menu

Saturday Night Fever (1977)

mijn stem
3,04 (863)
863 stemmen

Verenigde Staten
Drama / Muziek
118 minuten

geregisseerd door John Badham
met John Travolta, Karen Lynn Gorney en Joseph Cali

Tony is een ongeschoolde tiener uit Brooklyn. Het hoogtepunt van elke week is zijn bezoek aan de disco, waar hij de koning van de dansvloer is. Tony ontmoet Stephanie daar, en ze besluiten om samen te gaan dansen in een wedstrijd. Ze weet Tony's pogingen om haar te verleiden te weerstaan, aangezien ze grotere plannen heeft: verhuizen naar Manhattan. Langzaam raakt Tony ook gedesillusioneerd met zijn leven, en hij en Stephanie besluiten elkaar te helpen om een nieuwe start te maken.

Trailer

https://www.youtube.com/watch?v=lX2FffaLdks

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van John Milton
3,0
Voor de zoveelste keer herzien sinds midden jaren negentig, voornamelijk omdat de wederhelft hem nog niet gezien had. Er waren een aantal grinnik momentjes, ook om dingen die fout zijn, maar toen de aftiteling begon te lopen realiseerde ik me wel meer dan ooit (dat de film onvriendelijke en donkere elementen heeft was als zestienjarige al duidelijk) wat een pot racisme en misogynie/seksisme afgebeeld wordt, gelardeerd met wat homofobie en andere narigheden.

Zoals Gauke zegt (en hij heeft het meegemaakt, ik moest nog geboren worden) was dit ook meer aanwezig in die tijd, en je kunt zeker een benadering hebben zoals Vanity Fair: Though Saturday Night Fever is remembered today as a feel-good disco movie, it’s actually a bracingly honest exploration of what it means to be young, horny, broke, and filled with intense feelings you can’t express and don’t understand. Ik kan er dat zeker in zien.

Maar anno 2019 (nu de tijden veranderd zijn, en wellicht meer in de afgelopen 2 jaar dan de 15 jaar ervoor) voelde het voor mij alsnog niet helemaal lekker. Het kwam niet over alsof louter getoond werd hoe dit specifieke groepje jongens leefde in dat tijdsgewricht, en hoe ze over gays of vrouwen (You are either a Nice Girl or a cunt) dachten; de film maakt er soms bijna een show van, zoals in de openingsscène waarin Travolta op straat een jonge vrouw de weg versperd. Ze gaat er niet op in, en weet uiteindelijk langs hem heen te lopen. Niet getreurd jongen, gewoon even met een breed gebaar je zaakje weer rechtleggen, in die strakke broek. Smile, rinse and repeat. Travolta heeft een jongensachtige, jeugdige charme die het hier wat als geile, puberale ondeugendheid laat overkomen, maar ik kan er niet meer zo naar kijken als vroeger. Vooral omdat noch de film, noch Tony Manero (Travolta’s leader of the gang) oordelen over zulk gedrag. Tony roept minder vaak het N-word, maar Spics floept er soepel uit en van gay bashing kijkt niemand op. Hij gebruikt zijn aanzien geen moment om er iets van te zeggen. Dit is hoe het is, lijkt het.

Na het verliezen van de danswedstrijden dringt hij zich zonder succes op aan zijn danspartner, wat ondanks het niet doorzetten behoorlijk naar verkrachting neigt. De arme Annet die Tony adoreert, wordt onder invloed van drugs (toegegeven, die ze zelf wil) wat losbandig, maar daarna wel terwijl ze huilt en aangeeft niet te willen op de achterbank verkracht onder toeziend oog van de hele groep. Manero vraagt verbitterd of ze nu haar zin heeft... ‘now, you are a cunt...’. Een kut die vervolgens in afgrijzen toe mag kijken hoe de genegeerde, door zorgen opgevroten vriend van de groep zich semi-per ongeluk van een brug gooit. Ik weet niet welke dramatische werking Badham met die aaneenschakeling, maar na deze culminatie voelt het feel-good einde in Manhattan met de let’s be friends wat onverdiend.

De soundtrack blijft iconisch, en de dansscènes eveneens. Ik snap zelfs dat The Library of Congress de film opneemt als zijnde een belangrijk onderdeel van de filmgeschiedenis dat bewaard moet blijven, al is het drama en het acteerwerk niet altijd even beklijvend. Zo rechtlijnig als deze criticus ben ik nog net niet, maar ik kan haar zeker geen ongelijk geven: het schuurt wel flink.

Een problematische klassieker dus.

3*

avatar van stefan dias
4,0
Spatte er ooit iemand meer van het scherm dan Travolta in deze film? De dansscènes zijn werkelijk geweldig, maar ook het sfeertje bij de ouders werkt goed. Hij speelt zijn tegenspeelster volledig in de schaduw (misschien hebben ze wel met opzet zo'n trees gecast, jeetje… die pakte dan weer to-taal NIET op beeld).
Het sfeertje in de dancing is ook super. Blitz en al wat je wil, maar ook met dat smoezelige kantje dat ze in in retropics nooit kunnen evenaren. Daar heb je alleen maar de glimmende overstylede seventies.
Soms ook wel gewoon grappig. Ik lag gewoon krom met toen die akelige dancehalleigenaar danspasje voordeed aan een rijtje dufferds waar eentje gewoon een pijp in zijn kop had.

Heerlijk tijdsdocument. Natuurlijk is het behoorlijk fout. Maar op zich klopt het wel dat ze racistisch zijn, dus daar stoorde ik me niet zo aan. Maar hoe ze met vrouwen omspringen (en ermee weg komen), is natuurlijk totaal onaanvaardbaar. Maar ja… in Rocco en suoi fratelli zit ook zo'n scène, moet je daarom heel de film afserveren?

Maar Travolta en de muziek zijn ZAAALIG.

PS: ik háátte deze film vroeger… zonder hem gezien te hebben. Maar disco was des duivels voor een (would be) punker als ik. Gelukkig heb ik dat dus rechtgezet.

avatar van Black Math
2,0
Dit was een stuk anders dan wat ik ervan verwacht had zo rauw als de karakters in deze film zijn. Meer in de lijn van Grease, die ook niet geheel onschuldig is, maar toch stukken onschuldiger. Ik begrijp dat men in de tijd dat deze film uit kwam compleet idolaat van het hoofdpersonage Tony was; men moet onder eenzelfde soort hypnose geweest zijn als de vrouwen in deze film, want wat een ongelofelijke eikel is hij. De racistische en homofobe pejoratieven vliegen ons om de oren, Tony is zwaar onbeschoft naar zijn ouders, hij scheldt een Annette die net verkracht is door zijn vrienden (waar hij getuige van was) uit voor "cunt", hij doet zelf een poging tot verkrachting van zijn danspartner Stephanie, maar zij vergeeft hem als hij de volgende dag excuses komt aanbieden zonder ook maar gewag te maken van de dood van een vriend van hem die in een wanhoopssituatie zat, maar die volledig door hem genegeerd werd, en uiteindelijk in een situatie die tussen zelfmoord en een ongeluk inzit om het leven komt. Het is voor mij maar moeilijk te bevatten hoe idolaat men was. Blijkbaar kom je met goed uiterlijk en dansvaardigheden met een hoop weg.

Eigenlijk kent deze film maar weinig sympathieke karakters. Annette lijkt me een lief persoon, maar is zo in de ban van Tony dat het pathetisch wordt. Stephanie heeft een sterker karakter dan Annette, maar bezwijkt toch voor Tony's charmes en heeft verder ook haar onhebbelijkheden zoals het onophoudelijke opscheppen over de beroemdheden die ze ontmoet. Over de vrienden van Tony zullen we het helemaal maar niet hebben.

Verder gaat deze film natuurlijk over dansen, maar de manier waarop er gefilmd is, die niet zo dynamisch is als de dansen zelf, stelt toch wat teleur. Misschien erg sterk voor die tijd, maar dit wordt tegenwoordig toch beter gedaan. De laatste dansscene van Tony en Stephanie tijdens de wedstrijd is natuurlijk ook wat slapjes qua choreografie, waar ik een overtreffende trap van de dans van de Puerto Ricanen had verwacht. Het plot mag dan wel willen dat de Puerto Ricanen de eigenlijke winnaars van de wedstrijd zijn, maar ik geloof geen moment dat dit het beste was wat Tony en Stephanie konden presteren.

De muziek weet wel het een en ander te redden. Disco is zeker niet mijn favoriete genre, maar een aantal liedjes kan ik zeker wel als guilty pleasures omschrijven. Al met al verrassend vanwege de rauwheid van het plot, waarin Travolta die overigens prima speelt, en een film hoeft geen sympathieke (hoofd)personages te hebben om goed te zijn, maar ik heb toch het gevoel dat de film Tony te makkelijk laat wegkomen, het voelt voor mij niet realistisch aan. Ik ben natuurlijk geboren in een andere tijd, en gezien de idolatrie van Tony kwam het kennelijk wel realistisch over in de tijd dat de film uitkwam, dus misschien zit ik fout, maar ik heb helaas alleen maar de beschikking over mijn eigen referentiekader. 2*.

avatar van Phantasm
2,5
geplaatst:
Het dansen van Travolta was erg leuk om te zien en de muziek van de Bee Gees vond ik ook goed, voor de rest allemaal redelijk.

Gast
geplaatst: vandaag om 06:29 uur

geplaatst: vandaag om 06:29 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.