Spring (2014)

De vorige film van deze heren vond ik niet heel erg denderend....misschien is er voorruitgang geboekt bij de heren.

Plottechnisch vond ik Resolution wel erg sterk, alleen was het cinematografisch erg kaal. Aan de trailer te zien lijken ze daar nu wel een stuk verbeterd, dus maakt me alsnog nieuwsgierig.

Nieuwe poster.

Nice, deze staat eindelijk online. It follows is normaal gezien ook voor vandaag of morgen.

Ik wacht met smart af

Net geen voldoende ......

Flinterdun horror/liefdes verhaal die wel zijn originele momenten en beelden heeft(CGI mocht beter trouwens)maar nergens echt heel erg verrast of uitschiet.....jammer genoeg.

Het acteerwerk van de dame vond ik in het begin niets maar ik begon haar steeds leuker te vinden naarmate de film vorderde.....de hoofdrolspeler vond ik middelmatig tot redelijk maar nooit vervelend worden.

Als de film wat meer ballen had gehad had hij er wat mij betreft tussen uit gesprongen maar helaas......geen verrassing dit keer. ...al kan het slechter.

Inderdaad niet waarop ik gehoopt had.

De horror laat niet alleen lang op zich wachten, het blijft ook veel te braaf en pover. De effecten vond ik daarentegen behoorlijk goed en ook de voorzichtige humor die vooral in het eerste deel aardig aanwezig is, kon ik wel smaken. Het verhaal zelf is uiteindelijk heerlijk origineel, maar het einde had men heel anders moeten invullen. Nadia Hilker is anderzijds wel een moordgriet en een streling voor het oog. Nipte 3.

'Love comes around a couple times if you're lucky'

Verwacht geen standaard horror want dan kom je bedrogen uit. Had misschien op dat vlak wat meer moeten brengen maar dan was het waarschijnlijk ten koste gegaan van de sfeer. Spring is meer een Romantisch Drama met Science Fiction invloeden. Greep mij in tegenstelling tot de heren boven me bij de strot en liet niet meer los. Overtuigend acteerwerk, heerlijk broeierig sfeertje, prachtige locaties. Aanrader wat mij betreft.

3,5*

“I’m half undiscovered science, a bunch of confusing biochemistry and some crazy hormones”

Een horror film is “Spring” niet echt. Het is eerder een mythologisch liefdesverhaal met een niet onaardige kronkel. Een verhaal over hoe ware liefde obstakels kan overwinnen en hoe die ervoor zorgt dat je voor onomkeerbare wendingen kiest. En dit ook nog eens afgewisseld met soms wel lugubere en bizarre taferelen. Er zijn ettelijke momenten in deze film, die dan ook nog eens tergend langzaam vooruit gaat (en dat is dan ook het enige minpunt wat ik zou kunnen aanhalen), waarbij je je afvraagt wat er nu feitelijk aan de hand is. En het moment dat alles uit de doeken wordt gedaan, krab je je duchtig eens in je haar en denk je ogenblikkelijk “What the f*ck is is dat allemaal”. Ik geef toe dat de hele metabolische verklaring mijn petje te boven ging het eerste moment, maar na een tijd werd het eigenlijk toch wel duidelijk en besefte ik dat het toch doodsimpel in elkaar zat. Uiteindelijk was het een toch verrassende film die ondanks zijn lange speelduur me onverwachts kon blijven boeien.

Lees hier verder ...

Beter.

Benson en Moorhead's Resolution was een film die potentieel toonde, maar de erg magere uitwerking (zeg gerust amateuristische afwerking) stond een aardige score in de weg. Met Spring maken ze een enorm sprong voorwaarts, al schort er hier wel iets meer aan de opzet van de film zelf.

Op zich best origineel om een echte mix tussen romantiek en horror te maken. Dat zie je niet bepaald vaak. En de film doet het op zich niet eens zo slecht. Acteurs volstaan, de opbouw is traag maar trefzeker en een sluimerend gevaar weet zich goed te aarden het eerste uur.

Qua horror blijft het echter wel zeer beperkt. Eén uitschieter halverwege, links en rechts wat kortere scenes, maar het is toch vooral de suggestie die telt. En net daar komt de film iets tekort, gezien de mythe achter het verhaal niet geheel weet te boeien. Wel origineel, maar niet helemaal bevredigend uitgewerkt.

Einde stelde me ook wel teleur, had het graag de andere kant zien opgaan. Verder blijven de twee genres elkaar toch een beetje tegenwerken, maar ondanks dat toch wel een interessante film die de gehele speelduur blijft boeien. Aardige alternatieve horror, Moorhead en Benson hebben weer wat extra krediet verdiend.

3.0*

Goreseekers hou maar op: dit is geen horror maar een prachtig liefdesverhaal dat steeds een femme fatale achtige zindering behoudt. De chemie tussen beide karakters werkt goed (casting did a nice job) In de verte deed de sfeer me af en toe aan 'Let the right one in' denken. In de tweede helft van de film moet ineens van alles verklaard worden, naar later blijkt, om het plot te verantwoorden en dat is wat mij betreft het zwakke deel van de film. Dat het mysterie voortdurend op een wetenschappelijke manier moet worden geduid haalt het mysterie compleet uit het verhaal en dan denk ik: laat het dan helemaal weg. Het verklaren van het mysterie maakt het overgrote deel van griezel- en horrorfilms sowieso impotent. Fijne film om naar te kijken.

De kern van deze film is romantiek maar het heeft op een subtiele manier donkere en sinistere elementen. Deze combinatie creëert een origineel verhaal wat visueel sterk in mekaar zit. Filosofie, ethiek, religie en wetenschap worden op een niet al te diepgaande manier met elkaar verweven en afgetast. Special-effects zijn er weinig maar die je ziet zijn zeer geloofwaardig en diverse Italiaanse landschapsbeelden en ruïnes van Pompeii zijn prachtig geschoten. Lou Taylor Pucci acteert sterk en Nadia Hilker heeft wat nodig is voor haar rol een zekere mate van aantrekkingskracht.

Deze doordachte, ongebruikelijke, poëtische, verfrissende en surrealistisch sfeervolle horrorproductie, rond een bovennatuurlijke romance en hartenpijn, speelde zich af in een geweldig decor. In mooie beelden en zonder gebruik te maken van kitsch werden de vrees en onzekerheden over een nog jonge liefde verteld. De cast speelde goed (naturel en ongedwongen samenspel van de beide hoofdpersonen) en de speciale effecten waren effectief.

Horror? Nee

Goed? Ja!

Erg mooi en origineel verhaal, prachtige locatie. Deze prent wordt zeer zeker nog eens herzien.

Sluit me helemaal aan bij deze recenssie!

In mijn ogen een eerste jaars filmacademie opdracht. "Maak met een oude smartphone een film" en je hebt een week de tijd. Zo'n uitstraling had het. Moeizaam camerawerk, amateuristische scenes en dialogen. Eerste uur was sowieso vervelend en zette me op het punt van uitzetten.
Tweede uur bleef eigenlijk ook zo, maar de kleine horrormomentjes maakte het iets dragelijker, omdat het nu een komische noot had gekregen. Want elke keer was ze iets anders. Een wolf, zombie, vampier, octopus...
Op het einde werd het wat beter. Verhaal, uitleg, musea, kerk, ruïnes... Alsof dit het enige stuk van de film was waar ze echt hun best op heden gedaan. En daardoor was de uitblijvende climax een prima slot.
Goed? Als je een spontane vriendenclub actie was geweest, na een avondje zuipen... Dan wel. Maar ik ben bang dat de makers toch echt een heuse horror op de markt wilde zetten. Dus helaas. Ondanks een paar hun stinkende best doende cast leden. C-film.
2** voor de twee hoofdrolspelers en de paar effecten die er in zaten.

ja mijn stem is om deze film naar beneden te brengen

hij is gewoon slecht.

en ja dan 1,5 vanwege de mooie locatie en haar

Ik heb me er prima mee vermaakt! Originele combinatie van romantiek en horror.

Originele film met een flinterdun lijntje horror.

Prima acteren van de hoofdrolspelers die voor mij onbekende waren ( actice met duitse roots, zong het liedje van Pippi Langstrumpf in het bootje )mooie beelden en boeiende romance, film deed me denken aan before sunset.

Prima vermaakt en voor mij zeker een aanrader maar niet als je veel horror verwacht.

De omschrijving 'Before Sunrise meets H.P. Lovecraft' intrigeert uiteraard en is ook wel redelijk accuraat, maar al met al kan ik toch niet zo heel veel met de film. Voornaamste probleem is de arty aanpak en de eindeloze stroom dialoog, vooral naar het einde toe, waardoor de film uiteindelijk nogal statisch en pretentieus wordt. De akteurs doen hun best maar zijn uiteindelijk niet in staat om de ambities van het script adequaat over te brengen. Jammer, want er zijn desondanks veel sterke scenes, er hangt een apart sfeertje in de film en de mondjesmaat ingezette special effects zijn doeltreffend.

Tegenvallertje, te vergezocht verhaal en bovendien te mierzoet einde. Hier en daar wel een goed momentje, maar over het algemeen gene vette.

Het verhaal was redelijk origineel en boeide. Geen stereotiepe horror. Geen schrikeffecten en bombastische muziek. Wel romantiek, (zieke) sfeer en dialoog. Veel dialoog. De plaatjes van natuur en landschap waren schitterend en vaak sprekender dan het gesproken woord.

De hoofdrolspelers doen het zware werk. De bijrollen zorgen voor de broodnodige verlichting.

Een ruime voldoende.

Een volslagen onzinnig plot, oeverloos geleuter; alles moest verklaard worden, lelijke fotografie, oninteressante personages enz enz. Tja, wat blijft er dan nog over? Niet veel dus of beter gezegd eigenlijk helemaal niets. Nou ja, de laatste beelden - Evan was eindelijk opgehouden met zijn geleuter - waren mooi, maar dat was het dan ook.

1,0*

Een hele mooie film / drama, met een tikje geheimzinnigheid.

De film bouwt langzaam op en onthult niet in 1 x het geheim.

De special effects zijn mooi gedaan, ook omdat ze niet te lang duren, waardoor je toch ook weer wacht op het volgende gebeuren.

Als dan uiteindelijk alles duidelijk is / word gemaakt, word dat met zulke moeilijke woorden gedaan , en verhaallijnen/wendingen dat ik er niks meer van begreep.

Vervolgens komt het hoogtepunt van de film ( dacht ik) maar was de film afgelopen en begreep ik er alsnog niks van.

Erg jammer, zeker ook voor zo'n lange speelduur had ik wel iets meer ervan willen begrijpen.

Merkwaardige film. Is het een drama, een horror of een liefdesverhaal?.

In alle 3 de opzichten dus niet daarin geslaagd. Een erg rommelig verhaal, dom plot, geen sympathieke cast, verschrikkelijke special effects en het langdurige geouwehoer maakt dat je na afloop denkt waar sloeg dit op.

De mooie plaatjes van Italie waren bij nader inzien het enige wat mij de film deed doen uitkijken.

bjerik76 schreef :

Sluit me hier bij.

Het eerste uur viel nog enigszins mee door het geheimzinnige en de sfeervolle beelden van het Italiaans dorpje. Maar daarna ging het helemaal mis door onzinnig geleuter vol met moeilijke woorden en het slot dat een volledige afknapper werd. 3/10

Niet dat ik er nou echt op zit te wachten dat we voortaan iedere horrorfilm vergezeld laten gaan van een ruime dosis romantiek, noch dat de liefhebbers van romantische films zullen zitten te wachten op bloed, ingewanden en tentakels maar hier werkt het toch heel aardig.

Eerste 10 minuten met die Engelsen dreigt het zelfs even te gaan voor boertige stompzinnigheid, maar die vertrekken al gauw richting Amsterdam en dan beginnen we pas echt.

Mocht er onenigheid komen over de filmkeuze, ik wil romantiek!, ik wil horror! is dit een mooi compromis.

Euh...? Welke moeilijke woorden?

Ik ben absoluut geen horror-kijker; leef me altijd veel te veel in en dat is niet gezond bij dergelijke films. Maar dit klonk erg interessant.

Qua sfeer is het erg goed gedaan, leuke beelden van Italiaanse stadjes en het platteland. En het verhaal begint ook goed, beetje klassiek verhaal, sympathieke jongen die naar Italië vertrekt nadat zijn leven op zijn kop is gezet. En de spanningsopbouw door wat glimpsen van de ware aard van het meisje te laten zien is ook uitstekend. Maar dan ontspoort het toch volledig vanaf het moment dat hij haar spartelend op de grond ziet liggen. Dat hij na een week al weet dat ze de vrouw van zijn leven is was me al niet geheel duidelijk, maar dat hij na deze monsterlijke vertoning niet gillend wegrent en bij haar blijft en met haar zijn leven wil delen is natuurlijk erg ongeloofwaardig. Dat ondermijnt dan weer alle romantiek, met als kers op de taart de platitudes bij zonsopgang over het leven als sterveling, die haar op slag alsnog verliefd op hem doen worden.

Bij horrorfilms is geloofwaardigheid natuurlijk irrelevant, en door genoemde romantiek (maar dan vooral die van de beelden van Italië) wordt zeker een dappere poging gedaan om wat diepgang toe te voegen, maar door zo te eindigen levert de combinatie horror en romantiek nog geen goede film op.