menu

Saturday Night Fever (1977)

mijn stem
3,03 (833)
833 stemmen

Verenigde Staten
Drama / Muziek
118 minuten

geregisseerd door John Badham
met John Travolta, Karen Lynn Gorney en Joseph Cali

Tony is een ongeschoolde tiener uit Brooklyn. Het hoogtepunt van elke week is zijn bezoek aan de disco, waar hij de koning van de dansvloer is. Tony ontmoet Stephanie daar, en ze besluiten om samen te gaan dansen in een wedstrijd. Ze weet Tony's pogingen om haar te verleiden te weerstaan, aangezien ze grotere plannen heeft: verhuizen naar Manhattan. Langzaam raakt Tony ook gedesillusioneerd met zijn leven, en hij en Stephanie besluiten elkaar te helpen om een nieuwe start te maken.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=lX2FffaLdks

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van Vinokourov
2,5
Leuk tijdsbeeld van de jaren '70, maar ook een heel versleten tijdsbeeld. Die disco-muziek klinkt nergens meer naar en sowieso heb ik niets met de Bee Gees. Komt daarbij dat het verhaal en John Travolta nogal zijn en ik heb enige moeite met de houding van John Travolta en zijn matties tegenover vrouwen en homo's.

avatar van Theunissen
2,5
Deze film kwam uit op het hoogtepunt van het vreselijke Discotijdperk in de jaren 70 en kreeg nog een extra boost vanwege de soundtrack van de Bee Gees. Het verhaal stelt opzicht niet zoveel voor, maar de uitvoering en dan met name de rol van John Travolta was best aardig. Deze Dans / Muziek (met hier en daar wat Drama) kon me in ieder geval beter bevallen dan de "Grease (1978)" zooi welke een jaar later uitkwam. Maar een voldoende geven gaat me ook te ver.

avatar van rcuppen79
4,0
Saturday Night Fever is een dansfilm die eind jaren ’70 een ware revival veroorzaakte van de disco, mede dankzij de sublieme soundtrack. Een dansfilm is tegenwoordig weinig verassend meer. Een mager plotje wordt gebruikt als kapstok voor de vele dansscènes en de film wordt meestal ondersteund door een soundtrack die beter is dan de film zelf. Saturday Night Fever was echter gedurende zijn tijd wel origineel en onderscheidt zich van de vele dansfilms door een goed doordacht plot met uitstekend acteerwerk van met name de jonge John Travolta, die hiervoor een Oscarnominatie in de wacht sleepte. Dankzij deze film en de film Grease uit 1978 werd Travolta een wereldster.

De film weet de perfecte sfeer te creëren van het disco-tijdperk eind jaren ’70. De fantastische fotografie van Ralf B. Bode, de flitsende montage van David Rawlins en de prachtige choreografie van Lester Wilson maken van Saturday Night Fever één van de beste dansfilms ooit gemaakt. De film bracht wereldwijd 237 miljoen dollar in het laatje, waardoor het destijds één van de meest succesvolle films ooit was. Maar dat was nog niets vergeleken met het succes van de soundtrack, die destijds alle records verbrak en uitgroeide tot het bestverkochte album ooit (een record wat later weer werd verbroken door Michael Jackson’s album “Thriller”). Tot op heden zijn er zo’n 40 miljoen exemplaren verkocht van de soundtrack, waardoor het na die van The Bodyguard en Dirty Dancing de best verkochte soundtrack ooit is. Verantwoordelijk voor dit succes is het Britse trio de BeeGees, die het gros van de liedjes op de soundtrack voor hun rekening namen. Nummers als “Stayin’ Alive”, “Night Fever”, “How Deep Is Your Love” en “You Should Be Dancing” werden allen grote hits. Nog meer als de film, is de soundtrack een geheide klassieker. Maar je doet de film tekort als je zegt dat de muziek beter is, want Saturday Night Fever heeft veel meer te bieden als alleen muziek.

De rauwe sfeer en de gelikte regie van John Badham alsmede een voortreffelijke hoofdrol van Travolta maken van Saturday Night Fever de ultieme dansfilm. De film kreeg in 1983 een teleurstellend vervolg met Staying Alive, welke werd geregisseerd door Sylvester Stallone. Daarnaast maakte de film eind jaren ’90 een succesvolle overstap naar het theater, waar het tot op de dag van vandaag nog volle zalen weet te trekken.

Dick2008
Nou, het is Saturday night, dus dansschoenen aan en we kunnen er weer tegenaan.
Erg goede film, vond ik vorige keer ook al, maar de keren daarvoor niet. Dus die berichten kloppen niet helemaal meer. Maar goed, het blijven toch maar momentopnamen die berichten.
De muziek van o.a The Bee Gees blijft goed. Ja die dansscènes waren ook nu weer niet al te interessant. En het is gek dat Tony, eigenlijk al een leuke vriendin heeft en dan toch voor een andere vrouw gaat. Doet die in de vervolgfilm Staying alive, ook al. Die gedeelten zijn ook niet zo heel erg interessant, en halen de rek uit de film. Maar Travolta zelf blijft erg goed en overtuigend. En niet alleen in deze film, dus ja dit zal ook wel een rol spelen.
Ik heb dit keer weer meer op de sociale toestanden gelet, Tony op het werk, en thuis, en met zijn broer en zijn vrienden.... Maatschappelijk en het tijdsbeeld van toen, zijn boeiend om te zien, en heb me daar erg mee vermaakt. De gedeelten met die brug blijven ook erg goed, spannend zelfs. Mooi gefilmd als geheel ook. Verder heb ik er niet heel intens naar gekeken, maar dus gewoon relaxt. Heel veel stelt het verder ook niet voor.
The making of ... die ook op de dvd staat is ook de moeite waard. Zo evenvoudig was het opnemen dus niet. De film was een enorm succes. Ik ga hem gauw weer bekijken, hij wordt steeds beter merk ik, waarschijnlijk ook omdat hij steeds ouder wordt, terwijl hij op bepaalde momenten toch heel actueel blijft. Dit is toch alweer de vijfde/zesde keer dat ik hem nu heb gezien. Ook weer zo'n film die ik per sé op dvd moest hebben. Opeens hebben ze een gevoelige snaar geraakt. Was met The sound of music ook al. 5.0

avatar van des1
5,0
Ach ja, ik ben toch aan het schrijven over films, kan deze (zo uit het bolletje) er nog wel bij. Voor velen misschien vooral een dansfilm, komt er toch veel meer bij te kijken m.i. dan hangout in the local disco. Het was ook Gene Siskel's favoriete film (van Siskel & Ebert - de bekende, kritische filmrecensenten uit de VS). Teenage angst, onzekerheid over de eigen toekomst, overleven in resp. ontsnappen uit een getto-achtig milieu, waar de Greasers (Italianen), de Hispanics en Blacks met hun gangs ieder hun plek in de pikorde hebben. Travolta's eerste grote rol, en wat mij betreft had ie er meteen een Oscar voor moeten krijgen. Rare dissonant vormt zijn tegenspeelster. Niet alleen het soort vrouw waar bijna geen enkele vent voor zou vallen, maar (let er maar op) 'gezegend' met een vreselijk stemgeluid, met name als ze een tandje bijzet om haar beklag te doen. Kan het ontzag voor zoveel 'content' en goeie rollen in de film bij mij niet wegnemen. Eén van de beste films ooit gemaakt. Glansrol voor de muziek van de BeeGees, op gevaar af nostalgisch te worden. Wel wat tijdgebonden; kan me voorstellen dat jongeren (die al niet voorop lopen met zich iets kunnen inbeelden) er niets of minder mee hebben. Ga dan maar fijn weer wat videogames spelen.

Thereisnospoon
Begin and Return of John Travolta.
Werd een teenage hero in the seventies: met Saturday Night Fever en Greese.
Een tijd niets, en dan Pulp Fiction, recovery door Quintin Tarantino.
Het blijft een bijzondere shift: Pulp Fiction en John Travolta.
Jaren later kan je er nog steeds met plezier naar terugkijken.

avatar van gauke
4,0
Deze ode aan het discotijdperk, die de grote doorbraak van de toen 23-jarige John Travolta zou zijn, heb ik opnieuw gezien en hij was eigenlijk beter dan in mijn herinnering. Het verhaal over gefrustreerde jongeren uit de arbeidersklasse anno jaren zeventig en de geldende tirannie van familie en vrienden, zat bomvol racistische, vrouwonvriendelijke en homofobe elementen (maar het leven was zo in die tijd). De soundtrack was wellicht nog populairder dan de film: geweldige discomuziek van vooral de BeeGees. John Travolta, zacht en scherp tegelijk, wist hoe hij moest dansen (hij in het witte kostuum is inmiddels cult; voor deze productie was hij negen maanden op dansles geweest en hij nam de geografie van enkele dansnummers op zich).

Thereisnospoon
Gauke:
'Deze ode aan het discotijdperk, die de grote doorbraak van de toen 23-jarige John Travolta zou zijn, heb ik opnieuw gezien en hij was eigenlijk beter dan in mijn herinnering'.
Best wel mee eens, Saturday Night Fever heeft net iets meer diepgang dan Grease.
Beide films hebben overigens wél een enorme impact gehad op de tijdsgeest.
Opvallend vind ik nog steeds de recovery van Travolta, na lang buiten beeld is hij er ineens weer in Pulp Fiction in 1994. Daarna werd het weer steeds minder.

avatar van Daenelia
4,0
Toen ik zes of zo was wilde ik deze film zien. Mijn vader nam me toen mee naar Grease, want dat is natuurlijk een veel geschiktere film voor een zes-jarige

Toen wilde ik de soundtrack van de film. Maar mijn tante begreep dat niet en kocht een LP van John Travolta. Die ik eigenlijk helemaal geen leuke zanger vind, ook niet in Grease.

Kon ik deze film eindelijk op TV zien, videoband klaar, BBC zonder ondertitels: is het een gekuiste versie!

Dus ik heb wel iets met deze film. Het is niet zozeer de muziek, maar de bravoure van een 19 jarige, en de oneindige kloof die er lijkt te zijn tussen hem en de 'oudere' Stephanie. Het vrienden groepje, de thuissituatie met de broer en de moeder. Het is een coming of age film, en ik denk dat ik dat leuk vind.

(De oudere Stephanie is wel 2 jaar ouder, hoor! Wat een leeftijdsverschil! Not.)

avatar van J. Clouseau
3,0
De soundtrack kende ik al jaren van buiten, de film had ik nog nooit gezien. Tot gisteren dus. Saturday Night Fever probeert een soort sociaal drama te zijn: tijdens de week is het één en al kommer en kwel wat Tony, telg van arme Italo-Amerikanen in New York, meemaakt, maar op zaterdagavond gaat het dak eraf. De scènes in de disco zijn wervelend en spetterend in beeld gebracht, op het ritme van de opzwepende muziek. Het voelt alsof je zelf aanwezig bent. Het drama-gedeelte tijdens de week, echter, komt amper uit de verf (pun not intended). Tony's gezin is een karikatuur van een gehavend working class-gezin: nergens krijg je het gevoel dat ze écht moeten knokken om het hoofd boven water te houden. Daardoor valt het contrast tussen het harde leven en het feest wel heel licht uit. Je gaat ook minder medeleven voelen met de personages, dus komt het afraffelen van de dramatische zijplotjes op het einde wat vervelend over. Met wat minder clichés in het scenario had dit dus een sterke tragedie kunnen worden, nu is het gewoon een genot om Travolta alles te zien geven op You Should Be Dancing.

avatar van jipt
3,5
Toch een wat zwaardere film dan verwacht, met onderliggende thematiek over religie, seks en abortus, geweld, klassenverschil en dromen die in duigen vallen. Travolta is erg goed en de discoscènes zijn geweldig.

Verdient de titel 'klassieker' met verve. 3,5*

avatar van DVD-T
4,0
Ik had niet gedacht dat dit nog zo leuk en toch best goed zou zijn.

Verhaal is eigenlijk erg goed verteld. Travolta verkoopt zichzelf en de film erg goed. Heb er erg veel plezier in gehad. Een geweldige ode aan het Disco tijdperk. De muziek is helemaal geweldige. Zowel de speciaal voor de film geschreven liedjes van de Bee Gees tot de gekozen liedjes die in de disco gedraaid worden. Zuigt je helemaal terug de tijd in. Zoals gezegd is het verhaal best goed en is Travolta gewoon erg cool als dansgod.

avatar van wimaroca
2,0
Ik vond 'm tegenvallen,Travolta acteerde ook niet op z'n best, vond ik ,en hij word verliefd op het lelijkste meisje van de klas !! niet geloofwaardig
oke ik weet dat een film uit '77 is maar toch !!

avatar van Zwolle84
3,5
wimaroca schreef:
en hij word verliefd op het lelijkste meisje van de klas !! niet geloofwaardig
oke ik weet dat een film uit '77 is maar toch !!


Het is inderdaad een wetenschappelijk onderbouwd feit dat niemand verliefd wordt op het lelijkste meisje van de klas. Persoonlijke smaak komt daar niet bij kijken. Ook al is het 1977.

On-topic: Zojuist voor het eerst gezien. Ik keek m'n ogen uit bij de dansscènes. Schitterende kleuren, cameravoering, montage en een fantastische sfeer. Om over de soundtrack nog maar te zwijgen. Het dramadeel van de film liet me echter volledig koud, kwam geen moment oprecht over. Daardoor werd met name de tweede helft alsnog een hele zit.

Een 8,5 voor de vorm en een 5 voor de inhoud laten onder aan de streep een naar boven afgeronde 7 over.

Dick2008
Zwolle84 schreef:
Het is inderdaad een wetenschappelijk onderbouwd feit dat niemand verliefd wordt op het lelijkste meisje van de klas. Persoonlijke smaak komt daar niet bij kijken. Ook al is het 1977.


Het gaat erom dat hij al een vriendin heeft. Die hij niet ziet staan om dat hij last heeft van zijn ogen en daarom verliefd gaat worden op het lelijkste meisje van de klas. Die hem aanvankelijk nog afwijst ook. Rijmt niet maar dat krijg je met ongeschoolde tieners. (Het is gewoon een eikel, die Tony, maar hij kan wel goed dansen ).

avatar van Bees
5,0
Theunissen schreef:
Deze film kwam uit op het hoogtepunt van het vreselijke Discotijdperk in de jaren 70 en kreeg nog een extra boost vanwege de soundtrack van de Bee Gees. Het verhaal stelt opzicht niet zoveel voor, maar de uitvoering en dan met name de rol van John Travolta was best aardig. Deze Dans / Muziek (met hier en daar wat Drama) kon me in ieder geval beter bevallen dan de "Grease (1978)" zooi elke een jaar later uitkwam. Maar een voldoende geven gaat me ook te ver.
Aan uw geboortejaar is het vrij duidelijk waarom je disco niet leuk vind , ik vond het een geweldige tijd

avatar van Bees
5,0
Vinokourov schreef:
Leuk tijdsbeeld van de jaren '70, maar ook een heel versleten tijdsbeeld. Die disco-muziek klinkt nergens meer naar en sowieso heb ik niets met de Bee Gees. Komt daarbij dat het verhaal en John Travolta nogal zijn en ik heb enige moeite met de houding van John Travolta en zijn matties tegenover vrouwen en homo's.


Ik denk niet dat ze in de jaren 70 zich druk gingen maken wat ze er in de jaren 2000 van gingen vinden , nu is het out date , maar toen was disco overal in

avatar van K. V.
3,5
Deze was nog eens op tv en toch eens bekeken. De film moet het toch vooral hebben van de soundtrack die toch wel erg goed is, al zijn de dansscènes toch ook wel erg sterk.
De cast deed het niet slecht en er was nog een verrassend rolletje voor Fran Drescher.
Het verhaal is minder luchtig dan verwacht.
'k vond het wel eens het bekijken waard.

avatar van loneranger
3,5
Hele aardige en onderhoudende film met die typische seventies disco sfeer ondersteund door een prima soundtrack. Een van de eerste rollen van Travolta en hij doet het zeker niet onaardig. Eigenlijk zijn de acteerprestaties over het algemeen wel goed te noemen. In ieder geval vind ik het verhaal van deze film heel wat beter dan dat van 'Grease'. Naast de muziek worden ook nog wat maatschappelijke kwesties aangestipt.

3,0
Succes-dansfilm uit de jaren 70 ondersteund door de Bee Gees en andere discomuziek.
Voorheen tientallen fragmenten gezien en nu pas integraal.
Is inderdaad verouderd en eigenlijk komt hij mij minder "soft" over dan verwacht. Nogal wat crue bewoordingen en situaties.
Voor Travolta was het in ieder geval een enorme springplank.
Sociale achtergrond beslist aanwezig (werk, uitzichtloze toekomst, waardering...) maar muziek en dans domineren het verhaal en waren de absolute aantrekkingskrachten.
Cinematografisch te waarderen

avatar van pvl63
2,5
Saturday Night Fever is eigenlijk een treurige film. Niemand krijgt in deze film wat hij/zij eigenlijk wil. Het meisje krijgt de jongen niet, de jongen wint zijn prijs eigenlijk niet, de perfecte zoon zweert zijn geloof af, de wraak is op de verkeerde groep en niemand luistert naar de jongen die moet trouwen maar niet wil.

Gisteravond bekeek ik deze klassieker uit de jaren 70. Het is moeilijk te geloven dat meisjes met een John Travolta button liepen vanwege SNF.

SNF geeft een leuk tijdsbeeld van de discokoorts midden jaren 70, zoete muziek, strakke broeken, rare kapsels. Het verhaal heeft weinig om het lijf, het publiek moest betoverd worden door de smart moves van JT. Dat de Bee Gees de soundtrack verzorgden wordt er ook goed ingepeperd.

avatar van mjk87
2,5
Als de danspasjes worden ingezet kijkt de film lekker weg. Lekker sfeertje met de disco, fijne muziek (misschien wel de score met de bekendste nummers in het heden), leuke blik op de jaren 70 (heel anders dan het bijna even oude Taxi Driver) en soms erg fris camerawerk. Maar op dramatisch vlak schiet de film ernstig tekort en is dan vaak gewoonweg saai te noemen. Matig spel van acteurs (wel met plezier, maar niet overtuigend) helpt dan ook niet. 2,5*.

avatar van Ajax&Litmanen1
2,5
De volgende in mijn lijst muziekfilms die ik nog eens moest zien, maar ik heb er weinig aan gemist in al die jaren, want buiten de prima dansscènes, het 70's sfeertje en de echt wel fijne discomuziek van o.a. de Bee Gees is dit niet zo heel veel aan. De film propt wat maatschappelijke thema's door je strot, maar het deed me niks. Even in het begin dacht ik nog wel dat dit wat zou worden, met dat gezin waar iedereen met elkaar botst, maar Tony's eigen verhaal verveelde al snel. En John Travolta is in de hoofdrol al net zo irritant in deze film als in Grease die een jaar later verscheen. Wat een non-acteur zeg. Als ik er ook goed over na denk kan ik maar heel weinig goede films van hem herinneren. Ook hier speelt hij weer zo'n ergerniswekkende, egoïstische mooiboy.

2,5*

avatar van Bélon
4,0
Klassiekertje, veel rauwer dan je normaal bij dit soort films verwacht.

De openingsscene is briljant: hoe Travolta "de vrouwtjes" op straat checkt en daarna nog ff zijn zaakje goedlegt (op 3' 32" , Directors Cut) tovert meteen een brede grijns op het gezicht. Fijne discomuziek en dito polyester pakken in allerlei kleuren (roze staat Travolta best goed ).

Duurt wel wat te lang en het einde is er één van de olifant met de lange snuit maar toch 4,0* voor dit fijne stukje '70's vermaak.

avatar van Arapaho85
4,5
Ik heb al heel wat films gezien met Travolta, maar dit is zonder meer zijn beste vertolking ooit.
Hij speelt inderdaad zoals Ajax&Litmanen1 het goed vernoemd een ergerniswekkende, egoïstische mooiboy kortom macho. Maar ik vind wel dat hij dit op een goede manier doet.
Dansen kan/kon hij ook heel goed.
ik stelde wel vast dat de film een pak minder luchtig is in vergelijking met Grease.
de film bevat o.a. een verktrachingsscène

avatar van Rmie
0,5
Zonder meer de slechtste film in mijn leven die ik gezien heb. Het gekrijs ven de Beegees is wel het dieptepunt van onze westerse cultuur.

avatar van mikey
4,5
Ik dacht dat dat de waterstofbom was

avatar van Dievegge
4,5
John Travolta wilde dat z'n volledige lichaam in beeld kwam tijdens het dansen, net als Fred Astaire vroeger, opdat er geen twijfel over kon bestaan dat hij alles zelf deed. Zijn danspasjes, manier van wandelen, stijl van haar en kleding werden destijds gekopieerd door al wie hip wilde zijn.

Wanneer Tony Manero thuis spaghetti eet, is hij omhuld in plastic, om de kleren te beschermen waarvoor hij gespaard heeft. Het sociale thema is goed uitgewerkt. Voor Italiaanse immigranten in Bay Ridge was een priester in de familie het hoogst bereikbare. Er is een conflict met een Puerto Ricaanse straatbende. Hun taalgebruik is grof, met een Napolitaans scheldwoord als stugots. Vrouwen worden als lustobject behandeld. Tony biedt Annette niet eens een vuurtje aan en grijpt niet in wanneer ze verkracht wordt. Hij zit vast in een job zonder toekomstperspectief.

De twee gigantische bruggen die Brooklyn met de andere wijken van New York verbinden, staan symbool voor het verlangen om te ontsnappen uit het eigen milieu. Er is een tegenstelling tussen architecturale grootsheid en kleinburgerlijke bekrompenheid. Wanneer Tony en Stephanie een restaurant binnen gaan, worden ze getoond door een ruit die tegelijk de stad weerspiegelt.

Tijdgebonden waren de stroboscoop, de discobal en de oplichtende dansvloer. De dansmuziek van toen klonk zachtaardiger dan wat later kwam, met nog veel invloed van smooth soul. De liedjes van de Bee Gees werden in een discojasje gestoken, wat een van de populairste soundtracks ooit opleverde.

avatar van IH88
3,5
geplaatst:
“I'll dance with you, but it's not like you're my dream girl or nothin'.”
“You want a dream girl? Then go to sleep and have a nightmare.”


Zeer populaire film in de jaren 70 en ik snap wel waarom. Saturday Night Fever moet het niet hebben van het verhaal of de sterk uitwerkte personages, maar daar gaat het eigenlijk ook helemaal niet om. De jaren 70 sfeer, het disco tijdperk, de muziek, de dansscènes, de kleding, het loopje van Travolta etc. Dit soort zaken maakt de film zo populair. De muziek van de Bee Gees werd misschien nog wel populairder dan de film zelf, en het samenspel tussen Travolta en Gorney is uitstekend. Vooral in de dansscènes spat de chemie van het scherm. Saturday Night Fever is een product van zijn tijd, maar tegelijkertijd ook tijdloos.

avatar van Grindhouse62
3,0
mjk87 schreef:
Als de danspasjes worden ingezet kijkt de film lekker weg. Lekker sfeertje met de disco, fijne muziek (misschien wel de score met de bekendste nummers in het heden), leuke blik op de jaren 70 (heel anders dan het bijna even oude Taxi Driver) en soms erg fris camerawerk. Maar op dramatisch vlak schiet de film ernstig tekort en is dan vaak gewoonweg saai te noemen. Matig spel van acteurs (wel met plezier, maar niet overtuigend) helpt dan ook niet. 2,5*.
Ben ik volledig mee eens. Van mij een 3.0.

Gast
geplaatst: vandaag om 07:50 uur

geplaatst: vandaag om 07:50 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.