documentaire over leven en carrière van acteur Christopher Reeve. Natuurlijk ligt de focus vooral op het ongeluk waarbij hij verlamd is geraakt en de opmerkelijke dingen die hij daarna heeft gedaan, maar de documentaire belicht ook veel details van zijn leven die minder bekend zijn, zoals de innige vriendschap met voormalig kamergenoot Robin Williams. Heel veel drama passeert de revue, maar gelukkig valt er ook genoeg te lachen.

Rommelige, onsamenhangende reboot, bevolkt door oninteressante personages en voorzien van een inwisselbaar plot. Door het hoge tempo en de vloedgolf aan special effects wordt het nergens saai, maar na afloop vroeg ik me wel af waar ik nu eigenlijk naar heb zitten kijken. Tegenvaller van regisseur James Gunn, die inmiddels toch wel raad zou moeten weten met een dergelijk project.

Zeer onderhoudende documentaire over de markante selfmade manager Shep Gordon, die op zijn zachtst gezegd een nogal aparte carrière in Hollywood heeft weten op te bouwen. De sneltreinvaart en de overdaad aan informatie hebben wel een keerzijde; alle onderwerpen komen summier aan bod en nergens wordt diep op ingegaan. Gelukkig zijn de verhalen die Gordon vertelt vaak wel erg grappig, aangevuld door leuke interviews met een grote reeks bekenden.

Aangrijpend drama, prachtig gespeeld door Colin Firth en Stanley Tucci. Vooral Tucci is heel erg goed, als ooit flamboyante schrijver die zijn levenskracht langzaam ziet wegsijpelen door de opmars van dementie. De film kent een enigszins vrijblijvend begin dat tegen het saaie aanzit, maar wanneer de emoties loskomen pakt de film je beet en laat niet meer los. Mooi klein gehouden en overal overtuigend, met veel rake momenten. De fraaie shots van het continu voorbij trekkende engelse landschap dragen ook flink bij aan de beleving.

Uitstekende documentaire, knap opgebouwd uit archiefmateriaal, zonder gebruik van pratende hoofden. Regisseur Mat Whitecross richt zich wijselijk op de beginjaren van de band; de documentaire eindigt na de release van het tweede album van Oasis, toen de populariteit een hoogtepunt bereikte. Alles ups en downs komen aan bod, hilarisch toegelicht door beide broertjes Gallagher. Een eerlijk en levendig document, boordevol goede muziek, althans, als je van Oasis houdt natuurlijk.

Surrealistische, nachtmerrie-achtige film over een naamloze man (Nicolas Cage) die zijn gevoel van werkelijkheid langzaam voelt wegglippen wanneer hij, na vele jaren in de Verenigde Staten, terugkeer naar Australië om een huis te kopen in de buurt van het strand waar hij is opgegroeid. De langzaam escalerende sfeer is goed getroffen en Cage is op dreef, maar plot en thematiek zijn wat mij betreft niet sterk genoeg om de film de volle speelduur drijvende te houden. Op gegeven moment was ik er wel een beetje klaar mee en boeide het mysterie mij niet meer.

Belabberd zesde (!) deel uit de reeks; wat mij betreft verreweg het slechtste deel tot nu toe. Romero's neergaande lijn in kwaliteit gaat hier onverminderd voort. Diary Of The Dead was al niet veel soeps, maar die lag qua sfeer tenminste nog in de lijn van de eerdere delen en beschikte over sublieme make-up effecten. Dit western-achtig, amateuristisch gemonteerd en zeer statisch gefilmd werkje is lachwekkend slecht gespeeld en zelfs de make-up effecten overtuigen nergens. Eindeloze belachelijke dialogen en misplaatste pogingen tot humor doen dit deel zinken als de welbekende baksteen. Wat een tegenvaller.

Prachtige opnamen in deze uitstekende documentaire over het leven van een aantal dieren in de afrikaanse Okavango-delta. Niets dat we nog niet eerder hebben gezien in talloze vergelijkbare documentaires, maar alles is zo fraai in beeld gebracht dat het zinloos is weerstand te bieden. Dit is gewoon heel mooi gedaan. Aangename rustige verstelstem ook.

Fraaie documentaire van nederlandse bodem over de jaarlijkse migratie in de tanzaniaanse Serengeti-woestijn. Bevat een aantal zeer bijzondere momenten; vooral de scene waarin een leeuwin een dag liefdevol zorgt voor een pas geboren gnoe in plaats van deze botweg naar binnen te werken is adembenemend. Bevat oa camerawerk van Hugo Van Lawick, maar de regie is van de nederlandse Marjolein Duermeijer. Op de dvd hoef je gelukkig het saaie commentaar van Thom Hoffman niet aan te horen- je kunt fijn switchen naar een beter te pruimen engelse commentaarstem.

Ben Foster debuteerde als 19-jarig jochie in Liberty Heights van Barry Levinson; erg leuk hem nu als volwassene terug te zien in de nieuwste film van die regisseur. Foster is even indrukwekkend als altijd, ook al is de rol wat lastig, mede door het continu heen en weer springen in de tijd en een flinke dosis make-up. Ook is zijn personage lang niet altijd sympathiek. De flashbacks naar de gruwelen van Auschwitz, geschoten in stemmig zwart/wit, vormen het beste gedeelte van de film. De scenes na de oorlog zijn minder indrukwekkend en de plot richt zich dan niet altijd op even relevante zaken. De hele cast is evenwel prima en de film is, hoewel iets te lang, meeslepend en aangrijpend.

Door een niet nader toegelichte gebeurtenis trekken de oceanen zich plotseling terug en komt een gezin vast te zitten op de bodem van de zee. Een onweerstaanbaar idee dat wellicht meer tot zijn recht had gekomen als serie; de film is uiteindelijk vlees noch vis. De eerste helft is prima, met kunstig opgebouwde spanning en een aantal oprecht schokkende momenten, maar daarna komt de klad er helaas flink in. Visueel ziet alles er acceptabel uit, met degelijke special effects en slim gekozen locaties. Het akteerwerk kan er ook mee door. Maar richting het einde loopt de boel flink van de rails.

Prima thriller die naar het einde toe soms helaas wat ongeloofwaardig uitpakt. Sterkste troef is zonder twijfel de aanwezigheid van Ben Kingsley, die hier een fantastische rol heeft. De cameravoering is ook interessant, met veel gebruik van verschillende lenzen, types film etc. Goede montage, sfeervolle muziek en een degelijk verhaal tillen het geheel ver boven de middelmaat uit. Over hoofdrolspeler Eckhart valt te twisten, maar ik heb me niet aan hem (of zijn kin) gestoord.

Een rommeltje en een behoorlijk lange zit, deze ambitieuze maar uiteindelijk nogal malle remake van de gelijknamige Dario Argento-film uit 1977. Hier en daar wat effectieve bizarre scenes, maar de toon van de film is te onevenwichtig en er wordt amper moeite gedaan om er een sfeervol geheel van te maken. Daar is de boel gewoonweg te maf voor, met rare personages, malle accenten en een compleet van de pot gerukte bloederige finale, die niet misstaan zou hebben in het al even gestoorde Mandy van afgelopen jaar. Dakota Johnson maakt nog wel enige indruk in de hoofdrol en levert sterk spel, maar de cast om haar heen gaat hoofdzakelijk over de top.

De definitieve rock-documentaire. Sex, drugs, rock 'n roll- het zit er allemaal in. Oké, dat is een beetje flauw en niet helemaal eerlijk. Het inmiddels zeer succesvolle pretentieloze duo mag dan wat suf en burgerlijk zijn; de muziek spreekt hele volkstammen aan en beide sympathieke muzikanten zijn gewoonweg goed in wat ze doen. De documentaire is daarnaast best onderhoudend en laat mooi de definitieve doorbraak naar een groter publiek zien.

Naargeestige dystopische aktiethriller, spannend en inventief vorm gegeven. De plot blijft opzettelijk vaag, met een onduidelijke vijand en moeilijk te bevatten motieven, maar het is net voldoende om mee te leven met het groepje hoofdpersonen dat het ijs van een bevroren zee op worden gestuurd om een gevaarlijke missie uit te voeren. Noomi Rapace, voorzien van aseksueel kapsel, is hier op haar lelijkst, maar zoals we inmiddels van haar gewend zijn zet ze wel weer een prima rol neer.

Apart filmpje dit. Wellicht iets te abstract qua personages en dialogen en iets te gestileerd in beeld gebracht, maar de uitwerking van het verhaal mist zijn uitwerking in ieder geval niet. Haley Bennett is uitstekend in de moeilijke hoofdrol. Had van mij ook nog wel iets langer mogen duren. Nu lijkt de finale er een beetje met de haren bijgesleept en komen bepaalde plotlijntjes een beetje uit de lucht vallen. Niettemin de moeite waard, met een aantal gruwelijke (hoewel niet expliciet in beeld gebrachte) scenes. De kracht van suggestie, zullen we maar zeggen.

Mooi gemaakt en prachtig gespeeld sf-drama, over een ongeneeslijk zieke man (Mahershala Ali) die zich middels een DNA-experiment wil laten vervangen door een kloon, zonder medeweten van zijn vrouw en kind. De futuristische vormgeving is fraai gerealiseerd en het script heeft zinnige dingen te melden, daarbij flink geholpen door een unaniem sterke cast. De altijd goede Ali is hier voortreffelijk in de dubbele hoofdrol.