Saturday Night Fever (1977)

Goeie film over een jongeman die met een nieuwe danspartner wil winnen bij een danswedstrijd. Inhoudelijk niet altijd even sterk, maar het tijdsbeeld van het disco-tijdperk is perfect neergezet. De muziek van o.a. de Bee Gees is dan ook onlosmakelijk verbonden met de film. Een carrière-makende rol van John Travolta die duidelijk de ster van de film is en er lekker op los danst. Met gemak 3.5 sterren.

Het nummer ‘Night Fever’ van de Bee Gees kende ik al voordat ik deze film opzette (en enkele andere nummers uit de soundtrack trouwens ook). Ik verwachtte een lichte dansfilm, maar dat ligt toch wel wat anders. De film is een stuk donkerder van toon dan ik had verwacht. Travolta zet een goede rol neer als Tony. Zijn tegenspeelster, Karen Lynn Gorney, vond ik dan weer een stuk minder overtuigend. Tony en zijn vrienden zijn bepaald niet de meeste sympathieke personages. Maar goed, wel best overtuigend gebracht. Daarnaast een prima soundtrack. De nummers van de Bee Gees komen hier optimaal tot hun recht en ook enkele andere discoklassiekers komen langs. De dansscènes zijn goed. Al met al een zeer behoorlijke film.

Een sfeervolle film die beter als tijdsdocument bekeken kan worden dan als dansfilm. Met name het escapisme wordt treffend in beeld gebracht. Deze jonge mannen en vrouwen hebben weinig om op terug te vallen en geen veelbelovende toekomst in het vooruitzicht. Wat hen rest is oppervlakkig plezier en kortstondige roem.

Elk personage maakt zich druk om wat anderen van hem of haar vinden. Travolta’s karakter richt zich op zijn vader en vrouwen, zijn ex richt zich op hem, en ook zijn vrienden lijken vooral zijn goedkeuring te vragen. Keer op keer komt naar voren dat deze personages gezien willen worden, erkenning willen van de mensen die zij op hun voetstuk geplaatst hebben. En dat is iets waar veel mensen (vooral jongeren) zich nog steeds in zullen herkennen.

De hele macho, misogyne en homofobe sfeer stoort mij geen moment. Deze film gaat over een achterbuurt in New York, en de personages verbeelden nu eenmaal deze straatcultuur. Ik vind het juist passend en het laat tevens hun beperkte kijk op de samenleving heel goed zien.

Het lijkt me vrij nutteloos om daar met een 2022-bril over te oordelen. Kunst moet je, vind ik, in de oorspronkelijke context beoordelen. Daarnaast, ik vermoed sterk dat de gemiddelde hangroep jongere er nog steeds dezelfde denkbeelden op na houdt, wat maar weer aantoont dat de makers het zo goed getroffen hebben. Nergens wordt overigens het gedrag van deze groep bewierookt, de film last het oordeel bij de kijker.

De film sleept wat naar het eind, maar al met recht een klassieker. En man, wat kan die Travolta dansen. De scene waarin hij in zijn eentje de vloer overneemt is werkelijk fantastisch.

3,5*

Zelden een prent gezien waarbij het slot de film nog zo de nek omwringt. Tot en met de danswedstrijd was het voor mij genieten van Saturday Night Fever: de zwoele soundtrack, het sfeertje in de club, in de verfwinkel en bij Tony thuis, zelfs de ietwat verwijfde danspasjes van Travolta... Ik kon er wel in meegaan.

Maar dan krijgen we ineens in sneltempo een verkrachtingspoging van het hoofdpersonage, die dan ook nog eens schaapachtig zit toe te kijken terwijl Annette in de auto wordt verkracht, met dan meteen nog een soort zelfmoord erachteraan. De dood van zijn vriend blijft niet echt aan de ribben kleven bij onze held, die dan toch nog op een soort van happy end wordt getrakteerd. Op dat punt zat je eigenlijk al te hopen dat die hele 'vrienden'groep van die brug was getotterd.

De vibe van het eerste 1,5 uur valt dus volledig in het water, en op dat punt ben je ook elke verwantschap met de personages kwijt. Kost de film toch een punt.

2,5* dan maar. Jammer, want de sfeer en de muziek van het eerste 1,5 uur waren voor mij sterker dan het beeld dat ik op voorhand had van deze 'dansfilm'.

Ik volg het gemiddelde. Iedereen kent deze film die de hoogdagen van de disco viert met danspasjes en nummers die nog steeds op retrofeestjes gedraaid worden. De dans- en discotheekscènes waren het hoogtepunt van de film. Travolta was een plezier om te zien als de "king of disco'.

Alles daartussen was echter slap opvulsel : de broer van Tony die het priesterschap opgeeft, zijn werk in de verfwinkel, die vriend die gaat trouwen, die Annette die met Tony naar bed wil... pff, echt om in slaap van te vallen al die nietszeggende verhaallijntjes. Had verwacht dat de film iets dieper zou ingaan op de muziek zelf maar dat bleek ijdele hoop. Men koos liever voor sentimenteel drama. Kon me niet meer herinneren dat die film een R-rating had.