Meningen

Solide 'waargebeurde' thriller, goed gemaakt en met genoeg spanning en drama om de volle lengte te blijven boeien. De muziek is hier en daar te dik aangezet en het akteerwerk neigt sporadisch naar melodrama, maar gelukkig is de film intens en aangrijpend genoeg om dit te boven te komen.

Prima Netflix-original, deze (anti-)oorlogsfilm die de volledige speelduur de juiste snaar weet te raken. Geen moraallesjes dus en geen zoetsappig gedoe. Nicholas Hoult is uitstekend in de hoofdrol en de film ziet er tot in de puntjes verzorgd uit, inclusief een aantal overtuigend in beeld gebrachte aktiescenes. Kan zich meten met een genregenoot als Jarhead.

Jammer van het nogal ongeloofwaardige verhaalsverloop, want verder is deze thriller best spannend en onderhoudend. Magimel is uitstekend in de hoofdrol; door zijn goed uitgebalanceerde spel behoudt je als kijker sympathie voor zijn personage en haak je niet af bij sommige nogal geforceerd aandoende plotwendingen. Apart overigens om hier een poster te zien die een cruciaal moment van de film prijsgeeft...

Dromerige, soms licht surrealistische film over een twee zoekende mensen, een man en een vrouw, in het dorpje Fengjie, gelegen aan de Yang-Tse rivier. Door de komst van een grote stuwdam zal het dorpje spoedig worden opgeslokt door het water. Het akteerwerk is vaak op het amateuristische af, maar de visuele kracht van de film is dermate groot dat ik toch gefascineerd bleef kijken. De beelden van de gedwongen volksverhuizing en het slopen van hele steden zijn prachtig en tegelijkertijd afschrikwekkend.

Te drukke, behoorlijk overdreven misdaadfilm, voorzien van veel misplaatste humor. Na een behoorlijk slecht eerste half uur heeft de film zo zijn momenten (met hier en daar mooi camerawerk), maar het geheel weet uiteindelijk niet voldoende indruk te maken. Daar zijn de personages te hysterisch en de plot te doorsnee voor.

Maf, door Ari Aster geproduceerd kijkje in het leven van een familie Sasquatch, mogelijk de laatste van hun soort. Door het volledig ontbreken van dialogen en plot is het een taaie zit geworden, al heeft de film zo zijn momenten en is visueel alles netjes verzorgd. De documentaire-achtige aanpak werkt ook naar behoren. Uiteindelijk is het allemaal net iets te karig en flauw om indruk te maken, maar origineel is het in ieder geval wel.

Enige voorkennis is wel vereist, maar dan heb je ook wel wat. Deze losjes in elkaar gezette, ogenschijnlijk grotendeels geïmproviseerde registratie van de hectische laatste paar uur voor het lanceren van de eerste aflevering van het legendarische Saturday Night Live op 11 oktober 1975 is vaak erg grappig en heerlijk meeslepend, met een eersteklas cast en precies de juiste sfeertekening.

Herzien, na heel wat jaartjes... Nog steeds een leuke film, gedateerd op de juiste manier, vooral de moeite waard natuurlijk door de geniale soundtrack en een aantal sublieme discotheekscenes. Vooral de lange solo-dansscene van Travolta is geweldig. Van het destijds schokkende taalgebruik ligt nu niemand meer wakker, de supporting cast is nogal wisselend van kwaliteit, het verhaaltje is dun en het einde aan de abrupte kant, maar om het charisma van John Travolta kan niemand heen.

Helaas kon ik hier niet zoveel mee. Het lugubere onderwerp is en blijft natuurlijk fascinerend, maar de uitwerking van het bijzonder karige verhaaltje is erg afstandelijk en omslachtig, waardoor het knap lastig is de aandacht bij de gebeurtenissen te houden. Het begin is aangrijpend door de kille visuele aanpak, maar al snel neemt de impact van het geheel af. Voornaamste pluspunt is het verstikkende camerawerk, dat zo dicht op de hoofdpersoon zit dat er een soort tunnelvisie ontstaat, wat reeds na een paar minuten claustrofobische vormen aanneemt.

Traag en er gebeurt niet zo veel, maar wat een fraaie naargeestige locaties en wat een intense, dreigende sfeer. Het script blijft wat aan de raadselachtige kant, maar het plot is in ieder geval wel origineel en de personages worden overtuigend neergezet. Prachtig camerawerk en indringende muziek. Visueel is deze film echt een lust voor het oog, met surrealistische, haast hypnotiserende beelden. Vooral de laatste paar minuten zijn huiveringwekkend mooi.

Overdreven vuilgebekte en expliciete animatiefilm, met een nog niet eens zo heel erg slecht verhaaltje en een meer dan redelijke stemmencast. Het is jammer dat de voortdurende politiek incorrecte grappen en grollen de aandacht in negatieve zin opeisen. Daar is de nieuwigheid namelijk snel vanaf. Een aantal slim bedachte en visueel aardig uitgevoerde momenten zorgen hier en daar voor een glimlach, maar ik kon uiteindelijk niet zoveel met de film.

Amper boeiend misdaaddrama, bevolkt door oninteressante personages. Slechts Benicio Del Toro, als een wel heel foute crimineel, maakt enige indruk. Aanvankelijk lijkt het nog wel iets te kunnen worden met de film, maar net wanneer je denkt te maken te hebben met een Scarface-achtig plot gaat het verhaal een hele suffe kant op. Het wordt dan al snel ongeloofwaardig, met als toppunt de belachelijke rol van Salma Hayek als leidster van een drugscartel. De toon van de film is ook erg onevenwichtig. Er wordt nerveus heen en weer geschakeld tussen melodrama en extreem gewelddadig gangsterepos, maar vrijwel nergens weet de film doel te treffen. Een paar behoorlijk zieke executiescenes blijven op de netvlies gebrand, maar afgezien daarvan heeft regisseur Oliver Stone weinig interessants te melden. Zijn zoveelste misser op rij, veel te lang ook nog.

Prachtig gespeeld en gefotografeerd drama, emotioneel raak en vol zwarte humor. Linney en Hoffman zijn fantastisch in de hoofdrollen en het script kent geen zwakke momenten. Geen vals sentiment maar rauwe menselijke gevoelens, pijnlijk maar niet zonder hoop. Een dergelijke film loopt altijd het risico vast te lopen in een deprimerende wrange sfeer, maar hier worden de valkuilen van het genre vakkundig vermeden. Mooie muziek ook.

Aangenaam genoeg, deze ontmoeting tussen Walt Disney (Tom Hanks) en schrijfster P.L. Travers (Emma Thompson), waarbij Disney alle mogelijke moeite doet om de verfilming van haar levenswerk, Mary Poppins, van de grond te krijgen. Rustig verteld, met een uitgebreid gebruik van flashbacks, een structuur die prima werkt en uiteindelijk de nodige inzage geeft in het leven van Travers. Subtiel aangrijpend en regelmatig erg grappig, met geweldig spel van Hanks en vooral Thompson.

Indrukwekkende oorlogsfilm, briljant geregisseerd en magistraal in beeld gebracht. Het begin van de film, de landing in Normandië, blijft qua impact op eenzame hoogte staan, maar de finale is ook van zeldzame klasse. Het verhaal van de film is verder wel oké maar niet heel bijzonder. De geweldige cast, waarin je bij iedere herziening steeds meer inmiddels bekende akteurs gaat herkennen, maakt er gelukkig iets moois van.

Last but not least! Solide laatste (?) deel, propvol gruwelijkheden en bizarre plotwendingen, zoals we inmiddels wel gewend zijn. Natuurlijk, niet alles is even logisch en het is soms wel heel erg zoeken hoe alle puzzelstukjes na al die delen nog in elkaar moeten vallen, maar ik heb me toch weer prima vermaakt. Bloody, nasty fun. Niets meer, zeker niets minder. Mocht dit het laatste deel blijken te zijn, is het een waardige hekkensluiter.

Herzien na een jaar of vijf, viel me niet tegen. Stukken minder dan de eerste Saw, dat wel. Minder intens, minder spannend en qua plot minder effectief. Niettemin een vernuftig script, dat vooral tegen het einde goed in elkaar zit. Hier en daar iets te druk gemonteerd. Grappige opmerking van Jigsaw in één van de laatste minuten, wanneer hij richtingaanwijzingen geeft: "last house on the left". Viel me nu pas op.

Verrassend sterke comeback van de gruwelijke filmreeks, voorzien van een vernuftig plot dat zich tussen deel 1 en deel 2 afspeelt. De focus ligt hier volledig op een zieke en wanhopige John Kramer (Tobin Bell), een slimme zet die overwegend goed uitpakt. De film neemt aanvankelijk rustig de tijd, met weinig schokkende gebeurtenissen, tot ongeveer halverwege, wanneer de boel volledig los gaat. Dan komen fans van de serie volledig aan hun trekken. Jammer dat regisseur Kevin Greutert het niveau niet weet vast te houden tot het einde. In de finale zakt de film een beetje in en wordt niet alles bevredigend afgerond. Jammer, want tot die tijd is dit één van de betere delen.

Rommelige, onsamenhangende oorlogsfilm die na een redelijk begin snel vastloopt in onwaarschijnlijke en langdradige situaties. Met Robert Mitchum en Peter Falk heeft de film klinkende namen in de cast, maar beiden slagen er niet in de aandacht naar zich toe te trekken. Daar is het allemaal te vlak en flauw voor. Geproduceerd door, hoe kan het ook anders, Dino de Laurentiis.

Aangenaam onvoorspelbare roadmovie, oneindig geholpen door de twee hoofdrolspelers, hier beiden subliem. Het script zit iets te losjes in elkaar en niet alle scenes werken even goed, maar overwegend is dit een onderhoudende, vaak onderkoeld grappige film die tegen het einde wint aan dramatische stootkracht. Voornaamste reden om te kijken blijft natuurlijk de aanwezigheid van Hackman en Pacino, die hier zeer natuurlijk overkomen; hun maffe dialogen lijken vaak geïmproviseerd te zijn.

Ken je klassiekers, dus deze moest gewoonweg een keer gezien worden natuurlijk. Een verrassend vlotte en onderhoudende gangsterfilm, vol sterke dialogen, geweld en flink wat humor. Bij de release in 1932 moet dit toch wel een hele beleving zijn geweest. Paul Muni is geweldig in de hoofdrol. Leuk om te zien hoeveel plotelementen en details uit deze film terugkomen in de remake van Brian De Palma.

Vermakelijk horror-werkje, geproduceerd door Guillermo Del Toro, dat op slimme wijze een aantal losse enge verhaaltjes weet te combineren tot een spannend geheel. Iets teveel gericht op een wat jonger publiek zodat echte narigheid ontbreekt, maar de vlotte regie van regisseur Andre Øvredal (die eerder indruk maakte met Trolljegeren en The Autopsy Of Jane Doe) maakt veel goed. Daarnaast is de plot best inventief en fris, met een aantal oprecht griezelige momenten.

Prima documentaire over formule 1-legende en 7-voudig wereldkampioen Michael Schumacher. Niet zo goed als de vergelijkbare documentaire over Ayrton Senna, wellicht omdat die een meer unieke visuele aanpak had, maar evenwel boeiend en vaak aangrijpend. Het indrukwekkende archiefmateriaal is de voornaamste reden om te kijken, met oa mooie beelden uit Schumacher's vroege carrière op de kartbaan, maar ook de interviews met collega's, concurrenten, vrienden en familie zijn de moeite waard. Het einde is natuurlijk vreselijk, wanneer zijn vrouw verteld over het huidige comatose bestaan van de beste man. Dan moeten we maar genoegen nemen met het idee dat Schumacher alles uit het leven heeft gehaald wat er te halen viel.

Iets te breed opgezette documentaire over het gebruik van muziek in film, met een niet aflatende parade van bekende componisten en regisseurs, maar wel erg leuk en onderhoudend in elkaar gezet. Nadeel van de overdaad aan bekende gezichten is voornamelijk dat de informatie op de tweede plaats komt en er weinig tijd besteed kan worden aan specifieke films. De enthousiaste aanpak van de documentaire en de leuke verhalen van alle betrokkenen zorgen tegelijkertijd wel voor een bijzonder aangename kijk- en luisterervaring.

Leuk vormgegeven en inventief gemonteerd, maar dit kan niet verhullen dat het verhaaltje wel erg dun is. De film is ook te lang en qua vertelstructuur valt het script te veel in herhaling. De hoofdrolspelers doen hun best maar de personages zijn vlak en weinig boeiend. Regisseur Wright haalt alles uit de kast om de kijker te vermaken, maar behalve tomeloze energie en hier en daar een geslaagde komische scene werkt zijn film niet naar behoren. Beste stukje wordt gevormd door de eerste seconden van de film, waarin het Universal-logo geniaal wordt uitgebeeld door crappy game-graphics, compleet met brak klinkende Universal-tune. Zo leuk wordt het daarna niet meer.

Onderhoudende, vlot gemaakte horrorkomedie, waarin drie vrienden te maken krijgen met het einde van de wereld en een bijbehorende zombieplaag. De drie sympathieke hoofdrolspelers zijn goed gecast en de plot zorgt regelmatig voor grappige (en spannende) momenten. Gelukkig wordt de boel niet al te flauw. De bloederige special effects zijn tevens dik in orde. Tegen het einde is de rek er wel een beetje uit en verzandt één en ander in rommelige en vooral voorspelbare toestanden, maar tot die tijd is dit een leuke aanwinst binnen het inmiddels overvolle en uitgekauwde (hahaha) genre.

Het meta-gelul is weer niet van de lucht (wat is in vredesnaam een 'requel'?), maar feitelijk is dit gewoon deel 5 in de reeks, niets meer en niets minder. Met het wegvallen van Wes Craven als regisseur is er weinig gesleuteld aan de formule en ook op visueel vlak borduurt de film veilig door op de eerdere films. Het is allemaal aangenaam en spannend genoeg en het weerzien met een aantal vertrouwde gezichten is leuk, maar echt verrassend wordt het nergens en de meeste nieuwe personages maken weinig tot geen indruk. De enige echte Ghostface is in ieder geval Courteney Cox. Damn, die ziet er echt eng uit tegenwoordig.

Vermakelijk maar bij vlagen wat futloos en ongeïnspireerd vierde deel, dat helaas weinig tot niets toevoegt aan de eerdere delen. Het is leuk om de originele castleden terug te zien en ook de nieuwe personages kunnen ermee door, maar de verrassing is er inmiddels flink af en er zijn gewoonweg te weinig nieuwe elementen om dit deel te kunnen verantwoorden. Vlot gemaakt entertainment, maar hier mag het wel bij blijven. Alhoewel, met de titel 5cream kan de marketingmachine natuurlijk wel weer aan de slag.

Het verplaatsen van plot en personages naar New York is een slim idee, maar afgezien daarvan heeft dit zesde deel in de franchise helaas weinig nieuws te bieden. Integendeel; het vergezochte script zit vol met oubollige dialogen en de spannende momenten zijn op één hand te tellen. Met name de climax stelt behoorlijk teleur. Vlot geregisseerd en Melissa Barrera en vooral Jenna Ortega zijn nog steeds leuk in de hoofdrollen, maar de rek is er duidelijk uit. Ook ditmaal is de strakgetrokken duckface van Courteney Cox overigens het engste element van de film. Daar kan ghostface simpelweg niet tegenop.

Fans van het subgenre 'Alien maar dan onderwater' zitten goed de laatste tijd. Eerst was daar het prima Underwater (duh) en nu hebben we deze aardige ierse variant. De makers hebben duidelijk niet de beschikking gehad over een groot budget maar weten slim om te gaan met de beperkingen. De prima cast helpt ook flink. Spannend en intrigerend, vooral halverwege; daarna is de rek er een beetje uit en kabbelt de film door naar een niet geheel bevredigend einde. Maar goed, als fan van het subgenre ben ik er in ieder geval best content mee.