Meningen

Onweerstaanbare ode aan het vroege werk van Spielberg, met name Close Encounters Of The Third Kind en E.T. The Extra-Terrestrial. De getroffen sfeer is heerlijk nostalgisch en de jonge akteurs zijn perfect gecast. Je wilt eigenlijk meer tijd met hen doorbrengen dan binnen de film mogelijk is, want vanaf het moment dat de buitenaardse bedreiging zich openbaart wordt de film meer standaard en voorspelbaar. Het samenvoegen van de twee plotlijnen (vriendengroepje die no budget zombiefilm maken en ontsnapte alien die hun stadje bedreigt) werkt ook niet helemaal naar behoren; vooral tegen het einde van de film verdrinken de personages nogal in het spektakel en verzandt het script in cliché's en sentiment. Gelukkig balanceert regisseur Abrams één en ander vakkundig genoeg om het geheel fris en meeslepend te houden.

Prima documentaire, fraai opgebouwd uit bijzonder archiefmateriaal en openhartig ingesproken door Alice Cooper zelf. De documentaire richt zich vooral op zijn tumultueuze beginjaren; precies de periode waar ik nog niet veel van wist. Veel ups en downs passeren de revue en veel bandleden en tijdgenoten komen aan het woord. Verfrissend dat er een keer geen pratende hoofden in beeld zijn. Dat heeft deze meeslepende en fascinerende documentaire ook helemaal niet nodig.

Mooie, vaak aangrijpende documentaire over leven en carrière van acteur Christopher Reeve. Natuurlijk ligt de focus vooral op het ongeluk waarbij hij verlamd is geraakt en de opmerkelijke dingen die hij daarna heeft gedaan, maar de documentaire belicht ook veel details van zijn leven die minder bekend zijn, zoals de innige vriendschap met voormalig kamergenoot Robin Williams. Heel veel drama passeert de revue, maar gelukkig valt er ook genoeg te lachen.

Rommelige, onsamenhangende reboot, bevolkt door oninteressante personages en voorzien van een inwisselbaar plot. Door het hoge tempo en de vloedgolf aan special effects wordt het nergens saai, maar na afloop vroeg ik me wel af waar ik nu eigenlijk naar heb zitten kijken. Tegenvaller van regisseur James Gunn, die inmiddels toch wel raad zou moeten weten met een dergelijk project.

Zeer onderhoudende documentaire over de markante selfmade manager Shep Gordon, die op zijn zachtst gezegd een nogal aparte carrière in Hollywood heeft weten op te bouwen. De sneltreinvaart en de overdaad aan informatie hebben wel een keerzijde; alle onderwerpen komen summier aan bod en nergens wordt diep op ingegaan. Gelukkig zijn de verhalen die Gordon vertelt vaak wel erg grappig, aangevuld door leuke interviews met een grote reeks bekenden.

Aangrijpend drama, prachtig gespeeld door Colin Firth en Stanley Tucci. Vooral Tucci is heel erg goed, als ooit flamboyante schrijver die zijn levenskracht langzaam ziet wegsijpelen door de opmars van dementie. De film kent een enigszins vrijblijvend begin dat tegen het saaie aanzit, maar wanneer de emoties loskomen pakt de film je beet en laat niet meer los. Mooi klein gehouden en overal overtuigend, met veel rake momenten. De fraaie shots van het continu voorbij trekkende engelse landschap dragen ook flink bij aan de beleving.

Uitstekende documentaire, knap opgebouwd uit archiefmateriaal, zonder gebruik van pratende hoofden. Regisseur Mat Whitecross richt zich wijselijk op de beginjaren van de band; de documentaire eindigt na de release van het tweede album van Oasis, toen de populariteit een hoogtepunt bereikte. Alles ups en downs komen aan bod, hilarisch toegelicht door beide broertjes Gallagher. Een eerlijk en levendig document, boordevol goede muziek, althans, als je van Oasis houdt natuurlijk.

Surrealistische, nachtmerrie-achtige film over een naamloze man (Nicolas Cage) die zijn gevoel van werkelijkheid langzaam voelt wegglippen wanneer hij, na vele jaren in de Verenigde Staten, terugkeer naar Australië om een huis te kopen in de buurt van het strand waar hij is opgegroeid. De langzaam escalerende sfeer is goed getroffen en Cage is op dreef, maar plot en thematiek zijn wat mij betreft niet sterk genoeg om de film de volle speelduur drijvende te houden. Op gegeven moment was ik er wel een beetje klaar mee en boeide het mysterie mij niet meer.

Belabberd zesde (!) deel uit de reeks; wat mij betreft verreweg het slechtste deel tot nu toe. Romero's neergaande lijn in kwaliteit gaat hier onverminderd voort. Diary Of The Dead was al niet veel soeps, maar die lag qua sfeer tenminste nog in de lijn van de eerdere delen en beschikte over sublieme make-up effecten. Dit western-achtig, amateuristisch gemonteerd en zeer statisch gefilmd werkje is lachwekkend slecht gespeeld en zelfs de make-up effecten overtuigen nergens. Eindeloze belachelijke dialogen en misplaatste pogingen tot humor doen dit deel zinken als de welbekende baksteen. Wat een tegenvaller.

Prachtige opnamen in deze uitstekende documentaire over het leven van een aantal dieren in de afrikaanse Okavango-delta. Niets dat we nog niet eerder hebben gezien in talloze vergelijkbare documentaires, maar alles is zo fraai in beeld gebracht dat het zinloos is weerstand te bieden. Dit is gewoon heel mooi gedaan. Aangename rustige verstelstem ook.

Fraaie documentaire van nederlandse bodem over de jaarlijkse migratie in de tanzaniaanse Serengeti-woestijn. Bevat een aantal zeer bijzondere momenten; vooral de scene waarin een leeuwin een dag liefdevol zorgt voor een pas geboren gnoe in plaats van deze botweg naar binnen te werken is adembenemend. Bevat oa camerawerk van Hugo Van Lawick, maar de regie is van de nederlandse Marjolein Duermeijer. Op de dvd hoef je gelukkig het saaie commentaar van Thom Hoffman niet aan te horen- je kunt fijn switchen naar een beter te pruimen engelse commentaarstem.

Ben Foster debuteerde als 19-jarig jochie in Liberty Heights van Barry Levinson; erg leuk hem nu als volwassene terug te zien in de nieuwste film van die regisseur. Foster is even indrukwekkend als altijd, ook al is de rol wat lastig, mede door het continu heen en weer springen in de tijd en een flinke dosis make-up. Ook is zijn personage lang niet altijd sympathiek. De flashbacks naar de gruwelen van Auschwitz, geschoten in stemmig zwart/wit, vormen het beste gedeelte van de film. De scenes na de oorlog zijn minder indrukwekkend en de plot richt zich dan niet altijd op even relevante zaken. De hele cast is evenwel prima en de film is, hoewel iets te lang, meeslepend en aangrijpend.

Door een niet nader toegelichte gebeurtenis trekken de oceanen zich plotseling terug en komt een gezin vast te zitten op de bodem van de zee. Een onweerstaanbaar idee dat wellicht meer tot zijn recht had gekomen als serie; de film is uiteindelijk vlees noch vis. De eerste helft is prima, met kunstig opgebouwde spanning en een aantal oprecht schokkende momenten, maar daarna komt de klad er helaas flink in. Visueel ziet alles er acceptabel uit, met degelijke special effects en slim gekozen locaties. Het akteerwerk kan er ook mee door. Maar richting het einde loopt de boel flink van de rails.

Prima thriller die naar het einde toe soms helaas wat ongeloofwaardig uitpakt. Sterkste troef is zonder twijfel de aanwezigheid van Ben Kingsley, die hier een fantastische rol heeft. De cameravoering is ook interessant, met veel gebruik van verschillende lenzen, types film etc. Goede montage, sfeervolle muziek en een degelijk verhaal tillen het geheel ver boven de middelmaat uit. Over hoofdrolspeler Eckhart valt te twisten, maar ik heb me niet aan hem (of zijn kin) gestoord.

Een rommeltje en een behoorlijk lange zit, deze ambitieuze maar uiteindelijk nogal malle remake van de gelijknamige Dario Argento-film uit 1977. Hier en daar wat effectieve bizarre scenes, maar de toon van de film is te onevenwichtig en er wordt amper moeite gedaan om er een sfeervol geheel van te maken. Daar is de boel gewoonweg te maf voor, met rare personages, malle accenten en een compleet van de pot gerukte bloederige finale, die niet misstaan zou hebben in het al even gestoorde Mandy van afgelopen jaar. Dakota Johnson maakt nog wel enige indruk in de hoofdrol en levert sterk spel, maar de cast om haar heen gaat hoofdzakelijk over de top.

De definitieve rock-documentaire. Sex, drugs, rock 'n roll- het zit er allemaal in. Oké, dat is een beetje flauw en niet helemaal eerlijk. Het inmiddels zeer succesvolle pretentieloze duo mag dan wat suf en burgerlijk zijn; de muziek spreekt hele volkstammen aan en beide sympathieke muzikanten zijn gewoonweg goed in wat ze doen. De documentaire is daarnaast best onderhoudend en laat mooi de definitieve doorbraak naar een groter publiek zien.

Naargeestige dystopische aktiethriller, spannend en inventief vorm gegeven. De plot blijft opzettelijk vaag, met een onduidelijke vijand en moeilijk te bevatten motieven, maar het is net voldoende om mee te leven met het groepje hoofdpersonen dat het ijs van een bevroren zee op worden gestuurd om een gevaarlijke missie uit te voeren. Noomi Rapace, voorzien van aseksueel kapsel, is hier op haar lelijkst, maar zoals we inmiddels van haar gewend zijn zet ze wel weer een prima rol neer.

Apart filmpje dit. Wellicht iets te abstract qua personages en dialogen en iets te gestileerd in beeld gebracht, maar de uitwerking van het verhaal mist zijn uitwerking in ieder geval niet. Haley Bennett is uitstekend in de moeilijke hoofdrol. Had van mij ook nog wel iets langer mogen duren. Nu lijkt de finale er een beetje met de haren bijgesleept en komen bepaalde plotlijntjes een beetje uit de lucht vallen. Niettemin de moeite waard, met een aantal gruwelijke (hoewel niet expliciet in beeld gebrachte) scenes. De kracht van suggestie, zullen we maar zeggen.

Mooi gemaakt en prachtig gespeeld sf-drama, over een ongeneeslijk zieke man (Mahershala Ali) die zich middels een DNA-experiment wil laten vervangen door een kloon, zonder medeweten van zijn vrouw en kind. De futuristische vormgeving is fraai gerealiseerd en het script heeft zinnige dingen te melden, daarbij flink geholpen door een unaniem sterke cast. De altijd goede Ali is hier voortreffelijk in de dubbele hoofdrol.

Redelijke aktiefilm van regisseur Nick Love, die langzaam maar zeker steeds wat betere films gaat maken. Vooral qua camerawerk, montage en soundtrack zit de film ditmaal vakkundig in elkaar. Inhoudelijk is het allemaal weinig verrassend, maar de plot, over een eliteteam van agenten dat jaagt op bankovervallers is acceptabel genoeg. Ray Winstone is overtuigend in de norse en bijzonder botte hoofdrol; helaas zijn sommige andere rollen minder geslaagd. Zo is beginnend akteur Ben Drew (ook bekend als hiphop artiest Plan B en inmiddels zelf een verdienstelijk regisseur) duidelijk nog niet klaar voor een dergelijke rol als sidekick. Hij kijkt stoer, maar verder is zijn akteerwerk niet toereikend.

Maffe surrealistische trip langs de oostkust van de Verenigde Staten, waarbij laatstejaarsstudente Lillian (Talia Ryder) onwillekeurig een spoor van vernieling achter zich laat. De mooie Ryder, die wel wat doet denken aan een jonge Rose Byrne, is uitstekend in de verleidelijke hoofdrol en de film is onderhoudend, alhoewel rommelig qua cameravoering en montage. De bij vlagen bizarre gebeurtenissen en personages houden de boel gelukkig levendig en interessant.

Spannend klein filmpje, over een jonge vrouw (Kiersey Clemons), die na schipbreuk te hebben geleden aanspoelt op een tropisch eiland. Al snel ontdekt ze dat ze niet alleen is. De opbouw is sterker dan de uiteindelijke climax, met name omdat de make up- en visuele effecten uiteindelijk wat tegenvallen, maar de film heeft zeker zijn momenten. De leuke rol van Clemons, het vakkundige camerawerk en een handjevol creepy momenten houden de spanning er goed in. Fijne electronische score ook.

Geen makkelijke kost, deze film over een depressieve lerares engels op een middelbare school die in een neerwaartse spiraal terechtkomt na een traumatische gebeurtenis, maar wel intens en bij vlagen fascinerend. Azura Skye is in ieder geval compleet overtuigend in de moeilijke hoofdrol. Het tempo ligt laag en er zijn hier en daar wat overbodige scenes, maar gaandeweg pakt de film je bij de strot om je mee te slepen naar het passend naargeestige einde.

Licht surrealistische, intrigerende film over een mysterieuze man van middelbare leeftijd (Burt Lancaster) die begint aan een reis door een buitenwijk, van zwembad naar zwembad, naar zijn eigen huis. Onderweg heeft hij een grote reeks ontmoetingen met mensen uit zijn verleden. Lancaster is geweldig in de de hoofdrol en de film heeft een hele aparte, melancholische sfeer, knap in beeld gebracht. Het inventieve, sporadisch experimentele camerawerk en de vervreemdende montage zijn ook top. Kunstig ook hoe de gebeurtenissen langzaam maar zeker escaleren. Naar het einde toe kun je zelfs haast spreken van een horrorfilm.

Meeslepend, waargebeurd verhaal over de zussen Yusra en Sarah Mardini, die in 2015 hun geboorteland Syrië tijdens de burgeroorlog ontvluchtten. Zeer goed gespeeld door de zussen Nathalie en Manal Issa en bijzonder overtuigend in beeld gebracht. Veel aandacht gaat terecht uit naar de barre tocht die de zussen moesten ondernemen om uiteindelijk Duitsland te bereiken. Dit gedeelte vormt absoluut het hoogtepunt van de film en is vaak ijzingwekkend spannend. Maar ook de delen voor en na de reis zijn eersteklas. Mooi verhaal, mooie film.

Prima aktiethriller met een spannend, sporadisch verrassend verhaal. Het politiek beladen gegeven wordt interessant uitgewerkt en de emotionele lading van het geheel doet de film ver uitstijgen boven de middelmaat. Qua camerawerk en montage soms iets te chaotisch, waardoor de aktiescenes hier en daar wat moeilijk te volgen zijn. Niettemin fraai in beeld gebracht en sterk geacteerd.

Bizar filmpje met een gewaagd uitgangspunt, dat helaas niet altijd even boeiend uitpakt. De film wordt gered door de sterke rollen van Paul Dano en Daniel Radcliffe. Die laatste blijkt behoorlijk talent te hebben voor fysieke comedy, overigens. De film begint surrealistisch en blijft dat eigenlijk ook wel, maar gaandeweg raakt de rek er toch wel een beetje uit. Het einde is ook niet bepaald indrukwekkend.

Inktzwarte humor in deze satire over een door zichzelf geobsedeerde jonge vrouw (Kristine Kujath Thorp), die zichzelf in een schreeuw om aandacht verminkt door een grote dosis gevaarlijke pillen in te nemen. Goed gespeeld en strak geregisseerd door regisseur Kristoffer Borgli, met heel wat komische scenes en/ of momenten van plaatsvervangende schaamte. Vooral de voortdurende onuitgesproken strijd tussen Thorp en haar al even egocentrische vriend (Eirik Sæther) is hilarisch. Hier en daar is het allemaal een beetje teveel van het goede, maar overwegend is dit een scherp geobserveerde en vooral onderkoeld grappige film.

Onderhoudende maar inderdaad niet bijster diepgravende docu over een interessante (en nog steeds mooie) vrouw. Genoeg interessant archiefmateriaal en in de interviews ontpopt Kristel zich als een sterk maar toch ontwapenend persoon. Ik heb haar karakter, een mengeling van arrogantie, melancholie, eenzaamheid en cynisme, altijd wel kunnen waarderen.

Leuk om te zien dat regisseurs Justin Benson en Aaron Moorhead per film steeds meer de beschikking krijgen over een groter budget en professionele akteurs, al gaat dat hier wel een beetje ten koste van de ideeën en de creativiteit. De film begint heerlijk mysterieus en freaky, maar gaandeweg worden plot en personages steeds meer voorspelbaar en standaard uitgewerkt. Jammer, want de film beschikt visueel over veel fraaie surrealistische momenten en vooral Anthony Mackie is hier erg goed. De soundtrack is overigens sporadisch iets te nadrukkelijk aanwezig, vooral in het begin van de film.

Bizarre, dromerige film die op knappe wijze surrealisme koppelt aan existentiëel drama. De film begint realistisch en neemt vervolgens langzaam een andere vorm aan, die zich met niets te vergelijken laat. Trekjes van eerdere Kaufman-scripts komen ook hier terug, maar de film is oprecht en origineel. Ik wil hem wel graag nog een keer kijken, want ik ging op gegeven moment zo mee in de dromerige sfeer dat ik bijna gehypnotiseerd werd door de beelden, de dialogen en de muziek. Een unieke kijkervaring, dat zeer zeker.