Saturday Night Fever (1977)

Alleen de openingsscene als hij over straat loopt vind ik wel aardig, omdat Zita Swoon dat later eens in een clip heeft gedaan. Voor de rest een minimaal verhaal, voor de fans van wat coole dansmoves ongetwijfeld niet te versmaden maar tot die categorie behoor ik nu niet direct...

1*.

Deze film die afgelopen avond in de openlucht bij Lux in Nijmegen vertoond werd ihk van de 4-Daagse feesten weer eens bekeken.

Deze film moet het voor mij helemaal hebben van de dansscènes en uiteraard de jaren 70 discomuziek van o.a. de Bee Gees, Tavares etc. Het verhaal stelt daarentegen helemaal geen bal voor. Veel overdreven matchogedoe en die meiden waren ook niet bepaald aantrekkelijk. Wie dus niet van de discomuziek uit de jaren zeventig houdt kan deze film daarom ook maar het beste links laten liggen. Daar voorkomt dat deze film nog verder in het gemiddelde gaat zakken en dat verdient deze film niet. SNF is in de eerste plaats een muziekfilm die een mooi tijdsbeeld geeft van de muziek in de tweede helft van de jaren zeventig toen de disco razend populair was.

SNF werd opgevolgd door "Grease" waarin ook John Travolta de hoofdrol voor zich opeiste. Ook een film met een slap verhaal en itt SNF ook nog eens vreselijke muziek.

3,5*

Al Pacino! Attica! Attica! Attica!

Saturday Night Fever was zo'n film die al lang op mijn verlanglijstje stond maar waarvan het nog nooit was gekomen om hem te kopen. Een tijd geleden gaven ze hem toen op VijfTV (de enige zender volgens mij die regelmatig nog eens zo'n dansklassieker uitzend) dus had ik hem toen opgenomen. Gisteren maar eens opgezet met de gedachte dat dit iets zoals Grease ging zijn.

Daar zit dan ook meteen de verrassing van deze film, het is helemaal geen Grease. Technisch gezien is Grease geen Saturday Night Fever want die was eerder maar soit, je weet wel wat ik bedoel. Badham levert een film af die zwaarder van toon is dan ik me had voorgesteld. Het dansen overheerst natuurlijk nog altijd maar de film probeert een aantal maatschappelijke problemen te introduceren die soms geslaagd zijn maar al even vaak misplaatst zijn. Thema's zoals de 'verkrachting' op Stephanie wordt netjes uitgewerkt en ook de dood van Bobby C voel je van verre aankomen maar het wordt nog altijd wel boeiend in beeld gebracht. Langs de andere kant hadden de stukken met Anette van mij niet gehoeven. Wel kent de film een aantal onafgewerkte scènes zoals heel het gebeuren tussen de Faces en die Spaanse bende. Ze waren ervan overtuigd dat ze rammel gingen terugkrijgen maar er wordt met geen woord meer over gerept? Beetje vreemd. Op zich is het ergens wel leuk natuurlijk want nu heeft de film nog een paar ietwat interessante subplotten want qua dansen had ik wel wat beter verwacht. Ik ben zelf geboren in '91 dus je kunt me moeilijk kwalijk nemen dat ik disco niet zo fantastisch vind. Travolta doet hier en daar een leuk kunstje maar jammer genoeg blijft het daar bij en stelt Saturday Night Fever in dit opzicht toch wat teleur (zeker als je kijkt naar wat Travolta een jaar later zou afbrengen met Grease). The Bee Gees hebben nooit echt tot één van mijn favoriete groepen behoord, ben toch meer een oude rock fan à la Led Zeppelin, maar ik moet toegeven dat het hier allemaal toch niet zo slecht klinkt. Ik zou er geen cd van willen hebben maar in combinatie met de discowereld komen nummers zoals Staying Alive, Night Fever en How Deep is Your Love compleet tot hun recht.

Travolta, wat valt daar tegenwoordig nog over te zeggen. Hij wordt terug vader en als je als dochter/zoon van naar de films van pappie kijkt dan moet je wel toegeven dat de man er een rijkelijk gevuld oeuvre op heeft nagehouden. Met dansfilms werd hij bekend maar later wist hij zich pas echt een plaats in de cinema te geven door films à la Pulp Fiction en Face/Off. Het is dan ook vreemd dat het eigenlijk hier allemaal is begonnen. Ik moet toegeven dat Travolta het voor een eerste hoofdrol zeker en vast niet slecht doet. Soms een tikkeltje te passief of te overdreven (de don't hit my hair scène o.a.) maar over het algemeen wel goed te pruimen. Voor de andere acteurs geldt dit wat minder. Zowat 40% van de cast had nog nooit voor een camera gestaan en dat is er wel aan te merken. Gelukkig zorgt dit wel voor een zekere charme die de film goed doet. Natuurlijk is het ook leuk om uit die 40% een aantal bekende namen uit te pikken zoals Fran Drescher. Karen Lynn Gorney doet het als Travolta's love intrest ook niet slecht maar weet in de 'normalere' scènes niet echt te overtuigen. Als bitch daarentegen...

Qua inhoud is het één van de beste dansfilms maar jammer genoeg straalt de film een te negatieve sfeer uit om andere feelgoods van de troon af te stoten (Saturday Night Fever kan wel als feelgood worden opgevat omdat Tony en Stephanie toch bij elkaar komen) Minder als Grease maar toch wel het kijken waard, film is hier wel serieus ondergewaardeerd. Want hoe je het ook draait of keert, een serieuze invloed heeft Saturday Night Fever zeker en vast gehad, bekijk de references lijst op Imdb maar eens..

3.5*

Het icoon van de 70's. Wat een knappe weergave van die tijd, alles klopt. Ik denk dat het nu niet meer overkomt, maar in die tijd was het een topper en voor mensen uit die tijd nog steeds.

Gisteren na ruim 30 jaar herzien en ik moet zeggen de film wordt beter en beter een heerlijk tijdsbeeld en een mooi drama , over de muziek kunnen we alleen maar zeggen geniaal en wat Travolta aangaat die is nog steeds een wereld ster na wat ups en downs.

God wat is die Tony een eikel. De film draait natuurlijk rond disco en vooral voor discomuziek en de tijdsgeest van eind jaren '70 een 'belangrijke film'. Ik heb helemaal niets met disco en voor de muziek moest ik de film dus ook niet zien. Bovendien ben ik al in andere dansfilms meer overtuigd door het danswerk dan hier. Niet bepaald indrukwekkend. De dansen zijn niet echt hoogstaand, hoogstens typerend voor het genre. Ik heb die tijd niet meegemaakt, dus mijn beeld van disco komt wel overeen met dat van deze film. Al vraag ik me af of het karikaturale beeld van discomuziek niet mede gevormd werd door deze film. Verdienste van de film natuurlijk, maar als filmliefhebber ben ik daar vet mee.

Naast de disco wil de maker van de film ook enkele maatschappelijke thema's in de soep gooien als abortus, celibaat, anticonceptie, veilig vrijen, verkrachting, drugs, etc... Maar telkens vluchtig, alsof het gewoon dagelijkse kost in het wereldje van de discotheken. Wat waarschijnlijk inderdaad zo was en is.

De film is niet echt opbouwend trouwens en heeft een anticlimax. Opvallend voor dergelijke film eigenlijk, maar dat wil niet zeggen dat de film daarmee goed gemaakt is. Saturday Night Fever is niet bepaald een film naar mijn smaak. Het heeft lang geduurd voor ik hem zag, en nu weet ik waarom.

Saturday Night Fever is niet mijn film gebleken. Waar ik bij een film als Grease nog enigszins gepakt werd door de vrolijke muziek, daar was dat hier geenszins het geval.

Ook ik heb maar weinig met de discomuziek, die ik niet echt mooi vind. De combinatie met het dansen, oogt verder ook maar weinig bijzonder. Ik geloof best dat Travolta erg goed danst, maar het doet mij vrij weinig en ik vond het op den duur best vermoeiend om naar te kijken.

Het verhaal is, zoals zo vaak bij dit soort films, aan de magere kant. Er worden wel wat pogingen ondernomen om het een en ander uit te diepen aan de hand van enkele maatschappelijke thema's, maar dat komt nooit echt goed uit de verf, omdat de personages over het algemeen redelijk oppervlakkig blijven.

Dit is mijn ding niet, dat is wel duidelijk. Ik kreeg het er in ieder geval nooit echt warm van, laat staan dat ik gepakt werd door de koorts.

1,5*

Van te voren dacht ik dat dit wel eens helemaal mijn filmpje kon gaan worden maar dat is zwaar tegengevallen. Ik had verwacht dat ik helemaal ingepakt zou worden door het typische jaren 70 disco sfeertje maar dat bleek niet zo te zijn. Ik kan niet helemaal uitleggen waarom niet maar het deed me eigenlijk helemaal niets.

Misschien zag het er toch allemaal net iets te gelikt uit. Misschien had het verhaal me vrij weinig te zeggen. Of misschien kon ik me helemaal niet vinden in de karakters. Misschien van alles wel een beetje.

Eerlijk gezegd is dat hetgeen wat me het meeste dwars zit bij deze films. Ik vond deze groep jongens zo nietszeggend. onsympathiek maar vooral ook irritant. Je merkt wel heel erg het "boy's will be boy's" sfeertje onder elkaar. Vooral als ze die eerste keer op de brug met elkaar staan te geinen. Dat ze daarbij een meisje aanranden is ook alleen maar voor de lol. Okee,niet ieder personage hoeft altijd even sympathiek te zijn.

Maar het zit me toch dwars dat zelfs op het einde, als iemand van de vriendengroep in het water stort er nog geen verandering plaats vind bij de jongens. Tony liep na het gebeurde direct naar het meisje waar hij op viel toe en je verwacht dat hij helemaal vol zou zijn van het gebeurde. Maar hij zat alleen maar over zijn eigen problemen te praten en was totaal niet onder de indruk van het feit dat zijn vriend net van de brug was gestort.

Ik vind het ook raar van mezelf want ik kan het normaal altijd wel waarderen dat een personage net even anders dan anders is in een film. Maar hier zijn de personage's ZO oppervlakkig dat ik er gewoon helemaal niets mee kan. Het irriteerde me zelfs zo erg zelfs dat het gehele jaren 70 sfeertje ook aan me voorbij is gegaan.

Deze film, die destijds én John Travolta én de tot dan toe wat obscure discotheken bij een breed publiek populair maakte, dankt zijn succes vooral aan de muziek van de Bee Gees. Als film niet echt bijzonder, hoewel hij best een belangrijke plaats inneemt in de filmgeschiedenis,

Herzien, na heel wat jaartjes... Nog steeds een leuke film, gedateerd op de juiste manier, vooral de moeite waard natuurlijk door de geniale soundtrack en een aantal sublieme discotheekscenes. Vooral de lange solo-dansscene van Travolta is geweldig. Van het destijds schokkende taalgebruik ligt nu niemand meer wakker, de supporting cast is nogal wisselend van kwaliteit, het verhaaltje is dun en het einde aan de abrupte kant, maar om het charisma van John Travolta kan niemand heen.

Leuk tijdsbeeld van de jaren '70, maar ook een heel versleten tijdsbeeld. Die disco-muziek klinkt nergens meer naar en sowieso heb ik niets met de Bee Gees. Komt daarbij dat het verhaal en John Travolta nogal zijn en ik heb enige moeite met de houding van John Travolta en zijn matties tegenover vrouwen en homo's.

Deze film kwam uit op het hoogtepunt van het vreselijke Discotijdperk in de jaren 70 en kreeg nog een extra boost vanwege de soundtrack van de Bee Gees. Het verhaal stelt opzicht niet zoveel voor, maar de uitvoering en dan met name de rol van John Travolta was best aardig. Deze Dans / Muziek (met hier en daar wat Drama) kon me in ieder geval beter bevallen dan de "Grease (1978)" zooi welke een jaar later uitkwam. Maar een voldoende geven gaat me ook te ver.

Saturday Night Fever is een dansfilm die eind jaren ’70 een ware revival veroorzaakte van de disco, mede dankzij de sublieme soundtrack. Een dansfilm is tegenwoordig weinig verassend meer. Een mager plotje wordt gebruikt als kapstok voor de vele dansscènes en de film wordt meestal ondersteund door een soundtrack die beter is dan de film zelf. Saturday Night Fever was echter gedurende zijn tijd wel origineel en onderscheidt zich van de vele dansfilms door een goed doordacht plot met uitstekend acteerwerk van met name de jonge John Travolta, die hiervoor een Oscarnominatie in de wacht sleepte. Dankzij deze film en de film Grease uit 1978 werd Travolta een wereldster.

De film weet de perfecte sfeer te creëren van het disco-tijdperk eind jaren ’70. De fantastische fotografie van Ralf B. Bode, de flitsende montage van David Rawlins en de prachtige choreografie van Lester Wilson maken van Saturday Night Fever één van de beste dansfilms ooit gemaakt. De film bracht wereldwijd 237 miljoen dollar in het laatje, waardoor het destijds één van de meest succesvolle films ooit was. Maar dat was nog niets vergeleken met het succes van de soundtrack, die destijds alle records verbrak en uitgroeide tot het bestverkochte album ooit (een record wat later weer werd verbroken door Michael Jackson’s album “Thriller”). Tot op heden zijn er zo’n 40 miljoen exemplaren verkocht van de soundtrack, waardoor het na die van The Bodyguard en Dirty Dancing de best verkochte soundtrack ooit is. Verantwoordelijk voor dit succes is het Britse trio de BeeGees, die het gros van de liedjes op de soundtrack voor hun rekening namen. Nummers als “Stayin’ Alive”, “Night Fever”, “How Deep Is Your Love” en “You Should Be Dancing” werden allen grote hits. Nog meer als de film, is de soundtrack een geheide klassieker. Maar je doet de film tekort als je zegt dat de muziek beter is, want Saturday Night Fever heeft veel meer te bieden als alleen muziek.

De rauwe sfeer en de gelikte regie van John Badham alsmede een voortreffelijke hoofdrol van Travolta maken van Saturday Night Fever de ultieme dansfilm. De film kreeg in 1983 een teleurstellend vervolg met Staying Alive, welke werd geregisseerd door Sylvester Stallone. Daarnaast maakte de film eind jaren ’90 een succesvolle overstap naar het theater, waar het tot op de dag van vandaag nog volle zalen weet te trekken.

Ach ja, ik ben toch aan het schrijven over films, kan deze (zo uit het bolletje) er nog wel bij. Voor velen misschien vooral een dansfilm, komt er toch veel meer bij te kijken m.i. dan hangout in the local disco. Het was ook Gene Siskel's favoriete film (van Siskel & Ebert - de bekende, kritische filmrecensenten uit de VS). Teenage angst, onzekerheid over de eigen toekomst, overleven in resp. ontsnappen uit een getto-achtig milieu, waar de Greasers (Italianen), de Hispanics en Blacks met hun gangs ieder hun plek in de pikorde hebben. Travolta's eerste grote rol, en wat mij betreft had ie er meteen een Oscar voor moeten krijgen. Rare dissonant vormt zijn tegenspeelster. Niet alleen het soort vrouw waar bijna geen enkele vent voor zou vallen, maar (let er maar op) 'gezegend' met een vreselijk stemgeluid, met name als ze een tandje bijzet om haar beklag te doen. Kan het ontzag voor zoveel 'content' en goeie rollen in de film bij mij niet wegnemen. Eén van de beste films ooit gemaakt. Glansrol voor de muziek van de BeeGees, op gevaar af nostalgisch te worden. Wel wat tijdgebonden; kan me voorstellen dat jongeren (die al niet voorop lopen met zich iets kunnen inbeelden) er niets of minder mee hebben. Ga dan maar fijn weer wat videogames spelen.

De soundtrack kende ik al jaren van buiten, de film had ik nog nooit gezien. Tot gisteren dus. Saturday Night Fever probeert een soort sociaal drama te zijn: tijdens de week is het één en al kommer en kwel wat Tony, telg van arme Italo-Amerikanen in New York, meemaakt, maar op zaterdagavond gaat het dak eraf. De scènes in de disco zijn wervelend en spetterend in beeld gebracht, op het ritme van de opzwepende muziek. Het voelt alsof je zelf aanwezig bent. Het drama-gedeelte tijdens de week, echter, komt amper uit de verf (pun not intended). Tony's gezin is een karikatuur van een gehavend working class-gezin: nergens krijg je het gevoel dat ze écht moeten knokken om het hoofd boven water te houden. Daardoor valt het contrast tussen het harde leven en het feest wel heel licht uit. Je gaat ook minder medeleven voelen met de personages, dus komt het afraffelen van de dramatische zijplotjes op het einde wat vervelend over. Met wat minder clichés in het scenario had dit dus een sterke tragedie kunnen worden, nu is het gewoon een genot om Travolta alles te zien geven op You Should Be Dancing.

Ik had niet gedacht dat dit nog zo leuk en toch best goed zou zijn.

Verhaal is eigenlijk erg goed verteld. Travolta verkoopt zichzelf en de film erg goed. Heb er erg veel plezier in gehad. Een geweldige ode aan het Disco tijdperk. De muziek is helemaal geweldige. Zowel de speciaal voor de film geschreven liedjes van de Bee Gees tot de gekozen liedjes die in de disco gedraaid worden. Zuigt je helemaal terug de tijd in. Zoals gezegd is het verhaal best goed en is Travolta gewoon erg cool als dansgod.

Deze was nog eens op tv en toch eens bekeken. De film moet het toch vooral hebben van de soundtrack die toch wel erg goed is, al zijn de dansscènes toch ook wel erg sterk.

De cast deed het niet slecht en er was nog een verrassend rolletje voor Fran Drescher.

Het verhaal is minder luchtig dan verwacht.

'k vond het wel eens het bekijken waard.

Hele aardige en onderhoudende film met die typische seventies disco sfeer ondersteund door een prima soundtrack. Een van de eerste rollen van Travolta en hij doet het zeker niet onaardig. Eigenlijk zijn de acteerprestaties over het algemeen wel goed te noemen. In ieder geval vind ik het verhaal van deze film heel wat beter dan dat van 'Grease'. Naast de muziek worden ook nog wat maatschappelijke kwesties aangestipt.

Succes-dansfilm uit de jaren 70 ondersteund door de Bee Gees en andere discomuziek.

Voorheen tientallen fragmenten gezien en nu pas integraal.

Is inderdaad verouderd en eigenlijk komt hij mij minder "soft" over dan verwacht. Nogal wat crue bewoordingen en situaties.

Voor Travolta was het in ieder geval een enorme springplank.

Sociale achtergrond beslist aanwezig (werk, uitzichtloze toekomst, waardering...) maar muziek en dans domineren het verhaal en waren de absolute aantrekkingskrachten.

Cinematografisch te waarderen

Saturday Night Fever is eigenlijk een treurige film. Niemand krijgt in deze film wat hij/zij eigenlijk wil. Het meisje krijgt de jongen niet, de jongen wint zijn prijs eigenlijk niet, de perfecte zoon zweert zijn geloof af, de wraak is op de verkeerde groep en niemand luistert naar de jongen die moet trouwen maar niet wil.

Gisteravond bekeek ik deze klassieker uit de jaren 70. Het is moeilijk te geloven dat meisjes met een John Travolta button liepen vanwege SNF.

SNF geeft een leuk tijdsbeeld van de discokoorts midden jaren 70, zoete muziek, strakke broeken, rare kapsels. Het verhaal heeft weinig om het lijf, het publiek moest betoverd worden door de smart moves van JT. Dat de Bee Gees de soundtrack verzorgden wordt er ook goed ingepeperd.

Als de danspasjes worden ingezet kijkt de film lekker weg. Lekker sfeertje met de disco, fijne muziek (misschien wel de score met de bekendste nummers in het heden), leuke blik op de jaren 70 (heel anders dan het bijna even oude Taxi Driver) en soms erg fris camerawerk. Maar op dramatisch vlak schiet de film ernstig tekort en is dan vaak gewoonweg saai te noemen. Matig spel van acteurs (wel met plezier, maar niet overtuigend) helpt dan ook niet. 2,5*.

De volgende in mijn lijst muziekfilms die ik nog eens moest zien, maar ik heb er weinig aan gemist in al die jaren, want buiten de prima dansscènes, het 70's sfeertje en de echt wel fijne discomuziek van o.a. de Bee Gees is dit niet zo heel veel aan. De film propt wat maatschappelijke thema's door je strot, maar het deed me niks. Even in het begin dacht ik nog wel dat dit wat zou worden, met dat gezin waar iedereen met elkaar botst, maar Tony's eigen verhaal verveelde al snel. En John Travolta is in de hoofdrol al net zo irritant in deze film als in Grease die een jaar later verscheen. Wat een non-acteur zeg. Als ik er ook goed over na denk kan ik maar heel weinig goede films van hem herinneren. Ook hier speelt hij weer zo'n ergerniswekkende, egoïstische mooiboy.

2,5*

Ik heb al heel wat films gezien met Travolta, maar dit is zonder meer zijn beste vertolking ooit.
Hij speelt inderdaad zoals Ajax&Litmanen1 het goed vernoemd een ergerniswekkende, egoïstische mooiboy kortom macho. Maar ik vind wel dat hij dit op een goede manier doet.
Dansen kan/kon hij ook heel goed.
ik stelde wel vast dat de film een pak minder luchtig is in vergelijking met Grease.
de film bevat o.a. een verktrachingsscène

John Travolta wilde dat z'n volledige lichaam in beeld kwam tijdens het dansen, net als Fred Astaire vroeger, opdat er geen twijfel over kon bestaan dat hij alles zelf deed. Zijn danspasjes, manier van wandelen, stijl van haar en kleding werden destijds gekopieerd door al wie hip wilde zijn.

Wanneer Tony Manero thuis spaghetti eet, is hij omhuld in plastic, om de kleren te beschermen waarvoor hij gespaard heeft. Het sociale thema is goed uitgewerkt. Voor Italiaanse immigranten in Bay Ridge was een priester in de familie het hoogst bereikbare. Er is een conflict met een Puerto Ricaanse straatbende. Hun taalgebruik is grof, met een Napolitaans scheldwoord als stugots. Vrouwen worden als lustobject behandeld. Tony biedt Annette niet eens een vuurtje aan en grijpt niet in wanneer ze verkracht wordt. Hij zit vast in een job zonder toekomstperspectief.

De twee gigantische bruggen die Brooklyn met de andere wijken van New York verbinden, staan symbool voor het verlangen om te ontsnappen uit het eigen milieu. Er is een tegenstelling tussen architecturale grootsheid en kleinburgerlijke bekrompenheid. Wanneer Tony en Stephanie een restaurant binnen gaan, worden ze getoond door een ruit die tegelijk de stad weerspiegelt.

Tijdgebonden waren de stroboscoop, de discobal en de oplichtende dansvloer. De dansmuziek van toen klonk zachtaardiger dan wat later kwam, met nog veel invloed van smooth soul. De liedjes van de Bee Gees werden in een discojasje gestoken, wat een van de populairste soundtracks ooit opleverde.

“I'll dance with you, but it's not like you're my dream girl or nothin'.”

“You want a dream girl? Then go to sleep and have a nightmare.”

Zeer populaire film in de jaren 70 en ik snap wel waarom. Saturday Night Fever moet het niet hebben van het verhaal of de sterk uitwerkte personages, maar daar gaat het eigenlijk ook helemaal niet om. De jaren 70 sfeer, het disco tijdperk, de muziek, de dansscènes, de kleding, het loopje van Travolta etc. Dit soort zaken maakt de film zo populair. De muziek van de Bee Gees werd misschien nog wel populairder dan de film zelf, en het samenspel tussen Travolta en Gorney is uitstekend. Vooral in de dansscènes spat de chemie van het scherm. Saturday Night Fever is een product van zijn tijd, maar tegelijkertijd ook tijdloos.

Voor de zoveelste keer herzien sinds midden jaren negentig, voornamelijk omdat de wederhelft hem nog niet gezien had. Er waren een aantal grinnik momentjes, ook om dingen die fout zijn, maar toen de aftiteling begon te lopen realiseerde ik me wel meer dan ooit (dat de film onvriendelijke en donkere elementen heeft was als zestienjarige al duidelijk) wat een pot racisme en misogynie/seksisme afgebeeld wordt, gelardeerd met wat homofobie en andere narigheden.

Zoals Gauke zegt (en hij heeft het meegemaakt, ik moest nog geboren worden) was dit ook meer aanwezig in die tijd, en je kunt zeker een benadering hebben zoals Vanity Fair: Though Saturday Night Fever is remembered today as a feel-good disco movie, it’s actually a bracingly honest exploration of what it means to be young, horny, broke, and filled with intense feelings you can’t express and don’t understand. Ik kan er dat zeker in zien.

Maar anno 2019 (nu de tijden veranderd zijn, en wellicht meer in de afgelopen 2 jaar dan de 15 jaar ervoor) voelde het voor mij alsnog niet helemaal lekker. Het kwam niet over alsof louter getoond werd hoe dit specifieke groepje jongens leefde in dat tijdsgewricht, en hoe ze over gays of vrouwen (You are either a Nice Girl or a cunt) dachten; de film maakt er soms bijna een show van, zoals in de openingsscène waarin Travolta op straat een jonge vrouw de weg versperd. Ze gaat er niet op in, en weet uiteindelijk langs hem heen te lopen. Niet getreurd jongen, gewoon even met een breed gebaar je zaakje weer rechtleggen, in die strakke broek. Smile, rinse and repeat. Travolta heeft een jongensachtige, jeugdige charme die het hier wat als geile, puberale ondeugendheid laat overkomen, maar ik kan er niet meer zo naar kijken als vroeger. Vooral omdat noch de film, noch Tony Manero (Travolta’s leader of the gang) oordelen over zulk gedrag. Tony roept minder vaak het N-word, maar Spics floept er soepel uit en van gay bashing kijkt niemand op. Hij gebruikt zijn aanzien geen moment om er iets van te zeggen. Dit is hoe het is, lijkt het.

Na het verliezen van de danswedstrijden dringt hij zich zonder succes op aan zijn danspartner, wat ondanks het niet doorzetten behoorlijk naar verkrachting neigt. De arme Annet die Tony adoreert, wordt onder invloed van drugs (toegegeven, die ze zelf wil) wat losbandig, maar daarna wel terwijl ze huilt en aangeeft niet te willen op de achterbank verkracht onder toeziend oog van de hele groep. Manero vraagt verbitterd of ze nu haar zin heeft... ‘now, you are a cunt...’. Een kut die vervolgens in afgrijzen toe mag kijken hoe de genegeerde, door zorgen opgevroten vriend van de groep zich semi-per ongeluk van een brug gooit. Ik weet niet welke dramatische werking Badham met die aaneenschakeling, maar na deze culminatie voelt het feel-good einde in Manhattan met de let’s be friends wat onverdiend.

De soundtrack blijft iconisch, en de dansscènes eveneens. Ik snap zelfs dat The Library of Congress de film opneemt als zijnde een belangrijk onderdeel van de filmgeschiedenis dat bewaard moet blijven, al is het drama en het acteerwerk niet altijd even beklijvend. Zo rechtlijnig als deze criticus ben ik nog net niet, maar ik kan haar zeker geen ongelijk geven: het schuurt wel flink.

Een problematische klassieker dus.

3*

Dit was een stuk anders dan wat ik ervan verwacht had zo rauw als de karakters in deze film zijn. Meer in de lijn van Grease, die ook niet geheel onschuldig is, maar toch stukken onschuldiger. Ik begrijp dat men in de tijd dat deze film uit kwam compleet idolaat van het hoofdpersonage Tony was; men moet onder eenzelfde soort hypnose geweest zijn als de vrouwen in deze film, want wat een ongelofelijke eikel is hij. De racistische en homofobe pejoratieven vliegen ons om de oren, Tony is zwaar onbeschoft naar zijn ouders, hij scheldt een Annette die net verkracht is door zijn vrienden (waar hij getuige van was) uit voor "cunt", hij doet zelf een poging tot verkrachting van zijn danspartner Stephanie, maar zij vergeeft hem als hij de volgende dag excuses komt aanbieden zonder ook maar gewag te maken van de dood van een vriend van hem die in een wanhoopssituatie zat, maar die volledig door hem genegeerd werd, en uiteindelijk in een situatie die tussen zelfmoord en een ongeluk inzit om het leven komt. Het is voor mij maar moeilijk te bevatten hoe idolaat men was. Blijkbaar kom je met goed uiterlijk en dansvaardigheden met een hoop weg.

Eigenlijk kent deze film maar weinig sympathieke karakters. Annette lijkt me een lief persoon, maar is zo in de ban van Tony dat het pathetisch wordt. Stephanie heeft een sterker karakter dan Annette, maar bezwijkt toch voor Tony's charmes en heeft verder ook haar onhebbelijkheden zoals het onophoudelijke opscheppen over de beroemdheden die ze ontmoet. Over de vrienden van Tony zullen we het helemaal maar niet hebben.

Verder gaat deze film natuurlijk over dansen, maar de manier waarop er gefilmd is, die niet zo dynamisch is als de dansen zelf, stelt toch wat teleur. Misschien erg sterk voor die tijd, maar dit wordt tegenwoordig toch beter gedaan. De laatste dansscene van Tony en Stephanie tijdens de wedstrijd is natuurlijk ook wat slapjes qua choreografie, waar ik een overtreffende trap van de dans van de Puerto Ricanen had verwacht. Het plot mag dan wel willen dat de Puerto Ricanen de eigenlijke winnaars van de wedstrijd zijn, maar ik geloof geen moment dat dit het beste was wat Tony en Stephanie konden presteren.

De muziek weet wel het een en ander te redden. Disco is zeker niet mijn favoriete genre, maar een aantal liedjes kan ik zeker wel als guilty pleasures omschrijven. Al met al verrassend vanwege de rauwheid van het plot, waarin Travolta die overigens prima speelt, en een film hoeft geen sympathieke (hoofd)personages te hebben om goed te zijn, maar ik heb toch het gevoel dat de film Tony te makkelijk laat wegkomen, het voelt voor mij niet realistisch aan. Ik ben natuurlijk geboren in een andere tijd, en gezien de idolatrie van Tony kwam het kennelijk wel realistisch over in de tijd dat de film uitkwam, dus misschien zit ik fout, maar ik heb helaas alleen maar de beschikking over mijn eigen referentiekader. 2*.

Niet al te best.

De intro is uiteraard iconisch: een jonge John Travolta die op 's werelds bekendste discomuziek door het leven wandelt. Dat tijdsbeeld dat hier direct geschetst wordt, is het sterke aan de film: de typische seventies-kragen of de breed uitlopende broekspijpen, steeds weer voorzien van een (on)gezonde portie Bee Gees of andere disco-artiesten.

Nadien volgt evenwel een film die ik niet verwacht had. Het is allemaal veel mistroostiger dan gedacht. Saturday Night Fever is vooral toch een sfeerschets over een hoop irritante jongelingen die een uitweg zoeken. Die premisse is hoe dan ook wel interessanter dan bijvoorbeeld één of ander romantisch plotje in de disco. Maar het levert evenwel geen sterke film af. Het is mij net wat te onevenwichtig, niet in het minst door de matig acterende cast. Als deze film een zekere cultstatus zou hebben, zou ik dat anderzijds wel kunnen begrijpen en ik sluit evenmin uit dat een tweede kijkbeurt in de toekomst misschien andere inzichten geeft.

2

“Would ya just watch the hair. Ya know, I work on my hair a long time and you hit it. He hits my hair.”

Onder het mom van “dan hebben we hem ook eens gezien” had ik deze film maar aangezet. Dit kwam onder andere ook wel door het feit dat ik dan een thema raakte in de nu gaande ‘De 70s challenge’ in het ‘filmgames’ forum. Dit is typisch een film die ik nu nooit zou opzetten uit mijzelf puur omdat het me totaal niet ligt, wellicht in de toekomst als ik niks meer te zien heb maar dan moet ik wel eerst mijn ‘wil ik zien’ lijst uit hebben gekeken die eigenlijk bijna dagelijks uitbreidt en uitdunt als ik een film kijk dan.

Ik had wel een beetje geluk dat deze film te vinden was via ‘Amazon Prime’ waardoor ik de film sneller heb gekeken dan dat ik van plan was. Misschien was dat wel het slimste want ik denk wel dat dit één van de mindere films gaat worden in mijn challenge avontuur en überhaupt films uit de jaren zeventig, dit is gewoon echt niks voor mij.

De cast is prima, daar niks over te zeggen echter dat ik ‘Travolta’ hier best slecht vond acteren, leuke danspasjes maken kan hij zeker maar acteerwerk liep flink achter wat op zich best zonde was want dan had ik wellicht wat meer van deze film kunnen genieten. Ook het verhaal vond ik niet heel boeiend en de script was redelijk. Wanneer men ging dansen was de film leuk om te volgen met soundtracks van onder andere de ‘Bee Gees’ zat ik daar best lekker in en vond ik het vermakelijk maar, alles daarbuiten was erg opgeblazen en niet bijzonder. Deze film viel daarom ook echt wel heel erg tegen.

1.5*

In mijn herinnering was dit weliswaar een discodansfilm maar met een serieuzere ondertoon en redelijk te pruimen. Maar na herziening blijft er weinig van over. Rommelig, klef, voorspelbaar. Als drama en als sociale aanklacht mislukt. Om nog maar te zwijgen over de bloedirritante soundtrack. Had het bij een herinnering moeten laten.