Saturday Night Fever (1977)

Ik snap je .

Een beetje afstand van nemen, dan zie je dat het eigenlijk best grappig is .

Inderdaad, zo belachelijk dat het grappig is hé

Een TOPPER! Om dat te begrijpen moet je de sfeer uit de jaren 70 geproeft hebben. Dit was toen een geweldig succes over de hele wereld. Als je de film nu tegen het licht houdt met de mogelijkheden die men nu heeft (special effects) tja, dan is het natuurlijk maar een mager filmpje. Daarom zeg ik dat je dit meegemaakt moet hebben om de film te waarderen hoe die toen op het publiek overkwam. Een topper kan ik je zeggen!

Al Pacino! Attica! Attica! Attica!

Saturday Night Fever was zo'n film die al lang op mijn verlanglijstje stond maar waarvan het nog nooit was gekomen om hem te kopen. Een tijd geleden gaven ze hem toen op VijfTV (de enige zender volgens mij die regelmatig nog eens zo'n dansklassieker uitzend) dus had ik hem toen opgenomen. Gisteren maar eens opgezet met de gedachte dat dit iets zoals Grease ging zijn.

Daar zit dan ook meteen de verrassing van deze film, het is helemaal geen Grease. Technisch gezien is Grease geen Saturday Night Fever want die was eerder maar soit, je weet wel wat ik bedoel. Badham levert een film af die zwaarder van toon is dan ik me had voorgesteld. Het dansen overheerst natuurlijk nog altijd maar de film probeert een aantal maatschappelijke problemen te introduceren die soms geslaagd zijn maar al even vaak misplaatst zijn. Thema's zoals de 'verkrachting' op Stephanie wordt netjes uitgewerkt en ook de dood van Bobby C voel je van verre aankomen maar het wordt nog altijd wel boeiend in beeld gebracht. Langs de andere kant hadden de stukken met Anette van mij niet gehoeven. Wel kent de film een aantal onafgewerkte scènes zoals heel het gebeuren tussen de Faces en die Spaanse bende. Ze waren ervan overtuigd dat ze rammel gingen terugkrijgen maar er wordt met geen woord meer over gerept? Beetje vreemd. Op zich is het ergens wel leuk natuurlijk want nu heeft de film nog een paar ietwat interessante subplotten want qua dansen had ik wel wat beter verwacht. Ik ben zelf geboren in '91 dus je kunt me moeilijk kwalijk nemen dat ik disco niet zo fantastisch vind. Travolta doet hier en daar een leuk kunstje maar jammer genoeg blijft het daar bij en stelt Saturday Night Fever in dit opzicht toch wat teleur (zeker als je kijkt naar wat Travolta een jaar later zou afbrengen met Grease). The Bee Gees hebben nooit echt tot één van mijn favoriete groepen behoord, ben toch meer een oude rock fan à la Led Zeppelin, maar ik moet toegeven dat het hier allemaal toch niet zo slecht klinkt. Ik zou er geen cd van willen hebben maar in combinatie met de discowereld komen nummers zoals Staying Alive, Night Fever en How Deep is Your Love compleet tot hun recht.

Travolta, wat valt daar tegenwoordig nog over te zeggen. Hij wordt terug vader en als je als dochter/zoon van naar de films van pappie kijkt dan moet je wel toegeven dat de man er een rijkelijk gevuld oeuvre op heeft nagehouden. Met dansfilms werd hij bekend maar later wist hij zich pas echt een plaats in de cinema te geven door films à la Pulp Fiction en Face/Off. Het is dan ook vreemd dat het eigenlijk hier allemaal is begonnen. Ik moet toegeven dat Travolta het voor een eerste hoofdrol zeker en vast niet slecht doet. Soms een tikkeltje te passief of te overdreven (de don't hit my hair scène o.a.) maar over het algemeen wel goed te pruimen. Voor de andere acteurs geldt dit wat minder. Zowat 40% van de cast had nog nooit voor een camera gestaan en dat is er wel aan te merken. Gelukkig zorgt dit wel voor een zekere charme die de film goed doet. Natuurlijk is het ook leuk om uit die 40% een aantal bekende namen uit te pikken zoals Fran Drescher. Karen Lynn Gorney doet het als Travolta's love intrest ook niet slecht maar weet in de 'normalere' scènes niet echt te overtuigen. Als bitch daarentegen...

Qua inhoud is het één van de beste dansfilms maar jammer genoeg straalt de film een te negatieve sfeer uit om andere feelgoods van de troon af te stoten (Saturday Night Fever kan wel als feelgood worden opgevat omdat Tony en Stephanie toch bij elkaar komen) Minder als Grease maar toch wel het kijken waard, film is hier wel serieus ondergewaardeerd. Want hoe je het ook draait of keert, een serieuze invloed heeft Saturday Night Fever zeker en vast gehad, bekijk de references lijst op Imdb maar eens..

3.5*

Men heeft wel 'ns de gewoonte om alle dansfilms over één kam te scheren als zeemzoete niemanddalletjes. Saturday Night Fever kende ik voornamelijk van zijn openingsscène: het stoere pasje van John Travolta op 'Staying Alive'. Maar de film weet verrassend genoeg veel complexer uit de hoek te komen. Op een heel simpele, maar daarom juist effectieve manier handelt de film over maatschappelijke thema's als armoede, klassenverschillen, generatiekloven en uitzichtloosheid. De personages zijn dan ook geen idealistische moraalridders zoals in andere dansfilms als Step Up en Honey, maar onbeschoft gespuis dat naast dansen ook graag homo's beledigt, vrouwen deelt en Puerto Ricanen ineen timmert. In contrast met deze rauwere achtergrond, zijn de dansscènes zeer mooi, innemend en energiek. Bovendien zitten ze technisch gewoon perfect ineen. John Travolta zet met veel 'schwung' en flamboyante outfits een zeer memorabel personage neer. Ik vind dit misschien zelfs zijn beste rol.

Een onderschat pareltje dat zowel levenslust als doelloosheid uitstraalt.

Het icoon van de 70's. Wat een knappe weergave van die tijd, alles klopt. Ik denk dat het nu niet meer overkomt, maar in die tijd was het een topper en voor mensen uit die tijd nog steeds.

Goede film. Travolta op z'n best.

Gisteren na ruim 30 jaar herzien en ik moet zeggen de film wordt beter en beter een heerlijk tijdsbeeld en een mooi drama , over de muziek kunnen we alleen maar zeggen geniaal en wat Travolta aangaat die is nog steeds een wereld ster na wat ups en downs.

Ik zag laatst een Special Edition dvd hiervan in de mediamarkt. Echt grappig, met als hoes Travolta's kleding met dat borsthaar eruit

Weet iemand wat ik bedoel?

Goede film, die in de jaren 70 een enorme impact heeft gehad. Vooral de sterke muziek is een pluspunt. Maar ook het verhaal is aardig uitgewerkt. En was bovendien zwaarder van aard dan ik van tevoren verwacht had. Travolta speelt zijn rol verder goed, en met de nodige passie. 4 sterren.

God wat is die Tony een eikel. De film draait natuurlijk rond disco en vooral voor discomuziek en de tijdsgeest van eind jaren '70 een 'belangrijke film'. Ik heb helemaal niets met disco en voor de muziek moest ik de film dus ook niet zien. Bovendien ben ik al in andere dansfilms meer overtuigd door het danswerk dan hier. Niet bepaald indrukwekkend. De dansen zijn niet echt hoogstaand, hoogstens typerend voor het genre. Ik heb die tijd niet meegemaakt, dus mijn beeld van disco komt wel overeen met dat van deze film. Al vraag ik me af of het karikaturale beeld van discomuziek niet mede gevormd werd door deze film. Verdienste van de film natuurlijk, maar als filmliefhebber ben ik daar vet mee.

Naast de disco wil de maker van de film ook enkele maatschappelijke thema's in de soep gooien als abortus, celibaat, anticonceptie, veilig vrijen, verkrachting, drugs, etc... Maar telkens vluchtig, alsof het gewoon dagelijkse kost in het wereldje van de discotheken. Wat waarschijnlijk inderdaad zo was en is.

De film is niet echt opbouwend trouwens en heeft een anticlimax. Opvallend voor dergelijke film eigenlijk, maar dat wil niet zeggen dat de film daarmee goed gemaakt is. Saturday Night Fever is niet bepaald een film naar mijn smaak. Het heeft lang geduurd voor ik hem zag, en nu weet ik waarom.

Vermakelijke film met een heerlijke soundtrack van de Bee Gees. Zou bijna verlangen naar die tijd. Verhaal is wat dunnetjes maar de dans scenes van Travolta maken dat weer helemaal goed. Deze film was een boost voor de disco scene destijds. Half sterretje meer voor de goede muziek en dansssenes

Pff, wat ben ik blij dat discomuziek dood is...die disco versie van Beethoven staat echt in mn top 10 van meest irritante platen. If I cant have you kwam me ook iets te vaak voorbij.

Muziek vond ik dus niet veel aan maar als film viel het me eigenlijk niet eens tegen. Had blijmoedig verhaal verwacht met standaard happy end maar film was stuk donkerder. Travolta zet de nogal onsympathieke hoofdpersoon redelijk goed neer, vrouwelijke hoofdrol was minder overtuigend, actrice is dan ook in de vergetelheid geraakt.

Gisteren de film opnieuw gezien. Blijft weergaloos. Perfecte combinatie van muziek en verhaal, waarbij het ene de andere versterkt en v.v.

En dé dansscene halverwege de film waarin John Travolta een 'klein' showtje weggeeft (de scene die bijna niet in de film zou hebben gezeten!!) is denk ik een van de meest tofste (dans)scenes ooit in een film.

Onbegrijpelijk dat deze film gemiddeld maar 3,00 als waardering krijgt. Teveel discohaters hier??

ik zie dat jij ook 3 sterren geeft dus ja

Saturday Night Fever is niet mijn film gebleken. Waar ik bij een film als Grease nog enigszins gepakt werd door de vrolijke muziek, daar was dat hier geenszins het geval.

Ook ik heb maar weinig met de discomuziek, die ik niet echt mooi vind. De combinatie met het dansen, oogt verder ook maar weinig bijzonder. Ik geloof best dat Travolta erg goed danst, maar het doet mij vrij weinig en ik vond het op den duur best vermoeiend om naar te kijken.

Het verhaal is, zoals zo vaak bij dit soort films, aan de magere kant. Er worden wel wat pogingen ondernomen om het een en ander uit te diepen aan de hand van enkele maatschappelijke thema's, maar dat komt nooit echt goed uit de verf, omdat de personages over het algemeen redelijk oppervlakkig blijven.

Dit is mijn ding niet, dat is wel duidelijk. Ik kreeg het er in ieder geval nooit echt warm van, laat staan dat ik gepakt werd door de koorts.

1,5*

Ik heb altijd een voorliefde gehad van het disco tijdperk en zeker de muziek van de Bee Gees mag van mij altijd ietsje luider uit de speakers knallen. Mooie sfeerschepping van de jaren 70 in het groezelige Brooklyn. De scene's in de danstenten zijn subliem, net als Travolta's danspassen. TOPPER

Ja. Je kunt een soundtrack niet gelijk stellen met een film. Dus m.a.w. muziek die je hoort kan heel anders zijn dan als je het in een film ziet. Bovendien is het dan slechts een onderdeel. Het heeft dus niks te maken met het haten van een muzieksoort.

Gisteren maar weer eens genoten van deze cultmovie. Een absolute kraker uit de dsicoperiode. Genieten van de muziek van o.a. de Bee Gees (alleen broer Barry leeft nog) of the Trammps (de leadzanger is inmiddels ook overleden). Travolta zet een geloofwaardige rol neer. Disco heeft als muziekstroming de jaren overleefd. Of je nu wel of geen liefhebber bent, het is inmiddels muziekgeschiedenis.

Toevallig dit weekend op TV, gekeken en genoten. Het geeft het tijdsbeeld heel goed weer, zo was het inderdaad. Ik woonde toen in de US en heb dit van dichtbij meegemaakt, de muziek, de mode, de disco's. Hier was het ook wel maar niet zo heftig als daar. Mensen van mijn generatie zullen deze film waarschijnlijk met gemengede gevoelens bekijken, want het is een brok geschiedenis.

Gister herzien, toch wel erg gave film met een heerlijke authentieke 70's sfeer. Travolta is goed op dreef als ambitieuze discoboy en de dansscenes zijn classic! Film heeft de tand des tijds geweldig doorstaan.

Dikke 3,5!

Meestal begin ik er niet meer aan, als films in het verleden al tegen zijn gevallen. Over de vervolgfilm Staying Alive (1983) was en ben ik gewoon meer te spreken, maar toch was ik nu ook wel nieuwsgierig naar deze film.

Lang geleden dat ik deze heb gezien, het zal wel in de jaren '80 zijn geweest. Ik vond het toen maar een matige film, en dat is het nu bij herzien deels ook nog wel.

Aanvankelijk begint de film erg leuk met Staying Alive. John Travolta is erg goed en de gehele film wel, zowel als acteur als ook als danser. Wel wordt de film na dit begin al heel gauw een vrij saaie film, die hier en daar wat oplevingen kent. Sommige scènes duren behoorlijk lang, andere gedeelten zijn juist vrij kort, met nogal een hak-op-tak montage. De meeste muzieknummers staan ook op de soundtrack maar niet allemaal. Ook dit is vrij hak-op-tak gedaan. (Heel anders dan je bijvoorbeeld in musicals ziet).

Sfeervol verfilmd, waar alles toch hoofdzakelijk om Tony draait, in zijn relatie tot zijn vrienden, familie, werk en vrije tijd. Maar van veel andere mensen blijft de film behoorlijk oppervlakkig.

Halverwege wordt de film, stukken beter met af en toe erg goede scènes, zoals met die vechtpartij, de danswedstrijd maar die laatste scène op de Brooklyn Bridge is toch duidelijk de beste scène, een beetje eng zelfs. En hierdoor wordt de film toch verrassend weer wat beter dan ik meen dat hij was. Maar als "disco-scene en muziekfilm" blijft het allemaal erg matig als drama toch veel beter geslaagd. Naast een hoop grof taalgebruik en sex, een als "jongeren onder elkaar"-film toch behoorlijk up-to-date.

Eerste helft 2.0 / tweede helft 3.0.

Van te voren dacht ik dat dit wel eens helemaal mijn filmpje kon gaan worden maar dat is zwaar tegengevallen. Ik had verwacht dat ik helemaal ingepakt zou worden door het typische jaren 70 disco sfeertje maar dat bleek niet zo te zijn. Ik kan niet helemaal uitleggen waarom niet maar het deed me eigenlijk helemaal niets.

Misschien zag het er toch allemaal net iets te gelikt uit. Misschien had het verhaal me vrij weinig te zeggen. Of misschien kon ik me helemaal niet vinden in de karakters. Misschien van alles wel een beetje.

Eerlijk gezegd is dat hetgeen wat me het meeste dwars zit bij deze films. Ik vond deze groep jongens zo nietszeggend. onsympathiek maar vooral ook irritant. Je merkt wel heel erg het "boy's will be boy's" sfeertje onder elkaar. Vooral als ze die eerste keer op de brug met elkaar staan te geinen. Dat ze daarbij een meisje aanranden is ook alleen maar voor de lol. Okee,niet ieder personage hoeft altijd even sympathiek te zijn.

Maar het zit me toch dwars dat zelfs op het einde, als iemand van de vriendengroep in het water stort er nog geen verandering plaats vind bij de jongens. Tony liep na het gebeurde direct naar het meisje waar hij op viel toe en je verwacht dat hij helemaal vol zou zijn van het gebeurde. Maar hij zat alleen maar over zijn eigen problemen te praten en was totaal niet onder de indruk van het feit dat zijn vriend net van de brug was gestort.

Ik vind het ook raar van mezelf want ik kan het normaal altijd wel waarderen dat een personage net even anders dan anders is in een film. Maar hier zijn de personage's ZO oppervlakkig dat ik er gewoon helemaal niets mee kan. Het irriteerde me zelfs zo erg zelfs dat het gehele jaren 70 sfeertje ook aan me voorbij is gegaan.

Jongetje wil graag dansen en heeft daar een meisje voor nodig. Er loopt wel een meisje achter hem aan maar dat vind hij maar niks maar dan ineens ziet hij een ander meisje en dan is alles compleet. Leuke liedjes. Verder een tegenvaller. Geen chemie, irritante vrienden en vervelende situaties.

Deze film, die destijds én John Travolta én de tot dan toe wat obscure discotheken bij een breed publiek populair maakte, dankt zijn succes vooral aan de muziek van de Bee Gees. Als film niet echt bijzonder, hoewel hij best een belangrijke plaats inneemt in de filmgeschiedenis,

Herzien, na heel wat jaartjes... Nog steeds een leuke film, gedateerd op de juiste manier, vooral de moeite waard natuurlijk door de geniale soundtrack en een aantal sublieme discotheekscenes. Vooral de lange solo-dansscene van Travolta is geweldig. Van het destijds schokkende taalgebruik ligt nu niemand meer wakker, de supporting cast is nogal wisselend van kwaliteit, het verhaaltje is dun en het einde aan de abrupte kant, maar om het charisma van John Travolta kan niemand heen.