• 146.057 films
  • 7.563 series
  • 23.265 seizoenen
  • 508.480 acteurs
  • 317.964 gebruikers
  • 8.352.688 stemmen
Avatar
 
banner banner

Saturday Night Fever (1977)

Drama / Muziek | 118 minuten
3,04 901 stemmen

Genre: Drama / Muziek

Speelduur: 118 minuten

Oorsprong: Verenigde Staten

Geregisseerd door: John Badham

Met onder meer: John Travolta, Karen Lynn Gorney en Joseph Cali

IMDb beoordeling: 6,8 (77.487)

Oorspronkelijke taal: Engels

Releasedatum: 13 april 1978

Plot Saturday Night Fever

"... Catch it!"

Tony is een ongeschoolde tiener uit Brooklyn. Het hoogtepunt van elke week is zijn bezoek aan de disco, waar hij de koning van de dansvloer is. Tony ontmoet Stephanie daar, en ze besluiten om samen te gaan dansen in een wedstrijd. Ze weet Tony's pogingen om haar te verleiden te weerstaan, aangezien ze grotere plannen heeft: verhuizen naar Manhattan. Langzaam raakt Tony ook gedesillusioneerd met zijn leven, en hij en Stephanie besluiten elkaar te helpen om een nieuwe start te maken.

imageimageimageimageimageimageimageimage

Externe links

Social Media

Video's en trailers

Reviews & comments


Gast

  • berichten
  • stemmen

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.
zoeken in:
avatar van John Milton

John Milton

  • 17001 berichten
  • 8992 stemmen

Voor de zoveelste keer herzien sinds midden jaren negentig, voornamelijk omdat de wederhelft hem nog niet gezien had. Er waren een aantal grinnik momentjes, ook om dingen die fout zijn, maar toen de aftiteling begon te lopen realiseerde ik me wel meer dan ooit (dat de film onvriendelijke en donkere elementen heeft was als zestienjarige al duidelijk) wat een pot racisme en misogynie/seksisme afgebeeld wordt, gelardeerd met wat homofobie en andere narigheden.

Zoals Gauke zegt (en hij heeft het meegemaakt, ik moest nog geboren worden) was dit ook meer aanwezig in die tijd, en je kunt zeker een benadering hebben zoals Vanity Fair: Though Saturday Night Fever is remembered today as a feel-good disco movie, it’s actually a bracingly honest exploration of what it means to be young, horny, broke, and filled with intense feelings you can’t express and don’t understand. Ik kan er dat zeker in zien.

Maar anno 2019 (nu de tijden veranderd zijn, en wellicht meer in de afgelopen 2 jaar dan de 15 jaar ervoor) voelde het voor mij alsnog niet helemaal lekker. Het kwam niet over alsof louter getoond werd hoe dit specifieke groepje jongens leefde in dat tijdsgewricht, en hoe ze over gays of vrouwen (You are either a Nice Girl or a cunt) dachten; de film maakt er soms bijna een show van, zoals in de openingsscène waarin Travolta op straat een jonge vrouw de weg versperd. Ze gaat er niet op in, en weet uiteindelijk langs hem heen te lopen. Niet getreurd jongen, gewoon even met een breed gebaar je zaakje weer rechtleggen, in die strakke broek. Smile, rinse and repeat. Travolta heeft een jongensachtige, jeugdige charme die het hier wat als geile, puberale ondeugendheid laat overkomen, maar ik kan er niet meer zo naar kijken als vroeger. Vooral omdat noch de film, noch Tony Manero (Travolta’s leader of the gang) oordelen over zulk gedrag. Tony roept minder vaak het N-word, maar Spics floept er soepel uit en van gay bashing kijkt niemand op. Hij gebruikt zijn aanzien geen moment om er iets van te zeggen. Dit is hoe het is, lijkt het.

Na het verliezen van de danswedstrijden dringt hij zich zonder succes op aan zijn danspartner, wat ondanks het niet doorzetten behoorlijk naar verkrachting neigt. De arme Annet die Tony adoreert, wordt onder invloed van drugs (toegegeven, die ze zelf wil) wat losbandig, maar daarna wel terwijl ze huilt en aangeeft niet te willen op de achterbank verkracht onder toeziend oog van de hele groep. Manero vraagt verbitterd of ze nu haar zin heeft... ‘now, you are a cunt...’. Een kut die vervolgens in afgrijzen toe mag kijken hoe de genegeerde, door zorgen opgevroten vriend van de groep zich semi-per ongeluk van een brug gooit. Ik weet niet welke dramatische werking Badham met die aaneenschakeling, maar na deze culminatie voelt het feel-good einde in Manhattan met de let’s be friends wat onverdiend.

De soundtrack blijft iconisch, en de dansscènes eveneens. Ik snap zelfs dat The Library of Congress de film opneemt als zijnde een belangrijk onderdeel van de filmgeschiedenis dat bewaard moet blijven, al is het drama en het acteerwerk niet altijd even beklijvend. Zo rechtlijnig als deze criticus ben ik nog net niet, maar ik kan haar zeker geen ongelijk geven: het schuurt wel flink.

Een problematische klassieker dus.

3*


avatar van stefan dias

stefan dias

  • 2142 berichten
  • 1180 stemmen

Spatte er ooit iemand meer van het scherm dan Travolta in deze film? De dansscènes zijn werkelijk geweldig, maar ook het sfeertje bij de ouders werkt goed. Hij speelt zijn tegenspeelster volledig in de schaduw (misschien hebben ze wel met opzet zo'n trees gecast, jeetje… die pakte dan weer to-taal NIET op beeld).

Het sfeertje in de dancing is ook super. Blitz en al wat je wil, maar ook met dat smoezelige kantje dat ze in in retropics nooit kunnen evenaren. Daar heb je alleen maar de glimmende overstylede seventies.

Soms ook wel gewoon grappig. Ik lag gewoon krom met toen die akelige dancehalleigenaar danspasje voordeed aan een rijtje dufferds waar eentje gewoon een pijp in zijn kop had.

Heerlijk tijdsdocument. Natuurlijk is het behoorlijk fout. Maar op zich klopt het wel dat ze racistisch zijn, dus daar stoorde ik me niet zo aan. Maar hoe ze met vrouwen omspringen (en ermee weg komen), is natuurlijk totaal onaanvaardbaar. Maar ja… in Rocco en suoi fratelli zit ook zo'n scène, moet je daarom heel de film afserveren?

Maar Travolta en de muziek zijn ZAAALIG.

PS: ik háátte deze film vroeger… zonder hem gezien te hebben. Maar disco was des duivels voor een (would be) punker als ik. Gelukkig heb ik dat dus rechtgezet.


avatar van Black Math

Black Math

  • 4841 berichten
  • 1505 stemmen

Dit was een stuk anders dan wat ik ervan verwacht had zo rauw als de karakters in deze film zijn. Meer in de lijn van Grease, die ook niet geheel onschuldig is, maar toch stukken onschuldiger. Ik begrijp dat men in de tijd dat deze film uit kwam compleet idolaat van het hoofdpersonage Tony was; men moet onder eenzelfde soort hypnose geweest zijn als de vrouwen in deze film, want wat een ongelofelijke eikel is hij. De racistische en homofobe pejoratieven vliegen ons om de oren, Tony is zwaar onbeschoft naar zijn ouders, hij scheldt een Annette die net verkracht is door zijn vrienden (waar hij getuige van was) uit voor "cunt", hij doet zelf een poging tot verkrachting van zijn danspartner Stephanie, maar zij vergeeft hem als hij de volgende dag excuses komt aanbieden zonder ook maar gewag te maken van de dood van een vriend van hem die in een wanhoopssituatie zat, maar die volledig door hem genegeerd werd, en uiteindelijk in een situatie die tussen zelfmoord en een ongeluk inzit om het leven komt. Het is voor mij maar moeilijk te bevatten hoe idolaat men was. Blijkbaar kom je met goed uiterlijk en dansvaardigheden met een hoop weg.

Eigenlijk kent deze film maar weinig sympathieke karakters. Annette lijkt me een lief persoon, maar is zo in de ban van Tony dat het pathetisch wordt. Stephanie heeft een sterker karakter dan Annette, maar bezwijkt toch voor Tony's charmes en heeft verder ook haar onhebbelijkheden zoals het onophoudelijke opscheppen over de beroemdheden die ze ontmoet. Over de vrienden van Tony zullen we het helemaal maar niet hebben.

Verder gaat deze film natuurlijk over dansen, maar de manier waarop er gefilmd is, die niet zo dynamisch is als de dansen zelf, stelt toch wat teleur. Misschien erg sterk voor die tijd, maar dit wordt tegenwoordig toch beter gedaan. De laatste dansscene van Tony en Stephanie tijdens de wedstrijd is natuurlijk ook wat slapjes qua choreografie, waar ik een overtreffende trap van de dans van de Puerto Ricanen had verwacht. Het plot mag dan wel willen dat de Puerto Ricanen de eigenlijke winnaars van de wedstrijd zijn, maar ik geloof geen moment dat dit het beste was wat Tony en Stephanie konden presteren.

De muziek weet wel het een en ander te redden. Disco is zeker niet mijn favoriete genre, maar een aantal liedjes kan ik zeker wel als guilty pleasures omschrijven. Al met al verrassend vanwege de rauwheid van het plot, waarin Travolta die overigens prima speelt, en een film hoeft geen sympathieke (hoofd)personages te hebben om goed te zijn, maar ik heb toch het gevoel dat de film Tony te makkelijk laat wegkomen, het voelt voor mij niet realistisch aan. Ik ben natuurlijk geboren in een andere tijd, en gezien de idolatrie van Tony kwam het kennelijk wel realistisch over in de tijd dat de film uitkwam, dus misschien zit ik fout, maar ik heb helaas alleen maar de beschikking over mijn eigen referentiekader. 2*.


avatar van Phantasm

Phantasm

  • 5334 berichten
  • 5278 stemmen

Het dansen van Travolta was erg leuk om te zien en de muziek van de Bee Gees vond ik ook goed, voor de rest allemaal redelijk.


avatar van stratmans

stratmans

  • 696 berichten
  • 706 stemmen

mooie dansfilm, goeie oude muziek en jonge Travolta


avatar van Sergio Leone

Sergio Leone

  • 3055 berichten
  • 2212 stemmen

Niet al te best.

De intro is uiteraard iconisch: een jonge John Travolta die op 's werelds bekendste discomuziek door het leven wandelt. Dat tijdsbeeld dat hier direct geschetst wordt, is het sterke aan de film: de typische seventies-kragen of de breed uitlopende broekspijpen, steeds weer voorzien van een (on)gezonde portie Bee Gees of andere disco-artiesten.

Nadien volgt evenwel een film die ik niet verwacht had. Het is allemaal veel mistroostiger dan gedacht. Saturday Night Fever is vooral toch een sfeerschets over een hoop irritante jongelingen die een uitweg zoeken. Die premisse is hoe dan ook wel interessanter dan bijvoorbeeld één of ander romantisch plotje in de disco. Maar het levert evenwel geen sterke film af. Het is mij net wat te onevenwichtig, niet in het minst door de matig acterende cast. Als deze film een zekere cultstatus zou hebben, zou ik dat anderzijds wel kunnen begrijpen en ik sluit evenmin uit dat een tweede kijkbeurt in de toekomst misschien andere inzichten geeft.

2


avatar van Boenga

Boenga

  • 2087 berichten
  • 1264 stemmen

Nooit gezien in m'n jonge jaren, want helemààl geen fan van disco.

Ruim 40 jaar later kan ik Bee Gees weliswaar waarderen, maar dat betekent nog niet dat ik er graag naar luister.

En het is nochtans de soundtrack die de film helemaal draagt. Het grote probleem is het verhaal dat nauwelijks wat voorstelt, op geen enkel nergens meeslepend of verrassend wordt, en geen diepgang kent. Alle personages zijn stereotiep, eenzijdig, én behoorlijk onsympathiek (wat natuurlijk wel mag); en bovendien is het acteerwerk, met uitzondering van de dansscenes, heel middelmatig.

Wie van de muziek en het dansen houdt, zal hier ongetwijfeld zijn/haar plezier aan beleven. Zo niet: geen aanrader.


avatar van Kondoro

Kondoro

  • 8575 berichten
  • 2049 stemmen

“Would ya just watch the hair. Ya know, I work on my hair a long time and you hit it. He hits my hair.”

Onder het mom van “dan hebben we hem ook eens gezien” had ik deze film maar aangezet. Dit kwam onder andere ook wel door het feit dat ik dan een thema raakte in de nu gaande ‘De 70s challenge’ in het ‘filmgames’ forum. Dit is typisch een film die ik nu nooit zou opzetten uit mijzelf puur omdat het me totaal niet ligt, wellicht in de toekomst als ik niks meer te zien heb maar dan moet ik wel eerst mijn ‘wil ik zien’ lijst uit hebben gekeken die eigenlijk bijna dagelijks uitbreidt en uitdunt als ik een film kijk dan.

Ik had wel een beetje geluk dat deze film te vinden was via ‘Amazon Prime’ waardoor ik de film sneller heb gekeken dan dat ik van plan was. Misschien was dat wel het slimste want ik denk wel dat dit één van de mindere films gaat worden in mijn challenge avontuur en überhaupt films uit de jaren zeventig, dit is gewoon echt niks voor mij.

De cast is prima, daar niks over te zeggen echter dat ik ‘Travolta’ hier best slecht vond acteren, leuke danspasjes maken kan hij zeker maar acteerwerk liep flink achter wat op zich best zonde was want dan had ik wellicht wat meer van deze film kunnen genieten. Ook het verhaal vond ik niet heel boeiend en de script was redelijk. Wanneer men ging dansen was de film leuk om te volgen met soundtracks van onder andere de ‘Bee Gees’ zat ik daar best lekker in en vond ik het vermakelijk maar, alles daarbuiten was erg opgeblazen en niet bijzonder. Deze film viel daarom ook echt wel heel erg tegen.

1.5*


avatar van kissyfur

kissyfur

  • 249 berichten
  • 456 stemmen

In mijn herinnering was dit weliswaar een discodansfilm maar met een serieuzere ondertoon en redelijk te pruimen. Maar na herziening blijft er weinig van over. Rommelig, klef, voorspelbaar. Als drama en als sociale aanklacht mislukt. Om nog maar te zwijgen over de bloedirritante soundtrack. Had het bij een herinnering moeten laten.


avatar van scorsese

scorsese

  • 9442 berichten
  • 9217 stemmen

Goeie film over een jongeman die met een nieuwe danspartner wil winnen bij een danswedstrijd. Inhoudelijk niet altijd even sterk, maar het tijdsbeeld van het disco-tijdperk is perfect neergezet. De muziek van o.a. de Bee Gees is dan ook onlosmakelijk verbonden met de film. Een carrière-makende rol van John Travolta die duidelijk de ster van de film is en er lekker op los danst. Met gemak 3.5 sterren.


avatar van TMP

TMP

  • 1464 berichten
  • 1444 stemmen

Het nummer ‘Night Fever’ van de Bee Gees kende ik al voordat ik deze film opzette (en enkele andere nummers uit de soundtrack trouwens ook). Ik verwachtte een lichte dansfilm, maar dat ligt toch wel wat anders. De film is een stuk donkerder van toon dan ik had verwacht. Travolta zet een goede rol neer als Tony. Zijn tegenspeelster, Karen Lynn Gorney, vond ik dan weer een stuk minder overtuigend. Tony en zijn vrienden zijn bepaald niet de meeste sympathieke personages. Maar goed, wel best overtuigend gebracht. Daarnaast een prima soundtrack. De nummers van de Bee Gees komen hier optimaal tot hun recht en ook enkele andere discoklassiekers komen langs. De dansscènes zijn goed. Al met al een zeer behoorlijke film.