Spring (2014)

Lang geleden dat ik nog zo iets verschrikkelijk heb gezien. In mijn optiek is Linklater cinema de slechtste cinema die er is omdat het gaat over volkomen oninteressante mensen die naar elkaar toegroeien door alsmaar over zichzelf te praten. En natuurlijk herkent en beloont de kijker dat 'gedrag'. Ik hoor de makers van Spring hun pitch al aan de man brengen: "Let's make Before Sunrise... but then one of them is a vampire!"

Mijn god!

Mwah.

Ik vond juist het eerste uur van de film erg vermakelijk. leuke mix tussen comedy, romantiek en drama. Het verhaal wist me toen nog wel te boeien, ook prima acteerwerk, mooie beelden en een goede aparte sfeer.

Helaas was de 2e helft wanneer de horror elementen naar voren komen en duidelijk word wat er met Louise aan de hand is voor mij een diepe teleurstelling. Vanaf dat moment kon ik niet meer mijn gedachten bij de film houden. Het verhaal was uiteindelijk 3x niks.

Jammer.

Net geen 2,5*

2,0* voor het eerste uur.

Bij het opmerken van deze titel en het plot kon ik eigenlijk al een beetje raden waar de film naartoe wou gaan. Al nam dat niet weg dat ik wel erg benieuwd was naar de uitwerking. Mijn diepste fobie voor tentakels en glibberige bewegende dingen proberen te overwinnen, aangezien bepaalde verwijzingen al duidelijk genoeg waren, en deze maar een kans gegeven.

Met het idee van het plot in mijn achterhoofd begon de film voor mij al behoorlijk depressief en we volgen een verscheurde jongeman Evan, die de naslepen van zijn overleden ouders probeert te ontvluchten. Doordat zijn emoties hoog opliepen in de plaatselijke kroeg waardoor er een prijs op zijn hoofd staat vlucht hij, in ieder geval weg uit Californië, en beland op de bonnefooi in Italië. Hij probeert zichzelf te amuseren door een beetje rond te zwerven door Rome, en een beetje fotootjes te schieten. Dan word hij aangespoord door twee Britse toeristen om op roadtrip te gaan en beland hij in een dorpje in het Zuidelijke gedeelte van Italië. Na dag één valt zijn oog op Louise, een op eerste gezicht best wel een knappe jongedame dat al zo haar eigenzinnige trekjes heeft. Het vertrek van de Britse toeristen naar Amsterdam komt goed uit, want nu kan Evan zich volledig storten op de toch wel sensuele Louise, en dan komt toch wel het meest melancholische en terechte aspect waar je als kijker je denk ik toch ook wel een beetje in kan meevoelen; een leuke dame die zo lief overkomt verzacht toch vaak wel een beetje de pijnen in je leven, (in dit geval het verlies van Evan's ouders) waarbij je zal zweren dat je er nu voor gaat zorgen dat je weer je eigen ik bij elkaar raapt, waarbij de liefde ook blind kan maken. En inderdaad, Evan overziet in eerste instantie toch wel een duister geheim van Louise. En dit was er wel eentje dat voor mij meer dan bizar, apart en freaky was, en soms moest ik toch nog mijn ogen in spleetjes knijpen bij sommige fucked up scene's. De kunst van dit hele aspect is dat... ja... zoals ik hierboven al zei: Liefde blind maakt, waarbij het waarschijnlijk ook niet de bedoeling is om de monsters die Louise met zich meedraagt zo letterlijk te nemen. Het gaat eigenlijk meer om het idee en de associatie om het feit dat er in ieder ogenschijnlijk lief persoon een duister geheim huist..

De uitwerking verdiend echt een dikke pluim. Wat weet de regisseur je toch een vreemd, maar toch betoverend gevoel achter te laten terwijl de situaties heel ongewoon zijn. Het ziet er naar uit dat de film ook met liefde is klaargemaakt, ook al heeft het niet zo'n groot budget gehad. De aandacht naar de Italiaanse landschappen en dorpjes is hier ook heel groot en ook het leven op de achtergrond (op het terras bij de romances, zit een paar stoelen verder een oude Italiaan de krant te lezen onder genot van een kopje koffie, dorpsvrouwen te beppen, kinderen te spelen etc) word hier sfeervol neergezet. Je kon haast wel zien dat de regisseur, door middel van de zonovergoten locaties, filters en zijn overduidelijke voorliefde voor Italië hier een sprookje wou neerzetten. Maar dan wel een heel duister sprookje.

Het einde, ja, die zag ik wel een klein beetje aankomen. Maar de uitwerking ervan was er toch wel weer eentje om niet te vergeten.

4,5*

Kwam deze tegen in een paar eindejaars lijstjes en dacht hoe kan ik deze nu gemist hebben, maar hij bleek al in, 2014 te zijn gemaakt.

Maar nu over de film.

Vond hem buitengewoon sterk en de casting van nadia Hilker en vooral lou Taylor Pucci een openbaring. Wat een geweldige naturel spelende acteurs zijn het toch.

Alles klopte aan deze film, zelfs de dialogen, maar dat kan ook komen door de sterk spelende cast.

De soundscore was ook bovengemiddeld goed, omdat het me opviel, gebeurt me weinig.

Het camera werk, locaties, alles bovengemiddeld goed.

Het enigste minpunt Is de kwaliteit van CGI, en dat is jammer, maar met duurdere acteurs grotere budgetten.

Prachtige Lovestory die volledig naturel overkomt.

Subliem..

ps:moest steeds aan de film afflicted denken, maar die vergelijking gaat alleen maar op voor de locaties die gebruikt werden.

meesterwerkje

Het helpt veel als je deze film zonder voorkennis aanvat, in die zin dat de eerste "bovennatuurlijke" scène dan werkelijk een schok teweeg brengt. Daar drijft Spring dan ook voor een groot stuk op. De romance vind ik niet helemaal overtuigen en het bovennatuurlijke aspect verliest zichzelf spijtig genoeg in de wetenschappelijke verklaring die eraan gegeven wordt. Toch zit de sfeer helemaal goed en springen enkele scènes eruit op audiovisueel vlak, waardoor het op een of andere manier gezapig genieten blijft. En de tagline op die prachtige poster klopt wel: a hybrid of Linklater and Lovecraft. Apart, zeker de moeite waard, maar niet foutloos.

Het begin van de film had weinig toegevoegde waarde. De reden dat hij naar Europa ging hadden ze ook verder in de film kunnen verklaren. Dan had je het gedeelte in Italië over gehouden. Nu duurde het veel te lang voor er iets gebeurde. Niet dat het vanaf dat moment super spannend werd maar voor een low budget film wat ik denk dat het is werd er goed geacteerd en waren de special effecten goed verzorgd.

Goeie film over een Amerikaanse jongen die na de dood van zijn moeder een tijd naar Italië vertrekt. Geen standaard boy-meets-girl-film, alhoewel dat gedeelte ook weet te boeien vanwege de prima dialogen en de chemie tussen de twee hoofdrolspelers. Sfeervol in beeld gebracht (de locatie draagt hier ook aan bij) en de frisse mix van horror en romantiek is enigszins origineel te noemen.

Prachtige film met vleugen van horror maar ook romantiek speelt op een niet glibberige manier een rol in deze film. Het verhaal/de film duurt bijna 2 uren maar was voor ons gevoel geen minuut te lang.

De gesprekken en gebeurtenissen tussen alle personen hebben een doel en goddank ook enige diepgang wat men vaak in dit soort van films mist.

Voor ons was dit een fijne tijdsbesteding op een mooie zomeravond.

Een kleine 9!

Wat prachtig verwoord! En dank voor de waarschuwing.

"Are you a prostitute?"
"You want me to be?"
"Are you gonna rob me?"
"Nah, you look poor!"

De films van Justin Benson en Aaron Moorhead zijn nogal traag en steunen erg op de dialogen, en die zijn over het algemeen geslaagd te noemen. De gesprekken tussen de hoofdpersonages komen heel natuurlijk over, vaak grappig, en ook het acteren is naturel, zelfs bijna amateuristisch. De Duitse Nadia Hilker en het Italiaanse dorpje en landschap zien er erg aantrekkelijk uit. En ik hou wel van de broeierige, mysterieuze sfeer die in deze films van Benson en Moorhead hangt. Ik ben het met anderen eens dat de pseudo-wetenschappelijke uitleg weggelaten had mogen worden.

"This is the kind of crazy that I can't deal with!"

Half.

Eerste film die ik van deze twee regisseurs zie. Ze beginnen steeds meer populaire films te maken en ook steeds grotere namen te strikken. Gezien ik erg van horrorfilms hou is het wel zo eerlijk om ook de films van dit duo een kans te geven. Spring was daarbij de eerste. Deze film kent zijn sterke punten, maar ook zijn mindere.

Wie overigens denkt dat de film maar een beetje op de poster lijkt zit ernaast. Spring komt bij lange na niet in de buurt van de kleurige uitstraling die de poster laat zien. In plaats daarvan krijgen we een warme, ietwat reguliere romantiekfilm met wat Lovecraft invloeden. De film promoot zichzelf als romantische horrorfilm, maar de horror wordt erg veel naar de achtergrond gedrukt.

Ik durf zelfs te zeggen dat het mysterygehalte meer aandacht krijgt dan het horrorgehalte. Romantiek is echter de voornaamste focus, en weet aardig te boeien tijdens het eerste halfuur. Dit is met name te danken aan de uitstekende chemie tussen Pucci en Hilker. De personages zijn wat saai, maar het acteerwerk is sterk en daarmee weten ze de saaie uitstraling te compenseren.

Visueel zitten er verder aardige plaatjes bij. De primaire focus is de locatie en door middel van drones wordt deze soms aardig in beeld gebracht. Qua camerawerk is het dan ook wel in orde. Qua cinematografie miste ik echter wat speciaals, en ook de editing had iets scherper en strakker gemogen. Het hangt net wat te "losjes" aan elkaar nu, resulterend in een slepend gevoel na een degelijk eerste halfuur.

Een gemiste kans is echter de beperkte focus op horror. Het had niet de meerderheid van het verhaal hoeven hebben, maar met het achterliggende concept in gedachte wordt er toch weinig mee gedaan en eindigt niet bevredigend genoeg. De slotscene had mooie dialogen, maar de regie weet het onvoldoende over te brengen, waardoor echte emotie nooit doorbreekt. De film mist ook iets om te raken. Wat precies? Daar ben ik zelf ook niet over uit, maar raken deed het gewoon niet. Spring is niet perse slecht, maar mist wat strakheid, scherpte en horror. Verder redelijk, maar niet perfect.

Na de dood van zijn moeder trekt Evan [Lou Taylor Pucci] zich enige tijd terug in pittoresk Italië. Daar leert hij Louise [Nadia Hilker] kennen en hun vriendschap bloeit uit tot een romance. Maar Louise verbergt een duister geheim. Niet onaardig romantisch drama geeft al snel aanwijzingen dat dit een (voor horrorliefhebbers) aangenaam onaangename kant op gaat, maar maakt die belofte helemaal niet waar en is in feite één lange tease. Ook liefhebbers van pure romantiek zullen hier hun wenkbrauwen bij fronsen en zich afvragen waar dit nou eigenlijk allemaal over ging.

Toch maar zeer matig deze zogenaamde "romantic body horror", op beide vlakken niet echt geslaagd en hierdoor nogal onzinnig en saai.