Spring (2014)

Net geen voldoende ......

Flinterdun horror/liefdes verhaal die wel zijn originele momenten en beelden heeft(CGI mocht beter trouwens)maar nergens echt heel erg verrast of uitschiet.....jammer genoeg.

Het acteerwerk van de dame vond ik in het begin niets maar ik begon haar steeds leuker te vinden naarmate de film vorderde.....de hoofdrolspeler vond ik middelmatig tot redelijk maar nooit vervelend worden.

Als de film wat meer ballen had gehad had hij er wat mij betreft tussen uit gesprongen maar helaas......geen verrassing dit keer. ...al kan het slechter.

“I’m half undiscovered science, a bunch of confusing biochemistry and some crazy hormones”

Een horror film is “Spring” niet echt. Het is eerder een mythologisch liefdesverhaal met een niet onaardige kronkel. Een verhaal over hoe ware liefde obstakels kan overwinnen en hoe die ervoor zorgt dat je voor onomkeerbare wendingen kiest. En dit ook nog eens afgewisseld met soms wel lugubere en bizarre taferelen. Er zijn ettelijke momenten in deze film, die dan ook nog eens tergend langzaam vooruit gaat (en dat is dan ook het enige minpunt wat ik zou kunnen aanhalen), waarbij je je afvraagt wat er nu feitelijk aan de hand is. En het moment dat alles uit de doeken wordt gedaan, krab je je duchtig eens in je haar en denk je ogenblikkelijk “What the f*ck is is dat allemaal”. Ik geef toe dat de hele metabolische verklaring mijn petje te boven ging het eerste moment, maar na een tijd werd het eigenlijk toch wel duidelijk en besefte ik dat het toch doodsimpel in elkaar zat. Uiteindelijk was het een toch verrassende film die ondanks zijn lange speelduur me onverwachts kon blijven boeien.

Lees hier verder ...

Beter.

Benson en Moorhead's Resolution was een film die potentieel toonde, maar de erg magere uitwerking (zeg gerust amateuristische afwerking) stond een aardige score in de weg. Met Spring maken ze een enorm sprong voorwaarts, al schort er hier wel iets meer aan de opzet van de film zelf.

Op zich best origineel om een echte mix tussen romantiek en horror te maken. Dat zie je niet bepaald vaak. En de film doet het op zich niet eens zo slecht. Acteurs volstaan, de opbouw is traag maar trefzeker en een sluimerend gevaar weet zich goed te aarden het eerste uur.

Qua horror blijft het echter wel zeer beperkt. Eén uitschieter halverwege, links en rechts wat kortere scenes, maar het is toch vooral de suggestie die telt. En net daar komt de film iets tekort, gezien de mythe achter het verhaal niet geheel weet te boeien. Wel origineel, maar niet helemaal bevredigend uitgewerkt.

Einde stelde me ook wel teleur, had het graag de andere kant zien opgaan. Verder blijven de twee genres elkaar toch een beetje tegenwerken, maar ondanks dat toch wel een interessante film die de gehele speelduur blijft boeien. Aardige alternatieve horror, Moorhead en Benson hebben weer wat extra krediet verdiend.

3.0*

De kern van deze film is romantiek maar het heeft op een subtiele manier donkere en sinistere elementen. Deze combinatie creëert een origineel verhaal wat visueel sterk in mekaar zit. Filosofie, ethiek, religie en wetenschap worden op een niet al te diepgaande manier met elkaar verweven en afgetast. Special-effects zijn er weinig maar die je ziet zijn zeer geloofwaardig en diverse Italiaanse landschapsbeelden en ruïnes van Pompeii zijn prachtig geschoten. Lou Taylor Pucci acteert sterk en Nadia Hilker heeft wat nodig is voor haar rol een zekere mate van aantrekkingskracht.

De omschrijving 'Before Sunrise meets H.P. Lovecraft' intrigeert uiteraard en is ook wel redelijk accuraat, maar al met al kan ik toch niet zo heel veel met de film. Voornaamste probleem is de arty aanpak en de eindeloze stroom dialoog, vooral naar het einde toe, waardoor de film uiteindelijk nogal statisch en pretentieus wordt. De akteurs doen hun best maar zijn uiteindelijk niet in staat om de ambities van het script adequaat over te brengen. Jammer, want er zijn desondanks veel sterke scenes, er hangt een apart sfeertje in de film en de mondjesmaat ingezette special effects zijn doeltreffend.

Het verhaal was redelijk origineel en boeide. Geen stereotiepe horror. Geen schrikeffecten en bombastische muziek. Wel romantiek, (zieke) sfeer en dialoog. Veel dialoog. De plaatjes van natuur en landschap waren schitterend en vaak sprekender dan het gesproken woord.

De hoofdrolspelers doen het zware werk. De bijrollen zorgen voor de broodnodige verlichting.

Een ruime voldoende.

Een volslagen onzinnig plot, oeverloos geleuter; alles moest verklaard worden, lelijke fotografie, oninteressante personages enz enz. Tja, wat blijft er dan nog over? Niet veel dus of beter gezegd eigenlijk helemaal niets. Nou ja, de laatste beelden - Evan was eindelijk opgehouden met zijn geleuter - waren mooi, maar dat was het dan ook.

1,0*

Merkwaardige film. Is het een drama, een horror of een liefdesverhaal?.

In alle 3 de opzichten dus niet daarin geslaagd. Een erg rommelig verhaal, dom plot, geen sympathieke cast, verschrikkelijke special effects en het langdurige geouwehoer maakt dat je na afloop denkt waar sloeg dit op.

De mooie plaatjes van Italie waren bij nader inzien het enige wat mij de film deed doen uitkijken.

Niet dat ik er nou echt op zit te wachten dat we voortaan iedere horrorfilm vergezeld laten gaan van een ruime dosis romantiek, noch dat de liefhebbers van romantische films zullen zitten te wachten op bloed, ingewanden en tentakels maar hier werkt het toch heel aardig.

Eerste 10 minuten met die Engelsen dreigt het zelfs even te gaan voor boertige stompzinnigheid, maar die vertrekken al gauw richting Amsterdam en dan beginnen we pas echt.

Mocht er onenigheid komen over de filmkeuze, ik wil romantiek!, ik wil horror! is dit een mooi compromis.

Ik ben absoluut geen horror-kijker; leef me altijd veel te veel in en dat is niet gezond bij dergelijke films. Maar dit klonk erg interessant.

Qua sfeer is het erg goed gedaan, leuke beelden van Italiaanse stadjes en het platteland. En het verhaal begint ook goed, beetje klassiek verhaal, sympathieke jongen die naar Italië vertrekt nadat zijn leven op zijn kop is gezet. En de spanningsopbouw door wat glimpsen van de ware aard van het meisje te laten zien is ook uitstekend. Maar dan ontspoort het toch volledig vanaf het moment dat hij haar spartelend op de grond ziet liggen. Dat hij na een week al weet dat ze de vrouw van zijn leven is was me al niet geheel duidelijk, maar dat hij na deze monsterlijke vertoning niet gillend wegrent en bij haar blijft en met haar zijn leven wil delen is natuurlijk erg ongeloofwaardig. Dat ondermijnt dan weer alle romantiek, met als kers op de taart de platitudes bij zonsopgang over het leven als sterveling, die haar op slag alsnog verliefd op hem doen worden.

Bij horrorfilms is geloofwaardigheid natuurlijk irrelevant, en door genoemde romantiek (maar dan vooral die van de beelden van Italië) wordt zeker een dappere poging gedaan om wat diepgang toe te voegen, maar door zo te eindigen levert de combinatie horror en romantiek nog geen goede film op.

Bij het opmerken van deze titel en het plot kon ik eigenlijk al een beetje raden waar de film naartoe wou gaan. Al nam dat niet weg dat ik wel erg benieuwd was naar de uitwerking. Mijn diepste fobie voor tentakels en glibberige bewegende dingen proberen te overwinnen, aangezien bepaalde verwijzingen al duidelijk genoeg waren, en deze maar een kans gegeven.

Met het idee van het plot in mijn achterhoofd begon de film voor mij al behoorlijk depressief en we volgen een verscheurde jongeman Evan, die de naslepen van zijn overleden ouders probeert te ontvluchten. Doordat zijn emoties hoog opliepen in de plaatselijke kroeg waardoor er een prijs op zijn hoofd staat vlucht hij, in ieder geval weg uit Californië, en beland op de bonnefooi in Italië. Hij probeert zichzelf te amuseren door een beetje rond te zwerven door Rome, en een beetje fotootjes te schieten. Dan word hij aangespoord door twee Britse toeristen om op roadtrip te gaan en beland hij in een dorpje in het Zuidelijke gedeelte van Italië. Na dag één valt zijn oog op Louise, een op eerste gezicht best wel een knappe jongedame dat al zo haar eigenzinnige trekjes heeft. Het vertrek van de Britse toeristen naar Amsterdam komt goed uit, want nu kan Evan zich volledig storten op de toch wel sensuele Louise, en dan komt toch wel het meest melancholische en terechte aspect waar je als kijker je denk ik toch ook wel een beetje in kan meevoelen; een leuke dame die zo lief overkomt verzacht toch vaak wel een beetje de pijnen in je leven, (in dit geval het verlies van Evan's ouders) waarbij je zal zweren dat je er nu voor gaat zorgen dat je weer je eigen ik bij elkaar raapt, waarbij de liefde ook blind kan maken. En inderdaad, Evan overziet in eerste instantie toch wel een duister geheim van Louise. En dit was er wel eentje dat voor mij meer dan bizar, apart en freaky was, en soms moest ik toch nog mijn ogen in spleetjes knijpen bij sommige fucked up scene's. De kunst van dit hele aspect is dat... ja... zoals ik hierboven al zei: Liefde blind maakt, waarbij het waarschijnlijk ook niet de bedoeling is om de monsters die Louise met zich meedraagt zo letterlijk te nemen. Het gaat eigenlijk meer om het idee en de associatie om het feit dat er in ieder ogenschijnlijk lief persoon een duister geheim huist..

De uitwerking verdiend echt een dikke pluim. Wat weet de regisseur je toch een vreemd, maar toch betoverend gevoel achter te laten terwijl de situaties heel ongewoon zijn. Het ziet er naar uit dat de film ook met liefde is klaargemaakt, ook al heeft het niet zo'n groot budget gehad. De aandacht naar de Italiaanse landschappen en dorpjes is hier ook heel groot en ook het leven op de achtergrond (op het terras bij de romances, zit een paar stoelen verder een oude Italiaan de krant te lezen onder genot van een kopje koffie, dorpsvrouwen te beppen, kinderen te spelen etc) word hier sfeervol neergezet. Je kon haast wel zien dat de regisseur, door middel van de zonovergoten locaties, filters en zijn overduidelijke voorliefde voor Italië hier een sprookje wou neerzetten. Maar dan wel een heel duister sprookje.

Het einde, ja, die zag ik wel een klein beetje aankomen. Maar de uitwerking ervan was er toch wel weer eentje om niet te vergeten.

4,5*

Het helpt veel als je deze film zonder voorkennis aanvat, in die zin dat de eerste "bovennatuurlijke" scène dan werkelijk een schok teweeg brengt. Daar drijft Spring dan ook voor een groot stuk op. De romance vind ik niet helemaal overtuigen en het bovennatuurlijke aspect verliest zichzelf spijtig genoeg in de wetenschappelijke verklaring die eraan gegeven wordt. Toch zit de sfeer helemaal goed en springen enkele scènes eruit op audiovisueel vlak, waardoor het op een of andere manier gezapig genieten blijft. En de tagline op die prachtige poster klopt wel: a hybrid of Linklater and Lovecraft. Apart, zeker de moeite waard, maar niet foutloos.

Goeie film over een Amerikaanse jongen die na de dood van zijn moeder een tijd naar Italië vertrekt. Geen standaard boy-meets-girl-film, alhoewel dat gedeelte ook weet te boeien vanwege de prima dialogen en de chemie tussen de twee hoofdrolspelers. Sfeervol in beeld gebracht (de locatie draagt hier ook aan bij) en de frisse mix van horror en romantiek is enigszins origineel te noemen.

Prachtige film met vleugen van horror maar ook romantiek speelt op een niet glibberige manier een rol in deze film. Het verhaal/de film duurt bijna 2 uren maar was voor ons gevoel geen minuut te lang.

De gesprekken en gebeurtenissen tussen alle personen hebben een doel en goddank ook enige diepgang wat men vaak in dit soort van films mist.

Voor ons was dit een fijne tijdsbesteding op een mooie zomeravond.

Een kleine 9!

"Are you a prostitute?"
"You want me to be?"
"Are you gonna rob me?"
"Nah, you look poor!"

De films van Justin Benson en Aaron Moorhead zijn nogal traag en steunen erg op de dialogen, en die zijn over het algemeen geslaagd te noemen. De gesprekken tussen de hoofdpersonages komen heel natuurlijk over, vaak grappig, en ook het acteren is naturel, zelfs bijna amateuristisch. De Duitse Nadia Hilker en het Italiaanse dorpje en landschap zien er erg aantrekkelijk uit. En ik hou wel van de broeierige, mysterieuze sfeer die in deze films van Benson en Moorhead hangt. Ik ben het met anderen eens dat de pseudo-wetenschappelijke uitleg weggelaten had mogen worden.

"This is the kind of crazy that I can't deal with!"

Half.

Eerste film die ik van deze twee regisseurs zie. Ze beginnen steeds meer populaire films te maken en ook steeds grotere namen te strikken. Gezien ik erg van horrorfilms hou is het wel zo eerlijk om ook de films van dit duo een kans te geven. Spring was daarbij de eerste. Deze film kent zijn sterke punten, maar ook zijn mindere.

Wie overigens denkt dat de film maar een beetje op de poster lijkt zit ernaast. Spring komt bij lange na niet in de buurt van de kleurige uitstraling die de poster laat zien. In plaats daarvan krijgen we een warme, ietwat reguliere romantiekfilm met wat Lovecraft invloeden. De film promoot zichzelf als romantische horrorfilm, maar de horror wordt erg veel naar de achtergrond gedrukt.

Ik durf zelfs te zeggen dat het mysterygehalte meer aandacht krijgt dan het horrorgehalte. Romantiek is echter de voornaamste focus, en weet aardig te boeien tijdens het eerste halfuur. Dit is met name te danken aan de uitstekende chemie tussen Pucci en Hilker. De personages zijn wat saai, maar het acteerwerk is sterk en daarmee weten ze de saaie uitstraling te compenseren.

Visueel zitten er verder aardige plaatjes bij. De primaire focus is de locatie en door middel van drones wordt deze soms aardig in beeld gebracht. Qua camerawerk is het dan ook wel in orde. Qua cinematografie miste ik echter wat speciaals, en ook de editing had iets scherper en strakker gemogen. Het hangt net wat te "losjes" aan elkaar nu, resulterend in een slepend gevoel na een degelijk eerste halfuur.

Een gemiste kans is echter de beperkte focus op horror. Het had niet de meerderheid van het verhaal hoeven hebben, maar met het achterliggende concept in gedachte wordt er toch weinig mee gedaan en eindigt niet bevredigend genoeg. De slotscene had mooie dialogen, maar de regie weet het onvoldoende over te brengen, waardoor echte emotie nooit doorbreekt. De film mist ook iets om te raken. Wat precies? Daar ben ik zelf ook niet over uit, maar raken deed het gewoon niet. Spring is niet perse slecht, maar mist wat strakheid, scherpte en horror. Verder redelijk, maar niet perfect.

Na de dood van zijn moeder trekt Evan [Lou Taylor Pucci] zich enige tijd terug in pittoresk Italië. Daar leert hij Louise [Nadia Hilker] kennen en hun vriendschap bloeit uit tot een romance. Maar Louise verbergt een duister geheim. Niet onaardig romantisch drama geeft al snel aanwijzingen dat dit een (voor horrorliefhebbers) aangenaam onaangename kant op gaat, maar maakt die belofte helemaal niet waar en is in feite één lange tease. Ook liefhebbers van pure romantiek zullen hier hun wenkbrauwen bij fronsen en zich afvragen waar dit nou eigenlijk allemaal over ging.